NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oparto na faktach.
Niektóre sceny, postaci i wydarzenia
zostały wymyślone.
Pablo Escobar powiedział: „Czasem jestem Bogiem.
Gdy mówię, że ktoś umrze, umiera tego samego dnia".
W ciągu swojej kariery zabił tysiące policjantów.
Ponad 400 rocznie.
Myśląc o tych liczbach, człowiek się zastanawia,
dlaczego ktoś wkłada mundur,
przez który jego dni będą policzone.
Byli to młodzi chłopcy.
Wychowano ich tak, by na rozstajach wybierali dobrą drogę.
By walczyli po dobrej stronie.
Byli młodzi i pełni nadziei.
Uważali się za niezwyciężonych.
KOCHAMY CIĘ!
Ich stratę najbardziej przeżywali ci, którzy zostali.
Każdy ma granicę wytrzymałości.
W pewnej chwili trzeba coś zrobić.
Jeśli chodzi o Pinzóna, ta granica oznaczała rezygnację.
Prezentuj broń!
Niektórzy nie mogli zrezygnować.
Nie mogli odejść.
Prezydent też ma taką granicę.
Gaviria w końcu doszedł do swojej.
Odpowiadam za śmierć tych ludzi, Eduardo.
Jeśli Escobar wykorzystuje to, by coś mi powiedzieć, odpowiem mu.
Zgadzam się.
Wejdziemy w pełnym składzie.
Trzeba pamiętać, że ta decyzja może się nie podobać.
Ale nie musimy być lubiani.
MADRYT, HISZPANIA
KONSULAT KOLUMBII
Pułkownik Carrillo.
Tak, panie prezydencie.
Szefie, mówią, że nic nie wiedzą.
Zaszło nieporozumienie.
Wydaje się panom, że pracują dla Moncady.
Pozwólcie, że wyjaśnię. Nigdy dla nich nie pracowaliście.
Pracowaliście i pracujecie dla mnie.
- Blackie. - Tak, szefie.
Kto dał Judy Moncada pieniądze na ten dom?
Pan, Don Pablo.
Kto płaci tym ludziom, żeby mogli się wyżywić?
- Pan. - To wszystko jest moje.
Wszystko, co macie, macie, bo pozwalam wam na to.
Wszystko, czego chronicie, chronicie dla mnie.
Czy to jasne?
Wyjawicie mi lokalizacje bezpiecznych domów, laboratoriów,
biur i kont Moncady.
Słuchajcie.
To nie czyni z was zdrajców.
Bez wątpienia.
Po prostu nie wiedzieliście, dla kogo naprawdę pracujecie.
Zacznijmy
od najważniejszego.
Powiesz mi teraz,
gdzie ukrywa się ta suka Judy Moncada.
- Witam panią. - Dziękuję.
Przepraszam.
Navegante!
- Uważaj. - Pani Moncada to nasz gość.
Szanujemy naszych gości.
Nawet tych, którzy się wpraszają.
Pacho, nie sądzisz, że macie zbyt wielu ludzi?
Można pomyśleć, że kogoś się boicie.
Gdybyś poważnie podchodziła do kwestii ochrony,
może twój mąż nadal by żył
i nie musiałabyś prosić nas o pomoc.
Kto powiedział, że proszę o pomoc?
Gdzie szef?
Mój wspólnik.
- Zajmuje się interesami. - Doprawdy?
Wciąż udaje, że nie przemyca narkotyków?
Rozejrzyj się.
Możesz pogłaskać konie.
Albo powtórzyć sobie, co powiesz.
Gilberto zaraz przyjdzie.
Dziękuję, Pacho.
- Nic nam nie grozi. - Podaj piłkę.
- Proszę. - Tu.
Prosiła pani o to.
Kto to?
Jeden z nowych.
Przepraszam.
ATAK NA KOMISARIAT POLICJI W MEDELLÍN
Co za szkaradny obraz.
BANK AMERYKI ŁACIŃSKIEJ
Miła niespodzianka.
- Czemu zawdzięczam tę wizytę? - Interesom.
„I jedna za drugą, noce między naszymi oddalonymi miastami,
coraz bardziej nas zbliżają".
Jest środek dnia, Gilberto.
Nie lubisz Nerudy?
Jedyne, co nas zbliża, to pragnienie śmierci Pabla.
Oto Gilberto Rodríguez Orejuela. Nigdy o nim nie słyszeliście.
O to mu chodzi.
Powiedziałby wam, że jest bankierem.
To w sumie prawda.
On i jego brat Miguel mieli własny bank.
Prowadził też wraz z bratem
największą w Kolumbii sieć aptek.
Byli również właścicielami drużyny piłkarskiej,
América de Cali, jednej z najlepszych na kontynencie,
zaciekłego rywala drużyny Pabla, Atlético Nacional.
Ale te interesy to tylko przykrywka.
Bracia Rodríguez
byli szefami kartelu narkotykowego.
KOLUMBIJSCY BRACIA WINNI
KRÓLOWIE NARKOTYKÓW
Kartelu z Cali. Tak jak Pablo i kartel z Medellín,
zaczynali jako podrzędni przestępcy i rabowali banki.
Dzięki tym pieniądzom
szybko przerzucili się na przemyt trawki.
Gdy zorientowali się, że pięć kilo koki jest warte tyle, ile tona marihuany,
od razu wzięli się za handel kokainą.
Ci ludzie to jednak nie byle dilerzy z ulicy.
Dokładnie planowali. Maksymalizowali zyski i minimalizowali ryzyko.
Gdy interes zaczął się rozwijać,
bracia uczynili wspólnikiem młodego, ambitnego Pacho Herrerę,
który okazał się dobrym biznesmenem.
Ale mieli rywala, i to nie byle jakiego.
Takiego, który nie chciał opuszczać tronu króla koki.
Gilberto był cwany.
Nie obchodziła go korona Escobara.
Panowie.
Udali się do niego z propozycją. Miami, stolica kokainy,
miała pozostać terenem Pabla, a bracia Rodríguez zajęliby się
terenem na północnym wschodzie, Nowym Jorkiem.
Dodatkowe 1752 kilometry oznaczały trudniejszy transport.
Ale Nowojorczycy
zakochali się w kokainie, tak mocno, jak ludzie na południu.
Miami ma 1,8 miliona mieszkańców,
a Nowy Jork siedem milionów.
Chłopcy z Cali uwielbiali pieniądze i luksus,
ale nie lubili złego rozgłosu.
„Panowie z Cali" chcieli sprawiać wrażenie uczciwych biznesmenów.
A interesy szły im dobrze. Choć mogły iść lepiej.
Czemu pani tu przyjechała?
Chcę wam pomóc zabić człowieka, który zamordował mojego męża i brata.
Mogę przekazać ważną informację, którą tylko ja posiadam.
- Czego ona dotyczy? - Celów.
Lokalizacji wszystkich laboratoriów.
Zniszczenie infrastruktury Pabla sparaliżuje go i zmusi do wyjścia.
Wtedy wpakujemy mu kulę w łeb i po kolei go obsramy.
Nie musimy wiedzieć, co Pablo ma,
ale co chce zdobyć.
Bo tam właśnie będzie.
Pablo rozkłada waszą operację kawałek po kawałku.
Wiedząc, co zostało, będziemy wiedzieli, dokąd zmierza.
Chcecie wiedzieć, gdzie są moje laboratoria?
Cóż, powiedzmy,
że podzielę się tą informacją.
Co z nimi będzie?
Ta chęć zemsty jest wzruszająca.
Kiko byłby dumny z twoich priorytetów.
Racja.
Byłby ze mnie bardzo dumny.
Stworzyłam ten interes u jego boku.
Jestem z kartelu z Medellín. Wiem, czego chcę.
Nie wieszam kiczowatych obrazów, żeby coś udowodnić.
Chwila.
Moment.
Bezpośrednia konfrontacja z Pablem ściągnie na nas uwagę.
Ale...
gdyby jednostka specjalna znała lokalizację waszych laboratoriów?
Jego aresztowanie nic nie da.
Już pokazał, że z celi też może nas wydymać.
Pablo nie trafi do celi.
Policja go zabije?
Jeden z nich jest szczególnie zdeterminowany.
Prezydent Gaviria organizuje jego powrót.
Co do tego kartel z Cali i DEA się zgadzali.
Metody pułkownika Carrilla były kontrowersyjne,
ale tylko jego Escobar się bał.
Dlatego w naszym interesie był jego powrót na stanowisko dowódcy.
Prezydent zapewni wszelkie środki, by dorwać Escobara.
Musimy odpowiednio je wykorzystać.
Będę polegał na waszych informacjach.
Ale będziemy postępowali trochę inaczej.
Koniec z operacjami na dużą skalę.
- Amen. - Cicho i z zaskoczenia.
Zmieniamy taktykę.
Ale najpierw musimy coś zrobić. Trujillo.
Zbierz jednostkę. Chcę stu ludzi i sześć ciężarówek.
- Powiedz im, że wyjeżdżamy. - Tak jest.
Stu ludzi? To nie jest działanie na małą skalę.
Pokażemy mu, że wróciliśmy.
Gdy z bazy wyjeżdżał konwój stu ludzi
w policyjnych ciężarówkach, wiadomo było, że zwiadowcy Escobara
będą starali się mu to przekazać.
- Co jest? - Wyjechali. Cztery motocykle,
pięć furgonetek i ciężarówka. Duży konwój.
O to właśnie chodziło.
Przez nich nie mogliśmy działać w tajemnicy.
Musieliśmy ich oślepić.
Ale żeby to zrobić, najpierw należało otworzyć im oczy.
Jadą do dzielnicy Escobar.
Będzie tłok.
Jest chyba na tym dachu.
Przechwytywaliśmy sygnały
i określaliśmy położenie zwiadowców.
Konwój dojechał.
Jesteśmy na miejscu.
CZŁOWIEK, SĄSIEDZTWO, KRAJ!
Drugi element planu Carrilla
to pokazanie Pablowi, że szeryf wrócił do miasta.
Zrobił to w najlepszy możliwy sposób.
Spójrzcie na niebo.
Dzieje się tam coś dziwnego. Co widzicie?
- Chmury. - Niezupełnie.
Chmury mają różny kształt.
- Widzę tam żółwia. - Szefie.
- Przepraszam. Muszę przerwać. - Przyjrzyjcie się.
Obserwujcie chmury.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale to bardzo ważne.
- Co jest? - Carrillo wrócił.
Jest w Medellín.
Coś jeszcze?
Ten sukinsyn otoczył dzielnicę Escobar
i naszczał na pański mural.
Te cholerne gliny jadą 26. ulicą.
Przyjąłem, bracie.
- Mamy ich. - Dobrze idzie.
Nim tam dojechaliście, przechwyciliśmy sześć transmisji.
Ale nie określiliśmy dokładnego położenia.
Najlepiej będzie okrążyć te budynki.
Tym razem ich dorwiemy.
Trujillo, przygotuj sześć cywilnych aut, po czterech ludzi w każdym.
Niech wyjeżdżają co 20 minut, żeby nie przyciągać uwagi.
Tak jest.
Peña, jedziesz ze mną.
Murphy, Jacoby, poprowadzicie nas stąd.
Uważaj na siebie.
Stój! Nie ruszaj się!
Spokojnie. Wszystko w porządku.
Co to jest?
Pirania zdjęty.
Jeden zwiadowca schwytany.
Sukinsyn.
Dokąd?
Łapać go!
Nie ruszaj się!
Stój!
Dobry wieczór.
Czy mogę wejść? Szukamy...
Stój, chłopcze!
Stój!
Na ziemię!
Pokaż ręce.
Myślisz, że jesteś sprytny? Czemu uciekałeś?
Co takiego zrobiłem?
Sam mi powiedz.
Wiecie, kim jestem?
Pułkownik Horacio Carrillo.
W ubiegłym tygodniu zamordowano 30 policjantów.
Pewnie te psy zasłużyły.
Zamknij się.
To byli moi przyjaciele.
Osoba siedząca na dachu, dająca przez radio wskazówki mordercom,
sama jest zabójcą.
Mam nadzieję, że po tym spotkaniu przemyślicie sobie,
czy warto współpracować z kimś, kto uważa, że jest ponad prawem.
Mam się teraz zesrać ze strachu?
Nie.
Wszystko jasne?
Powiedzcie kolegom,
że tak się kończy współpraca z Pablem Escobarem!
Weź to.
Weź.
Powiedz im, że to dla Pabla.
Zapamiętajcie to.
To samo będzie z wami, jak zobaczę was na dachu.
Możecie iść.
Już!
Co poczytamy dziś przed snem?
Czarownicę.
Nie, skarbie, nic strasznego.
Czarownica? Nie znam tego.
Tata nam to czyta. Prawda?
- Bajka o złej i dobrej czarownicy. - Właśnie.
Tylko nie Czarownica.
Nie chcę tu żadnych strasznych bajek.
Kochanie, idźcie z siostrą umyć zęby.
I do łóżka.
A gdzie mój buziak?
Dobranoc.
- Dobranoc, kochanie. - Prosto do łóżka, Manuelo.
Słyszałam coś strasznego, Pablo.
Zabójca Gustava wrócił do Medellín.
Czy to prawda?
Tak.
Nadal uważasz, że rząd chce negocjować?
Dobranoc.
Ktoś musi ci to powiedzieć, Pablo.
Ten człowiek chce cię zabić.
Boję się, Pablo.
Obiecuję ci,
że jeśli sytuacja wymknie się spod kontroli,
wyjedziemy z kraju.
Dobrze?
Javi, gdzie zwiadowcy?
Carrillo wpadł na inny pomysł. Puścił ich.
Puszczamy tych drani?
Tak, Murphy, puszczamy.
To znaczy?
- Zapomnij. - Powiedz mi!
- Puść mnie. - Co się stało?
Carrillo strzelił chłopakowi w głowę.
Na pokaz.
Już wiesz?
Już wiem.
- Widzieliście tę kobietę? - Nie.
Pracuje na targu.
A pani?
Na pewno?
Nikt nie widział tej suki.
Wkurwiłem się.
Chodźmy na lody.
Coś zimnego.
Chcę pogadać o tym, co się dziś stało.
- To znaczy? - Zostawiłeś mnie tu celowo.
Dla twojego dobra.
Nie masz pojęcia, co jest dla mnie dobre.
Nie dla każdego jest to przyjemne.
- A dla Peñii? - Nie jesteś nim.
- Bo jestem jankesem? - Bo mu ufam.
A co ze mną?
Chcesz wygrać wojnę z Escobarem.
Oni nie walczą zgodnie z zasadami, więc my też nie musimy.
- Wiesz, co to znaczy? - Wiem.
Nieważne, czy chronisz mnie, czy siebie, nie wykluczaj mnie.
Byłeś dziś inny, Javi.
Poznaję, gdy klienci próbują o czymś zapomnieć.
Wiesz, co robię dla uspokojenia?
- Piszę. - Piszesz?
- Co piszesz? - Listy.
Do rodziny. Ale nie wysyłam.
Dobrze jest zapomnieć.
O czym chcesz zapomnieć?
Czemu tego nie rzucisz?
A ty czemu?
Witaj, bracie.
Tędy.
- Jak ci na imię? - David.
- Jestem Pablo. Miło cię poznać. - Mnie też.
Chodź ze mną.
Podobno lubisz piłkę nożną.
- Jestem obrońcą. - Oczywiście.
To prawdziwi mężczyźni.
Jesteś odważny, Davidzie.
Przepraszam za to, co widziałeś.
Walczymy z bardzo złymi ludźmi.
Powiedz mi o tym, kto to zrobił.
Mówił, że to dla pana.
Muszę cię prosić o ostatnią przysługę.
To bardzo ważne.
Zrobisz to?
Dziękuję, Davidzie.
Agencie Peña. Tu Don Berna.
Mam propozycję, która może cię zainteresować.
Co za niespodzianka.
Co jest, Peña? Spodziewasz się kogoś?
Nie. A ty?
To nie jest konieczne.
W tym mieście są sami przyjaciele.
Siadaj. Spróbuj najlepszej kawy w Medellín.
Doña Luz! Kawa dla mojego kolegi.
Masz dla mnie coś oprócz kawy?
Agencie, nie jestem informatorem z ulicy,
któremu wciska się kilka dolarów za wskazówkę.
To co tu robimy?
Jesteśmy jak wąż i kot.
Wąż zabije kota, jeśli ma okazję.
A kot zabije węża, jeśli ma okazję.
Ale są takie chwile, gdy widzą wielkiego szczura
i oba chcą go zjeść.
Laboratorium Moncady.
Robią teraz inwentaryzację.
Skąd wiesz?
- Od informatora. - Nieźle.
Niezły informator.
Są tam ludzie Escobara.
- Do roboty. - W porządku.
Wstawaj! Już!
Wstawaj!
Stój!
Spokojnie. Nie strzelaj.
Spokojnie!
Do aresztu.
Informator wystawił nam grubą rybę.
Strzał w dziesiątkę.
Złapaliśmy 45 z nich.
Ciekawe, czy doprowadzi nas do Escobara.
- Zobaczymy, co Carrillo z niego wyciśnie. - Zobaczymy.
Mówił, że rozmawiał z tobą. Uważa, że może ci zaufać.
Bo może.
Nie o to mi chodzi.
Jedźmy.
Jestem dorosły. Dam radę.
Zbliżamy się.
Zamykamy cię.
Ruchy!
- Wyciągnąłeś coś z niego? - Coś.
Ale nie wszystko. Idziesz?
Ja pójdę.
Witaj, Valerio.
- Nie wiedziałam, że tu będziesz. - Chciałem mieć pewność.
- Ludzie muszą znać prawdę. - Tak, to ważne.
Zmusili tego chłopca, by oglądał śmierć kolegi.
Gdy ludzie dowiedzą się o tym, przeciwstawią się sukinsynowi,
który morduje dzieci dla Amerykanów.
Mam taką nadzieję.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Dobrze znów cię widzieć.
Nadal jesteś w centrum uwagi?
Nie twojej.
Zaczynajmy.
Dobrze.
- Ile masz lat? - Dziesięć.
Podobno świetny z ciebie piłkarz.
Dziękuję, że chcesz nam coś opowiedzieć.
Kim byli ci mężczyźni, którzy cię zatrzymali?
Byli z jednostki specjalnej.
Czemu cię zatrzymali?
Mówił, że to ostrzeżenie dla innych.
Kto? Jak się nazywał?
Pułkownik Carrillo.
Spokojnie, wszystko dobrze.
- Dokąd nas zabierasz? - Do Bogoty.
Będziecie w więzieniu, dopóki to się nie wyjaśni.
Ale jeśli mi pomożecie, to ja pomogę wam.
Wydajcie Pabla, Blackie'ego lub kogoś innego, to wam pomogę.
Nie wiem, gdzie oni są. Nie znam ich.
- Nic nie wiesz? - Nic.
A ty, Gato?
W porządku.
Skoro tak...
Kto tam był, oprócz pułkownika Carrillo?
Kilku innych.
Niektórzy mówili po angielsku. Amerykanie. Jak w filmach.
To na pewno byli policjanci?
Tak.
Co teraz?
Myślisz, że Pablo nagrodzi cię za odwagę?
Nie wie nawet o twoim istnieniu.
Twoja ostatnia szansa, Gato.
Spytaj mamę, sukinsynu!
Wszystko dobrze.
- Udało się. - Bardzo dobrze.
Udało się.
- Przejęli moje laboratorium. - I ludzi Escobara.
To szlachetny cel.
Szefie, mam złą wiadomość.
Jednostka specjalna przejęła największe laboratorium Moncady.
Carrillo złapał Gato. Nie wiemy, dokąd go wzięli i co z nim robią.
- Steve? - Cześć, kochanie.
Która godzina?
Późno.
Wszystko w porządku?
Chciałem tylko usłyszeć twój głos.
Chciałam do ciebie zadzwonić...
Nie musisz się tłumaczyć.
Co się stało?
Powiedz.
Nic, kochanie. Nie martw się.
Musisz kończyć.
Porozmawiamy jutro. Dobrze?
Chętnie.
Dobranoc.