NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ekranizacja oparta na faktach.
Niektóre sceny, postaci,
miejsca i zdarzenia zostały zmienione.
Amado Carillo Fuentes!
Władca przestworzy.
Elegant z ciebie, skurczybyku.
- Nie żartuj. - A niech cię, frajerze.
- Twój młodszy brat? - Tak. Alvaro.
Chodź tu.
- Niech cię uściskam. - Witam pana.
Jak leci?
Tak na 320 milionów.
Czujesz zapach cholernego Ministerstwa Finansów USA?
- To twoja połowa. - Tak?
- Nie zapominaj o tym. - Super. Przybywamy więc w samą porę.
Wtorek jak każdy inny. Wiesz, jak to jest.
Skurczybyki.
- Zapraszam. - Chodźmy.
- Synu, lubisz margarity? - Jasne.
Świetnie, bo mam dla ciebie taką jedną.
Obciągnie ci do sucha.
Witaj w Meksyku, skurczybyku.
Jedziemy.
Weź forsę i zniszcz samolot.
AMBASADA USA
Po pierwsze, senator Martin i ja dziękujemy
za zaproszenie.
Ale musi pan wiedzieć, co się dzieje w Waszyngtonie.
Senat zastanawia się, czy mamy szansę zwyciężyć.
Jako członkowie Komisji budżetowej
mamy odpowiedzieć na te pytania.
Wszyscy doceniają wasz wkład w pokonanie Escobara.
To dla mnie szczególny zaszczyt poznać pana, agencie Peña.
Ale kokaina nadal zalewa północ i Amerykanie zastanawiają się,
czy Kolumbijczycy chcą stawić czoła temu zagrożeniu.
Nasz kolega, senator Helms, powiedział o nich kilka ostrych słów.
My chcemy dowiedzieć się, jak sprawy stoją, bezpośrednio od was.
Przekonać się na własne oczy,
czy i jak możemy udzielić wam wsparcia.
Pomóżmy panom senatorom.
Ich misja to sprawa priorytetowa.
Odpowiadajcie na wszystkie pytania.
Dziękuję.
Pieniądze nakręcają świat.
Legalnie i nielegalnie, dobrzy i źli, wszyscy za nimi gonimy.
W DEA to spotkania budżetowe i podlizywanie się,
by płynęły fundusze.
Przemytnikom natomiast pieniądze przychodzą łatwo.
Choć trudno im je utrzymać.
Początkowo gotówka leciała do Kolumbii
tymi samymi samolotami co koka do Stanów.
Potem wymieniano ją na peso.
Pablo Escobar po prostu ją ukrywał.
Pewien przemytnik, gdy umarł, miał tyle gotówki,
że po deszczu na rzece robił się zator z wypłukanych banknotów.
Sęk w tym, że nielegalna kasa zostawia za sobą ślad.
Kiedyś amerykańskie banki przyjmowały pieniądze, nie zadając pytań.
Do czasu ustawy prezydenta Nixona o tajemnicy bankowej,
wymagającej zgłaszania przez banki
transakcji gotówkowych powyżej 10 000 $.
Z tego prawa narodziło się pranie pieniędzy.
Pierwszy etap prania pieniędzy to lokowanie.
Kartel z Cali w tym celował.
Sprowadzał robotników z komun do USA,
gdzie zlecali przekazy pieniężne.
Każdy poniżej 10 tysięcy, bez obowiązku zgłaszania go.
Bez potrzeby wylegitymowania.
Przekazy mogły być wystawiane in blanco do czasu ich realizacji.
Wystawione przekazy były wysyłane na południe,
do słonecznego kraju o liberalnych przepisach.
Do Szwajcarii Karaibów, czyli Panamy.
KANAŁ PANAMSKI
W Panamie nie sprawdzano przelewów, była więc idealnym miejscem
drugiego etapu prania pieniędzy: nakładania.
Do dzieła przystępował mistrz.
Utajniony bohater każdego kartelu narkotykowego to pracz pieniędzy.
Człowiek, który brał brudną forsę i szorował do czysta. Oto jak:
przekazy składano na lokalnych kontach bankowych
i przerzucano przez fasadowe firmy i spółki z o.o.,
tworząc niemożliwą do wyśledzenia sieć trefnych zamówień i transakcji.
Ukrywano pochodzenie pieniędzy.
Ale mimo starań pieniądze zawsze zostawią ślad.
Aby zaszkodzić kartelowi z Cali, trzeba było go znaleźć.
Cali. Muy hermosa, prawda?
Pieprz się, Chris.
Zapytał, czy mam partnera. Twoje biurko stoi naprzeciwko.
Załatwiłeś mnie, stary.
Siedziałbyś przy nim do fuchy w jednostce specjalnej?
Taki miałem zamiar.
Agenci Feistl i Van Ness?
- Feistl. - Witam w Cali.
- Gracias. - Kapitan Calderón.
Bardzo mi miło.
Co was sprowadza do Cali?
Mamy kilka adresów do sprawdzenia.
Związanych z kartelem?
Niekoniecznie.
Co za niespodzianka. Agenci DEA, którzy nam nie ufają.
I jak na tym wyszli ci dwaj ostatni?
Przyjacielu, w Cali jest więcej skorumpowanych glin niż kościołów.
Nie ufacie mi. Rozumiem.
Ale jak chcecie coś wskórać w Cali, potrzebna wam będzie pomoc policji.
Jeśli nie moja, to kogoś innego.
Sami decydujcie.
- Rozumiem. - Super.
Adresy są powiązane z operacjami finansowymi kartelu.
Chcemy je poobserwować, sprawdzić, czy te punkty jakoś się łączą.
Tyle fatygi, żeby łączyć punkty?
Pracujemy z tym, co mamy.
Chyba że powie mi pan, gdzie są Gilberto i Miguel Rodriguezowie.
Gdyby nie władali połową miasta, miałbym wątpliwości, czy istnieją.
Bracia Rodriguezowie są jak duchy.
To była prawda. Kiedy finalizowano ustalanie warunków kapitulacji,
bracia ukryli się, by uniknąć schwytania.
Opuścili okazałe majątki i przeprowadzili do nowych domów,
skąd mogli nadal kierować imperium,
nawet nie pojawiając się w swych legalnych firmach.
Tymczasem Chepe nadal rozwijał działania w Nowym Jorku.
Ale czasem nawet najlepsi mają pecha.
Komputerowy błąd w Monako zwrócił uwagę władz,
że pewna spółka z o.o. miała wiele kont w jednym banku.
Po sprawdzeniu
okazało się, że miała ona setki trefnych kont w całej Europie.
Wszystkie były powiązane z jednym bankiem. Tutaj, w Bogocie.
Na szczęście prezydent dał DEA najlepszą broń do tej pory,
listę Clintona.
Firmy podejrzane o kontakt z przemytnikami
trafiały na tę listę.
Dostawały zakaz współpracy z firmami z USA,
a firmy amerykańskie z nimi.
I tak macie przejebane.
A wie pan, co jest najlepsze?
Nie potrzeba nawet dowodów.
Po prostu wpiszemy was na listę.
Biuro OFAC zajmie się resztą.
Jak mogę panu pomóc?
Uzbrojeni w groźbę listy
mogliśmy uzyskać niezbędne informacje.
Tak ustaliliśmy nazwisko pracza pieniędzy kartelu z Cali.
Był to Franklin Jurado.
Kolumbijczykom nie wolno było
posiadać amerykańskiej waluty,
więc pracz był więcej niż łącznikiem
z instytucjami finansowymi, które prały forsę.
To on w zasadzie był ich forsą.
Jurado był idealnym pomostem pomiędzy narkobaronami a światem finansów.
Znał pięć języków i posiadał wiele paszportów.
Ożenił się z Amerykanką poznaną na studiach w Stanach.
Zabrał ją na południe i wtajemniczył w swoje interesy.
Amerykański paszport był złotem w każdym karaibskim banku.
Jurado był sprytny. Ale teraz poznaliśmy jego tożsamość.
To są przelewy.
Kontami zarządza niejaki Franklin Jurado.
- Znasz go? - Słyszałam o nim.
Pracował jako dyrektor w Interamericas.
Banku braci Rodriguezów.
Później dali mu ważniejszą posadę.
- Znasz adres Jurado? - Mogę go zdobyć.
Co się wydarzyło od ostatniej rozmowy?
Schwytasz tych ludzi czy jak?
- Zrobię, co do mnie należy. - A twoi szefowie?
Wiedzą, co robisz?
Bez komentarza.
Tak sobie myślę, że mogłabym z tobą pojechać.
Może to nasza ostatnia szansa na taką wspólną podróż.
- Pamiętasz hotel w Mediolanie? - Z cieknącym dachem?
To były twoje urodziny. I to okropne risotto.
I ten balkon.
Bracia przyciskają. Otwierają więcej kont.
- To niebezpieczne. - Nie boję się.
Naćpałaś się?
Pieprz się.
Daj mi swój paszport.
Nie mogę już siedzieć w tym mieszkaniu
i oglądać samotnie kolejnego filmu z napisami.
Ani słuchać żon z kartelu obgadujących mężów.
- Z dyplomem... - Tylko nie mów, że mogę uczyć.
To co chcesz usłyszeć?
Cholera.
Pogadamy innym razem.
Tutaj jest jadalnia.
Tam pani pokój.
Tu drugi.
A tutaj duży pokój.
Tu jest ściemniacz.
Można regulować światło.
Wie pani, o co chodzi.
- Nie, nie wiem. - Czego pani nie rozumie?
To wydaje się panu normalne?
Dała pani do zrozumienia,
że nie wie, czy może wrócić do North Valley.
Dlatego kupił mi pałac. Ze ściemniaczami.
Proszę podziękować Don Miguelowi,
ale muszę rozważyć jego wspaniałomyślną ofertę.
Wieczorem mamy obiad.
Z twymi przyjaciółmi?
Z inwestorami.
Nie spodoba im się półroczne opóźnienie.
Lepiej nie wspominaj w ich obecności o braciach Rodriguezach.
Wiem, że krępuje cię to, co robię.
Wiem, że robisz to dla rodziny.
Ale jeśli przypadnie im do gustu to, co usłyszą,
po pół roku będziesz miał własną agencję ochrony.
- Gotowe. - Dobrze.
Chórem.
Pożegnajcie się z tatusiem.
- Pa. - Pa.
Dobrze. Idziemy, bo się spóźnimy.
Zdążysz?
Jeśli założysz tę sukienkę w kwiaty.
Idziemy, dziewczynki.
Dzisiaj mamy sporo pracy, chłopcy.
Szefowie mają cały dzień spotkania w hotelu National.
Musicie przeczesać każdy kąt zgodnie z tym planem.
I żeby mi jakieś zaparkowane auta nie blokowały dróg ewakuacyjnych.
- O ciebie chodzi, Montez. - Jasne, że o ciebie, kretynie.
Ekipa Dona Miguela na kanale 6, Don Gilberta na 8.
Jorge mówi, że do Cali przyjechała DEA.
Dwóch agentów z Bogoty. Nowi. Współpracują z krajową policją.
Ale nie mają nakazów. Przyjechali jako turyści.
Muszą pytać, czy mogą się podetrzeć.
Mimo to, w trakcie ich pobytu w Cali będziemy ich obserwować.
- To twoje zadanie, Enrique. - Tak jest.
To wszystko, panowie.
Komunikujcie się. Uważajcie. Do roboty.
Muszę się wcześniej zerwać. W związku z pracą Paoli.
Jasne.
Chcesz podszkolić angielski?
Przyjeżdża Starkman, prawnik z USA.
Możesz go odebrać z lotniska?
Nie martwisz się „turystami”?
Druga ekipa nigdy nie dorównuje pierwszej.
Sprawdziłem ten adres. Firma wyniosła się trzy miesiące temu.
Jeśli w ogóle tam była.
To spokojna okolica.
Kartel pilnuje spokoju w Cali?
Nikt nic nie mówi.
Wszystkie międzynarodowe korporacje miały tu biura.
„Miały”?
Wyniosły się przez powiązania miasta z handlem narkotykami.
Zostali tylko bracia Rodriguezowie.
Cholerni dilerzy udający maklerów.
Skurwysyny zrujnowały miasto.
Gdzie teraz?
Proszę.
PRZYLOTY MIĘDZYNARODOWE
Tędy, panie Starkman.
Jak człowiek ma lecieć za granicę, nie mogąc zapalić?
Zawsze można rzucić.
United Airlines decydują, jak mam żyć?
Proszę mi przypomnieć. Kansas?
- Leavenworth. - Po kiego diabła?
Mój ojciec był w wojsku. Tam jest baza.
Wysłano go na szkolenie. Miałem jakieś siedem lat.
Co? To Ameryka.
Z pewnością.
Spotkam się z braćmi w hotelu?
Tak.
Mają goście jaja.
Zwijają się na emeryturę, jak w Lehman Brothers.
Dla ciebie jak znalazł.
Po kapitulacji dostaniesz immunitet.
Nie handluję kokainą.
Do nikogo nie strzelam.
Należysz do kartelu z Cali.
Słyszałeś o zmowie przestępczej?
Wyluzuj. Załatwię to. Mają szczęście, że nas mają.
Wolności nie da się wycenić.
Choć Bóg mi świadkiem, staram się.
Pewnie woli pan amerykańską walutę?
Owszem.
Bez względu na walutę, zwykle nie płacimy z góry.
Jaką mamy gwarancję, że wywiąże się pan z obietnicy?
Pan wybaczy bratu.
Jesteśmy wdzięczni za wsparcie pana i pańskich ludzi.
Dziś nasz wspólnik, pan Pallomari,
przygotuje naszą darowiznę i zorganizuje dostawę.
Świetnie.
Darowizna musi być podzielona na siedem osób.
Nazwiska na liście.
W porządku. Na przyszłość,
niech pan Pallomari zwraca się do kolegi, pana Giraldo.
Jak pan chce.
Miłego dnia, panowie.
Kupiliśmy sobie kapitulację, teraz musimy za nią zapłacić.
A mówią, że to my jesteśmy przestępcami.
Skurczybyki.
To niewielka cena, bracie, za resztę życia.
Panowie, sam przygotuję te wpłaty,
jak tylko wrócę do biura.
Dopilnuję, by zostało to załatwione jak należy.
Następny jest pan Starkman, ten prawnik.
Gdybyś kiedyś zawitał do Miami i potrzebował adwokata...
odezwij się.
Nie miałem w planie, ale dziękuję.
Nikt nigdy nie ma tego w planie.
Panie Starkman,
- witamy w Cali. - Tak.
Bracia Rodriguezowie czekają na pana.
Bez urazy, proszę mi przypomnieć, kim pan jest.
Głównym księgowym braci Rodriguezów.
A co się stało z tym przystojniakiem, Pacho?
Z panem Herrerą?
Założę się, że oblatuje wszystkie cipki w mieście.
Tak. Zapraszam.
- Feistl. - Jak idzie?
Jak dotąd powoli, ale Calderón sprawia wrażenie dobrego policjanta.
Tak? To dobrze.
Ta dziennikarka coś zdziałała?
Śledzę już faceta od forsy.
Może złapię ślad.
Miej oczy otwarte
- i trzymaj się regulaminu. - Jasne.
- Informuj mnie. - Czekaj, skarbie.
Przepraszam.
Chodź tu.
Bracia Arellano Felix wciąż tracą czas na heroinę.
Co? Nie przywitasz się?
- Witam. - Nie jesteś w humorze?
Amado, to jest życie.
Pomogliście mi.
Wysłałem ostatnie sto ton w niecałe 50 dni.
Sami powiedzcie, czy dobra z nas ekipa.
Dlatego przyjechaliśmy.
Przerzucisz większą przesyłkę?
Jestem Władcą przestworzy, bracie. Jak myślisz?
Amado Carrillo Fuentes.
Przywódca kartelu z Juarez.
Jeden z rzutkich przemytników w Meksyku,
współpracujących z kolumbijskimi kolegami.
Escobar widział w Meksykanach zagrożenie,
natomiast Cali - partnerów,
którzy dzielili ponad 3000 km praktycznie niestrzeżonej granicy
z największym klientem Cali, USA.
W czasie gdy zamknął się korytarz karaibski...
NAFTA
...pojawiła się NAFTA i otworzyła tę granicę.
Amado to wykorzystał,
zgadzając się na przerzut kokainy z Cali do USA.
Nazwano to meksykańską trampoliną.
Kokaina skakała do Ameryki, a gotówka do Kolumbii.
Mogę przerzucić każdą ilość.
Mam tylko dwa pytania: ile?
I jak długo jeszcze?
Bo wiem o waszej ugodzie.
Wiem, że chcecie się poddać.
Umowa jest już na stole.
Ale mamy na to sześć miesięcy. Taka jest prawda.
Do tego czasu wypełniamy zobowiązanie wobec was.
Dobra, a potem?
Co się stanie potem?
Biznes się przystosuje.
Wiem. Zawsze tak będzie. Biznes nigdy się nie skończy.
Będą inni partnerzy i więcej prochów. Ale co z tobą?
Co się stanie z tobą?
Nie powiesz mi, że pójdziesz na emeryturę, jak w normalnym biznesie.
Wiesz, że to styl życia.
To on dyktuje, kiedy z tobą skończy.
Zaczniesz grać w golfa jak stary tetryk?
Musimy wiedzieć, że wykonasz ten ostatni transport na dotychczasowych warunkach.
Umowa stoi.
To mój prezent dla Dżentelmenów z Cali.
W porządku? Ale musisz pojechać ze mną do Juarez.
- Chcę ci coś pokazać. - Co takiego?
Przyszłość, Pacho.
Cholerną przyszłość, ot co.
- Pański paszport. - Dziękuję.
Bramka numer 15.
- Miłej podróży. - Dziękuję.
Miłego dnia.
Następny.
Lecimy do Panamy. Uprzedź biuro DEA.
Samolot nie poleci. Są nowe rozkazy.
O czym ty mówisz?
Przykro mi. Nie szukam kłopotów.
Cholera.
O co chodzi, do cholery?
Rozkaz to rozkaz. Słyszałeś ambasadora.
Nasi koledzy z senatu chcą poznać prawdę od prawdziwego bohatera.
To chyba ty.
Wybierałeś się gdzieś?
Bo masz niewłaściwe buty.
Cholera.
To Rio Negro?
Co my tu mamy?
Kapitanowi się podoba.
Na umowie najmu nie figurują,
ale do braci Rodriguezów należy sześć górnych pięter.
O kurwa. Serio?
Mówiłem. W Cali jest kilka uczciwych glin.
Pogadam z zaufanymi ludźmi.
Po cichu. Będziemy obserwować to miejsce. Wracajcie do Bogoty i...
zdobądźcie nakaz.
Budynek nigdzie nie ucieknie.
Z papierem przewrócimy to miejsce do góry nogami.
Po co czekać?
Sędzia w Bogocie podpisał nam już nakaz.
NAKAZ REWIZJI
Nie wspominaliście o tym.
Nie lubię takich gównianych zagrywek. W kulki sobie lecicie?
Jest jak mówisz. Nie wiadomo, komu ufać.
Nie wiedziałem, czy się przyda.
Nie ma na nim adresu.
Mówiłeś, że to miejsce ma z nimi związek. Sprawdźmy.
Wiesz, że mogę mieć kłopoty?
Na mnie nie czeka emerytura z DEA.
Te emerytury wcale nie są takie dobre.
Pieprzyć to.
Niech będzie.
Przyślijcie drużynę taktyczną na róg 15. ulicy i 4. alei.
Zrozumiałem. Drużyna taktyczna na róg 15. ulicy i 4. alei.
Chyba zdajesz sobie sprawę,
że po kapitulacji skończy się to całe gówno.
Koniec z siedzeniem przy basenie, paleniem cygar
i mówieniem ludziom, co mają robić.
Słuchaj, Miguel, zmęczyłem się wydawaniem rozkazów.
A ciebie i tak nikt nie słuchał.
Co za różnica?
Ale wiesz co?
Nigdy w historii ludzkości dwóch braci nie osiągnęło tego co my.
Nie jesteśmy pierwszymi, którzy zbudowali imperium.
Ale pierwsi odejdziemy, zostawiając imperium nietknięte.
Gdyby żyła mama, byłaby dumna.
Bracia mają się dobrze, bratankowie i synowie też.
Szefie, drużyna taktyczna wyjechała z komisariatu Jamundi
i kieruje się na 4. aleję.
Gdzie jesteś?
Obserwuję naszych gości z DEA.
Sprawdzali adresy w całym mieście.
Teraz zatrzymali się. Nic nie robią.
Ale gdzie jesteś?
Na rogu 15. ulicy i 4. alei.
Cholera, prosto na ciebie jedzie cały konwój policji.
Wyprowadź Pallomariego.
Odbierz, frajerze.
- Halo? Co jest? - Tu Salcedo.
Będziesz miał nieproszonych gości. Wyjdź.
Nie mam czasu. Nadzoruję poważny projekt.
Dlatego właśnie musisz stamtąd wyjść.
Bo mi każesz?
Wiem, że organizujesz ważną transakcję.
To nie twój interes.
Pewnie na biurku masz pełno dolarów.
Proszę cię, Guillermo.
Masz tam dokumenty, nazwiska. Same poufne informacje.
- Jorge... - Uciekaj!
Pilnuj swojej roboty, a ja mojej.
To właśnie robię. Mówię ci... Skurczybyk.
Jebał ci matkę.
Sprawdźcie niszczarki dokumentów
i dyskietki w komputerach.
Faktury. Dokumenty przewozowe. Cokolwiek będzie na komputerach.
- Nakaz dotyczy dokumentów. - Polemizowałbym.
Idziemy.
Ktoś przynajmniej chce działać.
Spoko, niedługo wrócisz do wywiadu.
To nie...
To strata czasu, Chris.
A przede wszystkim marnowanie nakazu.
Wiesz co?
Andrew Jackson mówi, że znajdziemy tu tylko
- ładny widok. - Dobra.
Ten facet natomiast mówi coś innego.
Niech to szlag.
- Mogę panom pomóc? - Siódme piętro. Biuro pana Pallomari.
Zawiadomię ich, że jesteście.
Ludzie lubią niespodzianki.
Panowie, nie możecie...
Co ty tu jeszcze robisz, do cholery?
Swoją robotę. Już mówiłem twojemu pracownikowi.
Szef wybaczy, próbowałem.
- Idź do auta. - Wyjdź, proszę.
- Muszę to skończyć. - Schodami.
- Tak jest. - Co skończyć?
Swoją robotę.
Nie. Musimy się tego natychmiast pozbyć.
Nie ma mowy. Niczego nie tkniesz.
Mam swój system i metodę.
- System? - Tak.
Masz na biurku dziesięć lat pierdla, idioto.
- Spadaj. - Nie.
Uwaga! Kolumbijska policja narodowa.
Gdzie są akta?
Do roboty. Już!
To jest biuro.
Pracujemy. W czym mogę pomóc?
Chcemy mieć dostęp do akt, faktur i korespondencji.
W takim razie muszę zobaczyć nakaz.
Pan jest tu szefem?
Jestem.
Dzień dobry. Proszę mi pokazać wszystkie faktury.
Tylko dokumenty. Jebał ci matkę.
Może pan powtórzyć? Słabo znam hiszpański.
Nie dotarło?
Tylko papiery. Dokumenty.
- Dobra. - Claudia.
Miej na oku to, co zabierają. Już.
Tak jest.
Zostaw to.
Chivo, sprawdź wszystko i zrób listę.
Lubię prezenty. Co pan dla nas ma?
To prywatne.
Pokaż panom papiery z zeszłego roku.
Tędy, proszę.
Przepraszam pana.
Nalegam.
Ma pan odłożony telefon.
Ma pani dokument przewozowy? Proszę pokazać.
Więcej? Wszystko.
- Tylko te? - I kopie.
- Te też? - Tak.
- Z 1993? - Te są najnowsze.
DOWODY RZECZOWE
Bierz to.
Wisisz mi dwie dychy.
No tak.
Miałeś rację.
Po śmierci Escobara przemyt przeniósł się tutaj.
Nie możemy spryskać tego chemikaliami?
Niestety, ze względu na rolnictwo w regionie nie jest to możliwe.
Zgadza się. Banany Chiquita.
Znam ich. Są hojni.
Jesteśmy na miejscu.
Jezu Chryste.
To musiała być niezła walka.
Bez wątpienia.
- To kapitan Mills. - Kapitanie.
- Nasz doradca w tej misji. - Miło mi.
Współpracował przy nalocie z kolumbijskimi komandosami.
To FARC czy przemytnicy?
Jedni i drudzy.
Pewnie zaczęli od ochrony przemytników albo wymuszeń.
FARC chce obalić rząd, a kokaina finansuje ich walkę.
Dobry sprzęt.
Mamy tu wyścig zbrojeń,
a to gówno...
go napędza.
Macie ochotę na lunch?
Zjemy lunch?
Jasne. Czemu nie.
Ruchy.
Ta 24-godzinna impreza
po kilku dniach staje się męcząca.
Wyobrażasz sobie takie życie?
O czym myślisz?
O tacie i jego ostatnich słowach.
Co? „Wypierdalaj”?
Nie.
Powiedział, że na tym świecie...
nie ma miejsca dla takich jak ja.
Stworzyłem dla siebie miejsce.
Dowiodłem, że się mylił.
A teraz muszę się tego wyrzec.
Kim będę, jeśli się tego wyrzeknę?
Nie wiem, bracie.
Ale wiem, że masz parę miliardów dolarów
i resztę życia, żeby się nad tym zastanowić.
Co mi dają?
Jak to, co pani dają?
Zabrali mi syna.
Muszą coś nam dać.
Zaoferowali ci coś?
Mieszkanie.
Przyjmij.
Spieniężę je potem.
Teraz weźmiemy ich forsę. Później dokonamy zemsty.
- Zrób to i wracaj. - Może pani obudzić Pedra?
- Chcę z nim porozmawiać. - Nie martw się nim. On śpi.
Słyszałem, że było dziś gorąco.
Myślałem, że nie mają nakazu.
Tak mi mówił znajomy policjant.
Jeszcze kilka sekund i mielibyśmy niezłe bagno.
Ci goście z DEA są sprytniejsi niż wyglądają.
Na szczęście mamy ciebie.
Znaleźli coś?
Jakieś papiery.
A więc nic. To dobrze.
Zajmę się resztą.
Baw się dobrze na tej imprezie z Paolą. Jedź już.
Mamy nazwiska, adresy. Przydadzą się.
Jak idzie?
Kapitanie.
Posegregujemy i zapieczętujemy to.
Pomoże nam pan przy transporcie?
Nastąpiło jakieś nieporozumienie.
Dokumenty zostaną tutaj.
Musimy je przejrzeć.
Wiemy, jak się obchodzić z dowodami.
- Nie taka była umowa. - Operację prowadziła policja.
Byliście wsparciem.
- To chyba żart. - Nie.
Wcale nie.
Ale powiemy wam, jak coś znajdziemy.
Powiedziano mi, że macie dziś wracać do Bogoty.
Wylatujecie ostatnim lotem.
Wystawił nas.
Kto?
Ostatni uczciwy glina w Cali?
Mnie też nabrał. Dzwonię do szefa.
Cholera.
Tu nie ma zasięgu.
Dzięki. Jesteś z Departamentu Obrony?
Podobno. Jestem z piechoty morskiej.
Grupa wsparcia militarnego.
- CIA? - Ależ skąd.
Dasz mi szluga?
Dzięki.
Skąd jesteś?
Ostatnio z Pendleton.
Uczyłem tam saudyjskich żołnierzy robić pajacyki.
Trudniejsze niż się wydaje.
- Naprawdę jest tu tak źle? - Tak.
Bojówki, FARC, przemytnicy, my.
Włos się jeży na głowie.
Nie na tyle, by prawda wyszła na jaw.
Pociski w tych ciałach mają 7,62 mm.
Pasują do AK-47, prawda?
A te eleganckie karabiny mają komory na 5,56.
Ktoś to zainscenizował.
To zwykli partyzanci. Wieśniacy, nie przemytnicy.
Znasz się na broni.
Pójdę już.
Bardzo sprytnie, Stechner.
Nawet jak na CIA.
Czasem prawdę trzeba uprościć.
To ma być prawda?
Wrócą i powiedzą wszystkim, że wojna przeciwko narkotykom to pic na wodę,
a pieniądze, które w nią włożyli, są marnowane.
Nawet bohater uważa, że to bzdura.
Jak to się ma do twego planu?
Będę z wami szczery.
Wysłanie pięciu miliardów dolarów
do kraju, który wkrótce będzie narkodemokracją,
nie spodoba się senatowi.
Z całym szacunkiem, ale może się tu narodzić nowy Castro,
wspierany przez narkodolary.
I nie tylko tutaj. W Wenezueli czy Hondurasie.
Bogaci antyamerykańscy dyktatorzy.
Jeśli się odwrócimy, wszystko szlag trafi.
Strategiczne położenie Kolumbii może nam pomóc w Ameryce Środkowej i Południowej.
Odpowiednia obecność, śmigłowce, broń lekka,
noktowizory, doradcy tacy jak Mills...
Pomożemy ustabilizować sytuację w Kolumbii
i to zaprocentuje w całym regionie.
Jeśli chcecie, żeby Amerykanie wysyłali miliardy dolarów do Kolumbii,
musi tu dojść do prawdziwego zwycięstwa.
Panowie, rząd kolumbijski
za kilka miesięcy zniszczy jeden z największych narkokarteli w historii.
I to bez jednego strzału.
Bez ofiar, w czysty sposób.
Ludziom u nas na pewno się to spodoba.
Agencie Peña,
co pan na to?
Czy to prawda? Zbliża się zwycięstwo?
Agenta Stechnera i mnie...
od dawna dzielą opinie na każdy temat.
Ale w tym wypadku ma rację.
Zbliża się zwycięstwo.
Cieszę się, że się zgadzamy.
W tym całym planie kapitulacji chodzi o cholerne pieniądze.
Kolumbijczycy dostaną forsę, a ty zabawę w wojnę w dżungli?
Myślę o następnej bitwie. O tej najważniejszej.
Czyli tę chcesz przegrać?
Przeciwko narkotykom?
Daj spokój. Już ją przegraliśmy.
Byłeś tam.
Nie przyszło ci do głowy, że branie tego do siebie
niczego nie zmieni?
- Pieprz się. - Dobra.
Na razie.
- Gdzie są teraz? - W samolocie do Bogoty.
- A dokumenty? - Mamy je.
Jesteś pewien?
Zrobili mnie w konia z tym pieprzonym nakazem.
Nie ostrzegłem cię, bo trzymali się mnie jak rzep psiego ogona.
Ci Amerykanie wiedzą, co robią.
To nie jacyś cholerni kretyni.
Mówiłem, że byłem z misją w Chile?
Nie, nie mówiłeś mi o tym.
Ten księgowy.
- Zwróciłeś uwagę na jego akcent? - Nie.
Był dziwny. Powiedział: „Concha su madre”.
„Jebał ci matkę” czy coś takiego?
Właśnie. Ale potem powiedział jeszcze „cachai”.
Tak się mówi tylko w Chile.
A jeśli jest stamtąd...
Grozi mu ekstradycja.
DEA w Panamie bez nakazu nie aresztuje.
- Szlag. - Poza tym Jurado tam nie zabawił.
Wiedzą, dokąd poleciał?
Nie.
Więc może być wszędzie. Cholera.
Poza tym Feistl i Van Ness za dużo sobie pozwalają.
Jak zadzwonią, połącz mnie. Ja już wracam.
- Stoddard? - Tak, szefie?
Jurado ma żonę w Bogocie. Amerykankę.
Załóż jej podsłuch.
- Chyba mi nie wolno. - Zrób to.
Jesteśmy bardzo zainteresowani twoją propozycją, Jorge.
I jej potencjałem rozwojowym.
Przebijasz nawet to, co opowiadała Paola, co nie jest łatwe.
Nie na rękę nam to półroczne opóźnienie.
Zaskoczyło nas.
Poważnie podchodzę do swoich obowiązków.
Nie mogę odejść, nie będąc pewnym, czy następca spełnia oczekiwane wymagania.
Czekaj na niego.
- Dobry wieczór. Jak leci? - Proszę.
Dziękuję.
Zasłużyliśmy na jeszcze jedną butelkę wina.
Tak.
Patrz na tego skurwiela.
Uważa się za lepszego?
Dziękuję.
Ekspert do spraw ochrony i wschodząca gwiazda kancelarii adwokackiej.
Pracowaliście już razem?
Ja stawiam.
Jak się masz?
Niech was nie zwiedzie ten elegancki gajer.
Ten gość go prawdziwy skurwiel.
Serio.
Jeden z naszych najlepszych ludzi.
Wiecie?
Na zdrowie.
Pani wybaczy.
Skąd go znasz? To twój znajomy?
Cali to małe miasto.
Zwłaszcza gdy się pracuje w ochronie.
Ma się do czynienia z różnymi ludźmi.
To te papiery mam zawieźć?
To poufne dokumenty.
Nie mogę ich przekazać nikomu innemu.
Dobra. To chodźmy.
Otwórz drzwi, Cordova.
Pieprz się, Pallomari.
Z przodu.
Co z tobą? Otwórz drzwi. Jebał ci matkę.
Z przodu. Nie pracuję dla ciebie.
Wszędzie znajdzie sobie kumpli.
Bez jaj.
Patrz na tę pieprzoną okolicę.
Ten koleś na pewno nie żyje tylko z pracy.
Es el cabrón.
Pieprzony gość.
Nie zawarłem jeszcze umowy. Jest bardzo uparty.
Słuchaj, Pacho. Musimy dobić targu.
To bardzo ważne.
Jutro Amado musi jechać do Juarez. Pojadę z nim i sfinalizuję umowę.
W porządku. Informuj mnie.
Dobrej nocy.
Dobranoc, Gilberto.
Od pana Carrillo.
Już dawno nikt mnie nie zapraszał na randkę.
Proszę wejść.
I usiąść.
To mieszkanie to bardzo wspaniałomyślna oferta.
Ale?
Ale chciałabym znać jej warunki.
Warunki?
Jak często będzie pan mnie odwiedzał?
Jak często będziesz chciała.
Lub nigdy.
To twój dom.
Dostanę miesięczną pensję?
Pensję?
Panie Rodriguez, poślubiłam Claudia Salazara, gdy miałam 18 lat.
Byłam zielona.
A teraz muszę opuścić jego rodzinę i odzyskać syna.
Jeśli mógłby pan mi w tym pomóc...
Mogę.
Więc przyjmuję.
Cieszę się.
Odpocznij.
Zjedz coś.
Jutro rano poślę po twojego syna.
Co ty na to?
Dobrze.
Usiądź.
Przy 80 km na godzinę można przeżyć skok do wody.
- Nie można jej zostawić w autobusie. - Można. Czemu nie?
- Ja bym ją zostawił. - Poważnie?
Zaczyna się.
Czy ja dobrze widzę?
Pieprzony Gilberto Rodriguez.
Szlag.
Ja pierdolę.
- Peña. - Szefie, mówi Feistl.
- Gdzie się podziewacie? - Zlokalizowałem Gilberta Rodrigueza.
- Patrzysz na niego? - Tak.
Wystarczy słowo i możemy go zdjąć.
To co robimy, szefie?
Przepraszam za najście.
Chcesz dorwać Gilberto Rodrigueza?
Napisy: Małgorzata Hickey