NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oparto na faktach.
Niektóre sceny, postaci i wydarzenia
zostały wymyślone.
Sukinsyn.
- Zakład, że szef wygra. - Ja też obstawiam szefa.
Zawsze dają szefowi wygrać.
Nieprawda. Tylko ten gość może go pobić.
Powiedz mi coś. Jesteś tchórzem?
Sukinsyn.
- Co jest? - Żółwie tempo, synu.
Jedź ostrożnie! Patrz przed siebie!
Cholera!
Wyskakujcie z kasy.
...osiemdziesiąt. Brakuje 20.
Wygrałeś forsę?
Dobrze się bawimy, szefie.
Bardzo dobrze.
- Bardzo dobrze. - Co? Wkurzył się?
Wiesz, czemu wygrałeś?
Znowu wykręciłeś numer. Ten sam.
Nie bądź głupi. Wiesz, czemu przegrałeś, Pablo?
Czemu?
Jesteś bystry, ale zbyt uparty. Rozumiesz?
Rozumiem, że nie lubię przegrywać. Zwłaszcza gdy ktoś oszukuje.
- Ktoś musiał cię nauczyć, jak przegrywać. - Niby czemu?
- Dobrze, sukinsynu. - Szefie?
- Zdjęcie? - Jasne, ale nie z tą ciotą.
Nie, chodź tutaj. Chodź, sukinsynu.
Kuzynie.
Nie potrafi przegrywać, ale to nic.
- Dokąd idziecie? - Na dziwki!
Zobacz, co tu zrobili.
Znaleźliśmy obu strażników. Byli w bagażniku, spaleni żywcem.
Ktoś coś widział?
Próbujemy się dowiedzieć, ale nasi ludzie wracają z niczym albo...
- Albo? - Albo nie wracają.
To robota tej suki Judy Moncady.
Ale nie zrobiła tego sama. W żadnym wypadku.
Napastnicy mieli dobrą broń.
Dużą.
Amerykańską.
Kartel z Cali.
Czuję to.
Te sukinsyny tego pożałują.
Sam osobiście spalę to pieprzone miasto.
Nie wiadomo, Pablo.
Dopóki się nie dowiemy, nie możemy atakować kartelu z Cali.
Zbierzcie ludzi z ulicy. Dajcie im pieniądze.
Jeśli trzeba ich przekonać, zmotywujcie ich.
Ogłoście to. Zabijemy tych sukinsynów, którzy to zrobili.
Jednego trafiłem.
Miejmy nadzieję, że jeszcze żyje.
Bo wtedy...
dowiemy się, dla kogo ten sukinsyn pracuje.
Kolumbia to katolicki kraj, więc Boże Narodzenie to duże wydarzenie.
Ludzie w Medellín zawsze przechodzili samych siebie.
Pomimo polowania na Pabla, w tym roku było nie inaczej.
Nazwijmy to wiarą, optymizmem czy uporem,
mieszkańcy Medellín uważali, że widzieli już wszystko. Ale nie.
Niczego jeszcze nie widzieli.
WESOŁYCH ŚWIĄT, PABLO LOS PEPES
WESOŁYCH ŚWIĄT
Medellín czekał niezapomniany spektakl.
Dzień dobry.
W liście do mediów grupa nazywająca się „Los Pepes",
skrót od „Ludzie prześladowani przez Pabla Escobara"...
...„Ludzie prześladowani przez Pabla Escobara",
mściciele, którzy wypowiedzieli wojnę znanemu handlarzowi narkotyków.
Panie prezydencie, media proszą o komentarz w sprawie Los Pepes.
To tylko kwestia czasu, nim ludzie się dowiedzą.
Chodzi o potwierdzenie.
Wcześniej czy później trzeba będzie wydać oświadczenie.
Jak dla mnie, z nieba nam spadli.
- Nie możemy tak powiedzieć. - Ależ możemy...
Panowie!
Los Pepes to grupa egzekucyjna.
Zajmiemy się nimi w swoim czasie.
Ale na razie skupmy się na złapaniu Escobara.
Czeka nas wszystkich ciężka praca.
Nasz wydział wyłapał rozmowy w okręgu Manrique,
między Jairo, jednym z sicarios Escobara, a jego chorą matką.
Jairo to jej jedyny syn i pewnie ją odwiedzi.
Będziemy monitorowali częstotliwości.
Jeszcze jedno.
Nie muszę wam mówić, że w Medellín działa jeszcze inna grupa,
walcząca z Escobarem, Los Pepes.
Wyrażę się jasno.
Między nimi a nami musi być wyraźna granica.
- Zrozumiano? - Tak, pułkowniku.
Jesteście wolni. Dziękuję.
Los Pepes i mamy ciekawy obrót sprawy.
Zaskoczony? Escobar ma wielu wrogów.
Messina mówiła rano, że jest duże zainteresowanie nimi i nami.
Mamy się do niczego nie mieszać.
- Pracujesz dla Los Pepes, Murphy? - Nie.
To nic nam nie będzie.
Policja zakłada podsłuchy.
Wyłapali rozmowę mamy Jaira z tych miejsc.
Jednostka nie ruszy się bez potwierdzenia, że jest w okolicy.
To może potrwać kilka dni
albo dłużej, zanim znajdą dom.
Jairo chyba planuje powrót do domu.
Może nawet dziś.
Zobaczę, czego dowiem się od ludzi.
- Halo? - Słuchaj, Carlos.
Mam informację, że Jairo jedzie do matki.
Dla Los Pepes to było łatwe.
Informatorów mieli tam, gdzie ich potrzebowali.
Gdy dowiadywali się, że ktoś taki jak Jairo znajduje się w pobliżu,
rozpytywali się i szybko go znajdowali.
A my musieliśmy chodzić od drzwi do drzwi
i prosić o pomoc tych, którzy nie chcieli gadać z policją.
- Policja. Proszę otworzyć. - Czego chcecie?
Otwierać. Szybko.
Los Pepes nie mieli takich problemów.
Byli bardzo przekonujący.
Czasem mieliśmy szczęście i sami kogoś dopadaliśmy.
Ale zwykle nie tego, kogo szukaliśmy.
Mam cię zabić przy matce?
Nie dotykaj jej!
Spokojnie, mamo.
Postępy były niewielkie.
Jak nam pani nie powie, nie znajdziemy pani syna.
Nie wiem, gdzie on jest. Niczego nie widziałam.
Macie wrogów w okolicy?
Nie wiem. To moja wina, że tu przyszedł.
Był u matki.
Spóźniliśmy się. Mają go.
Wreszcie dostaliśmy potwierdzenie. Martinez zarządził nalot...
No i?
Jakim cudem Los Pepes dotarli tu przed nami?
Może ktoś go śledził.
Może dureń coś wygadał i komuś się poszczęściło.
To wszystko, co masz do powiedzenia?
Jeśli to cię martwi, poszperaj.
Poszperaj? Jasne.
Nikt tego nie sprawdzał. Bo po co?
Zwłoki ludzi Pabla pojawiały się w całym Medellín,
a ostatnią ofiarą stał się Jairo.
Terror, jaki Pablo zaprowadził w kraju,
wreszcie zwrócił się przeciwko niemu. Metoda Los Pepes była skuteczna.
Escobar coś sobie uświadomił.
OBRONA KOLUMBIJCZYKÓW
- O co poprosiłeś Mikołaja? - O grę.
- Jaką? - Jokera.
Myślisz, że ci przyniesie?
Tato?
Mikołaj przyniesie mi grę Jokera, prawda?
Tato?
Pablo, kochanie?
Mikołaj przyniesie ci wszystko, czego chcesz.
Święta bez Chrystusa.
Chcę zabrać jutro dzieci na mszę adwentową.
Co? Nie. Nikt nie powinien wychodzić.
Dzieci na pewno chcą to zobaczyć.
Nigdzie nie pójdą. Ty też nie.
Pamiętasz swoje pierwsze fajerwerki?
Kochanie, powiedz matce, że nie może ich zabrać do Medellín.
Mamo, tu jest najbezpieczniej.
Od miesiąca nie byłam w kościele.
Bóg na pewno słyszy twoje modlitwy.
Szefie, zabili jeszcze trzech naszych.
Jairo został znaleziony martwy przy rzece.
To kryształ Baccarat.
Dziękuję.
- To też kryształ Baccarat. - Poczuj tę wagę...
Czuć, że to Baccarat. Od Lloredasów?
Jak się masz, kochanie?
Zobacz, co przynieśli Lloredasowie.
Są dwa.
Lloredasowie zawsze są dla nas dobrzy...
NOWA GRUPA EGZEKUCYJNA W MEDELLIN „LOS PEPES"
Może te popisy sprawiają satysfakcję, ale nie popieram tych napisów.
Przyciągają uwagę, co doprowadzi do pytań.
Nasz cel to eliminacja Escobara, tak dyskretna jak to możliwe.
Bez wątpienia.
Koniec z proklamacjami, manifestami i listami do mediów.
A co z Miami?
Zyskamy na czasie.
Niech myśli, że ma kontrolę.
Aż mu ją odbierzemy.
- Nowe informacje z ambasady. - Dziękuję.
Wywiad przysłał nam prezent gwiazdkowy?
Do Blackiego wydzwania ktoś z Envigado.
Sukinsyn ma tam dziewczynę.
Dam to Martinezowi. Na pewno muszą to sprawdzić.
Jasne.
- Co dla mnie masz, Peña? - Coś nowego.
- Blackie. - Podoba mi się ten układ, Javier.
Ma dziewczynę w ciąży. Cały czas dzwoni. Sprawdzają to.
Trochę to potrwa. Blackie się pokaże.
Załatwione.
Nie wiedziałem, jakim cudem Los Pepes są szybsi.
Wtedy jeszcze nie.
Ale wiedziałem, że jeśli Jednostka ma uczestniczyć w polowaniu na Pabla,
musimy być od nich lepsi i szybsi.
Blackie ma dziewczynę w Envigado.
Według informacji wywiadu,
dziewczyna ukrywa się gdzieś w tej okolicy.
Jakie to ma znaczenie?
Podobno jest w ciąży.
Zgodnie z protokołem, musimy czekać na potwierdzenie,
ale mam przeczucie,
że Blackie się u niej zjawi.
Los Pepes są od nas szybsi. Zawsze znajdujemy martwych sicarios.
Blackiego znajdziemy pierwsi
i wyciągniemy coś z tego sukinsyna.
Możemy otoczyć okolicę. Nikt tam nie wejdzie ani nie wyjdzie.
Nasi ludzie muszą być w każdym domu.
Dobry pomysł.
Wszechmocny Synu z Atocha. Carmelito, pomóż mi.
Nie kłóć się ze mną.
Dwie sprawy. Po pierwsze, uspokój się.
To szkodzi tobie i dziecku.
Po drugie, na miłość boską, weź te pieniądze.
Potem dam ci więcej.
To pieniądze dla dziecka. Proszę, zrozum.
To ty mnie zrozum. Nie chcę twoich pieniędzy.
Chcę, żebyś był przy nas.
Nie bądź głupia. Pieniądze są nam potrzebne.
- Słuchaj taty. - Nie wiem, co z nią jest.
Jest uparta.
Co się dzieje?
Martinez zarządził nalot na Blackiego.
- To chyba dobrze? - Jasne.
Prawdziwy cud bożonarodzeniowy.
Trójka na pozycji.
Będziemy za pięć minut.
Czekaj, Javier.
Idziemy.
Słucham? Właśnie dojeżdżamy.
Rozumiem, zawracamy.
To Berna. Na ulicach roi się od glin.
Chłopcy, kończymy na dziś. Wynośmy się stąd.
- Co jest? - Nic.
Prowadzimy operację policyjną. Wszystko w porządku?
Przepuść go.
Tylko spokojnie. Schowaj broń, zajmiemy się tym.
Przepuść go.
Dobry wieczór. W czym mogę pomóc?
Dobry wieczór, panowie. Proszę okazać dokumenty.
Oczywiście. Z przyjemnością.
To wystarczający dokument?
Proszę wysiąść z samochodu z rękami na widoku.
Szybko.
Podejdź, chłopcze.
- Pułkowniku, problem przy 20. - Co się dzieje?
- Uzbrojeni ludzie. - Przy 20?
Zgadza się.
- Wszystkie jednostki do 20. - Zrozumiano.
Wszystkie jednostki do 20.
- Co się dzieje? - Problem w punkcie kontrolnym.
Kochanie, przyjmij te pieniądze.
Blackie! Gliny tu są.
Opiekuj się dzieckiem! Dbaj o siebie, Carmelito!
Jesteśmy w jednej drużynie. W czym problem?
Nie zbliżaj się! Ręce na widoku.
Spokojnie.
Chcesz zobaczyć dokumenty?
Wyjmij je powoli.
Mierzysz we mnie z broni?
Zrób coś dla mnie.
Każ im odjechać. Nie bawimy się w policjantów i złodziei.
Co to, do cholery?
Spokojnie!
Rzuć broń!
Sam rzuć broń.
Opuść ją.
Odłóżcie broń.
Spokojnie!
Brawo, twardziele!
Tak, wiemy, wszyscy chcemy Escobara.
Ale pozwólcie nam to zrobić.
Chcecie się pozabijać przy punkcie kontrolnym?
Opuść broń.
Opuść ją.
Ci marzyciele myślą, że pomagają.
- Nic ci nie jest? W porządku? - Tak.
Wracajmy do domu żywi.
Przepuść ich.
Wielkie dzięki.
Próbuję uniknąć rozlewu krwi.
- Co się stało? W porządku? - Tak.
Potrzebna nam pani pomoc.
Proszę powiedzieć, gdzie jest Blackie.
Nie widziałam go.
Proszę się nie bać. Nie chcemy pani.
Chcemy pani chłopaka.
Nie mam pojęcia, gdzie on jest.
Tego sukinsyna nie było tu od dawna.
Mogę jechać z wami na komisariat. Ale nie wiem, gdzie jest.
Proszę stąd wyjść.
Było ich ośmiu albo dziesięciu.
Jak zabrali ci broń?
Nie wiem. Wyrwał mi ją. Przykro mi.
Następnym razem sam sobie przyłóż lufę do głowy.
Będzie łatwiej.
Zamierzałeś mi powiedzieć o swoim kumplu Carlosie Castaño?
To nie kumpel. Mamy wspólne interesy.
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Bez obaw. Nie będziesz miał kłopotów.
- Nie martwię się o siebie. - Dam radę.
Lepiej z nimi nie zadzieraj.
I tak będą robili, co chcą, ze mną czy beze mnie.
W ten sposób przynajmniej nad tym panuję.
- Pilnuję, by nie przesadzili. - Słucham?
Mierzyli w dobrych ludzi,
- a ty ich puściłeś? - W dobrych ludzi, Steve?
Mówisz o nas?
Panie prezydencie, ci bracia Castaños,
na własne oczy widziałem ich metody.
Ich metoda to zabijanie. To dopiero początek.
Będzie gorzej.
Pułkowniku, rozumiem te obawy.
Dziwne. Zwykle walczą przeciwko partyzantom,
a teraz przeciwko handlarzom.
Moi doradcy zastanawiają się, jakie przedsięwziąć kroki
w kwestii Los Pepes.
Chciałbym prosić o zgodę na włączenie ich do akcji.
Nie. Największa przysługa, jaką możemy oddać krajowi, to złapanie Escobara.
Dlatego musimy się skupić, pułkowniku.
To nasz priorytet.
Rozumiem. Dziękuję.
Los Pepes myśleli, że mają przewagę,
ale Escobar miał jeszcze asa w rękawie.
Pamiętacie, jak mówiłem, że Ricardo Prisco to lekarz?
No właśnie.
Jako lekarz miał dostęp do każdego szpitala w Medellín.
Także do tego, w którym leżał postrzelony człowiek Los Pepes.
Na jego nieszczęście dr Prisco go odwiedził.
Zobaczmy tę ranę.
Bardzo dobrze.
Będzie bolało. Mów, dla kogo pracujesz.
Bracia Castaños.
Co ich przywlekło z dżungli?
Może pieniądze.
Więcej niż ma Judy Moncada.
To nie pora na jeszcze więcej problemów.
Kartel z Cali uważa się za nietykalny.
Nie zostawimy tego bez odpowiedzi.
Idźcie.
Carlos, wystraszyłeś mnie.
Tata, musisz to zrobić. Pablo oszalał.
Nie obejdzie się bez konsekwencji.
Musisz zabrać dzieci i uciekać.
Nie, Carlos.
Tata, posłuchaj mnie.
Los Pepes nie boją się niczego.
Publiczne deklaracje i popisy.
Nie spoczną, póki on żyje.
Wiem to od dawna, Carlos.
Wiesz, o czym cały czas myślę?
Że to ostatni raz...
gdy widzę mojego męża.
Że to ostatni raz, gdy mnie przytula.
Że to ostatni raz, gdy bawi się z dziećmi.
Próbuję się pozbyć tej myśli.
Co teraz?
Teraz wiem, Carlos, że gdziekolwiek jestem...
zawsze będę żoną Pabla Escobara.
Moje dzieci zawsze będą dziećmi Pabla Escobara.
Nawet gdybyśmy żyli na wygnaniu.
Ale bez niego?
Nie.
Zróbmy coś.
Jeśli z nim porozmawiamy, może wyjedzie z nami.
Miałam dobre życie.
Myślałeś kiedyś, że będziemy tyle mieli?
Gdy bratanica dorastała, nie sądziła, że nadejdzie ten dzień.
Była bardzo chuda.
- Nosiła okulary i aparat ortodontyczny. - To prawda.
Gdy miała 12 lat, myślała, że jej życie się skończyło.
Powiedziałem jej, żeby cierpliwie czekała.
Kiedyś jej uroda fizyczna dorówna wewnętrznemu pięknu.
Jeszcze nigdy nie wyglądałaś tak pięknie jak dziś.
Zdrowie rodziny.
Za Martę i Diego! Na zdrowie!
Czekaj!
Zaczekaj!
Mamo! Tato!
- Tu jestem, kochanie. - Mamo!
Ten człowiek...
nie ma przyzwoitości.
Żeby tak zaatakować moją rodzinę...
moją córkę...
w wieczór jej ślubu...
Tylko szaleniec mógłby to zrobić.
Dzika, niebezpieczna bestia.
Chcę jego śmierci.
Nie za rok. Już.
Zabijcie ich wszystkich.
Nie tylko jego prawników, księgowych i bankierów,
ale też sekretarki...
każdego, kto ruszył palcem, by pomóc temu człowiekowi.
Chcę ich śmierci.
Każdy, kto choćby polizał znaczek na kopertę w jego imieniu,
musi zginąć.
Znajdźcie i zabijcie wszystkich, którzy kiedykolwiek uścisnęli mu rękę!
Sukinsyn.
Od teraz nie okazujemy litości.
Gilberto, Miguel i Pacho przeżyli, szefie.
To wszystko, Quica.
Dziękuję, szefie.
Martwię się o Tatę.
Niech wyjedzie. Będzie bezpieczniejsza.
Nie obejdzie się bez konsekwencji.
Dlatego właśnie są tutaj.
Ze mną są bezpieczni.
- Ludzie z Cali będą chcieli zemsty... - Wiem...
kim są moi wrogowie, Carlos.
Mogę ich pokonać.
Wiem.
Ale jeśli Tata i dzieci wyjadą z kraju, będziesz mógł toczyć wojnę bez przeszkód.
Pozwól, że o coś spytam.
Czemu tu jesteś?
Dla Taty.
Prawda?
By była szczęśliwsza.
By pomóc jej czuć się swobodniej, gdy jest zmuszona żyć w zamknięciu.
Pomagasz jej?
Moja siostra jest przerażona. Nie widzisz tego...
Twoja siostra jest twardsza niż myślisz.
Moja żona i moje dzieci...
zostaną ze mną.
Dzień dobry.
Widział pan to?
Wczorajszy wybuch bomby w Cali.
Na weselu córki Gilberta Rodrígueza?
Tylko jeden człowiek w Kolumbii byłby do tego zdolny.
Musiał mieć poważny powód.
Chciałabym przenieść część naszych środków do Cali.
Kiepska pora, by zostawić Medellín.
Interesy Cali są warte miliardy.
- Jeśli damy im szansę... - Nie mylisz się.
Ale myślisz zbyt logicznie.
Skoncentruj się na obecnej operacji.
W tej chwili chodzi nam o Pabla Escobara.
Do zobaczenia na przyjęciu.
Przyda nam się chwila odpoczynku.
Do zobaczenia.
Tak, proszę pani?
Zawieź mnie na mszę.
- Szef mówił, że nam nie wolno. - Pablo zbytnio się martwi.
A ty pracujesz dla mnie.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
Witamy, panie prezydencie.
Witamy panią.
Bogota jest piękna. Przypomina amerykańskie miasta.
Ale jest tu dość zimno.
Miło pana widzieć.
To wstyd, by kraj się przyglądał grupie najemników,
uskuteczniających swoją wersję chorej sprawiedliwości.
To stawia nas w złym świetle.
- Łącznie z prezydentem. - Zwłaszcza prezydenta.
Jeśli będzie pozwalał Los Pepes odwalać czarną robotę,
co leży w jego odpowiedzialności...
Kolumbia nigdy mu nie wybaczy.
WESOŁYCH ŚWIĄT
Panie prezydencie.
Cudne przyjęcie, panie ambasadorze.
Miło udawać, że się przyjaźnimy.
Nie ja układam listę gości, tylko Departament Stanu.
Muszę im powiedzieć, że on chce legalizacji narkotyków.
Chce, żebym publicznie potępił Los Pepes.
To przestępcy. Nie powinno się popierać ich działań.
Nawet jeśli są skuteczne.
Panie prezydencie, mnie nie da się oszukać.
Moja kariera pewnie na tym traci.
Los Pepes grają paskudnie.
Ale zbliżają się do Escobara.
A w tej chwili chodzi tylko o to.
Jeśli ich potępię, policja będzie ich ścigać.
W polityce i na wojnie najważniejsze jest wyczucie czasu.
Proszę obserwować, jak odbierane są ich działania.
I udawać, że ich nie ma.
Jeśli pan to może, to my też.
Co tu robisz? Napij się.
Dziękuję. Nie muszę szukać baru.
Nazwijmy to współpracą agencji.
Żart? Zabawny.
Na zdrowie. Skąd jesteś, Bill?
Z Oregonu.
Byłeś w Afganistanie?
Gdybym ci powiedział, musiałbym...
Zabawne.
Znam Billa Halera. Pracował dla nas w Afganistanie.
Nazywaliśmy go Billem z DEA.
Lubiłem go. Nie wtrącał się.
Pewnie wiesz,
że poprosiłam o relokację środków do walki z nowymi handlarzami,
pochodzącymi z Cali.
- Będziemy rozmawiali o pracy? - Odmówiono mi.
- Myślałem, że poznamy się bliżej. - Rozmawiałam z Billem z DEA.
- Jest w Waszyngtonie. - Żartujesz.
Powiedział mi, że decyzję zablokowała agencja.
W związku z trwającą operacją.
Powiedział: „To coś w stylu Billa z CIA".
Nie dbam o twoje powiązania z komunistami i bojówkami.
Ale jeśli dotyczy to handlu narkotykami, wchodzisz mi w paradę.
Gdzie byłaś?
- W kościele. - Mówiłem, że to niebezpieczne.
A ja mówiłam, że nic mi nie będzie. I nic mi nie jest.
Narażasz dzieci na niebezpieczeństwo?
Nikt nie jest w niebezpieczeństwie.
Dziwię ci się, Pablo. Ona zawsze była nerwowa. Ale ty?
Nie mów tak do mojego męża.
Mogę do niego mówić, jak tylko chcę. Nie wiem, czemu wszyscy są...
Bierz Tatę i dzieci! A ty ochraniaj moją matkę!
Juan Pablo! Zakładaj płaszcz! Szybko!
Chodź, Manuelo. Idziemy, Pablo!
Tędy! Biegiem!
Szybko!
Uciekaj!
Carlos, idziemy!
Biegiem, Limón!
Na zewnątrz!
- Chodźmy, Tata! - Weź go do samochodu.
- Uciekamy! - Szybko!
Daj dziewczynkę.
Wsiadaj, Tata.
Zajmij się drugą stroną!
Ruchy!
Są w domu! Idziemy!
- Spokojnie. - Nie ruszaj się.
Jedźmy, szefie!
Jedźmy!
Szefie, jedźmy!
Szefie!
Szybko!
Jedźmy!
Los Pepes...
kartel z Cali, Judy Moncada,
bracia Castaños, rząd i Amerykanie.
Niech te sukinsyny przyjdą.
Będziemy gotowi do wojny i rozlewu krwi.
Będziemy walczyli jak nigdy dotąd.
Tak, szefie.
Idź po jedzenie, a ty po opał.
Ktokolwiek to zrobił, nie zbliży się już do nas.
Obiecuję.
Tatusiu, skąd Mikołaj będzie wiedział, jak nas znaleźć?
Mikołaj...
Mikołaj zawsze znajdzie twoje dobre serce.
Gdziekolwiek jesteś.
Szefie, drewno jest mokre. Nie rozpalimy go.
Jedź do Envigado po jedzenie i opał.
- Robi się, szefie. - Uważaj, żeby cię nie widzieli.
Jasne.
To wszystko, co znalazłem, szefie.
Jak to otworzyć?
Sprawdzę.
Przesyłka.
Robi się gorąco, Peña.
Mamusiu, zimno mi.
Zimno jej.
Przykryjcie się.
Musicie wyjechać z Kolumbii.
Gdy będziecie bezpieczni, będę mógł robić, co dla nas najlepsze.
To nie potrwa długo.
Wkrótce znów będziemy razem.
Na zawsze.