NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ekranizacja oparta na faktach.
Niektóre sceny, postaci,
miejsca i zdarzenia zostały zmienione.
Idąc do Galilei,
Chrystus spotkał żebraka, któremu trzykrotnie odmówiono jałmużny.
Zapytał go, czy wziął wcześniej coś, co nie należało do niego.
Żebrak odpowiedział: „Tak”.
Wziął, co nie zostało mu dane.
Chrystus zapytał go...
Chrystus spytał go, do czego to doprowadziło...
Dowal mu.
Szefie, chyba wiem, czyj to wóz.
Nazywam się Pacho Herrera.
Szukam Gerdy Salazar i jej pieprzonych synów.
Dopóki ich nie wydacie, nikt w North Valley nie będzie bezpieczny.
Jasne?
Ta wiadomość ma dotrzeć do Orlanda Henaya.
A teraz...
pomódlcie się.
Módlcie się.
W Kolumbii znów rozgorzała wojna.
Kokainowe kartele bazują na sukcesji.
Gdy ci pośledni wyczują, że pozycja tych na czele się osłabia,
przyspieszają bieg wydarzeń.
Aresztowanie Gilberta Rodrigueza oznaczało krew w wodzie.
A krew pociąga za sobą więcej krwi.
Kartel z Cali zarządzał swoim imperium jak firmą.
Gdy firma się rozrasta, właściciel zaczyna sprzedawać franczyzy.
Kartel pozwolił handlarzom, swoim potencjalnym rywalom,
pracować pod parasolem własnej ochrony,
korzystać z sieci dystrybucji kokainy
i ochrony, gdy robiło się gorąco.
W zamian wymagali lojalności i sporych udziałów w dochodach.
Przez długi czas to działało.
Ale choć plan kapitulacji kartelu z Cali był genialny,
nie uwzględnił tego, że nikt nie chce wycofać się jako ten gorszy.
Kartel z North Valley był gotów stanąć na czele.
Tacy handlarze jak Ivan Urdinola,
Henry Loaiza,
Gerda Salazar,
i szef kartelu z North Valley, Orlando Henao,
nie potrzebowali emerytury.
Kontrolowali nie tylko region North Valley,
ale i port Buenaventura,
z którego płynęła większość koki.
Był to klejnot w ich koronie.
Oni prowadzili interesy inaczej niż Cali.
Powiedzmy, że gówno ich obchodził PR.
Uznali, że czas pieprzyć Dżentelmenów z Cali.
Kontrolowali port. W obliczu problemów prawnych Cali
skorzystali z szansy.
Organizacje przestępcze mawiają...
Wojna nie sprzyja interesom.
Chyba że zostaje wygrana.
Buenaventura leży na terytorium Henao.
Musimy odzyskać ten port, żeby dotrzymać planu wysyłek.
Myślicie, że...
Da się to zrobić?
Negocjacje z rządem i ta pieprzona kapitulacja
oznaczają jedno.
Nasi przyjaciele i wrogowie uważają nas na słabych.
Odpowiedzialny za to jest mój brat Gilberto.
Jak Alvaro?
Co mam powiedzieć?
Lekarze wciąż nie wiedzą, czy jego fiut będzie sprawny.
Ma dopiero 22 lata.
Obiecuję ci, Pacho, że Salazarowie zapłacą za to.
Czemu nie aresztujecie Miguela?
To nie takie proste.
Taką operację trzeba zorganizować.
Zaraz. Ile osób o tym wie?
Niewiele. Nikt nie wie, kim jesteś.
Aresztujemy Miguela.
Będziesz mógł o tym zapomnieć.
- Jaki macie plan? - Mała grupa, przed świtem.
- Kiedy? - Jutro o 4 rano.
Trzy ciężarówki z różnych kierunków.
To nie wypali. Ochrona Miguela obchodzi cały budynek.
Zauważą coś podejrzanego, dzwonią do Fercha Castilla,
asystenta Miguela.
Uciekną, zanim miniecie hol.
Pomóż nam znaleźć jakiś słaby punkt.
Nie ma takich. To zawodowcy.
- Może w czasie zmiany ochrony? - Zmiany są na zakładkę.
To ma być wasz plan?
Chryste.
Niech cała wasza grupa jedzie Dziesiątką i skręci w Siódemkę.
Postawię tam kogoś, kto was wpuści.
Masz do niego duże zaufanie. Możemy na niego liczyć?
To będę ja. Jak nie dorwiecie Miguela,
oni mnie zabiją. Rozumiecie?
- Moją rodzinę i dzieci. - Nie pozwolimy na to.
Dopilnujemy, żebyście wsiedli do samolotu do Stanów.
Wyjedziecie, tak jak obiecaliśmy.
Panie ministrze, za rządów Miguela
kartel bardzo się zmienił.
Nie trzeba było aresztować jego brata.
Operacja może znacząco wpłynąć na działania kartelu,
przerwać rozlew krwi.
Nie chcecie ujawnić nam informacji.
- Ze względu na poufność... - Tak, mówił pan.
Mam zgodzić się na tę operację w ciemno?
Podaliście mi tylko pseudonim.
Na ile ufacie temu informatorowi, „Natalii”?
Nie powinienem pytać?
Rozumiem pańską frustrację.
Ale zapewniono mnie, że to sprawdzona informacja.
Skoro nie chcecie powiedzieć, co wiecie, to czego potrzebujecie?
- Najwyżej 10 ludzi. - Skontaktujcie się z generałem Vargasem.
- Upoważnię go, by ich zapewnił. - W zasadzie
zależy nam na ludziach nie podlegających generałowi.
Prosimy o spełnienie tylko tej jednej prośby.
Macie na myśli kogoś konkretnego?
Generała Serrano.
Agencie Peña,
kolejna wpadka, a więcej wam nie pomogę.
To przemawiałoby tylko za kapitulacją.
A wasz zespół będzie odesłany.
Doceniam pańską szczerość.
Dziękujemy.
Poprzez zastraszanie i korupcję
kartel z Cali skutecznie trzymał w garści większość policji...
KLASZTOR EL CARMEN
...i naginał do swej woli.
Z wyjątkiem jednego człowieka,
generała José Serrano.
To właśnie jego wiary i uczciwości potrzebowaliśmy.
Miło mi pana poznać, agencie Peña. Dużo o panu słyszałem.
Serrano traktował poważnie dwie sprawy:
służbę Bogu
i wiarę w prawo.
Tego samego oczekiwał od swoich ludzi.
Zaczęło się to jeszcze w dzieciństwie.
Był campesino, synem rolnika.
Nie miał nawet pary butów.
Pewnego dnia do wioski wjechała grupa policjantów na koniach.
Przypominali mu świętych rycerzy, o których czytał.
Pobożnych wojowników z misją od Boga.
Od razu wiedział,
że zostanie jednym z nich.
Wstąpił do policji w nadziei, że spotka podobnie myślących.
Zamiast tego zetknął się z korupcją.
Próbował ją wykorzenić.
Gdy został komendantem w pierwszym miasteczku,
zwolnił dwie trzecie kadry za łapówki.
POLICJA ANTYNARKOTYKOWA
Wypowiedział wojnę skorumpowanym glinom i dilerom.
Dołożę wszelkich starań i zaangażuję się całym sercem
w walkę z korupcją.
Dlatego, że gdy istnieje korupcja,
nie ma miejsca na żadne procedury ani spokój duszy.
Dwadzieścia lat i wiele nieudanych zamachów później
nadal prowadził swą walkę.
Oczywiście według zasad.
Ten wasz informator jest blisko Miguela Rodrigueza?
Wydał nam miejsce pobytu Miguela.
Dlatego musimy od razu działać.
Trzeba by cudu, by znów trafiła się taka okazja.
Tylko Bóg dokonuje cudów.
My mamy rozwiązywać sprawy z pomocą narzędzi, którymi nas obdarzył.
Czy Bóg obdarzył nas odpowiednimi do tej operacji ludźmi?
Bóg ma wielu żołnierzy.
Mam uczciwych ludzi, odpowiedzialnych przed wyższymi siłami niż ja czy pan.
Nie martwię się o nich, tylko o co innego.
Aresztowanie Gilberta Rodrigueza stworzyło nowe warunki.
Teraz każdy wystawiony przeze mnie nakaz
musi być złożony w miejscowym biurze prokuratury w Cali.
O czym kartel się dowie.
Możliwe.
Prawdę mówiąc, wasza taktyka nie powiedzie się drugi raz.
Więc musimy wymyślić nową.
Gdzie są teraz pańscy ludzie?
Oczekują rozkazów.
Celem jest Miguel Rodriguez.
Nasza operacja powiedzie się,
dlatego że spełniacie obowiązek wobec Boga
i swojego kraju. Zrozumiano?
Tak jest.
Pod względem strategicznym ta operacja to koszmar.
To obszar działania ochrony.
Jak tylko główna grupa wejdzie do holu, cel dowie się o tym.
Agent Feistl i ja przylecimy helikopterem tuż za wami.
Wylądujemy na dachu i wejdziemy od góry.
- Zablokujemy ich. - Tak.
Mamy tam informatora.
Będzie stał tutaj i umożliwi nam wjazd.
Którego chcecie?
- Tego. - Świetnie.
Dziewczynki, przygotujcie się.
Nie rób tego.
- Zabieram dziewczynki do rodziców. - Nie możesz.
Zwłaszcza w tej sytuacji.
Zawsze to samo, kartel.
Że nie dam rady ochronić córek? To chcesz mi powiedzieć?
Nie. Mówię, że musimy zachowywać się normalnie, jakby nigdy nic.
Ale tak nie jest. Nie jest normalnie.
Mogą nas obserwować.
Miguel dostał paranoi. Rozumiesz to?
Zadzwonię za parę dni, byś pogadał z dziewczynkami.
Proszę cię.
Amerykanie chcą aresztować Miguela.
Zrobię wszystko, by im się udało.
Jutro będziemy w samolocie. Ty, ja i dziewczynki.
Wyjedziemy z Kolumbii.
Skąd wiesz, czy chcę mieszkać w USA?
Skąd wiesz, czy dziewczynki chcą opuścić jedyny dom, jaki znają?
Musimy zniknąć. To twój plan?
Wytłumacz, bo nie rozumiem.
A jeśli im się nie uda?
Proszę cię, Paola. Zaczekaj.
Nie wyjeżdżaj.
Nie byliśmy biedni.
Zawsze mieliśmy wybór.
To był twój wybór.
Co z nakazem?
Nie wypełnił pan papierów,
a bez tego nie mogę zatwierdzić tego nalotu.
Zabierzemy prokuratora.
Nikt nie może znać celu, póki nie będziemy na miejscu.
Aresztujcie go szybko.
Bo jeśli to się wyda,
zrobią wszystko, by nas zatrzymać.
Generale...
jeszcze jedno.
Proszę, by pozostał pan w Bogocie.
To moi ludzie, a na nakazie jest mój podpis.
Dlatego będzie pan szczególnie narażony.
Jeśli coś nie wypali i wyjdziemy na...
Na kogo? Idiotów?
O ile wiem, nie byłby to pierwszy raz.
Nie ufa mi pan.
Ale beze mnie nic pan nie zrobi.
To prawda, ale znam system, któremu stawiamy czoła.
Pańskie nazwisko widnieje na nakazie,
więc kartel na pewno pana obserwuje.
Jak tylko dokonacie aresztowania,
to ja poprowadzę Miguela Rodrigueza do aresztu, gdy pojawi się prasa.
Zostanę i pomodlę się, by się wam udało, bo nie ma wątpliwości,
że ryzykuje pan swą reputację.
Cześć, szefie. Co jest? Trochę późno, jak na pana.
Tak dla pewności.
- Sprawdziłeś podsłuch w El Lido? - Tak jest.
- Tip-top. - W porządku.
Może jedź do domu. Ja tu dziś popilnuję.
To jakiś test?
Jak ktoś oferuje ci wolne, to przyjmij.
Żona zawraca mi głowę.
Przyda mi się noc poza domem, z dala od jej pytań.
Cieszę się, że się nie ożeniłem.
Nie popełnij tego błędu.
Dzięki, szefie.
To Miguel.
Spokojnie, szefie. Zostanę tu do pana powrotu.
Dobrze.
Bravo ląduje na pasie 3-0 z prawej.
Potwierdzam, kontynuuj.
Miguel właśnie kończy rozmowę. Wejdź.
Pogadamy o tym później.
Już tu jest.
Tak, już mówiłeś.
Mój syn.
Wiesz, jaki jest. Nieco...
skomplikowany.
To pański syn.
- To ten facet z nakazem? - Chyba tak.
Wygląda przyjaźnie.
Nie obchodzi mnie, byle robił, co należy.
Nadchodzą dobre czasy. Będziesz miał w tym swój udział.
Cieszę się. Jest coś jeszcze?
Usiądź.
Wiesz, że mój brat
jest przeciwny tej wojnie.
Uważa, że wojna z North Valley to błąd.
Mówi, że wprowadza zbyt duże napięcie,
przemoc i tak dalej.
Doradzają mu ludzie, którym wcale nie ufam.
Te telefony, które...
Jak to się nazywa? Podsłuchy?
Podsłuch.
Myślisz,
że mógłbyś założyć go na telefonie mojego brata?
Mam założyć podsłuch na telefonie Gilberta?
Dla jego dobra.
Jeśli to okazałoby się konieczne.
Dla niego.
Według życzenia.
Dobrze.
To zostaje między nami.
Naturalnie.
W takim razie będę wracał. Stoję dziś na straży.
Ty? Bzdura. Jesteś na to za stary.
Nie szkodzi. To część mojej pracy.
Nie. W żadnym wypadku. Niech zastąpi cię ktoś młodszy.
Jadam późno. Fercho właśnie miał coś upichcić.
Zjesz z nami.
Zjemy razem.
Będzie nas dwóch. Chodź.
Lubisz filety?
Bardzo.
Miałem powiedzieć,
że ci budowlańcy obijają się przed domem.
Blokują wyjście.
Widzisz? Dobrze, gdy o ciebie dbają.
Radio ma być naładowane,
a wyjścia niezablokowane.
Tak jak mówiłeś.
Poczęstujesz się?
Dziękuję.
Mam butelkę białego wina, które...
Szef wybaczy, ale jeśli można, to wolałbym czerwone.
Szkoda, ale w porządku.
Mam butelkę dobrego czerwonego. Zaraz przyniosę.
Czeka cię prawdziwa uczta.
Miguel chce, żebym używał japońskiej panierki.
Wydaje się głupie, ale ma lepszy smak.
Ciekawe.
Chyba olej jest już gotowy.
Szefie!
Do budynku zbliżają się auta. Powtarzam, 3 ciężarówki z glinami...
Nie mogę was wpuścić. To rezydencja...
Mamy nakaz.
Rezydencja?
Co?
Słyszysz to?
Co się dzieje, do cholery?
Nie dałeś znać o śmigłowcu.
- Jak nas, kurwa, znaleźli? - Spokojnie.
Musimy stąd natychmiast wyjść. Nie mamy czasu.
- Co się dzieje? - Musi się pan ukryć.
Możemy pana schować? Jest tu jakaś kryjówka?
Przestań. Idź do holu i zatrzymaj ich.
Niech on idzie. Liczy się każda sekunda.
Idź do holu. Zatrzymaj ich.
- Kolumbijskie prawo. - Jak ma tu kryjówkę...
Jeśli operacja ma się powieść, trzymajmy się zasad.
Gdzie jesteś?
Dawaj tego fiscale do góry. Gdzie jesteś?
To nie instytucja finansowa.
Tam jest Miguel Rodriguez. Mamy nakaz.
Ale bez adresu wpisanego w Cali.
Proszę wpisać.
Jak mówiłem, biuro zgodziło się na przeszukanie firmy finansowej.
Co to, kurna, znaczy?
Ręce do góry!
Jak mówiłem pańskiemu agentowi, nie mogę...
Wpisz pan ten adres. Po to tu jesteś.
Sam decyduj, jak to załatwimy.
- Fernando Castillo? - O co chodzi?
Mamy aresztować Miguela Rodrigueza.
Nie ma go tu.
Nic tu nie ma.
Sprawdź wyżej.
Zdejmij to.
Szafki.
Tu nic nie ma.
Sprawdź niżej.
Kto tu dowodzi?
Zadałem pytanie.
Pan wybaczy. Nie możemy nikogo wpuścić.
Widzisz tę odznakę?
Twój dowódca nie zgłosił tej operacji w miejscowym komisariacie.
Kto za to odpowiada?
To rozkaz mojego przełożonego.
Zejdź mi z drogi.
Penagos, zostań tu.
Idziemy.
Ruchy.
Sierżancie, weszła lokalna policja.
Proszę dalej. Może pan usiąść na sofie.
Jak długo to potrwa?
Co wy robicie?
Mały, gdzie on jest? Był tu Miguel Rodriguez?
Nie rozmawiaj z moim synem.
Może pójść do swojego pokoju? To dziecko.
- Pokój czysty? - Tak.
Dobrze, niech idzie.
- Kto tu dowodzi? - DEA.
Z kolumbijskim wsparciem?
Nie widzę żadnego oficera.
W takim razie jestem najwyższy rangą.
To wyjście prowadzące na ulicę.
Pilnuje go ktoś? Jasne.
Gdybyście nas zawiadomili, zablokowalibyśmy wyjście
- i zapobiegli ucieczce. - Nie wiemy, czy uciekł.
Dlatego przeszukujecie szafki kuchenne?
Obudź się, musimy iść.
Zostaw ją w końcu.
Chodź, stary.
Chyba czas zadzwonić do Natalii. Dowiedz się, co słyszała.
Natalia siedzi na sofie.
Dowiedz się, co się dzieje.
Nie odzywaj się, bracie.
Umieśćmy ich w osobnych pokojach.
Idziemy.
Na prawo.
Co za masakra.
- Jak twój tato wciąż tam jest... - Nie gadaj, tylko jedź.
Staram się wykonywać swoją robotę.
- Gdzie on jest? - Nie wiem. Chowa się.
- W kryjówce. - Gdzie?
- Nie wiem. - Tracimy cenny czas.
Nie znam tego lokalu. Nigdy tu nie byłem.
Nie znam rozkładu pomieszczeń. To coś nowego.
Czekajcie.
Wracajcie tam.
Cholera. Chodźmy.
Zaraz. Najpierw musisz mnie uderzyć.
Wiemy, że agenci DEA wtargnęli do budynku rano
tuż przed świtem...
Co mówi Salcedo?
Co powiedział Salcedo?
Chodzi o to, że nikt go nie widział.
Skubaniec.
Zrób mi przysługę.
Idź do jego domu i sprawdź, co takiego robi,
co jest ważniejsze od tego.
Na zewnątrz budynku San Jardin panuje surrealistyczna atmosfera.
Podczas gdy rośnie zaciekawienie co do tej operacji,
która zwróciła uwagę całego miasta,
nie jest jasne, kto jest jej celem.
- Myśli pan, że uciekł na inne piętro? - Nie, przebudował swoje.
Dzień dobry pani. Musimy wejść do pani mieszkania.
Pomóż mi.
- Podnieś. - Czekaj.
Jeden, dwa...
Proszę posłuchać.
635.
486.
480.
Dobrze się bawisz?
Drzwi na górze się nie domykały.
Co tu się stało?
- Przewróciło się. - Samo?
W pewnym sensie.
Proszę spojrzeć.
Chodź, musimy coś zrobić.
- Dobrze. Pilnuj nadgarstka. - To jedziemy.
Skurwiel ćwiczy backhand.
Właśnie. Z wyczuciem. Dalej.
- Frajerze. - Panowie, a wy gdzie?
- Mamy... - Do kogo mówisz?
Jesteśmy w trakcie lekcji.
Do kogo skaczesz?
Dlaczego na dom taty zrobili nalot,
gdy ty bierzesz lekcje tenisa?
Nie wiem, o czym ty mówisz. Nie rozumiem.
Pójdziesz i pomożesz mojemu ojcu. I to już. Kapujesz?
Idziemy.
I to szybko. Co mówiłeś?
Już nic.
Cipa.
Czego szukam?
Ta część na dole ma 275 centymetrów.
Tu jest 214.
Przygotujesz mnie?
- Idealne ujęcie. - Do góry.
Nie możecie rozwalić tej ściany bez upoważnienia.
Co zrobisz, żeby nas powstrzymać?
Zaczynamy.
Tam jest pusta przestrzeń.
Przerwijcie to.
Chryste, już to przerabialiśmy.
Jako szef biura prokuratora generalnego w Cali
nakazuję panu natychmiast opuścić ten młot.
Narusza pan artykuł 22...
Jaki? Aresztując zbiega?
Pieprzyć to. Tu jest Miguel Rodriguez. Za tą ścianą.
A pan naruszył prawo.
Jako przedstawiciel prawa
żądam, żebyście natychmiast przerwali przeszukiwanie.
Odłóż to.
Skończyliśmy.
Tak i poproszę wasze dokumenty z ambasady. Wasze paszporty.
- To jakiś pieprzony żart. - Daj mu paszport.
Złożę oficjalną skargę na was obu.
Mamy potwierdzenie, że przerwano przeszukiwanie budynku San Jardin.
Agenci DEA wraz ze specjalną jednostką kolumbijską
opuścili budynek.
Potwierdzono, że celem przeszukania
był ojciec chrzestny kartelu, Miguel Rodriguez.
Przeszukanie nie doprowadziło do aresztowania.
Na pewno pojawią się pytania co do działań DEA
i wiarygodności źródeł.
Był to szalony poranek,
gdyż budynek opuścili liczni oficerowie policji.
Policja potwierdziła przerwanie przeszukiwań.
Pozostaje pytanie, na podstawie jakich dowodów DEA przeprowadziła tę operację?
Ambasada USA nie wydała jeszcze oświadczenia.
Dzięki za wsparcie, szefie.
Obserwujmy budynek. Miguel stąd dziś nie wyjdzie.
Będziemy go śledzili.
Lecimy do Bogoty.
Dziś spotykamy się z Crosbym, jutro z ministrem obrony.
Zdecyduje o naszych wizach.
To koniec.
Spieprzyliśmy.
Wszystko dobrze.
Jest tu. Zaraz mu powiem.
Rozmawiałem z Mannym. Opuścili mieszkanie.
Ale tato nie jest jeszcze bezpieczny. Dzwoń do Fercho.
- Jasne. - Upewnij się. Słyszysz?
Ma się rozumieć.
A co będzie z moją rodziną?
- Musicie ich wywieźć. - Wiem.
Ich życie jest w waszych rękach.
Przykro mi.
Kazali nam wracać do Bogoty.
Do Bogoty?
Domyślą się, że ktoś wydał ten adres.
Ktoś z wewnątrz. Jeśli wyjedziecie, będzie po mnie.
Daliście mi pieprzone słowo.
Wymyślimy coś.
Szlag.
Prawie cię dopadli, bracie.
- Ale im się nie udało. - Dzięki Bogu.
To cud, że się wywinąłeś.
Musisz zrewidować swoją sieć ochrony.
Skończ z tym, bracie.
Musisz zaakceptować rzeczywistość, którą sami zbudowaliśmy.
To nasze najlepsze wyjście.
Pogódź się z tym, nim będzie za późno.
To ty, Gilberto.
Ty zbudowałeś tę rzeczywistość.
I gdzie cię ona zaprowadziła?
Jesteś zdenerwowany, bracie. Rozumiem.
Tak, jestem wkurzony jak cholera.
Więc posłuchaj mnie. Pogódź się z tym.
Wszystko co mamy, co osiągnęliśmy,
zawdzięczamy moim decyzjom.
Najlepsza strategia to niestosowanie przemocy.
Naszym najlepszym wyjściem jest kapitulacja.
Nie poddam się, Gilberto.
To była twoja mrzonka, w której się zakochałeś.
Nie moja.
Do tego trzeba mieć jaja, przyznaję mu to.
Nie byłem pewien, czy je ma.
Doceniam potrzebę, by się nimi pochwalić.
Ty znowu z tymi ciężarówkami?
Mam polecenia.
A ja mam nowe polecenia.
Nie podoba mi się ten konflikt między nimi.
To nie w porządku.
Nie w naszym stylu.
Może.
Ale czasy się zmieniają.
Idziemy.
Za mną.
Wszystko będzie dobrze, bracie.
- Nie martw się. - Nie martwię się.
Aż chciałoby się do nich dołączyć.
Wiem, że nie chce ze mną rozmawiać, dlatego nie ma jej w domu.
Ale muszę z nią pogadać. Zrozumiano?
Nie wiem, co zaszło między wami, ale ona jest zdenerwowana.
Daj jej tę pieprzoną słuchawkę.
Nie, daj jej trochę czasu.
Zadzwoni, gdy będzie gotowa.
Napisy: Małgorzata Hickey