NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oparto na faktach.
Niektóre sceny, postaci i wydarzenia
zostały wymyślone.
W prawo.
Zatrzymaj się.
Zaczekaj.
Kto to?
Spokojnie. Mamy pokojowe zamiary.
Stać!
Spokojnie.
Jak tam krowy?
Kilka miesięcy temu była tu policja.
Co im powiedziałeś?
Prawdę.
Że nie widziałem cię od lat.
Zestarzałeś się, Pablo.
Zdarza się.
Ty wyglądasz młodziej.
Zdarza się.
Życie na wsi odmładza.
Ostrożnie, gorące.
Jak ci na imię?
Limón.
Nie wciskaj mi kitu. Jak naprawdę masz na imię?
- Jhon. - Jhon.
Umiesz doić krowy, Jhon?
- Nie. - Musisz się nauczyć.
W porządku, panowie.
Wstaję o piątej rano.
Dobranoc.
Dobranoc, tato.
Czytałem gdzieś o bogaczu, który zbankrutował.
Gdy go zapytano, jak wszystko stracił, odpowiedział:
„Na początku powoli, a potem wszystko naraz".
Pabla Escobara w końcu czekało „wszystko naraz".
Jego imperium legło w gruzach, żołnierze zginęli albo siedzieli w pace.
Escobarowi pozostało tylko jedno - zniknięcie.
Miesiąc, 14 dni i siedem godzin...
bez znaku życia. Żadnych informacji.
Kiedy czekaliśmy, aż znowu się wychyli,
struktura, zbudowana do jego schwytania, była bezczynna.
Pojawiło się nowe niebezpieczeństwo.
Zbyt dużo wolnego czasu.
Niektórzy zaczęli rozmyślać nad tym, co przeżyli...
pytając się: „Ile tej krwi przelano przeze mnie i jak mam to z siebie zmyć?".
To kraj, a nie pojedyncze osoby, odpowiada za sprawiedliwość
i ma prawo użyć broni.
Pod rosnącym naciskiem politycznym Gaviria w końcu potępił Los Pepes.
A Los Pepes odpowiedzieli własnym komunikatem.
Stwierdzili, że skończyli robotę,
więc spakują się i wrócą do domu.
Ale nie można było tak po prostu o nich zapomnieć.
Los Pepes oczekiwali przyszłości.
Bez Escobara. Każdy z nich wyobrażał ją sobie inaczej.
Pozbyli się Pabla z narkobiznesu,
tworząc w Medellín miejsce dla nowego kokainowego króla.
Albo królowej.
Gilberto nie jest już partnerem. Mam gdzieś, co myśli.
Widziałeś wiadomości?
Wydali oświadczenie bez nas.
Koniec z Los Pepes.
To tylko na pokaz. Bracia Castaño wciąż są w Medellín.
Nikt mi nie mówił.
Posłuchaj, Berna.
Jeśli Escobar wejdzie tymi drzwiami, sami go zabijemy.
Nikogo nie potrzebujemy.
Zacznijcie to rozprowadzać.
W porządku, Judy.
A jeśli Gilberto się dowie?
Wiedziałeś, że oferują 1,4 miliarda za Los Pepes?
Wiem, gdzie są.
Uważaj, co mówisz.
To niebezpieczny pomysł, Judy.
Nie interesuje mnie nagroda.
Interesują mnie moje laboratoria.
To przynajmniej sama mu to powiedz.
Proszę.
Czemu zawdzięczam tę niespodziankę?
Jesteśmy w magazynie w Manrique.
Jest pełen towaru.
Co mamy z nim zrobić? Dokąd go wysłać?
Zatrzymajcie sobie. To wasz udział w zbożnym celu
przeciwko komunistom w dżungli.
Jego wartość na pewno na coś się przyda.
A co w kwestii Judy?
Róbcie, co uważacie za najlepsze.
Jak sobie życzysz, Gilberto. Dziękujemy.
Fidel, Gilberto mówi, że możemy zatrzymać towar.
Co? Myślałem, że wracamy do domu. Nie mamy pojęcia o kokainie.
Nauczymy się.
Skoro oni potrafią, to czemu nie my?
A co z Judy?
Judy uważa, że w Medellín może być tylko jeden handlarz.
Bracia Castaño zdecydują, kto to będzie.
Los Pepes się rozpadli, ale to jeszcze nie był koniec.
Armia mścicieli polująca na Escobara zapewniała świetne nagłówki gazet.
Chociaż nie wymieniano nazwisk, ludzie i tak się martwili.
O ile wiem, to tak.
Nie, wszystko jasne.
Messina.
Nie ma mnie.
Właśnie przyszedł.
- Tak? - Murphy ci przekazał?
Tak.
Artykuł przykuł uwagę międzynarodowej prasy.
Chcą oświadczenia ambasadora.
- Wystosujemy je? - Nie.
Ale obserwujemy.
Wiesz, że moglibyśmy wypaść bardzo źle.
Jesteśmy bezpieczni?
Los Pepes już nie ma. To koniec.
Chyba masz rację. Ale prasa może sięgnąć dalej.
A jak ktoś się wygada?
O Los Pepes mogą mówić tylko Los Pepes.
A ci nic nie mówią.
Jesteśmy bezpieczni.
Oby.
- Fabian. - Tak?
- Przyprowadź samochód. Dziękuję. - Już się robi.
Pospiesz się, Berna.
Spokojnie, Judy. Spotkanie nie zacznie się bez ciebie.
Ilu ludzi mamy w laboratoriach?
- Po 45 w każdym. - A ilu nadzorców?
Po trzech.
- Potrzebujemy więcej. - Tak jest.
Oscar, Luis, wsiadajcie! Szefowa chce jechać.
Tak jest.
- Peña. - Javier.
- Co jest? - Coś się stało. Musimy pogadać.
Nie mogę, jestem zajęty.
Próbowali zabić Judy.
Chce ci coś przekazać.
Daj mi trochę czasu.
Co się stało?
To już nie mój problem.
Dokąd idziesz?
Muszę coś sprawdzić.
Nawet nie chcę wiedzieć.
- Peña. - Przyjechał pan Peña.
Szukaj.
Kiko i ja stworzyliśmy to razem. Tylko to mi zostało.
Co bracia Castaño sobie myślą? Chcą mnie wygonić?
Nie dam się wygonić.
Nie chcą cię wygonić, tylko zabić.
A co z tobą? Siedzimy w tym razem.
Proszę posłuchać. Pani ich tu sprowadziła. Przespała się pani z kartelem z Cali.
To pani dzieło.
To walka między handlarzami. Nie mój problem.
Nie dzwońcie już do mnie.
Wiem, że ujawnianie tajnych informacji to przestępstwo federalne.
Zwłaszcza gdy trafiają one do plutonu egzekucyjnego,
który zabija niewinnych.
Prasa w Ameryce na pewno będzie chciała o tym usłyszeć.
Grozi mi pani?
Tak, grożę.
To jakieś cholerne żarty.
Czego pani chce?
Jest pan policjantem.
Dobrze pan wie, gdzie jest Montecasino,
bracia Castaño i Rodriguezowie.
Aresztujcie ich.
A wtedy przypadkowo strzeli im pan w głowy.
- To tak nie działa. - Nie? A jak?
Zrobimy to po mojemu.
Judy ma kablować?
Nie zgadzam się, Javier.
Handlarze też mają swój honor.
Berna, handlujesz narkotykami i sprzedajesz truciznę na kilogramy.
Pieprzyć twój honor.
Teraz tak mówisz.
Ale korzystałeś z informacji, które ci dostarczaliśmy.
I co zrobiłeś?
Jeśli masz lepszy pomysł, mów.
Inaczej zrobimy po mojemu.
Judy będzie tajnym informatorem DEA.
Wyda nam kartel z Cali i powie wszystko, co wie.
Jeśli to ci się nie podoba, sam zajmij się braćmi Castaño.
I odpierdol się.
Aby zapomniano o kiepskiej historii, trzeba opublikować nową...
i wypromować ją.
To zasada amerykańskiej polityki zagranicznej.
Nauczyliśmy się jej metodą prób i błędów w Ameryce Łacińskiej,
Chile, Gwatemali, Panamie.
Niemiło być przyłapanym bez spodni,
ale jeśli przy okazji
można rozbić drugi największy kartel narkotykowy na świecie,
to nikogo nie obchodzi ta gorsza historia.
Wszyscy wtedy gratulują.
Ryzykowny plan? Tak. Ale pod presją trzeba ryzykować.
Pod presją robi się różne rzeczy.
Od tygodni się nie odzywa.
Nie wiadomo, gdzie jest.
Nie wiem, po co nam tu De Greiff.
Chce cię nastraszyć.
Tracisz wiarę w Pabla.
Nie rozumiesz?
Nie mamy już pieniędzy.
Jeśli odbiorą nam ochronę, nic nam nie zostanie.
Pablo ma wiele nieruchomości. Nie dramatyzuj, Tata.
Myślisz, że ktoś w nas zainwestuje?
Że ktoś da nam pieniądze?
Nikt nam nie pomoże.
Wszyscy wiedzą, co by to znaczyło.
Cokolwiek robi...
gdziekolwiek jest, robi to dla swojej rodziny.
Nie zapominaj o tym.
Pablo, słyszysz mnie? Proszę, odezwij się.
Tata, słyszysz mnie?
Słyszysz mnie?
Sporo towaru jak dla kogoś, kto nie siedzi w tym biznesie.
Trzeba im powiedzieć, że to jeszcze nie koniec ich pracy.
Nasza darowizna to zaliczka.
Muszą być zadowoleni.
Ich powiązania z Amerykanami są nieocenione.
To jakiś żart.
CIA i ich wojna z komunistami.
Może i żart, ale ta znajomość może kiedyś ocalić nam życie.
Wiadomo coś o Judy?
Bracia Castaño podłożyli bombę, ale nie zabili jej.
Od kiedy to tak trudno kogoś zabić?
A co z jej asystentem, tym grubasem, Berną?
To jego trzeba zabić. Judy to tylko pyskata suka.
Don Berna. Znaleźliśmy go.
Gdzie?
Tutaj.
Przy wejściu.
Witamy w Cali.
Dziękuję, Gilberto.
Wybacz, nie spodziewaliśmy się ciebie.
Nie szkodzi. Chcę porozmawiać z wami wszystkimi.
W porządku, bracie.
Chodzi o Judy.
Gdzie Peña?
O co chodzi?
Jakiś koleś mówi,
że trafił na ślad Escobara.
Przekaż to Martinezowi.
Albo swoim kumplom z Los Pepes.
Chce rozmawiać z Amerykaninem.
Co to za koleś?
Znajomy.
Nie ryzykujesz. Wie, że pracuję z tobą.
A tobie nie ufa?
Sprowadź go tu.
Jest w Bogocie.
Mam jechać aż tam? Zapomnij.
Daj spokój, Murphy.
Chcesz Escobara?
Pogadaj z nim.
To bardzo ważne.
Zorganizuj spotkanie.
Dzięki. Nie pożałujesz.
Po angielsku!
Tata, jesteś tam? Słyszysz mnie?
Tata, jesteś tam?
Tu nie ma zasięgu. Nie wiem, czemu jesteś taki uparty.
Napijesz się z nami?
Zaraz przyjdę.
W termosie jest kawa.
Komunikuje się z żoną przez radio.
To szyfry i częstotliwości.
Pablo komunikuje się z żoną przy pomocy radia.
To szyfry.
Skąd to masz?
Lugo pracuje w hotelu Tequendama. Ochrania rodzinę Escobara.
Czego chcesz w zamian? Pieniędzy? Wizy?
Czego chcesz, Lugo? Pieniędzy? Wizy?
Nie dam ci tego.
Żadnej wizy ani pieniędzy. Rozumiesz?
Myśli, że wszyscy chcą wyjechać do Stanów?
Niczego nie chcę.
Chcę tylko, aby to się skończyło, bo ta rodzina cierpi.
Znajdź go i zabij.
I co ty na to?
Javi, dał nam wszystko. Mamy szyfry i częstotliwości.
- Są chyba autentyczne. - Daj je Martinezowi.
Jestem w ambasadzie.
Co tam robisz?
Nic, z czym bym sobie nie poradził.
- Sprawdźmy ten trop. - Zawieź to Martinezowi.
Oddzwonię.
Peña jest w Bogocie?
Wpakował się w coś. Cholera.
Wezmę te szyfry, a ty zostań z Peñą.
Nie ma mowy. Sam zawiozę je Martinezowi.
Zapewnimy Judy nietykalność i weźmiemy od niej zeznania.
Nie okłamuj mnie.
To gruba ryba, która chce donieść na inne grube ryby.
Siedzi w tym biznesie od 30 lat. Zna kartel z Cali.
Nikt inny nie zapewni nam takich informacji.
Szantażuje cię?
To, co wiedziała o Escobarze, zrujnowało go.
Z Cali zrobi to samo.
Gdy weźmiemy od niej zeznania, przestanie szantażować.
Nie zapewnimy jej nietykalności, póki nie złoży zeznań.
Przesłuchaj ją.
Nikt nie chciał ruszać Cali.
Może w końcu się uda.
Peña, zrób to dyskretnie. Nikomu nie mów.
Niektórym tutaj to się nie spodoba.
Na dół?
No i jak leci?
Co robisz, Pablo?
Nie umiesz robić węzła.
Węzeł kowbojski. Bardzo dobry.
Poszukiwany: Pablo Escobar. Nagroda 2 700 000 000 pesos.
Prosimy dzwonić pod numer 9-800-10-600.
W Bogocie: 22-50-12. W Medellín: 61-11-11.
Dzieciom podobałoby się tu.
Myślałem o tym.
Mógłbym kupić ziemię obok ciebie.
Kilka krów i owiec.
Miałbym własną farmę.
Moglibyśmy prowadzić ją razem.
Co ty na to?
Kończmy zakładać drut.
Pamiętasz, gdy do naszej wioski przyszli żołnierze?
Byłeś wtedy mały. Nie miałeś więcej niż osiem lat.
Ale już wtedy byłeś mężczyzną.
Byłeś silny w obliczu przemocy i śmierci.
Nie poddajesz się.
Jesteś człowiekiem czynu.
Od tamtego dnia wiedziałam, że jesteś stworzony do czegoś wielkiego.
- Dobry wieczór. - Pułkowniku.
Siadajcie.
Rozszyfrowaliście to? Są prawdziwe?
Tak, pułkowniku. Częstotliwości potwierdzone.
Tych szyfrów używa żona Escobara.
- Używają ich do kontaktu. - Potwierdzono, że to Escobar?
Słyszałeś go?
Jeszcze nie.
Jeśli odbierze, możemy go zlokalizować?
Jeśli jest w Medellín, wyłapiemy każde słowo.
- Można go namierzyć? - Jeśli będzie w zasięgu.
A jeśli użyje telefonu poza Medellín, korzystając z tych szyfrów?
Antena nie jest aż tak mocna.
Czemu mi nie odpowiedziałeś, gdy pytałem o sprowadzenie rodziny?
Nie słuchałem.
Ale teraz słuchasz?
Co o tym myślisz?
- To dobry pomysł. - To prawda.
Dobry pomysł. Ale teraz mi pomóż. Podstaw tu miskę.
Przytrzymaj świnię.
Kurwa!
Zabawne, że nie lubisz krwi.
Bardzo dziwne.
Co próbujesz powiedzieć?
Wytrzyj twarz.
Wiesz, co jest zabawne?
Że mój tata...
nie ma cholernego pojęcia, kim jestem.
Dobrze wiem, kim jesteś.
Wiesz, że byłem jednym z najbogatszych ludzi na świecie?
Doprawdy?
Wiesz, że nawet prezydent USA wie, kim jestem?
USA? Obrzydliwe.
Wybrano mnie do Izby Reprezentantów.
Twoje nazwisko znają na całym świecie dzięki temu, co zrobiłem.
- I co z tego? - Co z tego?
A co ty zrobiłeś?
Jesteś starym prostakiem, który żyje w samotności
w tej zapyziałej dziurze.
Nie znasz swoich własnych wnuków.
Nie masz tu żadnego ich zdjęcia.
Jestem tylko starym prostakiem?
Zgadza się.
Powiedz mi...
Powiedz...
co o mnie myślisz.
- Kogo to obchodzi? - Mnie.
Mnie to obchodzi.
Chciałeś sprowadzić tu żonę i dzieci.
Ale to niemożliwe, Pablo.
Wybrałeś swoją drogę życia.
Odpowiadaj za to.
Mam ci powiedzieć, co o tobie myślę?
Jest mi wstyd.
Uważam cię za mordercę.
W końcu mówisz prawdę.
W końcu.
Prawda...
która łamie mi serce.
Daj mi spokój.
Tak?
Podoba ci się tu?
Tak, szefie. Spokojnie tu.
Spokojnie.
Przykucnij.
Kilka kilometrów stąd, na polu, znajdziesz duże drzewo.
Pod drzewem zakopana jest skrzynka z pieniędzmi.
Przywieź ją.
Wyjeżdża pan?
Tak.
Jedź.
Zgadza się, pani Escobar.
Myślała pani, że ten układ potrwa dłużej?
Zabiją nas, jeśli stąd wyjdziemy.
Ma pani prawo wynająć prywatną ochronę.
Jak? Nie mamy pieniędzy.
To nie nasz problem, pani Escobar. Przykro mi.
Przykro panu?
To proszę nam pomóc znaleźć azyl w innym kraju.
Nie mam nic przeciwko waszemu wyjazdowi z Kolumbii, ale...
Ale nie pomoże pan.
To jakiś żart!
Zabiją nas wszystkich.
Mamo, co się dzieje?
Nic, kochanie.
Przepraszam, panie prokuratorze.
Nie wiem, co robić.
Jeśli ma pani kontakt z mężem, radzę powiedzieć mu o swoich obawach.
Niech się podda.
Moc prawa to wasza ostatnia nadzieja.
Proszę pomyśleć o dzieciach.
Cholera.
Tak, zanim pójdziesz spać. Dobrze?
Cholera.
Jhon, co tu robisz?
Gdzie pieniądze, które ci daliśmy? Potrzebujemy ich.
Wydałam. Nic już nie mam.
Spokojnie. Nie zrobię ci krzywdy.
Już mnie skrzywdziłeś.
Spieprzyłeś mi życie.
Chcę położyć małą do łóżeczka. Mogę?
Zaczekaj, Maritza.
A to?
To wszystko, co mamy. Te pieniądze są nam potrzebne.
Proszę, nie zabieraj tego. To dla dziecka!
Kłamiesz, suko! Odwal się!
Sukinsynu! Gnoju!
Powinnam cię wydać w zamian za nagrodę! Zasługujesz na to!
Wcześniej czy później i tak cię znajdą.
Co powiedziałaś?
Chcesz na mnie donieść?
Możliwe. Czemu nie?
Teraz jesteś mordercą? Jak twój bohater?
Znam cię! Weź to cholerstwo...
- Szefie, zrobiłem, co pan kazał. - Pokaż.
Ale mam złe wieści.
- Co się stało? - Proszę spojrzeć.
Wszystko zgniło.
W tej cholernej skrzyni było pół miliona dolarów.
Tyle udało mi się zdobyć.
Około sześć tysięcy dolarów. Przeliczyłem.
Pakuj się. Jedziemy.
Pamiętaj, że jesteśmy partnerami.
Wszystko gotowe. Zrobimy to dziś.
Gdzie?
W El Poblado jest kryjówka.
Używaliśmy jej.
Berna wie gdzie.
Do zobaczenia.
Wszystko gotowe, Judy. Wsiadaj.
Jedziemy, Flaco.
Jest w drodze.
Wiem, co myślisz.
Że popełniam błąd.
Zaopiekują się tobą, tak jak ty opiekowałeś się mną.
Trzeba tylko pozbyć się kartelu z Cali.
Tutaj, Flaco.
Nie mogę chronić donosiciela.
Nie sądziłam, że mnie zdradzisz.
Wystawiłaś się na odstrzał, Judy.
Wsiądziesz do tego samolotu.
A jeśli nie, to co się stanie?
Jeśli nie wsiądziesz, wyjedziesz z braćmi Castaño.
Nie będę cię już chronił.
Powiedz mi coś.
Kartel z Cali to zorganizował?
Powiedz przynajmniej, ile ci zaoferowali.
To porozumienie obopólne. Będę współpracował z braćmi Castaño.
Nie rozumieją naszego biznesu, ale przydadzą mi się.
- Czyli wykiwałeś partnera. - Nigdy nie byłem twoim partnerem.
Tylko cię chroniłem.
Spokojnie. Nie braknie ci pieniędzy.
Amerykanie mówili, że wszystko ci zapewnią.
- Dokąd lecę? - To nieważne.
Leć. I nigdy nie wracaj do Kolumbii.
O nic się nie martw.
Zamiast DEA, będziesz donosiła CIA.
Jak leci?
W kryjówce wszystko dobrze?
- Gdzie Messina? - Odeszła.
Wysłano ją do kraju.
Przez resztę kariery będzie tropiła laboratoria w Indianapolis.
Powiedzmy, że awansowała.
- A Judy? - Nie słyszałeś?
Judy ma wywiad z Miami Herald
za około pięć godzin.
Z pewnością opowie
o konszachtach pewnego agenta DEA z Los Pepes.
Cokolwiek powie,
nie będzie to skierowane we mnie.
Niepotrzebnie się wychylałeś.
Cali również?
Też się wywiną?
Ile ci płacą za ochronę?
Mnie?
Powiem ci coś.
Może to poprawi ci humor, a może nie.
Kiedyś ich dopadniemy. Ale nie twoim sposobem.
Tyle wiesz, a jesteś taki naiwny.
Dobrze się bawiłem.
Było dużo śmiechu.
Ambasador chce cię widzieć.
Wiadomość o tym wywiadzie szybko się rozeszła.
Weź paszport.
Podobno wracasz do domu.
Ale ja nic nie mówiłem.
Tata, słyszysz mnie?
To ja, kochanie.
Nareszcie możemy rozmawiać.
Tęsknię za tobą.
Gdzie byłeś, Pablo?
Musiałem zrobić coś bardzo ważnego.
Ale jestem już w domu, kochanie.
W domu.