NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ekranizacja oparta na faktach.
Niektóre sceny, postaci,
miejsca i zdarzenia zostały zmienione.
Proszę o uwagę.
Włóżcie komórki, bipery i radia do tego pojemnika.
Czy to konieczne, agencie Peña?
Obawiam się, że tak.
To też proszę oddać.
Jeden z moich ludzi mówi, że jeden z pańskich pracuje dla kartelu.
Ma dowody?
Jeszcze nie wiem.
Ale trudno będzie wykonać nakaz, jeśli ich uprzedzi.
To środek ostrożności.
- Dziękuję. - Jasne.
Przez następne 3 godziny utrzymujemy kompletną ciszę.
- Moi koledzy i ja pojedziemy pierwsi. - A cel?
Powiem tylko, że macie odpowiednie przeszkolenie.
Jesteśmy tylko doradcami. Współpracujemy, jak zwykle.
Zasługa będzie wasza.
Słyszeliście, panowie.
Trzymać się kupy i nie dać dupy.
- Zrozumiano? - Tak jest.
To jedziemy.
Jeśli to pana dziwi, kapitanie,
nie przyleciałbym z Bogoty, gdyby to nie było ważne.
Zależy mi tylko na bezpieczeństwie moich ludzi.
W razie kłopotów decyzja należy do mnie.
Czy to jasne?
Mój mały dał mi to przed akcją.
Mało brakowało, a sprzątnąłby mnie jakiś Jamajczyk.
Pocieram na szczęście.
Co tu robimy?
Aresztujemy ojca chrzestnego z Cali.
Oklaskiwany przez tłumy obecne na 10. ulicy,
prezydent elekt Ernesto Samper Pizano jest witany przez obywateli Kolumbii...
Nie szanuję zbytnio Gilberta Rodrigueza, ale muszę przyznać,
że nad wszystkim panował.
Jest za wcześnie.
- Wcześnie wstaję. O wschodzie słońca. - Zgadza się.
Miał trzy żony.
Jednocześnie.
Radził sobie z nimi tak samo jak w interesach.
Planował co do minuty.
Żona numer trzy miała go w poniedziałki i wtorki.
Cześć.
Jak poszło, kotku?
Super. Spójrz, jakie cacko.
Żona numer dwa
w środy i w czwartki.
KONIEC
A numer jeden w piątki i soboty.
Co za podanie. Gol!
Cholera, to ma być obrona? Gówniana.
Za co wam płacę?
W niedziele była piłka nożna.
Wszystkie żony miały wolny wstęp.
Zwykle przychodziły.
Dziękuję.
I się dogadywały.
Taki był układ,
który stworzył i którego wymagał.
Miał więcej przyjaciół niż wrogów.
Mogę wam pomóc rozwinąć interesy.
I liczył na ochronę przez przyjaciół.
Ze mną zarobicie miliony.
Emerytura też szła po jego myśli.
Nie chciał umrzeć na jakimś dachu.
Nikt nie chciał wbić mu noża w plecy ani go usunąć.
Jak mówiłem, był to facet, który panował nad wszystkim.
I nigdy w życiu nie popełnił błędu.
Facet, który zbudował miliardowe imperium, krok po kroku,
miał w kieszeni każdego gliniarza
i glejt-przepustkę z każdego więzienia.
A gdyby koś chciał go dopaść? Cholera.
Musiałby być szalony, głupi i odważny, a przy tym mieć kupę szczęścia.
Dwie jednostki: Calderona i moja.
Wyłom pierwszy tutaj. Drugi tutaj.
Feistl, Van Ness, wy wchodzicie od tyłu.
- W porządku, to do roboty. - Dobra.
Jeśli ktoś zabije ojca chrzestnego, ja go zabiję.
Nie może powtórzyć się historia z Escobarem. Chcę go żywego.
Zrozumiano?
Ruchy.
- Tu nikt nie mieszka, szefie. - Bzdura.
Wczoraj był tu Pacho.
Jak pan sądzi? Co robimy?
Mogą być tu jakieś kryjówki.
- Musimy jeszcze raz przeczesać dom. - Dobra.
Wywracamy go do góry nogami.
Panowie, przetrząśnijcie każdy kąt w tym domu, zrozumiano?
Jakaś wypasiona chałupa w Palmirze.
Nie wiem czyja, ale nie jedna z naszych.
Dobrze. Zmyj się stamtąd, tylko dyskretnie, by nikt cię nie widział.
Tak jest.
Słucham pana.
Musisz zrobić coś ważnego.
Navegante czeka na ciebie przed domem.
On wie, gdzie macie jechać.
Oczywiście, ale co z operacją, którą nadzoruję?
Przekaż ją Cordovie.
- Uważaj na siebie. - Oczywiście.
To jeden z najlepszych ludzi. Zajmie się tym.
Dotrzymuje pan słowa.
Tak blisko do nieba i tak daleko od Boga.
Imponujące.
Cieszę się, że pokazałeś mi ósmy cud świata.
Nie bądź frajerem, Pacho.
Chciałem, żebyś zobaczył El Paso w Teksasie.
Pieprzona NAFTA wszystko zmieniła.
Istnieje od ilu? Mniej więcej od dwóch lat?
Od tej pory granicę przekroczyły miliony ciężarówek, w tym nasze.
Wypełnione po brzegi.
Wiesz, ile z nich Amerykanie sprawdzają?
Niecałe dziesięć procent. To obłęd. Nie mają na to ludzi.
Dupki otworzyły tamę,
a teraz stoją z wiaderkiem i próbują to zatrzymać.
To bezbłędny biznes. Wiem o tym, stary.
Nie, chodzi mi o to,
że wycofujesz się z tego biznesu w najmniej odpowiednim momencie.
Pożałujesz tego.
Chcesz trochę?
Sugerujesz, że mam zdradzić swoich partnerów?
Nie. W żadnym wypadku. Po co zdradzać? Sami chcą się wycofać.
Proponuję ci rozpoczęcie czegoś nowego, tylko ty i ja.
Wyobraź sobie: ty przysyłasz, ja przerzucam przez granicę.
Za dwa lata zalejemy ten pierdolony kraj.
Pomyśl o tym, co? Rozważ to.
Ale nie za długo, bo za sześć miesięcy
muszę mieć nowe dostawy.
Mam nadzieję, że od ciebie.
Przetrząśniemy jeszcze raz?
To już teraz.
Trzydzieści sekund.
Tu nie można parkować.
Cholerny grat.
Te pieprzone fury ciągle się psują.
Zero parkowania.
Wezmę tylko kable i przestawię.
Zabieraj tę furę.
- Używa go Lady Di. - Serio?
Ktoś dzwoni do drzwi.
- Ostrożnie. - Wybacz, zaczekaj chwilkę.
Otworzę drzwi.
Spójrz.
Policja! Proszę się cofnąć. Z drogi.
Szybko. Ruchy!
Co się dzieje?
Proszę usiąść. Nie będę powtarzał, proszę usiąść.
Nie wchodźcie tu. Won.
Ucieka, do cholery.
Wstawaj. Spójrz na mnie.
Idziemy.
- Proszę usiąść. - Już mówiłam, że Gilberto wyszedł.
Skontaktował się z kimś?
- Nie. - Nie? W porządku?
Pani Rodriguez, mam krajowy nakaz podpisany przez siebie,
jako funkcjonariusza policji kolumbijskiej.
Pozostaje pytanie, czy będą panie współpracować.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Dobrze mi tu.
Pozostało jeszcze tylko go rozebrać.
Dobra. To kończymy.
Pan wybaczy, myślałem, że coś mamy.
Witam w moim świecie.
Cóż...
Zwijajcie się. Pańscy ludzie mogą wracać.
Coś jeszcze?
- Podwózka na lotnisko? - Jasne.
Jak dojedziemy, lepiej będzie, jak pójdę sam.
Są wkurzeni.
W obliczu żałoby nasza prośba to dla nich zniewaga.
Jesteś inny, Jorge Salcedo.
Jak to inny?
Niepełnosprawny. Nie nosisz broni.
Większość ludzi jej nie nosi.
Tak, ale ty nie należysz do większości.
Dlatego to takie dziwne. I ciekawe,
że nigdy nie nosisz spluwy.
Kapuję. Jak myślisz, dlaczego?
Nie wiem.
Może się boisz.
Boisz się, co mógłbyś z nią zrobić.
Że w głębi duszy jesteś zabójcą, a sam nawet o tym nie wiesz.
Pedrito, idź do domu.
Dzień dobry, pani Salazar. Spokojnie. Proszę się uspokoić.
Jestem Jorge Salcedo. Chciałbym z panią porozmawiać, jeśli mogę.
Wynoś się tam, skąd przyszedłeś
i powiedz tej dziwce, że jeśli chce mojego wnuka,
sama może się po niego pofatygować.
Przyjechałem z propozycją.
Jeśli się pani nie spodoba,
wrócę do Cali i przekażę wiadomość.
Nie mam broni. Chcę tylko pogadać.
Twój szef zamordował mojego syna dla jego kurewskiej żony.
A teraz przyjeżdżasz, żeby zabrać mojego wnuka od rodziny, jaka mu została?
Wiem, że nie chce pani tego słuchać, ale to jego matka.
Miguel Rodriguez ją chroni.
Chroni?
Tak to się teraz nazywa?
Chłopca też będzie chronił.
Jeśli pozwoli mi pani go zabrać, obiecuję, że może pani go do woli odwiedzać.
Obiecujesz. Jak miło.
Niby dlaczego mam to zrobić?
Mając go tu, mogę go widzieć, kiedy mi się podoba i go chronić.
Ta suka dokonała wyboru.
Pani Salazar, proszę przyjąć moją propozycję.
Ci, którzy przyjdą po mnie, nie będą prosić.
Rozpęta się wojna.
Może spytasz moich synów o zdanie?
Jeśli nie ma pan nic przeciwko, chcemy wpaść na chwilę do kolegi.
Proszę skręcić tu w prawo.
Ładna okolica. Bogaty kolega.
Ma dużo szczęścia.
Co to jest?
Kolega lubi kurczaki.
- Pułkownik Martinez. - Kapitanie.
Wie pan, co się tu dzieje?
Myślę, że tak.
Daję panu szansę
dokonać właściwego wyboru i nie spieprzyć tej operacji.
Myślisz, żeś sprytny?
Jesteś w Cali. To moje miasto, nie Bogota.
Przesadziłeś, Hugo.
Być może.
Jest tu. Znajdziemy go.
Obserwuj go.
Masz rysunek syna?
Nie mam broni. Nie chcę walki.
Wyślemy Miguelowi twój pieprzony łeb w pudle.
- Spadaj, skurwielu. - Idziemy.
Przyprowadź auto.
Idziemy. Zabieram cię do mamy. Daj rękę.
- Bardzo dobrze. - Stul pysk, bo ją zabiję.
Dobra, paniusiu. Nie fikaj, bo strzelę ci w dupę.
Wsiadam pierwszy, słyszysz?
Spokojnie.
Zabierasz małego. Czego jeszcze chcesz?
Wyluzuj.
- Zatrzymaj się! - Mamo!
Czego chcesz, skurwielu?
Pieprzony dupek.
Szlag.
Opuść broń.
Nie strzelaj.
Jestem spokojnym człowiekiem.
Idziemy.
Stój!
Pułkowniku, Calderon zwiał.
- Szlag. Działajmy szybko. - Dobra.
- Jest tu telefon? - Tak, tam.
Mają Gilberta, jadą do bazy lotniczej.
Zmobilizowali cały oddział.
Nie opuszczą miasta. Ogłoś stan gotowości. Zrozumiano?
Ruchy, frajerze.
Spróbują zatrzymać nas w drodze.
Przygotować broń.
Sprzątanie, gotowanie, praca.
- Don Miguel, coś się zdarzyło. - Co takiego?
Stoję przed domem Gilberta. Mają go. Złapali pańskiego brata.
Namierzyliśmy ich.
Otoczcie go na rynku.
Dogoń go.
Patrz! Tam jest. Szybciej!
Mamy go na następnym zakręcie.
Nie strzelać!
Kierowco! Połóż ręce na widoku.
Kierowco!
Wyciągnij je!
Jeszcze.
Wysiadaj.
Otwórz skrzynię.
- Dobrze. Wezmę kluczyki. - Otwieraj.
Otwieraj.
Dobra. Spokojnie.
Te amerykańskie skurczybyki nas wykiwały. Mamy nie to auto.
Dorwiemy ich w bazie lotniczej.
Zająłem się ochroną.
Niech te skurwysyny tylko spróbują nas znowu tknąć.
Wyślij Salcedo wiadomość.
Wuju, to ja, Nicolas.
Wejdź.
- Nicolas. - Wuju.
- To prawda? - Tak.
Mają go.
Idź do domu i tam zaczekaj.
Jak coś się stanie, zadzwonię.
Nie, muszę pomóc.
Chodź.
Wiesz, że twój ojciec nie chce, byś się w to mieszał.
Miejmy nadzieję, że nie wywiozą go z Cali.
A jak wywiozą?
Po co zmarnowaliśmy tyle forsy na moje wykształcenie? Jestem prawnikiem.
Lecę pierwszym samolotem do Bogoty.
Chcę mu pomóc.
Miejmy nadzieję, że to niekonieczne.
Szlag.
Zaczekaj tu.
- Co jest, szefie? Czemu stoimy? - Gliny otoczyły samolot.
Gliniarze? Ci dobrzy?
Nie sądzę.
Pułkowniku Martinez.
Proszę się nie zbliżać.
Pańscy ludzie utrudniają transport i aresztowanie poszukiwanego zbiega.
Wie pan o tym.
To oznacza więzienie.
To, co dziś zrobicie,
co teraz zrobicie,
określi, kim jesteście.
Na resztę waszego życia.
Jesteście policjantami czy nie?
To rozumiem.
To ostatnia prosta.
Cholera.
Co jest grane? To ja.
- Wreszcie, kurwa. - Nie było zasięgu.
Aresztowali Gilberta.
- Co? - Schwytali go, Jorge.
Złapali Gilberta.
- Kontrolowałeś nalot. - Nie wspomnieli o nim ani słowem.
Sprawdziliśmy wczorajsze nagrania. To niemożliwe.
Bez sensu.
Nie rozumiem tego.
Bracie, dopadli go i zabrali.
Pobili nas.
Wracaj tu szybko.
Weź to.
Tylko pięć sekund na zdjęcia.
Gratulacje.
Wiesz, że to nie przejdzie.
Zadzierasz z większymi od siebie.
Uśmiechnij się, Gilberto. Będziesz w telewizji.
Tutaj, panie Rodriguez.
Panie Rodriguez, może się pan odnieść do zarzutów
nielegalnego wzbogacenia i przemytu kokainy?
Wystarczy. Idziemy.
Chce pan coś powiedzieć mieszkańcom Cali? Panie Rodriguez.
Tym z nas, którzy uważali, że kapitulacja to lipa,
aresztowanie Gilberta dowiodło, że można ich schwytać.
Dla tych, którzy uważali kapitulację za uniknięcie przemocy,
był to początek koszmaru.
Pierwszy strzał w wojnie przeciwko kolejnemu kartelowi.
Ale jedno było pewne:
aresztowanie Gilberta Rodrigueza zaskoczyło wszystkich.
Zwłaszcza jego samego.
Gratulacje.
Gratulacje. Dobra robota.
Dokąd pan idzie? Chcemy wznieść toast.
Zacznijcie sami.
- Ambasadorze. - Wielki dzień.
- To nie lada osiągnięcie. - Miałem dobre informacje.
- Ja... - Wiesz, ile pracy spaliłeś?
Kraj chce ich zobaczyć zakutych
i zobaczy.
- Jutro na okładkach gazet. - Kolumbijczycy mogą myśleć inaczej.
Sprawdźmy to.
Przebierz się.
- Kochanie. - Mamusiu.
Mamusiu.
- Jesteś głodny? Nie? - Nie.
Jaki słodki. Wykapany tata.
Chodź. Mama zaraz ci poczyta.
Idź. Zaraz przyjdę.
Dzięki, że się zjawiłeś.
Nie wiemy, ile DEA wie.
Musimy założyć, że wszystkie pańskie domy nie są bezpieczne.
Na razie zostanę tutaj.
Musimy pogadać.
Czego się spodziewaliście? Nakaz upoważnia policję...
Zaraz. Nie okłamujmy się.
Operację przeprowadziła Agencja do Walki z Narkotykami
rządu USA.
Panie prokuratorze, zatrzymania dokonała policja.
Policja zajęła się transportem.
Rezerwacją też.
Więc wojnę rozpoczęła policja?
Jako prokuratorowi generalnemu,
głównie leży mi na sercu pokojowa ugoda z ojcami chrzestnymi.
Aresztowanie Gilberta Rodrigueza Orejueli
oznacza, że mamy nowe środki nacisku w trakcie negocjacji.
Prezydent Kolumbii, Ernesto Samper.
Spóźniłem się na ciekawą debatę.
Równie dobrze można by uspokajać wzburzone wody młotkiem.
Minister Botero poinformował mnie
o świeżo aresztowanym ojcu chrzestnym z Cali.
- Z całym szacunkiem, panie prezydencie. - Proszę, Miguel.
Od wielu miesięcy pracowałem, negocjując tę kapitulację.
Zalecamy natychmiastowe uwolnienie Rodrigueza Orejueli.
Kolumbia jest państwem prawa,
nie ustępstw.
Jeśli ulegnę największej szajce przestępczej świata,
na zawsze stracę zaufanie społeczeństwa.
Pan Rodriguez ma prawo do takiej procedury
jak każdy Kolumbijczyk.
Zobaczmy, co z tego wyniknie.
Na razie
podtrzymuję jego areszt.
Dziękuję panom.
Ja pierdolę.
NAWARZYŁEŚ PIWA, TO WYPIJ, DUPKU!
Dziękuję bardzo.
Przecież ustaliliśmy. Nie chcę, żebyś się w to plątał.
Spokojnie, tato.
Jestem prawnikiem. Tylko ja z rodziny mogę cię odwiedzać.
Poza tym myślałem, że chciałbyś ujrzeć przyjazną twarz.
Najbardziej chciałbym wypić taką szklankę whiskey.
Jak to wygląda?
Nakazy są stare.
- Nieważne? - Niepewne.
Jutro o 13,00 mam lunch z Kolumbijską Radą Farmacji.
Wyjdę najpóźniej o 8,00 rano.
Zostaniesz tu, dopóki nie staniesz przed sędzią.
A on zatrzyma cię w Bogocie ze względu na zarzut zmowy.
Nie rozumiem.
To pomyłka, gafa.
Poważne naruszenie w wykonaniu amerykańskiego agenta.
Możesz się oszukiwać,
ale gdyby tak było, już byś wyszedł.
- To fakt, tato. - Nie, forsa to fakt.
Za co płaciłem kupę forsy?
Te skurczybyki nie mogą mnie tu zostawić.
Jak, do cholery, mogli nas tak zaskoczyć, panowie?
Przez Calderona.
Proponuję rozszarpać go na strzępy.
- Jego pieprzoną rodzinę i dzieci też. - Daj spokój.
Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni.
- Cordova... - Gdy zorientowaliśmy się...
Jak się zorientowałeś,
pułkownik Martinez siedział już w domu mojego brata od pół godziny.
Don Miguel, to moja wina.
Jeśli chodzi o DEA, Cordova polega na mnie.
Zaraz. Cordova, jesteś osobistym szefem ochrony mojego brata.
Tak jest.
Więc powinieneś był tam być.
Twoi ludzie powinni byli tam być.
Twoi strażnicy dali się zwieść cholernej ciężarówce z drobiem.
Chcę wiedzieć, co się, kurwa, dzieje.
Bo zaczynam podejrzewać, że nikt z nas nie jest bezpieczny.
Ani wasze rodziny
ani moja.
Moja rodzina.
Dziękuję prokuratorowi generalnemu i ministrowi obrony.
Odnieśliśmy dziś ważne zwycięstwo, ale to dopiero początek.
Dzięki sukcesowi naszej kolumbijsko-amerykańskiej operacji
kartel z Cali będzie ścigany.
Przy dalszej współpracy z kolumbijską policją,
obiecuję, że schwytamy pozostałych trzech ojców chrzestnych.
Pytania?
Na większe uznanie nie możemy liczyć?
- Ani trochę? - Sprytne posunięcie.
On jest twarzą, my wykonamy robotę.
Lizus.
Chcesz trochę?
Nie, przesiądę się.
Rany.
Boże.
Że też jesz to gówno.
Pułkowniku, proszę wejść.
Dzięki.
Napij się ze mną.
Dzisiaj świętujemy.
Jutro wracamy do pracy.
To już beze mnie.
O czym ty mówisz?
Pamiętasz papiery zajęte przez twoich ludzi w Cali?
Nie czytaliśmy ich.
Ale Vargas czytał.
Była tam lista policjantów przyjmujących łapówki od Cali.
Jednym nazwiskiem chętnie się podzielił: moim.
Sukinsyny chcą podważyć aresztowanie Gilberta.
Właśnie. To przesłanie do policjantów, którzy chcieliby nas naśladować.
Oddałem broń i odznakę.
Powodzenia.
Pułkowniku...
Przykro mi.
Ludzie tacy jak ja oddaliby życie, by aresztować takiego jak on.
Zrobiłeś, co trzeba.
Ale teraz jesteś sam.
Trzymaj się.
Musimy pogadać o twoim bezpieczeństwie.
Pozwól mi się tym zająć.
Ochronię cię, tato.
Nie czas na zmiany.
Musimy pilnować wszystkiego do powrotu twojego wuja.
A jak nie wróci?
- Schwytali Gilberta. - Nie rozumiem.
Myślałem, że Gilberto ma wszystko pod kontrolą.
Ja też.
I co teraz?
Może się zrobić gorąco.
Zostań tam. W tej sytuacji każdy pilnuje siebie.
Bądź czujny.
Na razie czekamy.
Zostań tam jeszcze jakiś czas.
Musimy dopilnować, by interes się kręcił.
Jeszcze nigdy nie było to tak ważne. Zrozumiałeś?
Tak. Jasna sprawa.
Podsłuchujesz mnie, skurwielu?
Kolego, nie znam hiszpańskiego.
Nie zna hiszpańskiego.
Miłego dnia.
Szefie, udany dzień, co?
Taśmy Jurado.
Nie powinniśmy ich tak nazywać, bo nie są legalne.
Chcę wszystkie.
KARTEL Z CALI
Napisy: Małgorzata Hickey