NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci przypadkowe.
Żadnego szacunku. Nie zdążyłem nawet wziąć szlugów.
Palnę w łeb wszystkim pieprzonym zakładnikom. Tak zrobię.
Kto za tym stoi?
Carrillo i jednostka specjalna. Na sto procent.
- W środku negocjacji? - Gaviria stara się mnie dopaść...
albo Carrillo ma w dupie negocjacje.
Wiesz, co robić. Musimy szybko sfinalizować ugodę...
zanim nas znajdą i zabiją.
Najpierw zbudujemy własną ciupę.
I ten pieprzony prezydent będzie się musiał na to zgodzić,
nawet gdybym miał mu wsadzić bombę w dupę.
Cholernie zimno. Masz dla mnie jakąś kurtkę?
- Patrz, cioto. - Co jest?
Miniówa specjalnie dla ciebie.
- "Gustavo Gaviria". - Dawaj.
Dobra, dzwonimy po chłopaków.
A ty, jak tam? Dobrze się czujesz?
Gdyby Gaviria pozwolił nam wejść,
od razu dorwalibyśmy tego zbira.
Nie wiem. Escobar jest sprytniejszy, niż się wydaje.
- Cholera. - Chwileczkę!
Mamy sygnał z lasu wokół namierzonego terenu.
Chłopaki, udało nam się wywinąć.
Podjedźcie po nas na przełęcz El Mariano.
- Są nowe namiary na Escobara. - Sprytniejszy niż się wydaje?
Jeszcze się nie ciesz.
Są namiary na telefon należący chyba do Escobara
pięć kilometrów od posiadłości.
Prosimy o wysłanie jednostek kolumbijskich.
Do jednostki specjalnej, mamy namiary na nieruchomy punkt.
Wydaje się, że podmiot się zatrzymał.
A niech to cholera.
Wiem.
Wymknął się.
Znowu.
Słyszysz, co mówię?
Chodź.
Byłam zajęta, Steve.
Chyba ma kolkę.
Co to takiego?
Nie może spać, czyli ja też nie.
Dzwoniłaś do sierocińców?
Trudno wytłumaczyć sytuację po angielsku. A po hiszpańsku?
Nie rozumiem, czemu ją tu przyniosłeś.
To zabierzmy ją do szpitala.
Coś ty, nie możemy. To nie schronisko dla psów.
Wiem, że jesteś zajęty, ale musimy coś z nią zrobić.
Toczy się wojna.
Mówiłeś, że to tylko na parę dni.
Minął tydzień. Musimy coś zrobić.
- To moja koszulka? - Pieluchy się skończyły.
Musisz iść i kupić, zanim ci obsra całą szafę.
Widzę, że się zaprzyjaźniłeś.
Uważaj, to przebiegła kobieta.
Może zabrać ci broń i strzelić w łeb.
Wybacz, szefie.
Jak się pani czuje?
Tak, jak można się spodziewać.
Musi pani zrobić jeszcze jedno nagranie.
Nie.
Najpierw wypuści pan kolejnych zakładników.
Maruja choruje. Ricardo ma wrzód.
Tylko o mnie może pan negocjować.
To dlaczego rząd kolumbijski wciąż stara się mnie schwytać?
Proszę posłuchać...
Podziwiam pani odwagę.
Ale Gaviria to dupek i pani ojciec, za przeproszeniem, też.
A czego pan się spodziewał?
Ot tak wejść do Kongresu?
Jakby to, że pan handluje narkotykami, nie grało roli?
Oczekiwałem szacunku.
Miał go pan, gdy budował domy dla biednych.
Ale jak nie okazało go panu stado zarozumiałych biurokratów,
rozzłościł się pan.
Chciałem dokonać wspaniałych rzeczy w tym kraju.
Jeśli stałem się potworem, jak mówicie,
to wina ludzi pokroju pani ojca...
i polityków "tych, co zawsze".
Oligarchów i ludzi,
którzy nigdy nie zaakceptują prostaka z Medellín,
który ma więcej kasy i oleju w głowie niż oni wszyscy razem.
Tak.
Dokonałby pan wspaniałych rzeczy.
I to jest w tym najsmutniejsze.
Pan Escobar obiecał wypuścić dwóch kolejnych zakładników.
W zamian prosi o kontynuowanie negocjacji w sposób przejrzysty.
Prezydencie Gavirio... on wie, co pan robi.
On wie.
Jeśli będzie pan starał się go schwytać z pomocą Amerykanów...
zabiją nas wszystkich.
Ryzykuje pan życiem mojej córki!
Nie, Nydio. Wybacz, ale nie ryzykujemy niczyim życiem.
Życie waszej córki i reszty zakładników leży nam głęboko na sercu.
Ale musimy też schwytać Escobara.
Nie możecie mieć jednego i drugiego.
Negocjujecie z Escobarem, starając się go pojmać?
Wie pan, czego on żąda?
Żebyśmy zwołali referendum co do zniesienia ekstradycji.
Że przyzna się tylko do jednego przypadku handlu narkotykami.
I najgorsza sprawa: chce zbudować własne więzienie,
w którym będą go pilnowali jego właśni strażnicy.
To umowa z diabłem.
Jest pan prezydentem kraju, który już dawno zamienił się w piekło.
Więc z kim pan się spodziewał zawrzeć umowę?
Gaviria prędzej podpisałby sto paktów z diabłem
niż jeden z Pablem.
Gdyby uległ żądaniom Pabla, byłoby to polityczne samobójstwo.
Więc zrobił to, co politycy umieją najlepiej: grał na zwłokę.
Dał nam pozwolenie na loty i modlił się, byśmy go schwytali.
Halo? Tu Goryl.
Jednostki naziemne, dowiedzcie się, skąd pochodzi sygnał.
Ale okazało się, że namierzyliśmy kogoś innego.
Wybacz, Goryl, ale nie czuję się najlepiej.
Panno Diano...
czemu jest pani taka niemiła dla szefa?
Jesteś mu oddany jak pies.
Ten człowiek jest twoim porywaczem... i moim, i całej reszty kraju.
Proszę, pani zaczyna.
Proszę się tu schować, szybko!
Kto by pomyślał, że nieudany nalot będzie największym zwycięstwem Escobara?
Pablo nie musiał nawet pociągać za spust. My zrobiliśmy to za niego.
Chłopaki, mamy problem.
Dla zmęczonych wojną obywateli Kolumbii
śmierć Diany była ostatnią kroplą goryczy.
Nie była to zwykła śmierć oligarchy.
Jej obecność na ekranach TV w całym kraju przekraczała bariery klasowe.
Naród był załamany.
Prezydent Gaviria miał niewielkie pole manewru.
Panie prezydencie!
Zabił pan moją córkę.
Niech przejdzie.
Czekaj...
Gdyby pan przyjął jego warunki, moja córka żyłaby!
Proszę spełnić jego żądania.
Niech inni nie muszą cierpieć tak, jak my.
Panie prezydencie, czas na nas.
Bóg z tobą, Nydio.
Chcę postawić jedną sprawę jasno.
To nie ty jesteś odpowiedzialny za śmierć Diany. Musisz to zrozumieć.
Escobar może kontynuować to w nieskończoność.
Tak, ale my też.
Reprezentujemy państwo.
Będziemy walczyć. Zrobimy, co trzeba, żeby go wykończyć.
Mamy różne opcje.
Na przykład możemy pozwolić działać amerykańskiej armii.
Wiem, nie chcemy tego. Mnie osobiście też się to nie podoba.
Ale jeśli będzie to określona, wyraźna misja...
- Nie. - Więc tajna.
Nie!
Nadszedł czas, by to zakończyć.
Spełnij warunki Escobara.
Jedziemy.
Jak Kongres zniesie ekstradycję, stracimy zęby.
- Jak papierowy tygrys! - Cały wysiłek na nic.
Nie mamy wyboru.
Naród ma dość bomb i rozlewu krwi.
Będzie dalej robił biznes,
- tylko z więzienia. - Właśnie!
Zamknięcie Escobara w więzieniu i tak będzie zwycięstwem.
Na pokaz?
To kapitulacja.
Chcecie Escobara.
Dlaczego?
W jakim celu?
Żeby się z nim paradować w swoich kurtkach z logo DEA?
Myślicie, że to zabawa?
To jest Kolumbia, nasz naród pragnie pokoju!
To nie jakieś pieprzone żarty!
Słuchajcie... nasz przyjaciel, Fernando,
chce nam coś powiedzieć.
Rząd kolumbijski pozwoli Pablowi oddać się w ręce władz,
przyznając się do tylko jednego zarzutu: handlu narkotykami.
I...
pozwolą mu zbudować więzienie,
od którego policja ma się trzymać z daleka na 3 km.
I na koniec... wyzwoliliśmy się z tyranii!
Niech żyje Kolumbia, skurczybyki.
Fernando...
dziękuję ci bardzo.
Wiesz, kiedy Kongres będzie głosował nad zniesieniem ekstradycji?
Tak, to... to kwestia... tygodni.
I wtedy będziesz mógł oddać się w ręce władz.
Cieszę się, że kończymy współpracę tak wielkim zwycięstwem.
Nie, bracie. Teraz najbardziej będę potrzebował twoich usług.
- Jak... Jak to? - Fernando...
teraz musimy znaleźć prawny sposób na zmniejszenie mojego wyroku.
Zgadza się?
A co to oznacza dla nas?
To znaczy, kochana... że będę miał więzienie.
I dla ciebie dni wizyt będą...
bez ograniczeń.
- Mówię poważnie, Pablo. - Ja też.
Problem polega na tym, że...
teraz, gdy przyznałeś się do handlu narkotykami,
mój wizerunek dziennikarki nie może być wiązany z twoim.
Czyli...
uważasz, że teraz zniszczę twoją wiarygodność jako dziennikarki, tak?
Zrozumiałeś, co mam na myśli.
No tak, jasne. Ma się rozumieć.
Myślę, że nadszedł czas
dać ci wolną rękę, żebyś...
mogła znaleźć uczciwego chłopaka,
z którym kupisz domek i będziesz miała dzieci
- i pieski... - Przestań się wygłupiać.
Nie wygłupiam się.
Chcę tylko, żebyś wiedziała...
że ty, Valerio...
jesteś bandziorem, jak ja.
Więc nie wciskaj mi pierdołów.
Wygląda na to, że ci się udało, dupku.
Cholera, myślałem, że ci odbiło.
Geniuszy... zawsze napiętnują jako wariatów.
- Mam rację? - Masz.
- Bracia Ochoa... - Co z nimi?
Założę się, że się wkurwią.
Przez ugodę?
Czy przez to, że bzykasz ich siostrę?
To był głupi błąd, Gustavo.
Obyś nie musiał za to zapłacić.
Zaczął się wyścig z czasem.
Pablo musiał jak najszybciej wybudować swoje więzienie.
A wrogowie chcieli go dopaść, zanim by mu się to udało.
W więzieniu Pablo byłby bezpieczny.
A cała reszta na zewnątrz - wręcz przeciwnie.
Dostaliśmy rozkaz zaprzestania wszelkich operacji,
gdy Pablo się oficjalnie podda.
- Rozwiążą jednostkę. - Znamy warunki.
- Zero glin w promieniu 3 km od więzienia. - To absurd.
To wyrok śmierci na moich ludzi.
Nie będę mógł ich ochronić.
Nie pozwolę na to.
Są policjanci, którzy jak ja nienawidzą Escobara.
Nawet bardziej.
Nie przestaną dlatego, że ktoś im każe.
Będą się mścić?
Jak go zwał, tak go zwał... ale będę potrzebował raporty z podsłuchów.
- Dostaniesz, co tylko znajdziemy. - Przyhamuj.
Wiedzą, że pomagamy. Jedna wpadka i nas wywalą.
Miałeś pisać się na wszystko.
Boisko do piłki będzie tu.
Tu chcę mieć domek dla lalek dla Manueli,
a na dole bar z jacuzzi dla chłopaków.
Moja rodzina będzie mieszkała u stóp wzgórza.
Zainstaluję teleskop, żebym mógł ich obserwować.
Akurat. Pewnie żeby zaglądać laskom pod kiecki.
Nie. Rodzinę. Chcę widzieć swoje dzieci.
- Jak możemy ci pomóc, Pablo? - Cóż...
gdy będziemy z Gustavo w pierdlu,
liczę, że wy, Moncada i Galeano, będziecie pilnować interesu.
Dziękujemy, Pablo.
To dla nas zaszczyt przejąć tę odpowiedzialność. Możesz na nas liczyć.
Już omówiliśmy plan działania, więc wszystko powinno być jasne.
Tak. Nie zawiedziemy cię, Pablo.
Powiedziałeś im o podatku?
- Nie. - O podatku?
O jakim podatku?
Kto poniósł koszty wojny, którą stoczyliśmy?
Ty.
- Ty, Don Pablo. - Zgadza się.
Teraz panuje pokój.
Będziecie mieli z tego bezpośrednie korzyści.
Będzie fair, jeśli pokryjecie część kosztów prawnych i bezpieczeństwa,
które czekają nas za kratkami.
O jakiej części mowa?
Na ile się umówiliśmy, 200 tysięcy miesięcznie, tak?
Tak, 200 kawałków.
200 kawałków?
To fura pieniędzy, bracie. Spora kasa.
Ale zgoda.
I jeszcze raz... dziękujemy za tę odpowiedzialność
- i wybranie nas. - A więc, w porządku.
Myślisz, że to było mądre posunięcie?
Czemu mają zbierać owoce naszej pracy
bez żadnej rekompensaty?
Zgadzam się.
Ale teraz te dwie cioty muszą być wobec nas lojalne.
A co? Nie sądzisz, że wzbudzam lojalność?
Moją, tak, wiesz o tym.
Ale nie wiem, jak z lojalnością innych.
Widzisz, Pablo... wygrałeś.
Bez dwóch zdań.
Ale się poddałeś.
I będą tacy, którzy odbiorą to jako oznakę słabości.
Teraz bardziej niż kiedykolwiek musimy trzymać wrogów blisko siebie.
Dziękuję.
Dobrze cię znowu widzieć, Valerio.
I wzajemnie, Pacho. Cieszę się, że cię widzę.
Chociaż, muszę powiedzieć... że trochę mnie to zaskoczyło.
Martwimy się o ciebie.
A... dlaczego to się martwimy?
Pablo zawarł ugodę z rządem.
Musi przyznać się do pewnych spraw.
Spraw, które mogą zniszczyć twoją reputację.
Sama potrafię o nią zadbać.
Słuchaj, tym razem to co innego.
Pomogłaś stworzyć te pierdoły o Robin Hoodzie.
I jak wszystko się zawali, będziesz musiała za to odpowiedzieć.
Mnie też mógł oszukać. Jak resztę świata.
Masz wrogów, rozumiesz?
Nie pozwolą, by ci to uszło płazem.
Słuchaj, Valerio...
mamy powiązania w Nowym Jorku. Silną pozycję, że tak powiem.
Powinnaś tam wyjechać przynajmniej na jakiś czas.
Opuścić Kolumbię.
Mieszka tam milion Kolumbijczyków.
Nowa publiczność.
I nie obchodzi jej, czy spałaś z potworem, czy nie.
Tylko na jakiś czas.
Potem będziesz mogła wrócić z podniesioną głową.
Gwarantuję ci to.
A do tego zdobędziesz nową publiczność w Stanach.
- Zdrada nie jest w moim stylu. - Jaka zdrada?
Co byś zdradziła?
Rolę kochanki?
Pozostajesz lojalna wobec kogoś, kto nie chciał cię nigdy za żonę.
Mnie, za żonę?
Nie, mylisz się, mój drogi.
Nigdy bym za niego nie wyszła.
Poza tym... myślisz, że chciałabym być jego żoną?
Myślisz, że chciałabym czekać w zamknięciu,
gdy on zabawiałby się...
ze mną?
Nie.
To zbyt nudne.
Bardzo za tobą tęskniłam.
Ja też.
Nie, to było straszne.
Po prostu straszne.
Codziennie w innym domu...
martwiłem się o ciebie...
o dzieci...
Powiem szczerze...
w domu czuję się najlepiej.
- Wyglądasz na zadowolonego. - Oczywiście.
Ten czas się skończył.
Nie widziałam, żeby ktoś się tak cieszył, że idzie do więzienia.
Dzieci, Pablo!
- Dzieci! - Nie, Tato!
- Muszę po nie iść! - Zostań tu!
- Moje dzieci! - Zostań tu!
Ja po nie pójdę. Zostań tu.
Juan Pablo!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Chodź.
Idź do mamy.
Chodź tu.
Bombę podłożono w samochodzie pod budynkiem.
Około 400 kilo dynamitu.
Mała Manuela na zawsze ogłuchła na jedno ucho.
Podczas tej wojny najbardziej cierpieli niewinni.
Z zamachu pod budynkiem Monaco Escobar wyciągnął dwa wnioski.
Po pierwsze, policjanci nie byli jego największym problemem.
Nigdy nie podłożyliby bomby.
To był nowy przeciwnik, który nie wahał się zaatakować jego rodziny.
Nie martw się, kuzynie.
Zabijemy ich wszystkich.
Po drugie, co go najbardziej wkurzyło...
po raz pierwszy w życiu ktoś go wydał.
A co najgorsze, nie miał pojęcia, kto.
Halo?
Valerio, była próba zamachu pod budynkiem Monaco.
- Teraz? - Tak, parę minut temu. Bomba pod autem.
- Kto był w środku? - Nie wiemy.
Wiesz coś jeszcze?
Jak na razie, to wszystko.
Dobra, dzięki.
Zawsze jadą do tego samego motelu.
- Marina. - Gdzie idziesz?
Wychodzę do miasta.
Muszę się wyrwać z tego więzienia.
- Chodź tu, Marino. - Tak?
Baw się dobrze.
I uważaj na siebie.
Dzięki.
Wiecie, co zrobi?
Będzie dalej prowadził interesy za murami
strzeżonymi przez kolumbijski rząd.
Trzeba mu to przyznać. Facet ma łeb.
Tym bardziej powinniśmy negocjować nasze poddanie.
Ale wiecie, że Pablo postarał się zamknąć te drzwi.
Wykorzystajmy kontakty polityczne,
w szczególności generała Jaramillo.
Pogadasz z nim w naszym imieniu?
Tak, ma się rozumieć.
Ale nie sądzę, by to wystarczyło.
Co masz na myśli?
Że będziecie musieli zaoferować coś więcej,
coś, co ich na tyle zainteresuje, że będą chcieli zawrzeć ugodę.
Gustavo Gaviria.
On jest kluczem do biznesu Pabla.
Razem ze skurwielem - padnie imperium.
Faktycznie, to by było niezłe.
To mogłoby zadziałać.
Mówi się, że złodzieje nie mają honoru.
Dilerzy mają go jeszcze mniej.
Bracia Ochoa z pomocą kartelu z Cali zawarli ugodę.
Bez ekstradycji i bez surowego wyroku.
Rząd kolumbijski gotowy był przymknąć oko na ich udział
w największym kokainowym imperium na świecie.
Zamiast tego dostali skrócone wyroki. Zarzut?
Proszę za mną.
Nielegalny import byków z Hiszpanii. Nie zalewam.
Poszli do więzienia z uśmiechem na ustach,
bo wykorzystali tylko siostrę jako przynętę
na grubą rybę, którą chciała złapać policja.
Pocałuj mnie.
- Ślicznie wyglądasz, mała. - Jasne.
Chciałem powiedzieć, że zawsze ślicznie wyglądasz.
Gustavo.
Co się dzieje?
Nic.
Nic się nie dzieje. Zgadza się, pułkowniku Carrillo?
To zależy od ciebie.
- Pożegnaj się. - Nie.
Nie, Gustavo, spójrz na mnie.
Rodzina wie, że tu jesteś?
- Gustavo! - Uspokój się.
Popełniasz gruby błąd, Carrillo.
Prowadzimy negocjacje z rządem.
- Nie ma powodu, żebyś to robił. - Masz rację.
Dlatego mnie tu nie ma.
To o co ci, kurna, chodzi?
Nie udawaj głupka.
Wydaj mi swojego kuzyna... a puszczę cię żywego.
W porządku.
Możesz mnie zabić, skurwielu.
Sam tego nie zrobię.
Ale przedstawię ci kilka osób, które zrobią to za mnie.
Ten człowiek to Lastia.
Jego siostra zginęła w księgarni w Bogocie w zamachu, który przygotowałeś.
Miała 17 lat.
A ten...
to Trujillo.
Zabiliście jego ojca i brata za to, że byli policjantami.
- Ja nie mam z tym nic wspólnego. - Nie?
Wiesz... jak wspierasz zło, sam jesteś zły.
Spójrz na nich.
Przyjrzyj się ich twarzom.
To tylko niektóre z ofiar, które za sobą zostawiliście.
Powiedz mi...
poczułeś kiedyś szybką zemstę ramienia sprawiedliwości?
Wydaj mi kuzyna...
albo pięści tych ludzi pokażą ci, jak ona działa.
To do roboty... skurczybyki.
A więc dobrze.
Zobaczymy, co powiesz... po dziesięciu minutach.
Jest wasz.
Powiedz, gdzie jest twój kuzyn.
To się nie musi tak skończyć.
Powiedz mi, gdzie on jest.
My...
jesteśmy gangsterami... nie kapusiami, skurwielu.
Wszyscy... zginiecie, skurwiele!
Wszyscy... już nie żyjecie, skurwiele!
Wszyscy... jesteście martwi, skurwiele!
Wy, wasze rodziny, wasze żony, wszyscy zginiecie, skurwiele!
Jesteście już martwi!
Porzućcie ciało na drodze do Sabanety.
Będziemy musieli za to odpowiedzieć.
Zgłoście, że zginął w wyniku strzelaniny z policją.
Tylko podajcie, że strzelił pierwszy.
Przecież on jest cały pobity.
Teraz lepiej?
W moim życiu... nie ma nic piękniejszego i ważniejszego od tego.
Jesteśmy tu wszyscy razem... zjednoczeni.
A teraz zabierzmy się do tego wspaniałego posiłku.
- Czekaj. - A, tak, buraczki.
Szefie?
Witaj, synu. Usiądź.
- Usiądź... - Szefie, nie wiem, jak to powiedzieć.
Powiedz, jak mężczyzna.
- Gustavo nie żyje. - Co?
Znaleźli pobite ciało na przedmieściach Sabanety.
Jak to?
I przeszyte kulami.
Nie! Jak śmiesz mówić coś takiego w moim domu!
Jak śmiesz! Wynoś się z mojego domu!
Już cię tu nie ma! Wynoś się z mojego domu!
Nie! Pablo... Wynocha! Już cię tu nie ma!
Już dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Jesteś pewien?
Tak, szefie.
Zabierzcie go do zakładu pogrzebowego...
i strzeżcie jego ciała aż do pogrzebu.
- Dobrze. - Idź już.
Jak się czujesz, synu?
Będzie mi go bardzo brakowało.
Jak...
mieliście dziewięć... albo dziesięć lat... pamiętasz?
Jeździliście na waszych rowerkach.
Wychodziliście w góry i znikaliście.
Mijał cały dzień...
Wołaliśmy was...
Wrzeszczeliśmy jak wariaci, szukając was wszędzie...
aż w końcu zjawialiście się.
O Boże.
"Gdzie byliście?"
"Gdzie byłeś, synu?", krzyczałam.
"W górach, mamo".
"Ponad chmurami, ciociu", mówił Gustavo ze śmiechem.
On...
On zawsze chciał iść dalej, wyżej.
I tak robił.
Ale z tobą.
Tylko z tobą.
Nie myślałem, że to się tak skończy.
Dzień dobry.
Szefie?
Ktoś przyjechał się z tobą zobaczyć.
Panna Valeria.
Witam panią. Pablo.
Co ona tu robi?
Przyjechałam z ważną informacją.
Oby była bardzo ważna.
Chodzi o Gustava.
Więc proszę mówić.
Powiedziano mi, że widziano w Cali braci Ochoa.
To oni wydali Gustava
w zamian za pomoc kartelu w zawarciu ugody z rządem.
Skąd wiesz?
Znasz mnie, Pablo.
Mam swoje źródła.
Kto w Cali?
Pacho Herrera.
Pablo chciał dać kartelowi nauczkę,
więc kazał swoim sicarios zaatakować ich w trakcie meczu piłki nożnej.
Udało mu się.
Zabił 14 członków kartelu.
Problem polegał na tym, że wszyscy na boisku byli tak samo ubrani.
Zanim zabójcy zauważyli Pacha, zdążył już wziąć nogi za pas.
"Jak długo, Panie? Zawsze będziesz w ukryciu?
Czy Twoje oburzenie będzie płonąć jak ogień?
Pamiętaj, jak krótkie jest moje życie,
jak znikomymi stworzyłeś wszystkich ludzi".
Pablo pochował Gustava na wzgórzach Medellín,
gdzie bawili się razem jako dzieci.
Uznał, że strata przyjaciela
to cena, jaką musiał zapłacić za wygraną co do ekstradycji.
Dlatego zorganizował pogrzeb w tym samym czasie,
gdy głosowano nad jej zniesieniem.
Czy to za sprawą poparcia Gavirii, czy taktyki Pabla "kasa albo kula",
lub tego, że ludzie mieli dość przemocy,
ekstradycję odrzucono przytłaczającą większością głosów.
Kilka godzin potem wysłano wojskowy helikopter
w okolice Medellín,
gdzie czekał Pablo.
Przybywam w imieniu prezydenta Césara Gavirii
i rządu Kolumbii.
Oto propozycja naszych warunków pańskiej kapitulacji.
Musieliśmy z Peñą zobaczyć to na własne oczy.
Terrorysta, narkoboss i morderca poddawał się wdzięcznemu narodowi,
który spełniał wszystkie jego żądania.
Nigdy nie byliśmy tak blisko niego, a jednocześnie tak daleko.
A więc w porządku.
Pan pozwoli, że oddam broń.
- Wygrał pan. - Obaj wygraliśmy.
Gaviria może ogłosić, że oddałem się w ręce władz.
Sęk w tym, że to bzdura.
Obaj wiemy, że to kłamstwo.
Kłamstwa są konieczne... gdy w prawdę zbyt trudno uwierzyć. Zgadza się?
To nie była żadna pieprzona kapitulacja.
Pablo nie oddawał się w ręce sprawiedliwości,
tylko jej unikał. I wszyscy mogli się tylko temu przyglądać.
Po raz kolejny Escobar użył przemocy, by nagiąć świat do swojej woli.
Nazwano to "la gran mentira" - "wielkie kłamstwo".
I tak też było.
Ale patrząc, jak odlatuje do swojego luksusowego więzienia...
miałem wrażenie, że była w tym jakaś prawda.
Sukinsyn.
Prawda, której nie chciałem zaakceptować.
Pokonał nas, bo gotów był zrobić to, czego my nie mogliśmy.
Złoczyńcy nie trzymają się zasad.
Dlatego właśnie są źli.
I może właśnie dlatego zwyciężają.
To co, Lagarto... świętujemy dziś czy jak?
Mam Truciznę na częstotliwości od 400 do 1700 MHz.
La Dispensaria.
Komu to damy? DEA?
- Tak. Przekażmy to Javierowi Peñi. - Peña to dupek.
- Dam to temu drugiemu. - Dobra.
Obiecałem sobie, że gdy nadarzy się okazja,
żeby zadać cios Escobarowi,
zrobię to, choćbym miał naruszyć zasady.
- Halo? - Cześć, tu Central Spike.
W porządku.
Powiecie, że porządny człowiek nie załatwiłby
tych sukinsynów?
Nazwiecie mnie draniem?
Jak chcecie. Ale to znaczy, że nie spotkaliście tylu złoczyńców,
żeby poznać różnicę.
W Kolumbii nauczyłem się jednego:
dobro i zło to pojęcia względne.