NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oparto na faktach.
Niektóre sceny, postaci i wydarzenia
zostały wymyślone.
Tata. Gdzie wszyscy?
- Wszystko w porządku? - W porządku.
Nic mi nie jest.
Wracaj do łóżka.
Czemu cię zatrzymali?
Mówił, że to ostrzeżenie dla innych.
Kto? Jak się nazywał?
Pułkownik Carrillo.
Wiem, że to trudne,
ale powiedz mi, co się stało.
Zabili mojego kolegę.
- Przykro mi... - To jakaś farsa.
- Escobar wyszkolił tego dzieciaka. - Pogadam z Carrillem.
Bez znaczenia, czy to zrobił czy nie.
Kolumbia ma dość Escobara.
Valeria Velez?
Nie jest wiarygodna.
Muszę wiedzieć, czy Carrillo go zabił.
Jeśli powiemy, że robi to, by skompromitować Carrilla, uwierzą nam.
Ale jeśli prasa dowie się, że rozmawiałeś o tym z Carillem...
Pomyślą, że to prawda.
Dokładnie.
Co proponujesz?
Nie poddawać się gierkom Escobara.
Zostawić to tak jak jest. Na razie.
Sam wywiad może nie wystarczyć.
- Nie chcę przemocy. - Nie o tym mówię.
Ludzie muszą być po naszej stronie.
Oczywiście. Ale prezydent temu zaprzecza.
A amerykańskie media nie podjęły tematu.
Oczywiście.
David to nie syn ważnego polityka.
Bogatych nie obchodzą dzieci ubogich.
- Zgadza się? - Tak.
Napiszę list do redaktorów najważniejszych gazet.
Powiem im, że przyszedł do mnie, bojąc się o życie.
Świat musi wiedzieć, jakim potworem jest ten sukinsyn Carrillo.
To świetny pomysł.
Daj to pióro.
Jeśli Pablo Escobar uznał, że pióro jest potężniejsze od miecza,
to coś do niego dotarło.
Carrillo atakował laboratoria w Medellín
wywierając presję na Pabla.
Spalcie to.
Według Carrilla,
każdy zabity sicario to krok bliżej Escobara.
Stój! Felix, bierz go.
Nawet o tym nie myśl. Pod ścianę.
Wszyscy uważali, że trzeba przeszkodzić Pablowi.
Pracujemy nad tym.
Nie wszystkich przekonywały metody.
To prawda?
- Nic o tym nie wiem. - Nie udawaj.
Jeśli dzieciak mówi prawdę, Peña i Murphy tam byli.
Ten dupek ufa tylko im.
Carrillo nie chciałby mieć świadków wśród Amerykanów.
Wręcz przeciwnie.
Chce mieć pewność, że nic nie pisną, gdy ludzie zaczną pytać.
A właśnie zaczęli.
Jeśli Carrillo wyjdzie na ulicę
i wystrzela wszystkich sicario w Medellín, chwała mu za to.
Ale nasi mają się tam nie pokazywać. Jasne?
Jasne.
Od tygodnia jest cisza.
Zeszłej nocy trzy razy wyłapaliśmy numer Edgara Prisco.
Za każdym razem w obszarze tych trzech ulic.
Nie mogą się powstrzymać.
Dziś rano moi ludzie zlokalizowali możliwe miejsce.
To klub bilardowy.
Dobrze się bawimy?
Ładna dziewczyna.
Ale zapłacisz za ten towar, dupku.
Posprzątać to!
Kto was nauczył tak żyć? Chyba nie nasza matka!
Wstawaj, dupku!
Ty też, Edgar!
Dzwoń do Pabla i spytaj, dokąd mamy zabrać jego połowę.
W porządku.
Z tego telefonu? Zadzwoń z automatu!
- Spokojnie, bracie. - Edgar.
Co?
- Używałeś tego telefonu? - Nie.
Sukinsyn.
Ruchy, cioto!
Cholera.
Witaj.
Murphy, to nie najlepsza okolica, żeby się zgubić.
Cholera.
Tata?
- Szybko, do środka! - Przyjaciel.
Spokojnie.
Wszystko w porządku.
Cholera.
Murphy! Gavera 37! Musisz się tu dostać!
Murphy, wsiadaj.
Coś ty myślał?
Mało brakowało.
Ewidentnie zbliżaliśmy się do celu.
Kto mógł winić panów z Cali,
że myśleli już o przyszłości bez Pabla Escobara?
Nie wierzę. Sukinsyn.
To węgiel.
Kokainę rozpuszczono wewnątrz.
Myślałeś, że kupiłem laboratoria, bo lubiłem chemię w szkole?
Pozbawisz chemików pracy.
Wolałbym pozbawić pracy Pabla.
Czas zabrać się za Miami.
Nie będzie nam trudno przejąć ten interes.
- Ale czy nie jest za wcześnie? - Pablo się ukrywa.
Jednostka specjalna likwiduje jego ludzi. Wkrótce go złapią.
Gdy to nastąpi, będziemy już w korzystnej sytuacji.
Zajmiesz się tym?
Oczywiście.
Tylko nic na pokaz.
Żeby Judy Moncada nie zadawała pytań ani nie negocjowała swojego udziału.
Powinieneś zadzwonić do Pabla
i powiedzieć, że z przyjemnością oddamy mu Judy.
Wrzucimy ich do tego samego dołu.
Chłopaki.
Jednostka specjalna przejęła kolejne laboratorium.
Sukinsyny zabiły trzech z braci Prisco.
Ricardo uciekł.
- Kiedy? - Ubiegłej nocy.
To ten sukinsyn, Don Berna, wszystko mówi glinom.
Ukryjmy się na wybrzeżu. Przekonam Pabla.
Od kiedy to się ukrywamy?
Ufajmy szefowi.
Don Pablo zawsze znajduje wyjście.
Z Don Pablem.
- Kto mówi? - Fernando Duque.
- Fernando. - Poproś go.
Już. Limón, proszę.
Szefie.
Pański adwokat, pan Duque.
- Ile opublikowano? - Don Pablo,
wysłaliśmy je do gazet.
Ile z moich listów opublikowano, Fernando?
Żadnego.
Są bardzo dobrze napisane.
Nie chodzi o to, jak dobrze są napisane. Chodzi o to, że mówią prawdę!
Escobarowi wydawało się, że jego świat się wali.
A miało być jeszcze gorzej.
Pamiętacie, że Pablo współpracował z komunistami z M-19
przy oblężeniu Pałacu Sprawiedliwości?
Wkurzył tym Autodefensas,
prawicową grupę paramilitarną,
będącą w konflikcie z komunistyczną partyzantką.
Dlatego zostaliśmy zmuszeni do chwycenia za broń...
Przywódcami Autodefensas byli bracia Castaño,
Fidel i Carlos.
Carlos to ten wydający rozkazy.
Pod koniec lat 70. ich ojciec, Jesús,
bogaty właściciel ziemski, został porwany przez ludzi z FARC,
którzy zażądali okupu w wysokości 50 milionów peso.
Ale synowie zdobyli tylko 16.
To nie wystarczyło.
Seniora rodu Castaño pobito na śmierć.
Tamtego dnia
prawicowi, psychopatyczni zabójcy komunistów
przysięgli sobie, że pomszczą ojca
i zabiją wszystkich komunistów we wsi.
Ruchy, sukinsyny!
Mordowano nawet niewinnych wieśniaków, mieszkających w przyczółkach partyzantów,
bo żyli jako poddani komunistów.
Starając się wybić komunistów,
bracia Castaño przykuli uwagę innych o podobnych poglądach.
- Pan Stechner. - Dobrze cię widzieć, przyjacielu.
- Witamy. Udana podróż? - Jak zawsze. Dziękuję.
Bardzo dobrze.
Ta broń jest lepsza niż poprzednia.
Powinna być.
Dziękujemy za wsparcie pańskiego kraju, panie Green.
Używałem to nazwisko w szkole wojskowej.
Wiem, że w tej dżungli prowadzicie wielką wojnę z komunizmem.
Nie spoczniemy, póki nie zginie ostatni komuch.
Pora na kolejną walkę.
Bardzo ważną dla naszej wspólnej sprawy.
Z Escobarem.
Escobar zasługuje na śmierć.
Ale my walczymy w dżungli, przeciwko partyzantom.
Pablo nadal jest silny w Medellín.
Siła to rzecz względna.
Zawiązuje się sojusz, który ma na celu usunięcie Escobara.
Jaki?
Między handlarzami narkotyków.
Gdy pozbędziemy się Escobara,
odpowiedni ludzie zaprowadzą porządek
i dopilnują, by kolumbijskie surowce i źródła dochodu
nie wpadły w niepożądane ręce.
Chłopaki.
Pani Judy.
W porządku, chcę znać powód tego spotkania.
- Nieczęsto się to zdarza. - To proste, Pacho.
Musimy się pozbyć Pabla Escobara.
Wiemy, że połączyliście siły przeciwko niemu.
Chcielibyśmy do was dołączyć.
Co chcecie w zamian?
- Chcemy dobra Kolumbii. - Tylko tyle?
Pablo Escobar jest nie tylko terrorystą.
Sprzymierzył się z partyzantami, którym wielokrotnie pomagał.
Usunięcie Escobara to czyn patriotyczny.
Wyobraź sobie, Pacho, wasze zasoby finansowe
i wszystko, co wiecie o operacji Pabla Escobara,
- z naszym doświadczeniem wojskowym... - Byłby z nas świetny pluton egzekucyjny.
Nie, pani Moncada. Nie pluton egzekucyjny, tylko armia.
A gdy ta armia dotrze do Medellín,
śmierć Escobara to nie kwestia miesięcy,
tylko tygodni.
Co ty na to, Pacho?
Możemy liczyć na wasze wsparcie?
To brzmi ciekawie.
Z całym szacunkiem, panowie,
nasza organizacja ma już działającą strategię.
Nie wydaje mi się.
Bo Pablo Escobar nadal żyje.
- Zgadza się. - Już niedługo.
Przedyskutuję to z moimi wspólnikami.
Ale na razie nasza odpowiedź brzmi „nie".
Przepraszam.
- Spokojnie. Nie zrobię ci krzywdy. - Jak mnie znalazłeś?
Nie skrzywdzę cię. Obiecuję.
- A La Quica? - Nie ma go tu.
Szuka cię w mieście.
Jak się dowie, że tu jestem, to też będzie chciał mnie zabić.
Przez ciebie nigdy nie wrócę do Medellín.
- Maritza! - Przez ciebie musimy się ukrywać.
Spokojnie.
Naprawdę mi przykro i chcę ci pomóc.
Tak jak pomogłeś tym, które woziłeś?
- Nie miałem z tym nic wspólnego. - Mam ci wierzyć?
Znasz mnie. Nie zrobiłbym czegoś takiego.
Zabiłeś mnie, Jhon,
wsadzając mnie do tej cholernej taksówki.
Wiedziałeś, że potrzebuję pieniędzy i wykorzystałeś to.
Przykro mi, Maritza.
Chyba mam pomysł, jak nas z tego wyciągnąć.
Jak?
Damy im to, czego chcą. Escobara.
- Co ty pieprzysz? - Wierz mi, Maritza.
Wożę Escobara. Wiem, gdy nie ma z nim sicarios.
- Wezwiesz policję. - Maritza, co się dzieje?
Mamo, wracaj do domu.
- Nie ufam policji. - Posłuchaj.
To twoja szansa na wizę amerykańską.
Wyjedziesz z córką.
A ty? Jak się z tego wykręcisz?
Praca dla Escobara nie jest łatwa. Zabijają wszystkich jego ludzi.
Boję się.
Muszę uciec. Oboje musimy uciec, Maritza.
W porządku. Moja kolej.
Wyglądacie pięknie.
Kochanie, idź do swojego pokoju. Chcę porozmawiać z tatą.
- Czemu mi nie powiedziałaś? - O czym?
Velasco mi powiedział.
Mamy tu 20 ludzi, Tata.
Tak, Pablo, 20 nieznajomych.
Zobaczmy.
Jak go trzymasz?
Co? Na pewno chcesz się śmiać z żony trzymającej pistolet?
To nie żart, Pablo.
Tych 20 ludzi nie obchodzi, co stanie się z nami.
Gdy nadejdzie czas, będziemy tylko ty i ja.
Będę w tym uczestniczyła, Pablo.
W porządku.
Ale powinnaś poćwiczyć.
- Javi, tu Gabriela. - Co jest?
- Chciałabym cię zobaczyć. - Teraz?
Nie mogę. Pracuję.
Nie bądź taki.
W porządku, będę za 20 minut.
Czy Messina zabroniła ci opuszczać bazę?
Crosby musiał jej nieźle nawciskać.
- Dokąd idziesz? - Wychodzę. Z bazy.
Czyli ma to w dupie.
- Mam pół godziny. - Czekaj.
Chodź. Co jest?
Cześć.
To znajoma znajomego.
Maritzo, poznaj Javiera.
Czemu przedstawiasz mi znajomą znajomego?
Ma kłopoty.
Wysłuchaj jej.
Cholera, Gabby. Nie mogłaś powiedzieć przez telefon?
- Nie przyszedłbyś. - Wychodzę.
Czekaj. To ważne.
Proszę.
Wysłuchaj jej.
Na imię ci Maritza?
Jakie masz kłopoty?
Z kim te kłopoty?
- Z La Quicą. - Znasz go?
Chce mnie zabić.
La Quica chce zabić wielu ludzi.
Czemu chce cię zabić?
Bo mogę wam powiedzieć, gdzie jest Pablo Escobar.
Jak to zrobisz?
Wiem dokładnie, kiedy i gdzie jutro będzie.
Nazywa się Maritza Rincón.
Pracuje koło burdelu, gdzie zginęły te dziewczyny,
gdy mieliśmy La Quicę i tego drugiego.
Jhona Burgosa. Znanego jako Limón.
Woził dziewczyny. Potem La Quica zrobił z niego szofera Escobara.
Maritza siedziała z tyłu jako przykrywka,
a Escobar był w bagażniku.
- Skąd ją zna? - Razem dorastali.
Limón nie ma kartoteki.
Nic nie łączy go z Escobarem,
a jednak został jego kierowcą.
La Quica go najął, bo policja go nie zna.
Co ona chce? Bilet do Disneylandu?
Nie dostanie nic, jeśli się nie uda.
Jeśli to prawda, pułkowniku, powie nam, gdzie Limón wozi Escobara.
Byłeś tam. Ufasz jej?
Tak.
Ufam.
Jak dostaniemy cynk, wywiad wojskowy potwierdzi z powietrza.
Chodźmy.
- Mamy szansę. - Chodźmy.
Co to jest?
Wezwanie do sądu.
Odpowie pan na moje pytania w kwestii La Catedral.
Robi pan polowanie na czarownice.
W jaki sposób Pablo Escobar uciekł z więzienia,
gdy otaczało go 400 żołnierzy?
Ile razy mam powtarzać, że nie wiem, jak Escobar uciekł?
Pewnie kogoś przekupił.
Jestem tego prawie pewien.
Tu chodzi o przejrzystość, prawdę i prawo.
Niechętnie pan o tym mówi, przez co wnioskuję,
że prawda może być bolesna dla pana lub naszego szacownego prezydenta.
Wydarzenia tamtej nocy to skomplikowana sprawa.
Straciliśmy kontrolę nad sytuacją i popełniliśmy błędy.
Ale mowa o narodowym kryzysie.
I to znaczy, że powinniśmy panu ufać?
Proszę o zaufanie.
Jeśli to śledztwo zostanie upublicznione,
zniszczy pan życie dobrego człowieka. Naszego prezydenta.
Miejmy nadzieję, że nie dojdzie do tego.
To ja.
Rozmawiałam z Peñą.
Posłuchaj.
Za godzinę zawożę Pabla do jego księgowego.
Mieszka na południu. Podasz Amerykanom jego adres.
Naprawdę wydamy Pabla Escobara?
Tak, Maritza. Zrobimy to razem.
Musisz mi zaufać.
Daj mi adres.
Zapisz.
Ulica dziewiąta, numer 98-3. Masz?
Mam.
Jeszcze raz, kochanie.
Przepraszam, szefie. Spóźnimy się.
Dziękuję, Limón. Buziak.
No już. Raz, dwa...
W porządku, szefie?
Ulica dziewiąta, 98-3.
Zapisałem.
Sprawdź aktywność pod tym adresem.
Jak kogoś namierzysz, zamelduj mi.
Robi się.
- To nagrano pięć minut temu. - Nie słychać.
Oczyszczę.
Wyłącz linie satelitarne.
- To Pablo. - Ruszajmy.
Wy zostajecie.
Chyba pani żartuje.
Crosby się dowie i wyśle nas wszystkich do domu.
Nie musi wiedzieć.
Bez dyskusji.
Będziemy w kontakcie radiowym.
Będziemy tam za 20 minut. Bądźcie czujni.
Tak jest, pułkowniku.
Uwaga! Wyjeżdżamy!
Jesteśmy na San Juan.
Przyjąłem. Uważajcie na siebie.
Jak wygląda sytuacja?
Spokojnie. Murphy, ty dziś stawiasz.
Sknery.
Nie zapomnijcie kupić nam cygar.
Jasne, blondi.
Pali się!
Odwrót!
To pułapka!
Carrillo! Trujillo! Odezwij się!
Sukinsyn!
Niech to szlag! Trzeba wysłać ludzi.
Kurwa!
Spójrz na mnie.
Patrz na mnie.
Kazałeś dziecku przekazać mi to.
Zatrzymaj to sobie.
A to za mojego kuzyna, Gustava.
Tchórz.
Sukinsyn.
Nie martw się. Wygoi się.
Wrócę do Bogoty ze zwłokami.
Powiadomili jego żonę?
Leci tu z Madrytu.
To nie twoja wina, Javi. Tylko Escobara.
Tak czy inaczej, zapłaci za to.
Jak my wszyscy.
To nie twoja wina, Peña.
- Wrobili mnie. - Nas wszystkich.
Mieliśmy informacje potwierdzone przez wywiad...
Dość.
Przychodzi tu pani...
i mówi, co trzeba.
Ale to niczego nie zmienia.
Jutro będzie pogrzeb pułkownika Carrilla.
Nie chodzę na pogrzeby.
Podobno Pablo sam zabił Carrilla.
Wy będziecie następni.
Albo ja. Albo ty, Pacho.
Trzeba coś wymyślić.
Jakiś inny sposób dojścia do celu.
Pacho, skontaktujemy się z braćmi Castaño.
Wkrótce dowiemy się, czego chcą.
Jeszcze nie pochowano Carrilla, a już chcą mojej głowy.
Chcą kozła ofiarnego.
Musimy im go dać.
Powiemy, że wiceminister podał ci złe informacje.
- Można znaleźć inny sposób. - Daj mi skończyć.
Powiemy, że działałem sam i bez upoważnienia,
gdy wszedłem do La Catedral.
I że to ja nalegałem na powrót Carrilla.
Nie chcę twojej rezygnacji.
Kraj cię potrzebuje, Eduardo. Ja cię potrzebuję.
Muszę to zrobić, César.
Wiesz o tym. Prokurator generalny, prasa, opozycja, obywatele,
wszyscy szukają winnego.
Ty nim nie będziesz.
To był zaszczyt służyć tobie i narodowi kolumbijskiemu.
Powodzenia.
Limón mówił, że masz córkę.
Ile ma lat?
- Dwa. - Jak jej na imię?
- Salome. - Piękne imię.
Już drugi raz jestem ci wdzięczny.
Maritza, nasze córki będą bezpieczne.
Dziękuję.
Wiedz, że jestem twoim przyjacielem.
Co zrobiłeś?
Zająłem się tym.
Jesteś już bezpieczna.
Co tu robisz?
Gdzie Olivia?
W domu. Z moją siostrą.
Nic ci nie jest?
Co teraz?
Czego chcesz?
Chcę ci pomóc.
Serio?
Chodź, to ci pokażę.
Czuj się jak u siebie.
Agencie Peña.
Witamy w Montecasino.