NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oparto na faktach.
Niektóre sceny, postaci i wydarzenia
zostały wymyślone.
Na ziemię!
Raz!
Kto gadał z policją?
Pewnie ta suka z targu. Proszę, Quica!
Wyobraźcie sobie,
że prezydent Kolumbii wygłasza orędzie w telewizji,
mówiąc, że nie dogada się z wami.
Zwykły człowiek pomyślałby: „Mam przerąbane".
Ale Pablo Escobar uznał to za początek negocjacji.
Dlatego postanowił odpowiedzieć.
Dziękuję za przyjęcie zaproszenia.
Przepraszam za ten kaptur.
Względy bezpieczeństwa.
- Mam nadzieję, że pan rozumie. - Rozumiem.
Napije się pan czegoś? Kawy? Wody?
Nie, dziękuję.
Zaczynajmy.
- Żałuje pan, że trafił do więzienia? - Absolutnie.
Najmniej żałuję, że uciekłem.
Siły specjalne otworzyły ogień.
Nie chciałem ryzykować życiem.
Ale...
Mam nadzieję, że prezydent mnie zrozumie.
Jestem gotów wrócić do więzienia w Antioquii.
W pełnej pokorze.
Ale wcześniej muszę sprawdzić warunki,
bo łatwo byłoby podłożyć bombę
na moje powitanie.
Jak propozycję Pabla przyjął Gaviria?
Można powiedzieć, że nie był nią zainteresowany.
Ale Pablo nie zwracał się tylko do Gavirii.
Myślał, że negocjuje też z przywódcą wolnego świata.
Okazuje się, że mój problem stał się problemem politycznym.
Chyba jestem bardzo ważny
dla ponownego wyboru prezydenta USA.
Ale George Bush miał własne plany dla Escobara.
Po raz pierwszy
zapewnimy amerykańskim siłom zbrojnym odpowiednie środki.
Narkotykowych bossów czeka kara śmierci.
Jako że dowódca sił zbrojnych był kiedyś szefem CIA,
można sobie wyobrazić,
co oznaczały te „odpowiednie środki".
Zaczął od nominacji nowego ambasadora.
Były członek marynarki, Arthur Crosby,
który specjalizował się w stosunkach latynoamerykańskich i walce z terroryzmem.
AMBASADA USA
Następnie przejrzał swój stary wizytownik z CIA,
w którym nie brakowało ludzi, lubiących nieczystą grę.
Przysłał nam jednego z nich.
Na koniec pokazał mi i Peñii środkowy palec,
podsyłając nam kogoś, kogo według niego nam brakowało. Szefową.
Nie wiadomo było tylko, jak długo ona to wytrzyma.
Zawsze będę gotów zapłacić za błędy i przyjmę skromną celę,
jeśli uszanuje się moje prawa
i zagwarantuje, że nie zostanę nigdzie przeniesiony.
Przyznaje pan, że w przeszłości popełniał przestępstwa
i zlecił zabójstwo człowieka?
Na takie pytanie można odpowiedzieć tylko księdzu.
W konfesjonale.
- Jak się masz? - Co się stało?
Zabili chyba sześć czy siedem dziewczyn.
Kto zrobiłby coś tak strasznego?
Czy z natury jest pan gwałtowny i hardy?
Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że mam poczucie humoru.
Uważam się za szczęśliwego.
Zawsze byłem optymistą.
Zawsze w coś wierzyłem.
Śpiewam pod prysznicem.
Jak zakończy się historia Pabla Escobara?
Nie wiadomo. Mam tylko nadzieję, że dobrze.
Chciałbym umrzeć z przyczyn naturalnych.
W roku 3047.
Mam tytuł ambasadora, ale to tylko bzdurne, polityczne określenie.
Wiem, co to znaczy walczyć na froncie.
Wszyscy w tej sali chcą pozbyć się Escobara.
Jako weteran wielu konfliktów nauczyłem się jednego.
Sukces odnosi się dzięki współpracy, kontaktom i wymianie informacji.
Zrozumiano?
To Claudia Messina, nasza nowa attaché.
Przejmie sprawy walki z narkotykami.
Dziękuję, panie ambasadorze.
DEA otworzy biura w Cali, Cartagenie i Barranquilli.
Jeśli chodzi o Medellín,
biuro będzie w kwaterze głównej policji aż do odwołania.
Najpierw wprowadzimy zmiany personalne.
Jeśli chodzi o wywiad długoterminowy,
to działka CIA i Billa Stechnera.
Chciałbyś coś dodać?
Niekoniecznie.
- Kto tu jest z wywiadu wojskowego? - Ja. Edward Jacoby.
Wyślijcie samoloty.
Chcę znać każde słowo tych dupków.
Wszystkie informacje mają trafiać do mnie.
Tak jest.
Chcę dopaść Escobara, gdy tylko wychyli łeb.
Co z nim? Poza tym, że dziś go nie było.
Powiedziałem mu, żeby został w domu.
O jakich zmianach pani mówiła?
O koniecznych do wprowadzenia.
Murphy to dobry agent.
Właśnie widzę.
Wiesz, ile musiałam się napracować,
żeby tamten wycofał zarzuty?
Nie wszedłby do samolotu z narkotykami.
Steve oddał mu przysługę.
To podziękowanie?
Bądźmy ze sobą szczerzy.
Nie potrzebuję kogoś, kto utrudnia mi życie.
- I psuje opinię DEA. - Proszę pani...
Messino. Albo szefowo.
Jesteśmy tu od dawna.
A pani od dwóch godzin.
Może to nic szczególnego,
ale Steve zapewnił nam wiele informacji.
To dobry człowiek. Przechodzi trudny okres.
Pojechał na lotnisko, żeby zatrzymać żonę, która wylatywała z Kolumbii.
Widział to 5-gwiazdkowe więzienie,
z którego Escobar uciekł.
Zasługujemy na odrobinę zaufania...
szefowo.
Jadłeś coś przez ostatnią dobę?
Co wiesz o tej nowej szefowej?
Tyle, co słyszałem. Jest z Nowego Jorku.
Nie znosi sprzeciwu.
Cholera!
Odsunie mnie?
Nie wiem.
Nie mogę wrócić do domu, Javi.
Niech to szlag.
Weź prysznic. Wytrzeźwiej.
Odezwę się.
Uważaj na tego gościa.
Właśnie.
Rozbij budkę telefoniczną.
Łap rurę.
Wiem, tato.
Musisz ją zdobyć.
To kobieta?
Mam walczyć z kobietą?
- Nazywa się Nora. - Jak?
Przepraszam, szefie, muszę prosić na moment.
Jak to...?
Co z laboratoriami?
Ciężko znaleźć laboratoria Moncady.
Do tych, które znaleźliśmy, nie można się dostać.
Wszędzie kręci się policja.
Straciliśmy czterech ludzi.
Sukinsyny.
Co z Judy Moncada?
Nie możemy jej znaleźć. Ani Don Berny.
Znajdźcie ją.
Tak jest.
Co u was, chłopcy?
W porządku, szefie.
- Jak się masz, Limón? - Dobrze.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
- Spokojnie? - Tak, dziękuję.
Dobrze.
Nauczę cię czegoś.
Nie ma nic gorszego od kapusia.
Pogrąży cię, jeśli pozwolisz mu żyć.
- Rozumiesz? - Tak, szefie.
Daj mi chwilę.
Szefie, to Fernando.
- Mów, Fernando. - Wywiad poskutkował, Don Pablo.
Chcą się ze mną spotkać.
Słyszałeś, bracie?
- Musimy dokończyć robotę. - Dokończyliśmy.
Została jeszcze jedna.
Zabiłeś wszystkie dziwki.
Nie mówię o dziwkach, bracie.
Dlaczego ona?
- Zrobiła, czego chcieliśmy. - Ktoś dał znać policji.
To te pieprzone dziwki.
Ufam jej.
Ty tak, ja nie.
Chodźmy.
Nie będę powtarzał. Musimy jeszcze coś zrobić.
Dzień dobry.
Mam spotkanie z prezydentem.
Jestem Fernando Duque.
Nie z prezydentem, panie Duque.
Jak to?
- Z wiceministrem? - Nie.
Z moich informacji wynika, że z prokuratorem generalnym.
Przepraszam, panie Duque.
Gaviria jasno powiedział,
że rząd nie będzie negocjował z Escobarem.
Ale prokurator generalny, Gustavo de Greiff,
miał gdzieś to, czego chciał prezydent.
W USA prokuratora generalnego nominuje prezydent.
W Kolumbii robi to Sąd Najwyższy,
czy to się podoba prezydentowi, czy nie.
W przypadku Gustava de Greiffa, Gavirii nie podobało się to bardzo.
Panie Duque.
Uważam, że wszyscy mają prawo do sprawiedliwego procesu.
Pablo Escobar ma takie same prawa jak inni Kolumbijczycy.
Jeśli popełnił przestępstwo, musi zostać osądzony.
Nie można go tropić i zabić jak zwierzę.
Panie De Greiff,
to fascynujące, co pan mówi.
Ale nie...
Nie działam pod presją Amerykanów...
jak Gaviria, panie Duque.
To oznacza...
że rozważa pan pójście na układ z Pablem.
Mówię tylko, że Kolumbia...
zbyt długo prowadzi wojnę.
Oczywiście.
Amerykanie wprowadzają nowych ludzi.
Inne twarze, ten sam motyw.
Wykorzystują nas do swojego programu politycznego.
Możliwe.
Ale potrzebna nam pomoc.
Jankesów nie ma zbyt wielu,
tyle co w Holguín i ambasadzie.
A Pablo Escobar zyskuje coraz więcej sojuszników.
Wszyscy w Medellín mu pomagają.
- To będzie trudna obława. - Pomówmy o Medellín.
Pułkownik Pinzón otoczył Escobara.
Uda nam się?
Dzięki, że pogadałeś z Messiną.
Uratowałeś mi tyłek.
Jak schrzanisz jeszcze raz...
Wiem.
Nie powtórzysz tego?
Nie wiem.
Musieliśmy brać pod uwagę nie tylko politykę DEA,
ale też plan Pinzóna,
który podwoił liczebność policji.
W Medellín był stan wyjątkowy,
a baza Carlosa Holguína wyglądała jak Fort Apache.
Javi i ja oficjalnie byliśmy gośćmi policji,
co oznaczało udogodnienia,
jakich mógł oczekiwać gość Narodowej Policji Kolumbijskiej.
Czyli żadnych.
Nie byliśmy sami.
Pod jednym dachem było DEA, CIA i wywiad wojskowy.
To było prawdziwe centrum informacji o Pablu Escobarze.
Gdy Gaviria ogłosił, że za złapanie Pabla czeka 1 400 000 dolarów,
pułkownik Pinzón uruchomił specjalną infolinię,
uznając, że do jej obsługi wystarczy Javi i ja.
Nieważne, że mój hiszpański był do dupy.
Nie mogliśmy mu odmówić.
Dzwonili nawet ludzie Pabla, żeby pośmiać się z nas.
Infolinia. Przyjmuję zgłoszenie.
Nie wiem, czego oczekiwaliśmy.
Dla wielu ludzi Escobar był bohaterem.
To jak prosić Chicago o wydanie Michaela Jordana.
A ci, którzy nie wielbili Escobara, bali się zadzwonić.
Opracowaliśmy własny system.
Jeden donos z określonego miejsca nic nie znaczył.
Drugiego też nie warto było rozważać.
Ale trzy różne telefony z jednego miejsca?
Agencie Peña?
To trzeba było sprawdzić.
Mówiłem, że opracowaliśmy system.
Nie mówiłem, że działał.
Niech to szlag.
Pedały!
Niemożność schwytania Escobara frustrowała nas.
Ale dla ludzi w Bogocie to był prawdziwy problem.
Prokuratorze De Greiff.
Podobno spotkał się pan z panem Fernandem Duque.
Zgadza się.
Prezydent jasno powiedział,
by nie kontaktować się z ludźmi Escobara.
Ja nie pracuję dla prezydenta.
Pracuję dla narodu kolumbijskiego.
Podobnie jak ja i prezydent.
Wszyscy pracujemy wspólnie przeciwko Escobarowi.
- To nie pojedyncza wojna... - Boi się pan,
że czegoś się dowiem, jeśli z nim porozmawiam?
- Słucham? - Muszę o coś spytać.
Czemu był pan tamtej nocy w La Catedral?
Czemu konieczna była obecność wiceministra sprawiedliwości
przy transporcie więźnia?
Bo to nie był zwykły więzień.
To Pablo Escobar.
Wypełniałem rozkazy prezydenta.
Nie sądzę, że to prawda.
Czy coś pan insynuuje?
- Oskarża mnie pan o coś? - O nic pana nie oskarżam.
Na razie.
Ale rozpocznę śledztwo.
Jeśli chodzi o zarzuty...
możliwe, że pomógł pan Escobarowi uciec.
Wie pan co, prokuratorze?
Wal się pan.
- Co tu robimy? - Załatwiamy sprawę.
- Jaką sprawę? - Dla Don Pabla.
Cześć.
Witam panów. W czym mogę pomóc?
Mam odebrać paczkę na nazwisko Alvarez.
Zaraz przyniosę.
Proszę.
Bracie, odpuśćmy tej dziewczynie. Ona nie wróci.
Boisz się, Limón?
Zamknij gębę i rób, co każę.
Panie Alvarez!
Najlepszy kibel świata. Sranie z klasą.
Bracie!
To jest to.
Dobra.
Zapakujcie do samochodu. Musimy coś załatwić.
Wydłubię jej gały i każę zeżreć suce.
- Jaki numer? - Trzy. Mówiłem ci.
Sukinsyn. Mówiłeś, że tu będzie.
Nie wiem, ale chyba tutaj mieszka.
Nie ma jej. Zrobisz to jutro.
Wrócimy później.
Pieprzyć to.
Tędy, bracie.
Mam coś.
Suka. Wyrwę jej język i wsadzę jej w dupę.
Mówiłem, że jej nie ma. Pewnie już od dawna.
- To jakiś żart. - Nie ma jej.
Wrócimy później.
Jeśli prezydent nie pójdzie na ugodę,
to niczego nie ugraliśmy.
Pablo, to bardzo dobra opcja.
Zdecydowanie.
Jeśli pozwolisz mi negocjować z De Greiffem
- i doprowadzić do niezgody... - Fernando.
Nie za to ci płacę.
Płacisz mi za opracowywanie strategii i to właśnie robię.
Pablo, musisz to zrozumieć.
Sytuacja, w jakiej jest teraz Gaviria...
To, co stało się w La Catedral, było dla niego poniżającą porażką.
Dlatego uważa teraz, że pojmanie cię to jedyne wyjście.
Nie rozważa nawet
możliwości rozmowy z nami.
Ale De Greiff chce rozmawiać.
I wolno mu zawierać ugody.
W porządku.
Spróbujmy.
Nie uwierzysz, ale prokurator generalny
popiera legalizację narkotyków.
- Bez kitu. - To prawda.
Zaufaj mi, Pablo, krok po kroku, cierpliwie, a z czasem...
Tylko czasu nam brakuje, Fernando.
Fernando, wybacz nam.
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Blackie. - Tak jest.
Dziękuję bardzo, Fernando.
- Dziękuję. - Proszę.
Przepraszam.
Co się dzieje?
Nie możemy tak żyć, Pablo.
Uciekając i ukrywając się,
z nadzieją na negocjacje.
Gaviria będzie negocjował, Tata.
Jest zbyt inteligentny i zbyt słaby, żeby odmówić.
Jak zachowujesz spokój?
Jeśli Gaviria nie chce cię w więzieniu, to wiadomo, czego chce.
Pora opuścić Kolumbię.
Mieliśmy zostać tu na zawsze, ale sytuacja się zmieniła.
Nic się nie zmieniło.
Kochany, mamy wszystko, czego nam trzeba.
Zabierzmy dzieci i wyjedźmy gdzieś.
Gdzie nie będziemy się ukrywali.
Nie spędzimy reszty życia w ukryciu.
Obiecuję ci.
Przygotuj się na obcięcie jaj.
Twoja żona odeszła.
Walnąłeś kilka kielichów na uśmierzenie bólu
i postanowiłeś wyżyć się na jakimś śmieciu z Wall Street.
Coś w tym rodzaju.
Jednorazowy wybryk?
Tak.
Wiem, że jestem w Kolumbii od niedawna.
Wcześniej, ty i Peña mieliście wolną rękę.
Musisz się przyzwyczaić do nowego układu.
Nie ufasz mi? W porządku.
Ale jeśli mam cię chronić, muszę ci zaufać.
Inaczej mogę od razu odesłać cię do Miami.
Wyrażam się jasno?
Jasno i wyraźnie.
Świetnie.
Jesteś wolny.
Ortiz, nie spuszczaj go z oczu.
La Quica kupił kibel.
Zrozumiałem „La Quica" i „kibel".
Nie byle jaki.
Taki sam, jaki Pablo miał w La Catedral. Kohler.
To zrozumiałem.
Nie pójdziemy z tym do Pinzóna. Wyśmieje nas.
Musimy mieć coś więcej.
- Co jeszcze? - Gdzie go widziano?
Jechał San Isidro Road.
Ludzie z wywiadu mogliby tam przelecieć.
To lepsze niż ta cholerna infolinia.
Zaraz wracam.
- Kibel? - To długa historia.
Streść ją.
Poproś ich, żeby sprawdzili tę okolicę.
Może wychwycą rozmowy ludzi Escobara.
Jeśli poznacie głos, dajcie mi znać.
Duvall 1-4-4-3-6, wyłapaliśmy rozmowę na częstotliwości 1600 megaherców.
Uwaga.
Kochanie, kiedy przyjdziesz? Jestem zupełnie sama.
Nie teraz. Jest zbyt niebezpiecznie.
Mówiłeś, że przyjdziesz.
Niech trochę się uspokoi. Wtedy się zabawimy.
To na pewno Velasco. Dziewczyny nie poznaję.
A ta druga rozmowa?
Zbyt słaba jakość.
Nagrano to dwie godziny temu.
Tu są jakieś posiadłości.
Reszta to małe domki.
Małe można wyeliminować. To nie w stylu Escobara.
Do której posiadłości jest wjazd od wschodu i zachodu?
Do tej. Na tyłach teren jest nierówny, ale można przejechać.
To musi być to.
Mamy szansę, jeśli zaatakujemy z dwóch stron.
Dobrze.
A co z Pinzónem?
Potrzebujemy samochodów i ludzi.
Zostawcie to mnie.
Mogę się mylić...
Podczas ostatniego nalotu pani ludzie pojmali
prezydenta USA, George'a Busha.
Decyzję podjęto po wielu zgłoszeniach na infolinię.
To głos Velasco.
Pani Messino, uważa pani, że moi ludzie pracują dla was.
Myli się pani. Nie pracujemy dla was.
To ja decyduję o naszej współpracy. Czy to jasne?
Wiem, jak skończył ktoś, kto z wami współpracował.
Pułkownik Carrillo.
Zesłano go do Hiszpanii.
Co powiedział?
Odmówił.
Długo tu nie popracuje. Zbyt łatwo się poddaje.
Ale Messina wcale się nie poddała.
Zadzwoniła do Crosby'ego.
A Crosby do Gavirii.
I w ciągu 15 minut...
- Rozumiem. - ...Pinzón dostał kopa w dupę.
Pułkowniku, dzwoni generał Silva.
Przepraszam.
Najwyraźniej każdy dla kogoś pracuje.
Generale?
Udało nam się zmusić Pinzóna do tańca, ale sam wybrał muzykę.
Chcieliśmy przeprowadzić to po cichu, otoczyć sukinsyna.
Pinzón miał inne metody.
Lubił wyważać drzwi i budzić całą okolicę.
Ruszać się! Policja idzie!
Przygotujcie samochody i gotówkę. Są już blisko!
Szefie!
Proszę wybaczyć, to pilne.
Szefie.
To policja.
Zbliżają się. Musimy uciekać.
Sukinsyny.
Jadą z obu stron.
- Co się stało? - Musimy uciekać.
To policja.
- Idź po samochód. Czekaj za domem. - Dobrze, szefie.
Idź po dzieci. Musimy uciekać.
Tędy. Szybko.
Szybko. Tędy, tunelem.
Otoczyć dom!
Nie ma ich.
Pułkowniku, nikogo nie ma w domu.
Cholera.
Akcja odwołana.
Uciekanie przed policją było specjalnością Pabla.
Wiele posiadłości miało tunele zbudowane w tym celu.
Choć nie lubił z nich korzystać.
Możecie go uznać za paranoika,
ale jeśli ktoś naprawdę ściga człowieka, to nie paranoja, tylko spryt.
Był tu.
Proszę wejść.
Sypialnie...
na prawo.
Wszystko w porządku, Tata.
Nie, Pablo. Nie tym razem.
Kochanie, skoro Pablo mówi, że wszystko jest w porządku...
Nie mówiłam do ciebie.
Mówiłam do mojego męża.
Mało brakowało, Pablo.
Co będzie jutro?
Dzieci mają patrzeć, jak cię zabijają?
Nikt nie umrze, Tata.
Pracuję nad tym.
Jak, Pablo?
Powiedz mi.
Negocjujesz?
Wczoraj prawie cię zabili za negocjacje.
Chcesz to naprawić, to napraw na dobre.
Nie martw się.
Przez wszystkie lata, gdy ścigałem Escobara,
niewiele było okazji, gdy prawie go mieliśmy.
Za każdym razem zapominaliśmy o dwóch ważnych rzeczach:
„Prawie" to za mało.
A Pablo był najbardziej niebezpieczny, gdy ktoś deptał mu po piętach.
Przy tylu policjantach na ulicach łatwo było zapomnieć,
że to wciąż miasto Escobara.
Tolerował to dla dobra negocjacji.
Ale wypędzenie człowieka z rodziną z domu w środku nocy?
To nie były negocjacje.
Dla Escobara...
to było wypowiedzenie wojny.
Gotowe.
Szefie, wszystko gotowe. Jaki rozkaz?
Zróbcie to.
Tak jest.
- Co jest? - Gotowe.
W porządku.
Jesteśmy gotowi.
Chodź.
Gazu!
Zrób to.
Zimna, pieprzony pedale!
Zabij go! Już!