NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oparto na faktach.
Niektóre sceny, postaci i wydarzenia
zostały wymyślone.
Na pewno poznajesz tych ludzi, agencie Peña.
Przejrzeliście album rodzinny.
Pani Moncada.
Proszę mówić mi Judy.
Muszę przyznać,
że zanim ten sukinsyn zabił mojego męża i brata,
ci ludzie byli moimi przyjaciółmi.
Wygląda na to, że teraz masz nowych przyjaciół.
Można powiedzieć, że mamy wspólny cel.
- Ten sam, co ty. - Doprawdy?
Tak.
Chyba żartujesz.
Zaczekaj, Javier.
Musisz nas wysłuchać.
Chcesz złapać Escobara, tak samo jak my.
Ale nie okłamujmy się.
Nie umiesz go podejść.
Wykorzystałeś do tego Carrilla.
Wiemy, jak to się skończyło.
Robicie przerwę od palenia wiosek?
Zastępujemy nieobecny rząd.
Zabijemy wszystkich w otoczeniu Escobara.
Aż zostanie sam. Z niczym.
Chcemy, agencie Peña,
by Escobar zrozumiał, że nie jest nietykalny.
Ma się bać.
Jest jeden problem.
Tylko jeden?
Aby go złapać, potrzebujemy technologii satelitarnej i monitoringu,
do czego dostęp ma rząd.
Mam wam zapewnić dostęp?
Od pewnego czasu jesteśmy partnerami, agencie Peña.
Informacje, które dostałeś, były ode mnie.
Robimy tylko małą poprawkę.
Dziękuję za drinka.
To czysta głupota.
Bracia Castaño mogą się przydać.
Mówiłem o tobie.
Tak, Javier.
Jestem handlarzem.
Wierzę w honor i lojalność, tak jak ty.
Pablo nie.
Berna, idź po samochód.
Dasz mi papierosa?
Cóż...
Musisz zdać sobie sprawę, agencie Peña,
z potencjału naszej propozycji.
Bo nawet mając takie informacje,
nadal musisz być policjantem.
Wiem, jakie to uczucie, gdy Pablo zabija ci kogoś bliskiego.
Co to?
Bardzo cenna informacja.
Łatwo było nam ją zdobyć. Weź to.
Ta dziewczyna, Maritza, zatrzymała się u znajomej.
Ta, która cię oszukała i przez którą zginął Carrillo.
Znajdziesz ją tam.
Mówiłam, że mamy wspólnego wroga.
Zadzwoń, jeśli zmienisz zdanie.
Życie toczy się dalej.
To był sukces Escobara.
Pozostawał na wolności i chroniła go armia sicarios,
w mieście, które nie zamierzało go wydać.
Prawnicy Pabla pracowali dzień i noc,
negocjując warunki kapitulacji z prokuratorem generalnym De Greiffem.
Ale to była bzdura.
Escobar miał się poddawać, rozdając karty?
Był wolny, a interesy kwitły.
PUŁKOWNIK CARRILLO ZABITY
Dla tych, którzy mieli go schwytać,
śmierć Carrilla to cios poniżej pasa.
Ale nasze życie toczyło się dalej.
Wywiad zbierał informacje.
TAJNE
Dowódcy je sprawdzali i potwierdzali.
A one nadal docierały do nas.
Niech to szlag.
Można mieć wszystkie potrzebne informacje,
ale gdy nikt nie chce ich wykorzystać, to ile są warte?
Nic.
Stają się rosnącym stosem nieczytanych akt
na biurku zmarłego.
Wróciliśmy do punktu wyjścia.
- Patrz, tato. - Zobaczmy.
- Skok na 9,7. - Czemu?
Dałbym ci dziesięć punktów,
ale obok mnie siedzi bardzo wybredny sędzia z Argentyny.
Bardzo wybredny.
Nie popływasz ze mną?
Jak wskoczę do basenu, to woda się wyleje.
Przyszedł Fernando Duque.
Jak ci idzie, skarbie?
O to chodzi, małe wykopy, jak nożyce.
Jak piesek.
Pięknie.
Dziewczęta.
Moje dzieci są w basenie. Umiecie pływać?
- Mówią na mnie „Płetwa". - Płetwa?
Pieprzysz, Blackie. Poszedłbyś na dno jak kamień przywiązany do głazu.
Wal się, Velasco.
- Velasco, ufam ci. - Tak jest.
Płetwie nie.
Płetwa.
„Mówią na mnie Płetwa".
- Jaki wynik? - Dwa do zera.
Nasi wygrywają. Spuszczamy im manto!
Tak trzymać!
Ostrożnie z tym tańcem. Zaczynam mieć kosmate myśli.
Kochanie, kto odbierze Carlosa?
La Quica. Jest w drodze.
Ładny zapach.
Pablo, dzieci uwielbiają ten dom.
- Uroczy, prawda? - Tak.
Wstawaj. Już!
Nie wiedziałam. Przysięgam. Limón mnie okłamał.
Proszę, nie. Zabiją mnie, jak mnie znajdą.
- Nie! - Nie ruszaj się!
Proszę.
Myślicie, że tego chciałam?
Wykorzystali mnie.
Łamiesz mi serce.
Jesteście tacy sami.
Nie słuchacie. Nikt nie słucha!
Ludzie umierają bez powodu.
Co z nią zrobimy, Peña?
Dobrze radzi sobie z dziećmi.
Przykro mi z powodu męża, pani Carrillo.
Zastanawiam się, czy powinnam poznać prawdę.
Nie rozumiem.
To, co mówiono o moim mężu, zanim został zabity.
Naprawdę zastrzelił dziecko?
Zabił tego chłopca, tak jak mówili w telewizji?
Oczywiście, że nie.
Pani mąż robił wszystko, co konieczne, by dopaść Escobara.
Ale znał granice.
To był koszmar.
Patrzyłam na nią i myślałam...
Mnie to się nie przydarzy. Nic nam nie będzie.
Mam wrócić do domu?
Postaraj się pozostać sobą, kiedy to się skończy.
Przez trzy lata walczył w dżungli przeciwko FARC.
Hugo Martinez wybrał własną drogę wiele lat temu
i nigdy dotąd z niej nie zboczył.
Jest metodyczny, szanuje procedury i jasno określone zasady.
Uda się panu go namówić?
Jak namówić kogoś do pracy, której nikt nie chce?
Nie zrozumcie mnie źle.
W kolumbijskiej policji nie brakowało odważnych.
Ale kto chciałby zastąpić Carrilla na czele jednostki?
Do tego potrzeba czegoś więcej niż odwagi.
Gaviria nie liczył na to, że ktoś zgłosi się na ochotnika.
Na odpowiedniego kandydata trzeba było wywrzeć presję.
To twój ojciec?
Z prezydentem?
Super.
Wszystkim obecnym mam zaszczyt przedstawić
Prezydenta Republiki,
Jego Ekscelencję Don Césara Augusta Gavirię Trujilla.
Gratulacje, kadeci roku 1992.
Ostatnie wydarzenia
kontrastują z dzisiejszą ceremonią.
Każdy z was postanowił poświęcić swoje zainteresowania
i ofiarować życie służbie narodowi.
Nie ma większego honoru
niż służba ojczyźnie.
- Pułkowniku, jak sprawy? - Dobrze.
Wspaniała mowa, panie prezydencie.
Skierowana również do pana.
Pułkowniku, w ciągu ostatniej doby dyskutowałem z doradcami o tym,
kto powinien dowodzić jednostką.
Padło wiele nazwisk.
Chciałbym widzieć tu pana, pułkowniku Martinez.
To zaszczyt, panie prezydencie,
- ale na pewno jest lepszy kandydat. - Kolumbia chce zakończyć ten koszmar.
Pan jest odpowiednim człowiekiem.
Naród zasługuje na kogoś lepszego.
Pański syn to jeden z najlepszych w Akademii. Jest doskonałym kadetem.
Ciężko pracował. Jestem z niego dumny.
Najlepszym zaproponowaliśmy dołączenie do jednostki.
Pański syn przyjął propozycję.
Proszę przemyśleć moją prośbę.
Dla Kolumbii.
Chodźmy. Zobaczmy.
Idziemy.
- Nie wierzę. Spójrz tylko. - Powoli.
Nie chcę znowu jechać do lekarza.
- Manuelo, wyglądasz ślicznie. - Patrz, jaki opalony.
- Wygląda jak gwiazda filmowa. - Tak, szefie.
Jak Tom Cruise.
Spójrz na nią, Pablo.
Przylatuję z Miami i widzę siostrę w takim stanie?
To z radości, że cię widzę.
Mój Boże. Carlos!
Witaj, skarbie. Cieszę się, że jesteś w domu.
Zrobię najlepszy posiłek, jaki kiedykolwiek jedliśmy.
Zrobimy sobie spacerek?
To niesamowite, jak dzieci wyrosły, Pablo.
Manuelita to księżniczka. Jest piękna.
To ona tu wszystkim dowodzi. Ja tylko płacę rachunki.
Słyszałem o Carrillo.
Gdyby ten sukinsyn wciąż żył, zginęłoby więcej policjantów.
Wierz mi, oddałem im przysługę.
Myślisz, że oni są tego samego zdania?
Nikt nie chce wojny, Carlos. Wiedzą, że przegraliby.
Ale to już przeszłość.
Jestem gotowy wrócić do interesów.
- Powiedz o Miami. - Co mogę powiedzieć, Pablo?
Popyt rośne, a towar napływa.
Wydarzenia z La Catedral nie wpłynęły na interesy.
Ani to, co zrobiłeś.
Interesy zawsze mogą być lepsze.
Interesy szły całkiem nieźle.
W dużej mierze dzięki komuś o ksywce Lew.
Pamiętacie go jako kanciarza z Medellín,
który pakował kokainę do marynarki i przemycał ją do Miami.
Został tam i sprawił, że miasto stało się jego.
Kierował organizacją przemytników,
którzy przywozili tony kokainy Pabla. Był w tym świetny.
Ale sprowadzanie kokainy do Stanów nie było najtrudniejsze.
Problem w tym, co zrobić z pieniędzmi.
Część sumy mogła zostać w Stanach. Handlarze właśnie tak robili.
Kupowali skorumpowane banki, nieruchomości, salony samochodowe,
konie wyścigowe czy dzieła sztuki.
Ale prowadzenie kokainowego imperium wymaga sporej gotówki pod ręką.
Sprowadzenie jej do Kolumbii nie było łatwe.
Ujmę to w ten sposób:
Tak wygląda tona kokainy.
A tak wygląda tona kokainy obrócona w gotówkę.
Rozumiecie?
Lew musiał znaleźć sposób przekazywania forsy Pablowi.
I znalazł. Jego ładunki docierały jak z zegarkiem w ręku.
Ale im dłużej Pablo walczył z rządem,
tym ważniejsze stawały się pieniądze.
Potrzebował ich bardziej niż kiedykolwiek.
Bez nich miał przesrane.
Sprowadźmy tu Lwa.
Chcę pogadać z nim w cztery oczy.
Ustalimy nowe metody.
Lepsze rozwiązania.
Zadzwoń do Velasca. Niech znajdzie Lwa.
Chcemy z nim pogadać o interesach.
Wracamy do zarabiania pieniędzy, bracie.
- Jak w dawnych czasach. - Dokładnie tak.
Co jest, Maritza?
Co się stało?
Policja mnie szuka. Chcą mi wpakować kulę w łeb.
Przykro mi, Maritza. Myślałem, że to był dobry pomysł.
Dobry?
Chcę z tobą pracować.
To szaleństwo.
Muszę odebrać.
Daj mi chwilę.
Co jest?
Gdzie jesteś, Limón? Ile mam na ciebie czekać?
Jestem niedaleko.
Utknąłem w korku, ale jestem w drodze.
W dupie mam korek. Masz tu być w tej chwili!
Rusz dupę i zabieraj stąd to gówno. Natychmiast.
Tak, wiem. Wybacz. Już jadę.
Maritza, muszę lecieć. Nie mogę teraz rozmawiać.
Daliśmy ci już pieniądze. Zadzwonię później.
Wymyślimy coś, ale nie teraz.
Ruszamy.
- Jednostka. - Mówi Peña.
Jestem z Trujillem na rogu ulic 38. i 24. Potrzebne nam wsparcie.
Nie mamy pozwolenia na wysyłanie patroli.
Obserwujemy jednego z ludzi Escobara. Właśnie wszedł do budynku.
Wróćcie do bazy z adresem. Spytamy Bogotę o pozwolenie.
Jasne.
I będziemy czekali do wtorku.
O której miałeś być, dupku?
Wiedziałeś, że trzeba to dostarczyć przed odebraniem Lwa.
Nie wkurzaj się, bracie, to...
Bierz tę cholerną torbę i zjeżdżaj! Obserwuję cię.
- Spokojnie. - Spokojnie?
Ostatni raz wykręcasz taki numer, Limón!
- Nie będę na ciebie czekał. - Daj spokój...
Mówiłem, zjeżdżaj.
Cholera, to Velasco.
Cholera. Co robimy?
Obserwujemy Velasca. Ten drugi nie ma znaczenia.
Ilu może być w środku?
Zbyt wielu na nas samych.
Nie damy rady.
Sukinsyn. Wzywamy wsparcie?
Do kogo dzwonisz?
- Co się dzieje, Peña? - Zajmę się tym.
To Trujillo. Można mu ufać.
W końcu zmądrzałeś, Javier.
Sprawdźmy, czy się uda.
Idziecie?
Wejdziecie razem ze mną.
Berna i jego ludzie będą z tyłu. Rozumiecie?
Trzymajcie się z dala od okien.
- Chodźmy. - Ruszamy.
- Są wszędzie. - Chodźmy na dół.
Dokąd to, sukinsynu?
Proszę, pani Escobar.
- Co to? - Dostawa.
- Kto kazał ci to kupić? - Ja.
To ubrania.
Hermildo.
Hermildo, na Boga. Nie możesz dawać mu tylu pieniędzy.
- Tata. - Dowiedzą się, gdzie jesteśmy.
Za bardzo się przejmujesz.
To wpłynie na dzieci. Chcesz, żeby Juan Pablo i Manuela się martwili?
Masz rację.
Gdy Pablo był mały,
wrócił kiedyś ze szkoły w złym humorze.
Jakaś dziewczynka śmiała się z jego butów.
Były zdarte.
Nie mieliśmy pieniędzy na nowe.
Wieczorem pojechałam do miasta i ukradłam buty ze sklepu.
Następnego dnia Pablo poszedł do szkoły.
Bieda nie usprawiedliwia wyglądu.
Zawsze bierzesz to, co chcesz?
Pablo też.
Panie ambasadorze, ludzie dzielą się na dwie kategorie.
Ci, którzy mają nadzieję, i ci, którzy wierzą,
że świat rządzi się określonymi zasadami, którym się poświęcają.
Może to być religia, ale w przypadku pracy policji, to metoda.
Zgaduję, że pan jest z tych drugich.
Zgadza się.
Jest wiele sposobów schwytania Escobara.
Ale jeśli sposób, który wybierzemy, pogorszy i tak już trudną relację
między narodem a policją,
wynikającą z wielu lat korupcji i nadużyć,
to przegramy.
Nawet jeśli go pojmiemy.
Popieramy pański tok myślenia, pułkowniku.
To się okaże.
Bardzo dziękuję.
Miło się z panem rozmawiało.
Cały świat patrzy nam na ręce.
Nie pozwolę, żeby obce interesy i mroczne dążenia pokrzyżowały nam plany.
Udało się.
Jesteśmy kwita.
Muszę dostać wizę i wyjechać z rodziną z Medellín.
Tam, gdzie Pablo mnie nie znajdzie.
Nie mogę pomóc.
Przykro mi.
Co mam zrobić?
Jak mam się chronić?
Teraz tak będziemy to załatwiali, Peña?
Nie martw się. To się nie powtórzy.
Nie martwię się.
Zostaw nas.
Życie jest zabawne, Velasco.
Mogło się skończyć zupełnie inaczej.
To ja mogłem umierać, a twoi ludzie mnie torturować.
Zobacz, jak wszystko się zmienia.
Jesteśmy lojalnymi żołnierzami.
Służymy naszym generałom.
Ale wiesz co?
Gdy pora machnąć ręką na szefa...
robimy to.
Nie wydał Pabla, ale mamy to.
- Trzech księgowych. - I ich adresy.
Powiedział też, że Pablo nadal ma dużą armię i kupę forsy.
Mógł to zmyślić, żeby nas wystraszyć.
Albo powiedział prawdę, żeby nas wystraszyć.
To rozwiązanie.
Jeśli pozbawimy go pieniędzy, to zostanie bez armii.
Coś jeszcze.
Velasco miał jechać na lotnisko,
żeby odebrać Lwa, który przylatuje z Miami.
Przepraszam, to Judy Moncada.
Pani Moncada.
Jak mogę pomóc?
Jak minął lot? Pewnie jesteś padnięty.
Wsiadaj.
Gdzie Velasco?
Oto i on.
Witaj.
- Gilberto Rodríguez Orejuela. - Lew.
To mój brat, Miguel.
A to nasz wspólnik, Pacho Herrera.
Miło mi was poznać.
Mogę mówić ci Lew?
- Tak. - Napij się.
Ponoć lubisz whiskey.
Jeśli zrobiłem coś, czym was uraziłem...
Czy proponowalibyśmy ci drinka, gdybyś nas uraził?
Siadaj.
Powiedz mi coś, Lew.
Lubisz pracować dla bandyty?
Jeden,
dwa, trzy!
Bardzo dobrze.
Dobra robota.
Zajmij się siostrą.
Co się stało?
Szefie...
Dzwonił Lew.
Mówił, że Velasca nie było na lotnisku.
Lew spanikował i wrócił następnym samolotem do Miami.
Cholerny Lew. Cipa z niego.
- A gdzie Velasco? - Nie wiem, szefie.
Znajdź go.
Już się robi, szefie.
- Nie wierzę, że gotujesz, Tata. - Zawsze pomagałam mamie.
Ja pomagałem, ty jadłaś.
Cieszę się, że Pablo mnie tu sprowadził.
Ale martwię się o ciebie.
Bez powodu.
Na miłość boską, Tata.
Gliny w kraju szukają Pabla.
Handlarze narkotyków spoza Medellín chcą jego śmierci.
Mówisz mi, że martwię się bez powodu? Nie żartuj.
Dziś jest dobrze, Carlos.
Moja rodzina jest razem. Ty tu jesteś.
Pablo to silny człowiek. Zawsze taki był.
Nie ma powodu do zmian.
Mam nadzieję, że jesteś głodny.
Wejdź. Pakuję się.
Pozwolisz mi jechać do Medellín?
Dlatego przyjąłeś propozycję pracy?
Nie powinieneś był się zgłaszać.
Ale nie możesz zrezygnować, bo to zakończyłoby twoją karierę.
Teraz będę „synem szefa".
Chyba nie rozumiesz, co się dzieje.
Zgłosiłem się, bo chciałem pomóc krajowi.
Pokażę ci coś.
Dostałem urnę z moim nazwiskiem.
W imieniu Pabla Escobara.
To klepsydra.
Synu, będziesz robił to, co ci każę.
Dopilnuję, żebyś to przeżył. Rozumiesz?
Ta butelka szybko się opróżnia.
Nie mogę się spóźnić jutro na samolot.
Nie.
Na pewno nie chcesz zostać?
Nie mogę zostawić Olivii z siostrą.
Ty i tak będziesz w Medellín.
Poznałem nowego szefa jednostki.
Ciekawy facet.
Mam dobre przeczucia.
Zanim zapomnę.
Daj to Olivii.
Przynosi szczęście.
Lepiej to zatrzymaj.
Będę za tobą tęsknił.
Jednostka będzie operowała w sposób bardziej systematyczny.
Jako że nie możemy polegać na informacjach
od mieszkańców Medellín,
będziemy musieli przeszukiwać dzielnice.
Ustawimy się w okolicach,
gdzie może być Escobar i jego sojusznicy,
i przeprowadzimy poszukiwania.
Jeśli niczego nie znajdziemy,
spiszemy raport i przejdziemy do kolejnego obszaru.
- Zrozumiano? - Tak, pułkowniku!
Przeszukiwanie ulic?
Tak złapano zabójcę Lincolna?
- Zawsze jakaś odmiana. - Anachroniczna i konwencjonalna.
Próbowaliśmy taktyki „kula za kulę".
Wiesz, jak się skończyło.
To koniec?
Wsiadłeś do helikoptera z Carrillem,
a teraz chcesz odmiany?
Nie martw się.
Escobar oberwie, nieważne od kogo.
Nie ma innego sposobu, Javi.
Jednostka to jedyna szansa.
Myślisz, że ten dupek sobie poradzi?
Może nas zaskoczy.
No to szukajmy.
Co wiesz od Velasca?
Nic.
Ten sukinsyn okazał się twardszy, niż myślałem.
To jest to, co myślę?
Zasady gry:
Zabijamy tylko uzbrojonych.
Nie będzie informacji o interesach, laboratoriach i dostawach.
Nie chodzi o pomoc Judy, ale o zabicie Pabla.
A zatem...
za zabicie Pabla.
Oczywiście Peña wiedział, że informacje, które przekazał Bernie,
przynoszą rezultaty.
Za Kolumbię!
Bracia Castaño i ich ludzie byli skuteczni, ale nie zawsze delikatni.
To nie miało znaczenia.
Co znaczy śmierć kilku sicarios
w światowej stolicy zbrodni?
Nie jestem pewny, czy Javi wiedział,
że to spieprzy wszystko.
Chodź i ochraniaj mnie!
Trudno żałować bandy dilerów.
Ci ludzie latami dokonywali aktów przemocy. Zabili wiele osób.
Najwyższy czas, żeby za to zapłacili.
Ale puszczenie uzbrojonych mścicieli
na ulice Medellín...
tylko dolało oliwy do ognia, którego i tak nie można było opanować.
Szefie.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale w mieście dzieje się coś złego.
Zabito pięciu naszych.
Kto to zrobił?
Nie wiem, szefie. Gdybym wiedział, zabiłbym tego sukinsyna.
Przepraszam szefie, dzwoni La Quica.
- A Velasco? - Tu wygląda jak po bitwie.
Nikt nie widział Velasca i nikt nie wie, gdzie może być.
Jeśli ktoś go porwał...
Tak.
Pakuj się.
Twoja kolej. Jeszcze raz.
Mój kamyku z papieru...
Ile chciałbyś zjeść?
Pokaż babci, jak umyłaś rączki.
Ładnie wygląda.
Przepraszam.
Zaczynamy?
Jedzcie.
Dobre.
Łyżka?
Weź widelec, kochanie.
Martinez miał rację.
Każdy potrzebuje zasad.
Czegoś, czego można się trzymać, żeby nie utonąć w gównie.
Czegoś, co poprowadzi nas do domu, gdy poczujemy się zagubieni.
Jeśli mamy szczęście, ktoś nam mówi, jak postępować.
Jeśli nie, sami musimy do tego dojść.
Wrogowie Pabla opracowali własny sposób.
A był on perfidny.
Wypowiedzieli mu nową wojnę, atakując z ukrycia.
Pokazali mu, że nie jest bezpieczny nawet we własnym mieście.
Bracia Castaño są bardzo skuteczni.
Ale niezbyt dyskretni.
Nikt nie może się dowiedzieć, że maczaliśmy w tym palce.
Gdy ich sposób stał się oczywisty...
Przepraszam.
...przekaz był już jasny.
W mieście był nowy gracz.
Co tam jest napisane?
I nie żartował sobie.
„Twoje dni są policzone, Pablo. Nikt przy tobie nie jest bezpieczny".
Podpisano: „Los Pepes".
Kim są Los Pepes?