NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci przypadkowe.
Gdy społeczeństwo dowiedziało się o luksusowym stylu życia
więźniów w La Catedral,
policja wszczęła śledztwo co do przestępstw zagrożonych karą śmierci,
które miał popełnić Escobar, przebywając w więzieniu.
Głównym wątkiem dochodzenia jest sprawa zniknięcia
Gerarda Moncady i Fernanda Galeana.
- Agencie Peña? - Co to?
Przyszło z góry.
Dostałem kartkę.
Od CIA.
"Gratulacje, Centralna Agencja Wywiadowcza".
Za bardzo to rozdmuchali.
Oby sukinsyn zgnił w więzieniu.
Nie tak szybko. Najpierw musimy go przenieść.
- Złamaliście zakaz. - Dlaczego my?
- Escobar ma wielu wrogów. - Jasne, że wy.
Ktokolwiek to zrobił, nieważne. Stało się.
Jak pani mówiła, to sprawa Kolumbii. Co nas to obchodzi?
To sprawa Komisji Etyki Zawodowej w Waszyngtonie.
- Ależ pani... - Trudno.
Nic nie robiąc, Amerykanie w Kolumbii
związani z rządem wyjdą na głupców. Pani też.
Nie skończyłam. Jesteście obaj zawieszeni.
Idźcie do domu.
MORDERSTWA W LA CATEDRAL?
Panie prezydencie, rozmawiałem z prokuratorem generalnym.
Żona Moncady zgłosiła jego zniknięcie z La Catedral.
To jasne, że Escobar zabił ich w więzieniu.
- Nie posunąłby się tak daleko. - Escobar jest zdolny do wszystkiego.
To mogłaby być dla nas dobra okazja.
Wybacz, Eduardo...
ale nie widzę w tym wszystkim niczego dobrego.
To szansa, żeby ukrócić wakacje Pabla.
- Szefie. - Dzień dobry, szefie.
Dzień dobry, szefie.
Złe wieści.
Pozbyliście się ciał?
Umowa z nim wyklucza przeniesienie do innego zakładu.
Dokonanie zabójstwa w więzieniu jest wyraźnym pogwałceniem umowy.
Tak, ale musimy działać ostrożnie.
Jeśli uzna, że naruszamy jego warunki,
zacznie znowu podkładać na ulicach bomby.
Powiedzmy mu, że dowiedzieliśmy się o groźbach ze strony jego wrogów.
To stworzyłoby możliwość przewiezienia go do Bogoty
na czas poprawy bezpieczeństwa w La Catedral.
Czwarta brygada pod dowództwem generała Arizy
najlepiej przeprowadzi tę operację.
- Ariza? - Tak jest.
- Czy on nie jest z Medellín? - Jest.
Możemy mu zaufać?
Oczywiście.
Sukces.
Jasne, zostałem zawieszony, no i co z tego?
Wziąłem tygodniowy urlop ojcowski.
Zamierzałem, pijąc piwo, oglądać w telewizji upadek Escobara.
Dzięki mnie i Peñi
rząd kolumbijski miał wysłać wojsko.
Nie policję, ale pieprzone wojsko.
Z tego Escobar nie miał prawa się wywinąć.
Ale w Kolumbii...
rzadko coś dzieje się zgodnie z oczekiwaniami.
Zadzwonię do niego.
Don Pablo, proszę... Dzwoni Tata.
Właśnie myślałem, że nic by mnie tak nie ucieszyło,
jak głos kochanej żony.
Co się dzieje, Pablo?
Dlaczego coś miałoby się dziać?
Żołnierze.
Żołnierze?
Pełno żołnierzy. Jadą w kierunku więzienia.
Nie wiem, Pablo.
Powiedz, co się dzieje.
To nic takiego, kochanie.
Wszystko w porządku.
Niedługo zadzwonię, dobrze?
Kocham cię, skarbie.
Tak, kochanie.
- Wyciągać broń. - Tak jest.
Słuchajcie!
Będzie wami dowodził porucznik Dominguez.
Zabezpieczyć perymetr.
Przekaż ludziom, że mają rozkaz strzelać do każdego,
- kto będzie chciał opuścić więzienie. - Rozkaz.
Spocznij.
- A ty gdzie? - Idę do więzienia pomóc tacie.
- Nie możesz tam iść. - Właśnie, że pójdę!
- Twój ojciec da sobie radę. - Chciałby, żebyś tu został
i pilnował siostry. Zawsze cię o to prosi.
- Ale żołnierze go zabiją. - Ani mi się waż coś takiego mówić!
- Zabiją go! - Milcz!
Samochód stał przed garażem na wolnym biegu,
kluczyki w stacyjce.
- Dzwoniłam do niego 20 razy. - A do ambasady?
- Najpierw chciałam pogadać z tobą. - Nie dzwoń.
Co? Dlaczego?
Nic takiego. Nie chcę podnosić alarmu, zanim się sam nie rozglądnę.
- Co znowu kombinujecie? - Connie...
uspokój się. Na pewno nic mu nie jest.
Zajmę się tym.
Dowiem się, gdzie jest, dobrze?
Zrobię ci drinka.
Szefie?
Chcą cię stąd zabrać
i szukać dowodów w sprawie Moncady i Galeana.
Jak stąd wyjdę, ktoś mnie zabije.
Albo Amerykanie postarają się przywrócić ekstradycję i wysłać mnie do USA.
Nie pieprzmy się, poczęstujmy kanalie ołowiem.
- Ocipiałeś? - Damy im radę, Don Pablo.
Jest ich dwudziestu na jednego.
- Nie ma co czekać. - Czekaj, co powie szef!
Przestańcie jazgotać w obecności szefa.
Mamy opracowane trasy ucieczki.
Moglibyśmy zwiać w góry, zanim by się zorientowali.
Jest czas walki...
i czas wykazania się sprytem.
Tak jest.
- Jaki ma szef plan? - Pogadajmy z Gavirią.
Bądźmy sprytni. Postarajmy się rozwiązać to pokojowo.
A jak nie wyjdzie?
- Co tu robisz? - Zapomniałem skarpetek.
Masz pięć minut.
Skurczybyk. Kolumbijczycy mają przechlapane.
Musimy pogadać.
Tutaj.
Zrobiłeś dziecko jakiejś dziwce?
Chyba porwano Murphy'ego.
Sprawdziłem szpitale i posterunki policji.
Śledziliśmy kartel z Cali.
To mogą być oni albo Escobar.
Wie o tym Biuro Bezpieczeństwa?
Gdyby wiedzieli, podnieśliby alarm,
porywacze mogliby spanikować.
Jeśli to Escobar... to i tak już po nim.
Możesz sprawdzić swoje źródła? Może czegoś się dowiesz.
Chryste.
Zobaczę, co da się zrobić.
Generał Ariza ma rozkaz zapewnić ochronę Escobarowi.
Chciałbym, żebyś tam pojechał i zalegalizował jego transfer do Bogoty.
- Jak to "zalegalizował"? - Formalnie potwierdził.
Podkreślisz, że to czasowe przeniesienie
na czas poprawy bezpieczeństwa w La Catedral.
Obaj wiemy, że to nieprawda.
Ale tak będziesz mówił Escobarowi, aż znajdzie się w wojskowym karcerze.
Tak jest.
O co chodzi?
Mam co do tego złe przeczucie.
Eduardo... ufam ci,
a to jest zbyt ważna misja, żebym powierzył ją komuś innemu.
Jestem do usług, panie prezydencie.
Wie pan o tym.
Będę szczęśliwy, jeśli tego dupka dosięgnie to, na co zasłużył.
Sprawdziłem swoje źródła w kolumbijskiej armii. Nikt nic nie wie.
Czyli nie wiadomo, czy Escobar miał z tym coś wspólnego?
Czas podnieść alarm.
Wstrzymaj się parę godzin, dobrze?
Jeśli wezwiemy wojsko, zginie, jak Diana Turbay.
Dzięki.
Powiedz chłopakom w komunie, żeby siedzieli cicho. Zrozumiałeś?
Dobra, to co jeszcze masz?
- Wiem. - Velasco.
Oddzwonię później.
Tak, szefie?
Co się dzieje na zewnątrz?
Nie wiemy.
Spieprzyłem.
Słucham, szefie?
Zbierz chłopaków.
Powiedz strażnikom, żeby strzelali do każdego, kto próbowałby wejść.
Myśli szef, że strażnicy posłuchają rozkazu?
Niechby nie posłuchali. Pracują dla mnie.
Wybacz, szefie, ludzie z Medellín powiedzieli mi,
że jedzie tu facet o nazwisku Eduardo Sandoval.
Dobry wieczór. Gdzie generał Ariza?
Generale!
Przepuść go.
Dobry wieczór, generale.
- Pan wiceminister. - Co słychać?
Miło mi. Dobry wieczór.
- Gdzie jest Escobar? - Escobar?
W więzieniu, oczywiście.
Jak to, w więzieniu?
Mieliście przejąć go po przybyciu.
Przykro mi, ale nie miałem takiego rozkazu.
To jaki miał pan rozkaz?
Zabezpieczyć perymetr, nikogo nie wpuszczać ani nie wypuszczać
i czekać na pana.
Prezydent oczekiwał czegoś innego.
Nie ucieszy go, że Escobar nie jest pod pana pieczą.
Przykro mi, ale taki miałem rozkaz.
Oddałem się w ręce tego frajera, wiceministra sprawiedliwości.
Ale skoro w kraju nie ma sprawiedliwości,
jest wiceministrem od niczego.
To dobrze.
Gaviria chce z nami negocjować.
To bardzo dobrze.
Nie rozumie pan chyba rozkazu, generale.
- Ale ja tak. - Zaraz, gdzie pan idzie?
Idę spróbować uczynić cud.
Przekonać Escobara, że to tymczasowe przeniesienie.
I że jestem tu, żeby zagwarantować mu bezpieczeństwo.
Nie mogę pozwolić panu narażać się na niebezpieczeństwo.
Sądzi pan, że Escobar zabije wiceministra sprawiedliwości
na oczach czwartej brygady? Na miłość boską.
Zadzwonię, żeby nie zaczęli do pana strzelać!
Tylko szybko. Otworzyć bramę. Wy dwaj pójdziecie ze mną.
Nie słyszeliście? Otwierać bramę!
Słuchać wiceministra! Pospieszcie się!
Otwieraj.
Dobry wieczór, panie wiceministrze.
Pablo czeka na pana. Proszę.
Poczekajcie tu.
Dobry wieczór, panie wiceministrze.
Dawno się nie widzieliśmy.
Dobry wieczór.
Przyjechałem w imieniu prezydenta Gavirii.
Odeskortuję pana do tymczasowego więzienia w Bogocie.
Rząd chce wprowadzić pewne zmiany w La Catedral
dla poprawy bezpieczeństwa pana i pozostałych.
Gaviria mógłby wymyślić bardziej wiarygodne kłamstwo.
Wiem, dlaczego pan się zjawił. Przez Moncadę i Galeana.
Ja ich nie zabiłem. To wierutne kłamstwo.
Czemu rząd miałyby obchodzić jakieś spory między gangsterami?
Nie obchodzą. Myli się pan.
Gaviria mnie zdradza, panie wiceministrze.
Jeśli obawia się pan o bezpieczeństwo, z chęcią sam pana odeskortuję.
Mamy umowę, a pan ją narusza.
Mam gwarancję, że Amerykanie mnie nie porwą
i nie zabiorą do Stanów?
Bush ucieszyłby się, gdyby mnie wsadził do paki,
jak to zrobił z Lehderem i z Noriegą, nieprawdaż?
To się nie stanie, daję słowo.
Pańskie słowo.
Wiceministra sprawiedliwości?
Tak, daję panu słowo jako wiceminister sprawiedliwości.
Nie zauważył pan, że wojsko szczelnie otoczyło więzienie?
Możemy to przeprowadzić pokojowo,
jeśli będzie pan współpracował i wyjdzie razem ze mną.
Don Pablo, te łajdaki pana zabiją!
Z całym szacunkiem odmawiam, panie wiceministrze.
Prasa twierdzi, że zabiłem tych ludzi, ale to dziennikarska kaczka.
Jeśli Gaviria chce mnie stąd zabrać...
może tu przyjść... i spróbować mnie zmusić.
W międzyczasie...
każde wtargnięcie będę traktował jako wypowiedzenie wojny.
Poinformuję prezydenta o pańskiej decyzji.
Pan wybaczy.
Panie wiceministrze.
Po co się fatygować, skoro mam telefon u siebie w biurze?
Wolę zadzwonić do prezydenta spoza więzienia.
Wypuśćcie mnie!
Mama chyba nauczyła pana, że nie odrzuca się grzecznego zaproszenia.
Nauczyła mnie, że zaproszenie to sprawa wyboru.
Wybaczy pan, ale to zaproszenie jest przymusowe.
Nie co dzień zaszczyca nas wizytą sam wiceminister sprawiedliwości.
Pan pozwoli.
Spokojnie, idziemy.
Gdzie byłeś? Nie odbierasz telefonu?
Wybacz. Pracuję nad tym.
Co to znaczy, do cholery? Co robisz?
Przepraszam.
Próbuję się jakoś trzymać.
Boże, chcę już wrócić do domu.
Z mężem.
- Myślisz, że on żyje? - Tak.
Nie.
Nie jesteś pewien, czy jest martwy.
Co on tam robi tyle czasu?
Z całym szacunkiem, generale, nie powinniśmy byli go tam puścić.
Nie.
Nie sądzę, żeby Pablo był na tyle głupi, żeby wykończyć wiceministra.
Napije się pan czegoś?
Nie trzeba.
Niech się pan tak nie denerwuje.
Jak połączy się pan z prezydentem, proszę mu powiedzieć,
że jak natychmiast nie wycofa oddziałów wojska otaczających więzienie,
spowoduje to poważne konsekwencje.
Jak wycofa wojsko,
zostaniemy tu spokojnie i odbędziemy resztę kary.
Dobry wieczór, gabinet prezydenta.
Tu Eduardo, wiceminister sprawiedliwości. Proszę z prezydentem.
Chwileczkę.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Na trzeciej linii mam wiceministra Sandovala.
- Dziękuję. - Panowie wybaczą.
Halo?
Jak długo będę zakładnikiem?
Nie jest pan zakładnikiem, tylko moim gościem.
Escobar zatrzymał Sandovala w więzieniu.
Proszę odłożyć słuchawkę.
- Proszę odłożyć. - Ale czy nic mu nie jest?
Niech pan odłoży.
Jak Escobar pana usłyszy, może zmusić pana do ugody.
A jeśli pan mu skłamie, może zabić Eduarda.
Proszę odłożyć słuchawkę.
Proszę nas zostawić.
- Odłożyli słuchawkę. - Gówno prawda.
Stul pysk!
A więc...
prezydent jest zbyt zajęty, żeby ze mną rozmawiać.
Nie rozumiem, jak się znalazł w więzieniu.
Nie wiem, co Sandoval wyprawia.
Chciał przekonać Escobara, że przyjechał mu pomóc?
Umówiliśmy się, że Ariza weźmie Escobara pod eskortę.
Ariza musiał mieć powody, żeby się wstrzymać.
- Ach, tak. - To bardzo delikatna sytuacja.
Ludzie Escobara są na pewno uzbrojeni.
Proponuję poprosić DAS, żeby sprowadzili grupę negocjatorów.
Czy mam pańskie pozwolenie?
Dobrze.
Proszę mnie natychmiast połączyć z DAS.
Nie.
Odwołuję połączenie.
- Tym razem nie będziemy negocjować. - Nie rozumiem.
Jeśli Sandoval zginie...
będę miał go na sumieniu do końca życia.
Ale interes kraju jest najważniejszy. Nie ugnę się przed Escobarem.
Proszę wysłać Siły Specjalne i skończyć z tym raz na zawsze.
Właśnie coś sobie uświadomiłem.
Prezydent nie tylko zdradził mnie...
ale i pana.
Wiedział, że jak pan tu przyjedzie...
będą trzy opcje.
Pierwsza, spokojnie wyjdę z panem.
Druga, wezmę pana jako zakładnika.
I trzecia, zastrzelę pana,
a wtedy będzie miał powód, żeby mnie zabić.
Zgadza się?
W każdym przypadku - wygrywa. Prawda?
Może prezydent zdradza nas obu.
Może i ma pan rację.
Ale wie pan co?
Poświęciłbym życie, żeby mieć pewność, że pan zginie.
Myśli pan, że jest lepszy ode mnie, ale się pan myli.
Wywodzę się z niczego.
Ciężko walczyłem, żeby stać się tym, kim jestem.
Gdyby rząd nie zaczął mnie ścigać...
siedziałbym teraz na pańskim miejscu... jako wiceminister sprawiedliwości.
Wcale nie jesteśmy podobni.
Pan jest przestępcą.
A przestępcy nie mogą uciekać całe życie.
Szefie.
Pański przyjaciel, Gaviria, rozkazał wtargnąć Siłom Specjalnym,
mimo że pan wciąż tu przebywa.
Sam zrobiłbym to samo.
Nie zabijać go.
Jak zginie... to z rąk własnego rządu.
Powodzenia, wiceministrze.
Co znowu?
Przepraszam, ale mamy problem.
Jasne, że tak.
Cześć, partnerze.
Pamiętacie, jak mówiłem, że nikt normalny
nie zabiłby agenta DEA?
Szczerze mówiąc, gdy mnie porwali,
sam o tym zapomniałem.
Ale potem zrozumiałem, że gdyby chcieli mnie zabić,
strzeliliby mi w łeb przed domem.
To było coś innego.
Myślałem, że to Escobar, wiedząc, że jadą po niego,
chciał sobie załatwić przepustkę z więzienia, czyli mnie.
Siadaj.
Masz przechlapane. Myślisz, że się na mnie wymienią?
Nie!
Rozwalą tę gównianą parodię więzienia, a jego razem z nim.
Przepraszam, że ściągnąłem tu pana siłą,
ale wiedziałem, że po ostatnim spotkaniu z Navegante by się pan nie zgodził.
Cieszę się, że kartelowi z Cali tak dobrze się wiedzie,
ale popełnia pan wielki błąd.
Nie sądzę.
Wiem, że lubi pan whiskey, ale zrobię panu koktajl.
Nauczyłem się robić daiquiri z passiflorą.
Super, ale nie chcę pieprzonego daiquiri.
Nie zatrzymuję pana, ale jesteśmy daleko od Bogoty.
Nieważne. Pójdę już. Sam znajdę wyjście.
Chciałem pokazać panu kilka zdjęć.
Kilka tygodni temu złapano na podsłuchu pańską rozmowę z pułkownikiem Carrillo,
w której informował go pan, gdzie zbierają się Pabla sicarios.
Dwie godziny później byli martwi.
Oni i niewinna kobieta.
Dobra.
Trucizna będzie ze swoją ekipą o północy w La Dispensaria.
Kto jest waszą wtyczką w ambasadzie?
Wiedział pan, że ma dwoje dzieci?
Co napiszą o tym nasze gazety?
Rząd nie przepada za wspieranymi przez Amerykanów szwadronami śmierci.
Mógłbym pana szantażować tymi zdjęciami.
Straciłby pan pracę w DEA,
poszedł siedzieć... może nawet tutaj, w Kolumbii.
Ale bez obaw.
Nie proszę, żeby pan albo Javier Peña zrobili coś, czego jeszcze nie robiliście.
Uważa pan, że DEA i kartel z Cali mogą się dogadać?
W całej Kolumbii jest mnóstwo ludzi
prześladowanych przez Pabla Escobara.
Rodziny Moncady i Galeana,
rodziny sędziów i policjantów.
Ludzie posiadający odpowiednie środki chcą się zjednoczyć
i zemścić.
- A pan im w tym pomoże? - Z waszą pomocą.
Nie mogę nic obiecać.
Ale powiem panu jedno.
Kiedy Pablo zostanie pokonany, a tak się stanie...
usłyszy pan pukanie do drzwi.
I to będę ja.
Nie spróbował pan mojego daiquiri.
Herrera to niezły gospodarz.
Robi świetne koktajle i podwozi do drzwi ambasady.
- Co powiedział? - Co powiedział?
Co powiedział?
To ty dałeś mu te informacje.
Ma moje zdjęcia i nagrania.
Przyznaj się.
- Do czego? - Dałeś Herrerze to gówno?
- Myślisz, że bym ci to zrobił? - Układasz się z Cali?
To twoja wersja gotowości na wszystko?
Mam jeden cel: dopaść Escobara.
To nie jest odpowiedź.
Kto dał mu te pieprzone zdjęcia?
Cześć.
Na razie.
Zadzwonię do żony.
Szefie, mam ją na linii.
- Halo, kochanie. - Halo.
Słuchaj, mamy tu mały problem.
Staramy się go rozwiązać, ale wiesz, co robić...
jak to nie wypali, prawda?
Tak, Pablo.
Bardzo cię kocham.
Ja też.
- Bardzo. - Do zobaczenia, kochanie.
Jesteśmy gangsterami.
- Chwileczkę! Co się dzieje? - Odwołano pańską brygadę!
Musicie mnie stąd zabrać, zrozumiano?
Szybko.
- Szybko! - Na ziemię! Nie! Tutaj!
Nie ruszać się!
- Wolna droga! - Wolna droga!
- Stać! - To ja.
Proszę się schylić i iść do przodu, bez względu na to, co się dzieje.
Mów.
Tak, jest tu ze mną.
Głośniej, nic nie słyszę.
To potwierdzona informacja?
Chwileczkę.
Panie prezydencie, wtargnęli do więzienia. Sandoval został uwolniony.
Panowie.
A Escobar?
Patrz, co znaleźliśmy.
Myślisz, że nic mu nie jest?
Jestem tego pewna.
To do jutra.
Dobranoc.
Już dobrze.
Steve...
Chcę wracać do domu.
To nasz dom.
W niespełna godzinę po ucieczce Escobara z La Catedral
w Kolumbii rozniosła się wieść, że znowu rozpęta się wojna.
Ale tym razem miało być inaczej.
Bez kapitulacji...
bez negocjacji...
bez ugód.
Tym razem... zamierzaliśmy go zabić.
Escobar powiedział: "Lepszy grób w Kolumbii niż cela w USA".
Wiesz co, sukinsynu?
Jak dla mnie, może być.