NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oparto na faktach.
Niektóre sceny, postaci i wydarzenia
zostały wymyślone.
Obywatele Kolumbii,
przedstawiamy nowego prezydenta, Pabla Escobara!
PREZYDENT
Dziękuję bardzo.
Jak pan się ma, prezydencie?
Dziękuję.
Doceniam to.
Dziękuję.
Proszę, panie prezydencie.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Sto lat, sto lat
- Niech żyje, żyje nam - Co to?
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Brawo, Pablito!
Kocham cię, synu. Nie zjedz całego tortu.
Nie zapomnij zdmuchnąć świeczek, tato.
Sto lat, tatusiu!
Tęsknimy, Pablo.
Chcielibyśmy być z tobą.
Wiem, kochanie.
Wkrótce to będzie za nami.
Obiecuję.
Sprawdźcie pojęcie „realizm magiczny".
Dowiecie się, że to styl literacki,
wprowadzający elementy fantastyczne
do realistycznej fikcji.
Narodził się w Kolumbii.
Ten, kto spędził tu trochę czasu, wie czemu.
W tym miejscu rzeczy dziwaczne spotykają się z niewytłumaczalnymi.
Ale tak jak w powieściach Gabriela Garcii Márqueza,
dziwactwa zwykle pojawiają się w kluczowych chwilach.
Gdy balansujemy na krawędzi.
Gdy zbliżają się zmiany.
Ze wszystkich ludzi, którym zależało na dorwaniu Escobara,
Peña najbardziej zasługiwał, by przy tym być.
Żaden inny Amerykanin nie zrobił więcej niż on.
Za DEA?
Wypiję za to, póki mogę.
Jesteś cholernie uparty.
Nie trzeba być geniuszem, żeby zgadnąć, który ze starych agentów DEA
ma powiązania z Los Pepes.
Komisja regulaminowa
nigdy nie składała się z geniuszy...
Poza tym, kto dziś czyta Miami Herald?
Słuchaj, Murphy.
Mówiłem poważnie.
Jeśli ktoś będzie pytał, mów to, co chcą usłyszeć.
- Że to wyłącznie moja wina. - Wal się, Javi.
I każdy, kto będzie pytał.
Zrób coś dla mnie.
Dorwij go.
Uwaga, pasażerowie.
Rozpoczynamy odprawę pasażerów lecących do Waszyngtonu lotem 464.
Uciekam. Nie zdążę dopić.
Muszę lecieć.
Trzymaj się.
Wystarczył powiew skandalu z ust wygnanej narkotykowej królowej,
a Peña zniknął, jak za sprawą magii.
Dzień dobry, szefie.
Zrobiłem jajecznicę.
- Zostało jeszcze ciasto. - Tak, szefie.
Dziękuję.
Mam wszystko, czego nam trzeba.
Poszedłeś do innego sklepu?
Za każdym razem idę do innego.
Mama sklepikarza jest uzdrowicielką.
Poszedłem do niej.
Miałeś z nikim nie rozmawiać.
Tak, szefie, ale...
od dzieciństwa wierzę w takie rzeczy.
Proszę posłuchać.
Poprosiłem ją o coś, co będzie pana chroniło.
Miecz św. Michała Archanioła...
- Dziewiczy... - ...i Święte Dzieciątko z Atochy.
Wiesz, że wraz z mamą zbudowaliśmy kościół?
Wiem.
W dzielnicy Pabla Escobara.
Tam dorastałem.
Sto lat, szefie.
Dziękuję, Limón.
Przepraszam.
Sygnał jest z Medellín.
Z południa. Okolice Casablanki.
- Pablo wrócił do domu. - Chyba tak.
Może jutro też się odezwie.
Będziemy słuchali.
To zostaje między nami. Zrozumiano?
Utworzymy tymczasową bazę w Casablance.
Musimy działać szybko, gdy tylko Escobar się pojawi. Zrozumiano?
- Tak jest. - Dobra robota.
Poruczniku Martinez.
Ile czasu upłynęło od ostatnich wieści o Escobarze?
Półtora miesiąca.
Przez cały ten czas nic nie słyszeliście?
Czekaliśmy.
Pochodzę z upartej rodziny. Mamy to we krwi.
Przepraszam.
Sześć.
Wyobraża pan sobie, co by było, gdyby kokaina była legalna?
Twoja kolej.
Gdyby kokaina była legalna, szefie,
rządziłby pan światem, a gliny nie tknęłyby pana.
Tak jest.
Mamy pewność, że połączenie wyszło z Casablanki w Medellín.
To najlepsza informacja od miesięcy.
Nie lekceważmy go. Już raz popełniliśmy ten błąd.
Powiem to głośno i wyraźnie.
Jeśli pańscy ludzie znajdą Escobara...
nie dbam o konsekwencje.
Ma być martwy.
Macie z tym jakiś problem?
Z całym szacunkiem, panie prezydencie, tak się stanie, jeśli będzie stawiał opór.
A jeśli nie, aresztujemy go.
Informujcie mnie.
Panowie.
Pani Escobar.
Rano dzwonił prokurator generalny.
Znosi ochronę rodziny.
Mamy odejść przed weekendem.
Nie możecie nam tego zrobić.
Czekali, by pani mąż się poddał, ale nie zrobił tego.
Proszę pani?
Mogę coś doradzić?
Powinna pani pomyśleć o bezpieczeństwie swoim i dzieci.
Niech pani o nim zapomni.
Dzieci za tobą tęsknią. Obudzić Juana Pabla?
Lepiej nie, kochanie.
Czujesz się o rok starszy?
Czuję się starszy o jakieś pięć lat.
Brakuje nam ciebie, Pablo.
Czas się dłuży.
Mnie też.
Nie rozumiem, czemu jesteś w Medellín.
To zbyt niebezpieczne.
Właśnie dlatego. Nie wpadną na to, że tu jestem.
Chyba nadszedł ten czas. Nie mamy wyboru.
Poddanie się to nie koniec świata, kochanie.
Przetrwasz więzienie.
Oboje wiemy, że tak nie będzie.
Zatrzymaj się!
- Posłuchaj, Pablo... - Rozmawiają.
- Zawsze będziesz Pablem Escobarem. - Szefie.
Zawsze będziesz mężczyzną, którego podziwiają.
Moim mężczyzną.
Wielu dziennikarzy chce z tobą rozmawiać.
Ludzie cię kochają.
Tata, Limón każe mi się rozłączyć.
To Escobar. Na zachód! Ustaw pozycję, Morales.
Kochanie, pomyśl o Nelsonie Mandeli.
Trafił do więzienia, a ludzie wciąż w niego wierzyli.
Dostał Nagrodę Nobla.
Podobno może nawet zostać prezydentem.
Prezydentem kraju, który go więził.
Muszę kończyć. Pomówimy później.
Alvaro, zatrzymaj się.
Dobrze, Pablo, ale pomyśl o tym.
To bardzo ważne.
To nasze jedyne wyjście.
Alvaro, jedź powoli.
Pułkowniku! Tu porucznik Martinez.
Pomyśl o poddaniu się. Pomyśl o swojej rodzinie.
Pomyślę o tym.
W porządku?
Bardzo cię kocham.
Dokąd idziesz?
Do Medellín.
Co? Nie, Hermildo. Nie możesz.
Mój syn mnie potrzebuje.
Jak to?
Chcesz...
żeby poddał się tym potworom...
Inaczej go zabiją.
Wiesz, że zabiją go tak czy inaczej.
Nie, jeśli się podda.
- To pułapka! - Nie krzycz.
Nie!
Nie będę siedziała cicho, gdy ty zdradzasz mojego syna.
Jedno jest pewne, nigdy nie zdradziłam Pabla.
Trzymają nas tu jak w więzieniu.
Nie wolno nam opuścić kraju.
Moje dzieci mają szansę wyjść z tego z życiem,
tylko jeśli Pablo się podda.
Mój syn...
potrzebuje matki.
Hermildo.
Proszę, uważaj na siebie.
Powiedz dzieciom...
Powiem.
Poinformowano nas, że Escobar jest w tym budynku.
Róbcie, co możecie, by dorwać go żywego.
Escobar musi stanąć przed sądem i Kolumbijczykami
i odpowiedzieć za przestępstwa, które popełnił przeciw narodowi.
Jeśli będzie stawiał opór...
Jeśli któryś z naszych będzie zagrożony...
to macie go zabić. Zrozumiano?
- Tak jest! - Idziemy.
W porządku, szefie?
Tata chce, żebym się poddał.
Mówiła, że mogę być jak Nelson Mandela.
A kto to jest?
Kupiłeś bibułki?
Nie. Przepraszam, szefie.
Nie mogę się skupić przy tym smrodzie chińszczyzny.
Nie ma go tu.
Proszę wejść do środka, bo jeszcze ktoś pana zobaczy.
To moje miasto, Limón.
I moi ludzie.
Medellín nigdy mnie nie zdradzi.
Pułkowniku.
- Spieprzyliśmy to. - Nie ma go tu.
To urządzenie chyba nie działa, poruczniku.
Idź pokręcić gałką.
Przepraszam, pułkowniku.
Zbierajcie bazę i wracajcie do Holguín.
Ten sukinsyn nie rozmawiał stąd, ale był blisko.
- Duch. - To znaczy?
Sygnał się odbił i pojawił w innym miejscu.
Sygnał Escobara odbił się od wody.
Jadę po bibułki. Przewietrzę się.
Daj kluczyki!
- Ja mogę jechać. - Gdzie okulary?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Poproszę truskawkowe z bitą śmietaną.
- Już podaję. - Dziękuję.
- Dziękuję. Ile płacę? - Dwa tysiące pesos.
- Proszę. Dziękuję. - Dziękuję.
- Poproszę sok. - Już podaję.
Proszę pana.
- Dziękuję. - Proszę.
- Kopnij tu! - Proszę.
Albo jesteś głupi, albo bardzo odważny,
bo siedzisz tu jakby nigdy nic.
Oferują za ciebie siedem milionów dolarów,
a ty siedzisz tu jak cholerny turysta.
Wyglądasz jak Che Guevara.
Piękne zawsze będzie piękne.
A ty jakbyś zjadł Che Guevarę.
Co? Nie tęsknisz za mną?
Wczoraj obchodziłem 44. urodziny.
Cholera, stary jesteś, Pablo.
Dziękuję, Gustavo.
Wiedziałeś, że Juliusz Cezar najechał na Brytanię, gdy miał 44 lata?
Wielokrotnie tracił władzę, ale zawsze ją odzyskiwał.
Nic go nie powstrzymywało.
Ale ten sukinsyn miał własną armię.
Pamiętasz, że mieliśmy jechać do dżungli, gdyby coś poszło nie tak?
I przyłączyć się do partyzantów.
Tata chce, żebym się poddał.
Tata to mądra kobieta. Bardzo cię kocha.
Może to dobry pomysł.
Poddasz się, pójdziesz do więzienia, odpoczniesz, przemyślisz wszystko,
odbudujesz swój biznes i uciekniesz, kiedy tylko będziesz chciał.
Legenda rośnie.
Ona mówi to samo.
Obaj wiemy, że nie będzie tak łatwo jak kiedyś, kuzynie.
Nie okłamujmy się.
Jesteśmy bandytami, Pablo.
Prawda?
Co ty na to?
Myślę...
że wszystko zaczęło się rozpadać, kiedy odszedłeś.
Czyli tęsknisz za mną.
Każdego cholernego dnia, bracie.
Szefie, proszę już tego nie robić.
- Martwiłem się. To niebezpieczne. - Patrz...
Pomogło mi.
Dobry z ciebie człowiek, Limón.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
- Makaron na obiad? - Tak.
- Dodaj soli, mięczaku. - Tak jest, szefie.
Głodny jestem.
Miłość mojego życia.
- Twój głos brzmi inaczej. - Wszystko dobrze, kochanie.
Dobrze się czuję.
Jestem gotów rozmawiać z dziennikarzami.
To dobrze, kochanie.
Czyli poddasz się?
Nie, Tata.
Nigdy się nie poddam.
Nie będziemy mieli ochrony.
Musisz to zrobić.
Nigdy się nie poddam, kochanie.
Wiem, Pablo.
Jaki masz plan?
W porządku.
Wiem, co zrobimy.
Pogadamy z zagranicznymi dziennikarzami.
Taki mam plan.
Alvaro, zwolnij!
Niech świat dowie się, co robią te sukinsyny...
- To musi być tu, Morales. - Na pewno?
Międzynarodowa prasa wywrze presję na kolumbijskie władze.
Odniesiemy sukces, Tata.
Będziemy walczyli i odniesiemy sukces.
Musisz mi wierzyć.
- Odniesiemy sukces. - Zatrzymaj się.
Zaraz potem dołączę do partyzantów...
Cholera, to Escobar.
Ty i dzieci musicie wyjechać z kraju.
Posłuchaj...
Nie spocznę, dopóki tak się nie stanie.
Alvaro, jedź powoli. Zaparkuj od frontu.
Pójdę po notatnik.
Helikoptery patrolują tę okolicę?
Tak, pułkowniku.
- Dobrze. - Przepraszam.
Porucznik Martinez na linii czwartej.
Przepraszam. Dziękuję.
Proszę, poruczniku.
Znaleźliśmy go.
Kogo? Escobara?
Tak, pułkowniku.
Jest w Los Olivos.
Na pewno?
Nie możemy popełnić kolejnego błędu.
Widziałem go.
Jak to widziałeś?
Wyjrzał przez okno. Ma brodę, ale to na pewno on.
Widział cię?
Raczej nie.
Posłuchaj, poruczniku.
W poprzedniej bazie są jeszcze ludzie.
Zaczekaj na nich. Zrozumiano?
Tak jest, pułkowniku.
I jeszcze jedno. Uważaj na siebie.
- Ustaw pozycję. - Już się robi.
Cześć, tato.
Jak leci, synu?
Chciałeś mnie o coś spytać?
Tak.
Jakie miałeś życzenie urodzinowe?
Jak ci powiem, to się nie spełni. Prawda?
Powiedz! Nie bądź taki!
Mogę ci tylko powiedzieć,
że to bardzo dobre życzenie.
Bo wiesz,
zasługujesz na najlepsze urodziny świata.
Dziękuję, kochanie.
- Kapitanie, słyszysz? - Tak, pułkowniku.
Ilu macie ludzi w bazie?
- Razem ze mną 12. - Posłuchaj.
- Porucznik Martinez znalazł Escobara. - Cholera! Jedziemy!
Do Los Olivos!
Cześć.
Cześć, królewno. Jak się ma moja dziewczynka?
Dobrze.
Mam tu twojego króliczka. Robi się grubiutki.
Uwaga! Dwie grupy. Kapitan i sierżant na tyły, ja biorę przód.
To ten dom.
Daj słuchawkę mamie.
- Masz te pytania? - Tak, kochanie.
Pierwsze od dziennikarza z Hiszpanii.
„Jakie to uczucie, gdy trzeba się ukrywać?"
Zapisuj.
„Ciężko mi żyć z dala od rodziny,
którą kocham ponad wszystko".
- Sierżancie, z drugiej strony. - „Ale czuję się dobrze.
Jestem silny.
I chcę walczyć z tą niesprawiedliwością.
Rząd drwi z naszych praw.
Nasz system sprawiedliwości jest skorumpowany przez morderców.
Kolumbijczycy zasługują na coś lepszego.
Rząd więzi moją rodzinę.
To przestępstwo przeciwko prawom człowieka,
a rząd uważa się za demokratyczny.
Moje dzieci są niewinne.
Nie mają nic wspólnego z problemami swojego ojca.
Chcemy od rządu jednego,
by postawił Los Pepes przed sądem.
Ale przede wszystkim, moja rodzina musi dostać pozwolenie na opuszczenie kraju.
Inaczej..."
Chwila.
Co jest, Pablo?
Dzieje się coś dziwnego. Zadzwonię później.
Pablo, nie rozłączaj się.
Pablo, co się dzieje?
Co jest, mamo?
W porządku.
Teraz!
Idziemy!
Szybko!
Dalej!
Dalej! Ruchy!
Szybciej!
Już!
W nogi!
Nie strzelać!
Sierżancie Sarmiento!
Postrzeliliście Escobara!
Żyje?
Tak długo go szukaliśmy,
a teraz tam stałem i patrzyłem na tego sukinsyna.
Latami tworzyłem w głowie jego obraz.
Wyobrażałem go sobie jako potwora.
I coś wam powiem.
Gdy go zobaczyłem, diabeł mnie rozczarował.
Był tylko człowiekiem.
Urosła mu broda.
Był gruby i bosy.
Gdy dobrze przyjrzeć się złu, to wygląda...
Niech żyje Kolumbia.
Niech żyje Kolumbia!
Zabiliśmy Pabla Escobara!
- Niech żyje Kolumbia! - Niech żyje!
Słucham.
Zabili Pabla Escobara!
Mój syn!
Modlę się, aby żadna matka
nie musiała doświadczać tego uczucia.
Mój syn nie był taki zły, jakim go opisano.
Obwiniono go za wszystko, co złe.
Chcę, by pamiętano go za jego dobro.
Nie zrobił tego, o co go oskarżają.
Budował boiska. Wybudował dzielnicę dla ubogich.
O tym nikt nie mówi.
Był najlepszym synem na świecie.
Był najszlachetniejszym z ludzi. Nie tylko jako syn...
Proszę usiąść.
Dziękuję.
Słucham.
Mój mąż kazał mi pana znaleźć.
Naprawdę?
Mówił, że mimo iż staliście się wrogami,
kiedyś byliście wspólnikami i przyjaciółmi.
Proszę kontynuować.
Mówił, że jest pan przyzwoitym człowiekiem i zrozumie pan sytuację.
Że wybaczy nam pan.
I pomoże nam wyjechać z kraju.
Ile pani zostało, pani Escobar?
W nieruchomościach i gotówce.
Mogę się dowiedzieć.
To dobrze.
Bo chcę wszystkiego.
Potrzebuję adwokata?
To komisja rewizyjna?
Chodzi o naruszenie regulaminu?
Nie jesteśmy z komisji.
A skąd?
Z grupy operacyjnej.
Czego ode mnie chcecie?
Panowie.
Panowie!
W historii każdego biznesu istnieją decydujące chwile.
Wie pan, ile kokainy w 1992 r.
sprowadzono do USA z Kolumbii?
311 ton.
Pierwsza sprzedaż.
Pierwszy milion. Pierwszy miliard.
A rywala już nie ma.
W roku 1993, gdy ścigano Escobara, 372 tony.
To już koniec.
Zamknięto wszystkie laboratoria.
A produkcja kokainy i tak się rozwija.
W takich chwilach najważniejsza nie jest reakcja,
ale odpowiednie przygotowanie.
Panowie, chcę wam powiedzieć, że jesteśmy gotowi.
Wie pan, co może być za rok?
Do sukcesu nie będą nam potrzebne bomby i porwania.
Będziemy działali potajemnie.
A gdy zaczną coś podejrzewać,
będziemy znikali.
Nie!
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Umarł król, niech żyją królowie.
Agencie Peña, co pan wie o kartelu z Cali?