NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oparto na faktach.
Niektóre, sceny, postaci i wydarzenia
zostały wymyślone.
Escobar swoje życie zbudował na terrorze.
Przez dłuższy czas to było skuteczne.
Ale gdy zaparkował 110 kilogramów TNT
pod domem towarowym w centrum Bogoty,
na tydzień przed początkiem roku szkolnego,
nikt nie zaprzeczał, że przesadził.
Cały naród się wściekł.
Tego nie dało się wytłumaczyć.
Ani ukryć przed konsekwencjami.
ŚMIERĆ ESCOBAROWI
Wybacz mi.
Dzieci i inni niewinni ludzie zginęli w tym ataku.
To był akt terroryzmu, za który trzeba odpowiedzieć.
Poddaj się, bezwarunkowo. Natychmiast.
Co to za kraj, w którym toleruje się pluton egzekucyjny,
i to z pełną aprobatą cholernego rządu?
Mam zamienić Bogotę w krater?
Czy mam posunąć się do tego, by chronić rodzinę przed tymi sukinsynami?
Bezpieczeństwo twoich bliskich jest dla nas najważniejsze.
Zastosowano w stosunku do nich areszt ochronny.
Pomóżcie im opuścić Kolumbię.
Możemy pomóc im opuścić Kolumbię.
Ale nie mogę zagwarantować, że jakiś kraj ich przyjmie.
Nie mam na to wpływu.
Lepiej znajdź jakiś sposób,
bo nie będę rozmawiał o poddaniu się, dopóki moja rodzina nie opuści kraju.
Nie mam nic do dodania.
Tak, człowiek, który nie znał granic, tym razem przegiął.
Wtedy jeszcze o tym nie wiedział albo nie spodziewał się tego,
ale koniec był bliski. Był już najwyższy czas.
Kongresmeni domagają się natychmiastowych działań,
a prezydent Gaviria zwołał pilne posiedzenie z udziałem policji.
We wczorajszym zamachu zginęło...
Teraz ma przesrane.
Pacho, polecisz do Miami.
Już czas.
A co z rodziną Escobara? Mamy ich dorwać?
Nie teraz. Policja ich pilnuje.
Nigdzie nie uciekną.
Sukinsyn.
Czekaj. Jesteś wolny.
- Dziękuję. - Proszę.
Agencie Jimenez, proszę zgasić papierosa i zejść na dół.
- I proszę tu już nie palić. - Tak jest.
Dziękuję.
Przepraszam.
- Kto chce kolację? - Ja!
Przestań patrzeć w okno. Nikogo tam nie ma.
Zjedz coś.
- Mamo. - Tak, skarbie?
Kim są Los Pepes?
Nikim. Nie martw się tym. Dobrze, skarbie?
Jak długo musimy tu zostać?
Już niedługo. Jedz.
Możemy porozmawiać?
- Musimy coś zrobić, Hermildo. - Pablo się tym zajmie.
Nawet nie możemy do niego zadzwonić.
Nawet gdybyśmy mogły, to wszędzie jest podsłuch.
Jesteśmy same, Hermildo.
Chcesz mi powiedzieć, że wszystko będzie dobrze?
Sytuacja Escobara stała się kryzysowa.
Dzięki nam jego organizacja się kurczy.
Jego najbliższy krąg współpracowników to tylko kilku lojalnych sicarios.
To dobrze i źle.
Mniej sicarios to mniej rozmów do namierzenia.
Podsłuchiwaliśmy tego adwokata.
Już nie będzie odbierał telefonów.
To robota Los Pepes.
Zabili Fernanda Duque, a także jego syna i żonę.
Brutalnie zadźgali jego niewinną matkę.
Smutna prawda.
Nikt nie chce ich ścigać, więc skupimy się na Escobarze.
Chciałbym też dodać,
że wiem, iż ktoś kontaktuje się z Los Pepes.
Brzydzę się tym,
ale nie mogę i nie zamierzam nic z tym robić.
Kiedy Escobar zostanie pokonany,
chcę widzieć nad nim policjanta,
a nie mściciela.
Dziękuję.
Pułkowniku...
Guten Tag.
Wstąp do DEA, zobacz świat?
Przynajmniej lotnisko.
Słuchaj...
Musisz się przygotować na konsekwencje.
Ludziom na wysokich stanowiskach
nie spodoba się, gdy będę próbował się z tego wyplątać.
Jeśli będą cię pytali o to, co robiłem,
chroń przede wszystkim siebie.
O niczym nie wiedziałeś.
Rozumiesz?
Co zamierzasz?
Nie mam zielonego pojęcia.
Wszystkim nam tu odbija, Javi.
Słyszałeś Martineza.
Jeśli będziemy stali nad Pablem, wygraliśmy.
Wyjdziemy bez szwanku.
Pomyśl o tym,
zanim podejmiesz kolejną decyzję, której mógłbyś żałować.
BAZA POLICJI IM. CARLOSA HOLGUINA
Blackie. Co jest?
- Dasz radę tam wejść? - Chyba nie, szefie.
Wszędzie roi się od gliniarzy.
Widzisz okna ostatniego piętra?
Trudno coś dojrzeć.
Obserwuj, Blackie. Może coś zauważysz.
Oczywiście, szefie.
Jeśli coś zobaczysz, dzwoń.
Blackie...
muszę mieć pewność, że nic im nie jest.
Szefie.
Uwierzy pan?
Właśnie w tej chwili Tata podeszła do okna.
Co widzisz? Jest sama?
Jest piękna. Stoi przy oknie.
Ma na sobie sukienkę, którą przywiózł jej pan z Miami.
Pana ulubioną.
A widzisz dzieci, Blackie?
Widzę Manuelę, szefie.
- Widzi cię? - Ślicznie wygląda, szefie.
Idź już.
Blackie...
dziękuję za to.
Pamiętacie, że ludzie nazywali Pabla kolumbijskim Robin Hoodem?
To się skończyło.
Jego zamachy zszokowały najbardziej oddanych zwolenników.
Mieszkańcy Medellín, którzy zawsze go bronili,
zobaczyli go w innym świetle.
A zwłaszcza Los Pepes.
Publikowali ogłoszenia,
by przekazać byłym przyjaciołom Escobara,
że jego czasy minęły.
POSZUKIWANY W OBRONIE KOLUMBIJCZYKÓW
A ci, którzy nie czytali gazet?
Gang Gallónów pewnie nawet nie umiał czytać.
Odwiedził ich osobiście najelegantszy ambasador Los Pepes.
- Héctor. - Tak?
Przynieś piwo dla pani Judy.
- Już się robi. - Dziękuję.
Tu nie chodzi o Pabla. Ten już jest trupem.
To tylko kwestia czasu. Musimy pomówić o przyszłości.
Jeśli obchodzi was przyszłość, musicie dołączyć do nas.
Nigdy nie mieliśmy problemów z Pablem.
Poza tym dobrze układało nam się z Kiko. Prawda, Berna?
- Tak. - Dlatego podjęliśmy decyzję,
by trzymać się z dala od tego.
To dobra decyzja dla waszych interesów?
Bo sprawy się skomplikowały.
Gdy to wszystko się skończy, organizacja ulegnie zmianie.
Zmienią się trasy i całe to miasto.
A skąd wiesz, że zostaniesz w tym biznesie?
Dlatego rozmawiam z wami.
Jeśli wszyscy się zjednoczymy,
będziemy mieli decydujący głos.
Spotkajmy się w Montecasino z naszymi współpracownikami.
Powiecie im, że jesteście z nami.
Chce, żeby dołączyli do Los Pepes.
Ponoć Escobar ma przesrane. Jego czas minął.
Muszą zdecydować, z kim trzymają.
- Co powiedzieli? - Dołączą do nich.
To informacje.
W piątek mają się spotkać z braćmi Castaño.
To ważne, szefie.
Gang Gallónów jest po ich stronie. Inni też mogą być.
Kiedy to spotkanie?
W piątek o 21,00, szefie.
Weź ten adres.
Jedź do Montecasino.
Zabierz Limóna.
I dowiedz się, co jest grane.
W porządku?
Tak, szefie.
Na ilu ludzi możemy liczyć?
Mogę zebrać około stu. Ale potrzebujemy gotówki.
Ile mamy przy sobie?
Jeśli zbierzemy wszystko z kryjówek, to powinno wystarczyć.
To taka kwota.
Czekam jeszcze na dostawę gotówki z Miami.
Przemyt jest trudniejszy niż wcześniej.
Dopilnujcie, żebyśmy mieli ludzi i broń, gdy nadejdzie pora.
Najważniejsze to wywieźć Tatę i dzieci z kraju.
Potem zajmiemy się resztą.
Do dzieła.
Tak jest, szefie.
Odbierzesz?
- Murphy. - Natychmiast jedźcie do Bogoty.
- Po co? - W kwaterze jest najważniejszy sicario.
- Kto? - Nelson Hernández.
Znasz jakiegoś Hernándeza?
Najważniejszy?
To Blackie.
A niech to! Blackie?
Policja zgarnęła go pod hotelem Tequendama.
Przesłuchajcie go.
Jedziemy.
Policja w Bogocie ma Blackiego. Może się z nami dogada.
Schwytanie Blackiego to wielkie osiągnięcie.
I cios dla Pabla.
A czekały go kolejne ciosy.
Problem z handlarzami w tym, że nie można im ufać.
Lew latami prowadził interesy Pabla w Miami
i wzbogacił się.
Gdy kartel z Cali zaoferował lepsze warunki,
powitał nowych partnerów z otwartymi ramionami.
Kto by go za to winił?
Czasy Pabla się kończyły, a przyszłością było Cali.
Poznał ich z bankierami Pabla...
Dziękuję.
...i z jego przemytnikami.
Pablo jeszcze o tym nie wiedział.
Rywale przeprowadzili zamach stanu.
Podaj mi to.
Ukradli mu dosłownie sprzed nosa klejnot jego imperium.
- Panowie. - I to bez użycia broni.
Dziś nic się nie działo.
Skorumpowani politycy, rozwody sław. Bzdury.
Jak ci się nie podoba, to pracuj dla CNN.
- Pani Velez. - Tak, kochanie?
Przepraszam, ale ktoś dzwoni...
Niech zostawi wiadomość. Zaraz wchodzę.
To żona Pabla Escobara. Mówi, że to pilne.
Co robisz? Porozmawiaj z nią.
Musisz ją namówić na wywiad.
Halo?
Wiem, że w przeszłości miałyśmy wiele problemów.
Ale potrzebuję pomocy.
Wszyscy wiedzieli, że koniec Escobara się zbliża,
ale nie wiedzieli, jak do niego doprowadzić.
Escobar był niebezpieczny i wielu u władzy pragnęło, by się poddał.
Przetrzymywanie jego rodziny było niemoralne
i prowadziło do eskalacji przemocy.
Zbliżały się wybory prezydenckie.
Na Gavirię naciskano, by uwolnił rodzinę Escobara.
Coraz trudniej było mu się opierać.
Użyłem wszelkich możliwych środków, by przekonać Gavirię.
Chyba zgodził się znaleźć dla nich azyl.
Gdzie?
Tego jeszcze nie wiem.
Spotkamy się w jego gabinecie.
Przedyskutujemy warunki ich relokacji.
Dziękuję.
- Dotrzymuje pan słowa. - Dotrzymuję.
Proszę dotrzymać swojego.
Dotrzymam. Może pan być pewien.
Porozmawiamy, gdy moja rodzina będzie już bezpieczna.
- Do usłyszenia. - Dziękuję.
Przyjechała.
Przyprowadź ją.
Witaj, Valerio.
Bardziej podobało mi się z kapturem.
Mówiłem im, by nie zabierali mnie dokądś, gdzie nie ma pięknego basenu.
Znajomość ze mną nie jest ostatnio bezpieczna.
Chodź.
To kody do radia. Włożę je tutaj.
A tu pieniądze.
To dla ciebie.
- Pablo, nie chcę twoich pieniędzy. - To za pomoc.
Robię to dla ciebie.
Dziękuję.
Martwię się o ciebie, Pablo.
Nic mi nie zrobicie.
De Greiff obiecał nam wolność.
Zgadza się.
Ale nie za darmo.
Będziesz negocjował, jankesie?
Chcesz negocjować? Negocjujmy.
Dam wam coś małego.
Jak się nazywasz?
Nelson Hernández... Lucumí.
Lucumí?
Rejon Pacyfiku.
Lucumí, miałeś na rękach ślady materiałów wybuchowych.
Na kurtce też. Wszędzie.
Oskarżą cię o podłożenie tej bomby.
- Nie miałem z tym nic wspólnego. - Wiemy.
Wiemy, że to nie był twój pomysł. Nie ty jesteś szefem.
Nie pozwól się za to obwinić.
Nie pozwól zrobić z siebie mordercy niewinnych dzieci.
Pomóż nam, a my pomożemy tobie.
Daj nam Pabla.
Nie ma mowy. Nie wydam Pabla.
Nie ma mowy, bym wydał szefa.
To daj nam coś innego.
Inaczej cię powieszą.
Dam wam...
La Quicę.
Gnoje.
Dużo ich jest.
Damy radę im wszystkim?
Co jest, bracie?
Wymiękasz?
Jak się boisz, to uciekaj.
Zostaw szefa. Nic prostszego.
Nie, stary.
Jestem lojalny.
Umrę, jeśli będę musiał.
Oby, sukinsynu.
To nasza jedyna szansa.
- Doprowadzi nas do Pabla. - Namierzymy go,
a znajdą go jednostki naziemne.
Mamy jeździć po Medellín i liczyć na to,
że użyje telefonu?
Zadzwonimy do niego od Blackiego.
Kiedy odbierze, namierzymy sygnał.
Tak można namierzyć tylko z bliska.
- Jeśli mamy numer. - Mamy.
Kto jeszcze go ma?
Kto się zjawi, jeśli go namierzymy?
Tylko my.
- Trujillo. - Tak?
Przygotuj ekipę.
Mają być gotowi, gdy namierzymy sygnał.
- Tak jest. - Martinez, zbierz swoich ludzi.
Zaczniemy ich namierzać z samego rana.
Tak jest, pułkowniku.
Dobra robota z Blackiem.
Muszę mieć pewność, że nie dzwoniłeś.
Zależy mi na dorwaniu tego sukinsyna Escobara.
Tylko na tym mi zależy, Peña.
- Za te wszystkie morderstwa. - Wiem.
Ale nie z nimi.
Wierzę w to, co powiedział pułkownik.
Gdy Escobar zginie, powinien nad nim stać kolumbijski policjant.
- Dobry wieczór, pani Velez. - Dobry wieczór.
Oczekują pani.
Co ona tu robi?
Wezwałam ją.
Zabierz dzieci do drugiego pokoju.
Proszę.
Chodźmy.
To od Pabla.
Radiotelefon. Będziecie mogli rozmawiać.
To kody częstotliwości, na których będzie przez cały dzień.
Musisz to ukryć.
Przysłał też pieniądze.
Dziękuję.
Zróbmy już ten wywiad.
Może innym razem.
Jak będzie po wszystkim.
Miałam robić wywiad. Nie mogę tak szybko wyjść.
To zostań.
Jak będziesz gotowa, trafisz do wyjścia.
Pablo, to ty?
Dobrze usłyszeć twój głos, kochanie.
Jak się masz?
Jak mają się dzieci?
Wszyscy dobrze, kochanie.
Potrzebujemy cię.
A ja was.
Niebawem wyciągnę was stamtąd.
Rozmawiałem z prokuratorem generalnym. Wszystko gotowe.
Sam twój głos mnie uspokaja.
Bardzo cię kocham.
Kocham cię, skarbie...
Panie prezydencie, proszę nie traktować tego jako porażki.
Escobar stanie przed sądem.
Gdy tylko jego bliscy opuszczą Kolumbię,
wznowi negocjacje w kwestii poddania się.
- Już to zrobiłem. - Tak.
Mam tutaj listę
możliwych miejsc, gdzie bliscy Escobara byliby bezpieczni.
Można postarać się o oficjalne zezwolenie na ich wjazd do tych krajów.
Prokuratorze De Greiff...
źle pana poinformowano.
Rodzina Escobara nigdzie nie wyjedzie.
Słucham?
Nie zamierzam szukać im azylu.
I nie życzę sobie, by pan czy inni to robili.
Wie pan, co to oznacza?
On się nie podda.
Przemoc będzie trwała.
A pan będzie za to odpowiadał.
Pan będzie za to odpowiadał.
Pańskie obietnice i negocjacje przyniosły nam więcej przemocy
i wzmocniły go.
Tym razem, panie De Greiff, nie skończy się poddaniem Escobara.
Tym razem...
Tym razem skończy się jego śmiercią.
O nic się nie martw.
Spokojnie. Zajmiemy się tym.
Miami jest nasze. Jeszcze dziś wrócę do Kolumbii.
Cześć.
Jak leci?
Co słychać, Lewku?
Wszystko w porządku.
Wszystko spakowane?
Nie wiem, czemu mieszkasz w takiej norze.
Myślałem, że Pacho Herrera
zatrzyma się w 5-gwiazdkowym hotelu we wszelkimi wygodami...
- Chcesz soku, skarbie? - Tak.
Ja też poproszę.
DZIWKA PABLA
Czyli z moim interesem koniec?
Nikt nie odpowiada na telefony.
Dzwoniłem wielokrotnie. Naprawdę.
Dzwoniłem do wszystkich w Miami. Lew zapadł się pod ziemię.
Pablo, zabili ją. Porzucili ją przed hotelem.
Kogo?
Valerię.
Nic wam nie jest?
Nam nie.
Posłuchaj.
Musisz być silna.
Wkrótce wszystko się skończy. Ale musisz być silniejsza niż zwykle.
Niebawem zadzwonię.
Bardzo cię kocham.
Dziś w nocy...
będziemy walczyli jak nigdy dotąd.
Będziemy walczyli z całych sił.
Pieprzyć kartel z Cali!
Pieprzyć Judy Moncadę!
Pieprzyć braci Castaño!
Pokażemy tym sukinsynom, z kim zadzierają!
Bo wciąż jesteśmy kartelem z Medellín!
Dziś idziemy do Montecasino!
Zbierz jak najwięcej ludzi.
Idź do Medellín, poszukaj naszych pieniędzy
i przynieś wszystko, co znajdziesz.
Limón i Quica zabiorą mnie do Montecasino.
Dziś będziemy walczyli ramię w ramię, na śmierć i życie.
Gdy te sukinsyny otworzą drzwi gangowi Gallónów,
wejdziemy tam i uderzymy z całej siły!
- Rozumiecie? - Tak, szefie.
Szefie...
Powinienem iść z Rojas.
To zbyt niebezpieczne.
W porządku.
Zabierz Ricardo.
Tak jest, szefie.
Chodźmy.
- Ruchy! - Szybko!
Jedziemy!
Za tamtym rogiem. Tam.
Jakie mamy szanse przeżyć dzisiejszą noc?
Pół na pół. Ale to i tak dobrze.
Zróbmy to szybko.
Dzięki radiowej jednostce Huga Juniora, namierzającej telefon Blackiego,
mieliśmy szansę wytropić La Quicę. Przy odrobinie szczęścia.
Gotowe.
Udało się objąć spory obszar.
Możemy zaczynać?
Zaczynamy.
Do dzieła, Murphy.
Przyjąłem. Wywiad, gotowi?
Jesteśmy w powietrzu. Zatelefonuj.
Musieliśmy tylko zadzwonić, mieć nadzieję, że jest w okolicy,
modlić się, żeby odebrał
i trzymać na linii wystarczająco długo, żeby wywiad go namierzył.
A potem już tylko ująć go i nie zginąć. Łatwizna, prawda?
Nie słyszę.
Cholera.
To on.
Jedziemy.
Jedźmy na 10. i 32.
Musi być dłużej na linii.
Zadzwoń jeszcze raz. Przetrzymaj go.
Odbierz.
Odbierz, kurwa. Może to szef.
Kto mówi?
- Quica, jak leci, przyjacielu? - Sukinsyn. Kto mówi?
Spokojnie, Quica, nie denerwuj się. Co słychać?
Co ty sobie, kurwa, myślisz?
Mamy go. Jest w Laureles.
- Velén, jazda! - Są w Laureles!
Rojas, czekaj na mnie. Nie leć tak.
- Murphy, Peña. Jeszcze raz. - Przyjąłem. Dzwonimy.
Co słychać, Quica?
Która godzina, Quica?
- Co porabiasz, Quica? - Sukinsyn.
Jesteś księgowym. Ile tego jest?
Nie wiem. Może pół miliona.
Chyba kończą się pieniądze. Zostaw coś na zakupy, grubasie.
Śmieszne.
Nie pilnujesz samochodu...?
Przykro mi, ale ta loteria nie wydaje się być dobrym pomysłem.
Dogadajmy się.
Sukinsyn.
To on.
Widzimy go. Porusza się niebieskim sedanem na wschód.
W prawo.
Tchórze.
Skręca w prawo, w 4. ulicę. Wszystkie jednostki!
Przyjąłem! Jedziemy!
Trujillo, niech jadą za mną!
Perez, zablokujcie 4. ulicę. Jedź prosto.
Zajedziemy mu drogę.
Dalej, tchórzu.
Jedź za nim!
Za nim!
W prawo!
Zajedziemy mu drogę!
Jednostki, bądźcie gotowi!
Czekaj!
Miałem swoje porachunki z La Quicą.
Wierzcie, chętnie skopałbym go na śmierć.
Nikt by się tym nie przejął.
La Quica stał się legendą.
Miał na koncie najwięcej ofiar.
To on podstawił zamachowca w samolocie Avianca.
Najbardziej zaufany człowiek Pabla. Gdybyśmy go przekabacili...
Skurwiel.
...byłoby po Escobarze.
Spokojnie.
W porządku, szefie.
- Jesteśmy gotowi? - Czekają na nas.
Chyba mamy dość ludzi.
La Quica nie odpowiada.
W porządku.
Odpal silnik. Zaraz przyjdę.
Tak jest.
Gdzie macie się spotkać?
Gdzie jesteście umówieni?
Chcecie ode mnie informacji?
Za nic?
Nie, bracie.
Musimy dobić targu.
To wydaj nam Pabla, dupku.
Chcę czegoś innego.
Chcę zacząć nowe życie w Stanach Zjednoczonych.
Mówi, że chce zacząć nowe życie w USA.
Wydaj nam Pabla Escobara, a sam cię tam zawiozę.
Nie ma czasu na pierdoły. Blackie już was sprzedał.
Jak zaraz nie powiesz nam czegoś konkretnego,
kupimy ci bilet do Stanów Zjednoczonych, ale z ekstradycją.
- Nie ma ekstradycji. - To będziesz siedział tutaj.
Z tabliczką „kapuś" na szyi.
Handlarze zawsze mówią o lojalności, dopóki nic nie grozi ich własnym tyłkom.
Gdzie pan jest, szefie?
W drodze. A ty?
Ja też. W pobliżu.
Dojeżdżam, szefie. Daleko pan jest?
Daj mi Ricardo.
Ricardo pojechał po pieniądze.
Jest w drodze.
Mam się z wami spotkać? Jest pan z Limónem?
Tak, dojeżdżamy.
Macie, czego chcieliście. Zaraz tam będzie. Wiezie go Limón.
Podaj nam adres.
Zatrzymaj się.
Daj mi chwilę.
Oczywiście.
Tak, kochanie?
Chcę ci tylko powiedzieć, że bardzo cię kocham.
Ciebie i dzieci.
Przez pewien czas mogę się nie odezwać.
Co się dzieje, Pablo?
Co chcesz zrobić?
Coś, co muszę.
Ale wiedz, że nigdy, przenigdy, nie zostawię cię.
Wiem.
Kocham cię, Tata.
Zawsze będę cię kochała, Pablo.
Jedź wzdłuż drogi. Pokieruję cię.
Tak jest, szefie.
Cholera.
Mam coś.
Uwaga, jednostki. Coś jedzie. Bądźcie gotowi.
Tu jesteś, sukinsynu.
Dziewczyny.
Nie. To dziwki.
Już po dziewiątej. Nie przyjadą.
Przepuśćcie je.
Dziś nic z tego.
Cholera, znów mu się upiekło.
- Pieprzyć to! - Peña, cholera!
Ognia! Już!
Co z Quicą, szefie?
Odszedł.
Wszyscy odeszli.