สวัสดี ฉันชื่อโอไรออน
ฉันเป็นเด็กเหมือนเธอ นั่นคือสิ่งที่เราเหมือนกัน
ฉันเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียว
เลยคิดว่าเธออาจจะอยากมีเพื่อน
เป็นฉันคงอยากมี
ฉันเลยเดินมาหาเธอแล้วก็...
เดินผ่านเธอไป
ทําไมน่ะเหรอ
เพราะฉันกลัว แซลลี่
กลัวอะไรน่ะเหรอ หลายอย่างเลย
แต่ในกรณีนี้ กลัวถูกปฏิเสธ กลัวขายหน้า...
กลัวเธอจะเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง แล้วพวกเขาจะหัวเราะเยาะฉัน
แต่ฉันไม่ได้กลัวเธอคนเดียวนะ แซลลี่
ไม่ใช่แค่สาวๆ ด้วย
ฉันกลัวเกือบทุกอย่าง ถ้าจะให้บอกตรงๆ
อ๋อ ทูน่าน่ะ ของเธอล่ะ
ถ้าฉันรู้ก็คงจะดี
ครูที่ปรึกษาบอกให้ฉันระบายความกลัวออกมา
ฉันเลยต้องมีสมุดวาดรูปติดตัว เพื่อจะได้เขียนระบาย
(คุยกับแซลลี่ พูดงี่เง่า)
อย่างหน้า 14 เป็นต้น ฉันกลัวทําส้วมตัน...
(ส้วมตัน!)
แล้วก็ทําให้นํ้าท่วมโรงเรียน
ขอบคุณพระเจ้า
แล้วฉันก็กลัวตอบคําถามในห้องเรียนผิดด้วย
ใครตอบได้ว่านักสํารวจที่ค้นพบอินเดีย ทางทะเลเป็นคนแรกคือใคร
- หนูๆๆ - สถานการณ์ล่อแหลม
ครูสปิโนซ่าชอบเรียก เด็กนักเรียนที่ไม่ยกมือ
ถ้าฉันยกมือเพื่อจะได้ไม่ถูกเรียก ก็เป็นยุทธวิธีที่อันตราย
ฉันเลยพยายามทําตัวล่องหน แต่ก็ไม่ให้ล่องหนเกินไป
ฉันรู้ว่าคําตอบคือวาสโก ดา กามา
มันเป็นคําตอบ ของคําถามเด็ดๆ หลายคําถามในเกรดห้า
แต่ฉันกลัวว่าถ้าครูเรียก ฉันอาจพูดว่า "กาสโค ดา วามา"
หรือ "ดาสโค กา วามา" แล้วทุกคนจะหัวเราะ
(ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ)
- ครูสปิโนซ่า หนูรู้ค่ะ! - ว่ามาเลย ลิซ่า
- วาสโก ดา กามา - เก่งมาก ลิซ่า
ฉันไม่ค่อยชอบลิซ่าเท่าไร
แต่จะว่าไปแล้ว ฉันไม่ค่อยชอบอะไรหลายอย่าง
ตัวตลกฆาตกรในท่อนํ้าทิ้ง อยู่อันดับต้นๆ เลย
คลื่นมือถือทําให้ฉันเป็นมะเร็ง
สวัสดีครับย่า
รอยยุงกัดเกิดการติดเชื้อ
ตกจากตึกระฟ้า
- พูดว่า "อรุณสวัสดิ์" - "อรุมสงัด"
ผึ้ง หมา ทะเล
ฉันกลัวจะเป็นคนทําให้ทีมแพ้
โอไรออน รับนะ
(ทีมเหย้า 32 ทีมเยือน 33)
และแน่นอนว่าฉันกลัวห้องล็อกเกอร์ เพราะข้อหนึ่ง ใครบ้างที่ไม่กลัว
โอเคมั้ย เก้บ
และข้อสอง... ริชชี่ พานีชี่
โอ้โหเหะ ดูสิว่าใคร โอไรออนจอมขี้แย
หวัดดี ริชชี่
ไม่ค่อยได้ใส่กางเกงสินะ
ฉันกลัวริชชี่ พานีชี่ทําให้ขายหน้า
กลัวเขาจะต่อยหน้าเอา
แล้วฉันก็กลัวว่า... ถ้าเกิดฉันสวนหมัดกลับไป
แล้วจมูกยุบเข้าไปในสมองจนเขาตายล่ะ
มันเกิดขึ้นได้นะ จมูกยุบไปถึงสมอง ลองค้นดู
แล้วก็ถูกจับเข้าสถานกักกัน แล้วก็ต้องรู้สึกผิดไปจน...
นี่ ฉันถามว่านายใส่กางเกงบ่อยมั้ย อย่าเสียมารยาทสิ
ใช่ ฉันใส่กางเกง
บ่อยมั้ย
แล้วสมุดที่ถือไปถือมานี่อะไร
"ฉันกลัวปีศาจ ผึ้ง ร้านตัดผม หมา...
ทะเล ริชชี่ พานีชี่..." เฮ้ย ฉันดังแล้ว! ขอบใจนะ!
เดี๋ยวก่อน นี่รูปฉันตายนี่ ไม่มีใครกล้าวาดรูปฉันตาย!
ฉันต้อง "ยิบ" สมุดเล่มนี้ไว้ เพราะมันหยาบคายกับฉัน
ริชชี่ พานีชี่
ถ้าฉันไม่กลัว ฉันก็คงจะพูดว่ามันเป็นสมบัติของฉัน
และฉันก็ทุ่มเทกายใจให้กับมัน
นายไม่มีสิทธิ์ที่จะเอามันไป
แล้วฉันก็จะพูดด้วยว่า คํานั้นออกเสียงว่า "ยึด"
ขอบใจนะ ริชชี่
ฮะ
บ้าบอจริงๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าขอบใจเขาทําไม
(ขอบใจนะ ริชชี่)
(การหารยาว)
ขอให้สนุกกับสุดสัปดาห์นะ
อ้อ แล้วอย่าลืมวางใบอนุญาต ไว้บนโต๊ะครูนะ
รถบัสไปท้องฟ้าจําลอง จะออกเดินทางเก้าโมงเช้าวันจันทร์
ไม่นะ อุตส่าห์แอบหวังว่าครูสปิโนซ่า จะลืมเรื่องทัศนศึกษา
ต้องสนุกมากแน่ๆ เลย
สนุกเหรอ ฟังดูน่าสนุกเหรอ ลิซ่า
บ้ารึเปล่าเนี่ย ฟังดูน่ากลัวจะตายชัก
ต้องนั่งเบียด เป็นปลากระป๋องในรถโรงเรียนผุๆ
กับนักเรียน 30 คนบนทางด่วนเนี่ยนะ
ฟังดูก็รู้ว่าต้องเกิดอุบัติเหตุแน่
ฉันรู้ดี ฉันเคยศึกษา แผนภูมิสถิติการประกันภัย
แล้วระบบสุริยะจักรวาล ที่ห้อยบนเพดานก็เหมือนกัน
มันห้อยอยู่บนนั้นมานานแค่ไหนแล้ว ร้อยปีเหรอ
แล้วถ้าเกิดฉันได้นั่งติดกับแซลลี่ ที่ท้องฟ้าจําลอง
แล้วมือเกิดมาโดนกันล่ะ ฉันต้องประหม่าตายแน่
กลายเป็นเรื่องตลกประจําโรงเรียน
แล้วฉันก็จะไม่มีวันได้รู้จัก ความสุขของความผูกพัน
โอไรออน ใบอนุญาตของเธอล่ะ
นึกแล้วว่าครูต้องถามแน่ๆ
พ่อแม่ผมไม่ยอมให้ไปท้องฟ้าจําลองครับ
พวกเขาไม่เชื่อเรื่องอวกาศ
มันพูดยากน่ะครับ
(คําคมจากเต่า! ออกมาจากกระดองซะ!)
เธออยู่นี่ไง
ไง โอไรออน
ตื่นเต้นจังที่จะได้ไปทัศนศึกษา
ฉันแค่อยากถามว่าอยากนั่งด้วยกันมั้ย
ที่ท้องฟ้าจําลองน่ะ
ถ้าฉันไม่กลัวจนแทบบ้า ฉันคงบอกเธอว่า "ได้เลย แซลลี่"
ใช่ ฉันอยากใช้เวลากับเธอ
ฉันไม่เคยอยากได้อะไรมากกว่านั้น แต่จะทําแบบนั้นได้
ฉันต้องเลิกเอาแต่กังวลเกี่ยวกับเรื่องแง่ลบ
ที่อาจจะเกิดขึ้น..."
อ้อ แม่ฉันมาแล้ว ฉันไปก่อนนะ
ไว้เจอกันที่ท้องฟ้าจําลองนะ โอไรออน
ไม่เจอหรอก
ในสมุดวาดรูปหน้า 17 ของฉัน
ฉันกลัวว่าพ่อแม่จะย้ายบ้าน ตอนฉันอยู่ที่โรงเรียน
(ขายแล้ว)
ฉันไม่รู้ว่าทําไมถึงกลัวแบบนั้น
ครูที่ปรึกษาที่โรงเรียนก็อธิบายไม่ได้
เขาบอกว่าพ่อแม่ฉันก็ดูเป็นคนดี
ซึ่งฉันก็คิดว่าเขาพูดถูกนะ
สวัสดีจ้ะ ลูก
- สวัสดีฮะ แม่ - โรงเรียนเป็นไงบ้าง
- ก็ดีฮะ - แม่ทําคุ้กกี้โอ๊ตมีล
(ใบขออนุญาตไปทัศนศึกษา)
มันไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไงฮะ
พ่อเจอมันซุกอยู่ใต้โซฟา
ผมว่าแม่คงหมายถึงตรงซอกเบาะรองนั่ง
- อยากคุยกันหน่อยมั้ย - ไม่ฮะ
ลูกควรจะไปนะ น่าสนุกออก
ผมไม่แน่ใจฮะ
โอไรออน พ่อเข้าใจนะ เรื่องแบบนี้มันอาจจะน่ากลัว
แต่ลูกรู้ไว้นะว่าคนเราวิตกกังวลได้
ไม่มีปัญหาอะไร มันเป็นเรื่องปกติ
เคล็ดลับก็คืออย่าปล่อยให้ความกลัว มาขวางทางการใช้ชีวิตของเรา
ใช่เลย ไม่งั้นพ่อคงไม่ขอแม่แต่งงานหรอก
บางครั้งเรารู้สึกกลัว แต่ก็เดินหน้าทําสิ่งนั้นอยู่ดี
ฉันรักพ่อแม่ฉัน แล้วก็ซึ้งใจ กับสิ่งที่พวกเขาพยายามทํา แต่ว่า...
นั่นเป็นคําแนะนําที่แย่ที่สุด ที่ฉันเคยได้ยินมาเลย
ดูเหมือนงานนี้เราจะจบเห่กันแล้วนะ
ไม่นะ แย่จังเลย
การ์ตูนเรื่องนี้ไม่สมจริงเลย
ขยะรีไซเคิลไม่มีตา ไม่มีบุคลิก
พวกมันไม่ออกผจญภัย ฉันไม่ชอบการถูกจํากัดตีกรอบ
ชีวิตจริงซับซ้อนกว่านั้นเยอะ
- แล้วการเกิดใหม่ก็เป็นเรื่องในมโน - ว้าว!
ไม่ว่าจะเป็นขวดพลาสติกหรือคน
ในชีวิตจริง เมื่อเราตายก็คือตาย
ความคิดที่ว่าไม่มีทางเลี่ยงมันได้ ทําให้ฉันกลัว
(สุญนิยมกับอัตถิภาวนิยม)
ฉันพยายามคิดว่าความตายเป็นยังไง สรุปได้ว่ามันเหมือนความว่างเปล่า
ฉันพยายามนึกภาพความว่างเปล่า
นี่คือความมืดและความเงียบ ไม่ใช่ความว่างเปล่า
ความมืดและความเงียบไม่ใช่ความว่างเปล่า
ความว่างเปล่าคือสิ่งที่จินตนาการไม่ได้
โอไรออน นอนได้แล้วลูก
- ห่มผ้าห่มเรียบร้อยนะ - ฮะ
- แปรงฟันแล้วนะ - ฮะ
เอาละ หลับฝันดีนะลูก
ราตรีสวัสดิ์ โอไรออน
เดี๋ยวฮะ!
เล่านิทานให้ผมฟังก่อนนอนได้มั้ยฮะ
เหมือนสมัยก่อนไงฮะ
โอไรออน เราเคยคุยกันเรื่องนี้แล้วนะ
เล่มนี้เหมาะเลย หนาและหนัก เหมาะสําหรับอ่านก่อนนอน
เราไม่มีเวลาอ่านหนังสือของ เดวิด ฟอสเตอร์ วอลเลซคืนนี้หรอก
โอเค
พ่อกับแม่ไม่ไปไหนหรอกนะ โอไรออน
แต่นอนเถอะนะ แม่กับพ่อก็ต้องนอนเหมือนกัน
โอเคฮะ แต่ว่า...
อย่างน้อยคืนนี้เปิดประตูไว้ได้มั้ยฮะ
ได้เลย เปิดแค่ไหนล่ะ
โอเคฮะ กว้างอีกนิดนึง
- แค่นี้พอมั้ย - กว้างอีกนิดฮะ
- แค่นี้เหรอ - ดีฮะ! ใช่เลย
ผมว่ากว้างอีกนิดจะดีกว่า
- ขอบคุณฮะ - ราตรีสวัสดิ์จ้ะ
- ราตรีสวัสดิ์นะลูก - ราตรีสวัสดิ์ฮะแม่ ราตรีสวัสดิ์ฮะพ่อ
โอเค ก็ไม่เลวร้ายเลยนะ
เปลี่ยนใจแล้วจ้า
แย่แฮะ แย่มาก แย่ที่สุด
เพราะในบรรดาสิ่งที่ฉันกลัว
ฉันกลัวความมืดมากที่สุด
(โอไรออนท่องแดนมหัศจรรย์รัตติกาล)
ไม่นะ
มันเป็นบ้านเก่า บ้านมันมั่นคง
ไม่มีอะไรต้องกังวล
พ่อแม่ฉันต้องทํางานตอนเช้า พวกเขาต้องนอน
ฉันคิดถึงหัวอกพวกเขาสักครั้งไม่ได้รึไงนะ
ไม่นะ! ไม่!
ฉันขอสาปแก เจ้าความมืด!
เสื้อคลุมแห่งความมืดดําสนิทของแก ซ่อนความวิปลาสเลวร้ายอะไรอยู่
ทําไมถึงไม่เลิกวุ่นวายกับฉันซะที
ซะที... ซะที...
โอเค! พอกันที ทนไม่ไหวแล้ว
ทุกคืนต้องมีการตะโกนโหวกเหวก
โน่นนี่ไม่รู้จักจบสิ้น
เจ็ดคืนต่ออาทิตย์ 365 คืนต่อปี
ไม่มีการหยุด
- นายเป็นใคร - ยังไม่รู้อีกเหรอ
ห้องมืด ข้างนอกก็มืด ฉันคือมืดมิดไง แต่นแต๊น!
เอาอีกแล้วไง
รู้นะว่ามีคนกลัวฉันเยอะ
แต่นายนี่อาการหนักสุด
จากบรรดาเด็กๆ ที่กลัวความมืด
นายเสียงดังที่สุด น่ารําคาญที่สุด
แล้วก็ทําให้ฉันเจ็บปวดมากที่สุด ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ
ทั้งๆ ที่มีคู่แข่งเพียบ ดูสิ
(รายชื่อคนกลัวฉัน)
คนหลายล้านคนกลัวความมืด
- นายมีรายชื่อด้วยเหรอ - มีสิ
รู้มั้ยว่ามีเด็กๆ กลัวฉันกี่คน เยอะจนฉันมีปมด้อยแล้ว
- นี่แค่แผ่นแรกนะ - ความมืดไม่มีจริง
งั้นทําไมนายถึงคุยกับฉันได้ล่ะ
นายรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร ความมืดคือการไม่มีแสง
ไม่ใช่ตัวการ์ตูนงี่เง่า
เอาแล้วไง
ฟังนะ มนุษย์ชอบหาวิธี อธิบายถึงความเป็นฉันแปลกๆ
ฉันไม่ฟังนาย รู้มั้ยว่าทําไม เพราะนายไม่มีจริง
อ๋อ ฉันมีจริงยิ่งกว่าจริงซะอีก
ไม่เชื่อก็ดูเลย ฉันทําหนังเกี่ยวกับตัวเองไว้
เพื่อนําเสนอมุมมองเกี่ยวกับฉันที่ต่างออกไป
เป็นผลงานที่ทําด้วยใจน่ะ
(เชิญพบกับมืดมิด)
มืดมิดมีชีวิตมาแล้วกว่าห้าร้อยล้านปี
ตั้งแต่สิ่งมีชีวิตรุ่นแรกๆ บนโลก พัฒนาโปรตีนที่ไวต่อแสง
(จบ กํากับโดยมืดมิด)
(บรรยายโดยเวอร์เนอร์ เฮอร์ซอก ตัวอักษรโดยซอล แบส)
ว่าไงล่ะ
ไม่ชอบสินะ
ฉันแค่พยายามกระตุ้นให้คนคิดน่ะ
แต่ทุกคนต่อต้านฉัน ฉันเลยอดเข้าชิงซันแดนซ์
ทั้งๆ ที่ดีกว่าหนังในงานนั้นกว่าครึ่ง
กีดกันคนนอกชัดๆ
มันก็ดีนะ แค่สั้นไปนิด
สําหรับคนที่มีชีวิตมานานกว่าห้าร้อยล้านปี
แต่กระชับก็ดีนะ
ฟังนะ ฉันไม่ได้อยากจะเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติ
ที่ทําให้คนรู้สึกท้อแท้สิ้นหวัง
ฉันก็แค่คนธรรมดาๆ ที่ทําตามหน้าที่
แต่คนก็ชอบหาเรื่องฉันกัน
ความจริงก็คือใครๆ ก็กลัวฉัน
หรือเกลียดฉัน หรือคิดว่าฉันเป็นสิ่งชั่วร้าย
บางคนคิดว่าฉันไม่มีค่าอะไร เจ็บปวดจริงๆ
ฟังนะ ฉันขอโทษ ฉันไม่คิดจะ...
ไม่เป็นไร
เพราะฉันชอบผู้คนนะ จะว่าไปแล้ว
เพียงแต่ฉันมองตัวเอง
ผ่านสายตาของคนอื่นๆ น่ะ รู้มั้ย
คนน่าจะให้โอกาสฉันกันบ้าง
ฉันเข้าใจนายนะ เด็กๆ ที่โรงเรียนก็ชอบแกล้งฉัน
(รายชื่อคนแกล้งฉัน)
ริชชี่ พานีชี่, เดวิส เจนเซ่น, ฮาวเวิร์ด เฮลสตรอม
ไอแซก พิล, รีเบคก้า วอร์เรน
เธอย้ายโรงเรียนไปแล้ว แต่ยังส่งจดหมายข่มขู่ฉันตอนวันเกิด
ซึ่งก็ดีนะ
ใช่ ยังคิดถึงกัน
(ใบขออนุญาตไปท้องฟ้าจําลอง)
ฉันแค่ไม่อยากกลัวอีกต่อไปแล้ว
ใช่ ทําได้ก็คงดี
ฉันจะได้ไม่ต้องฟังนายตะโกนทุกคืน
เอางี้นะ ฉันคิดว่าฉันมีทางแก้แล้ว
นายตามมาดูฉันทําหน้าที่ของฉันคืนนึง
จะได้เห็นว่าไม่มีอะไรต้องกลัว
เรียนรู้ที่จะชื่นชมความงามยามคํ่าคืน
แทนที่จะกลัวอยู่ตลอดเวลา
ว่าไงล่ะ
- ไปมั้ย ตกลงไปนะ - ฉัน...
ไม่เอาดีกว่า
ไม่เอาเหรอ ก็ตามใจ
ถ้าอยากใช้ชีวิตที่เหลือ จมปลักอยู่กับความกลัว
ก็ตามใจ มันเป็นเรื่องของนาย
(ที่ที่เลวร้ายที่สุด)
- ไม่ค่อยได้ใส่กางเกงสินะ - โอไรออน รับนะ
โอไรออนขี้แย!
ไง โอไรออน
ตื่นเต้นจังที่จะได้ไปทัศนศึกษา
โอเค ไปก็ได้
คุณมืดมิด
นึกแล้วว่าต้องเปลี่ยนใจ
จับมือสัญญากันเลยนะ จะได้เป็นทางการ
เห็นมั้ย ไม่เห็นจะยุ่งยาก
เดี๋ยวก่อนๆ
หนูรู้นะว่าพ่อทําอะไร
- หมายความว่าไง - ที่พ่อเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟัง
- พ่อไม่ได้ทําอะไรซะหน่อย - พ่อทําอยู่
พ่อเล่าว่าพ่อเอาชนะ การกลัวความมืดของพ่อยังไง
เพื่อช่วยให้หนูเอาชนะ การกลัวความมืดของตัวเอง
- พ่อแค่... - แต่มันไม่ได้ผลหรอกค่ะ
การกลัวความมืด เป็นการปรับตัวเพื่อความอยู่รอด
ที่คนเรามีเพื่อปกป้องตัวเอง จากสัตว์ที่หากินตอนกลางคืน
ว้าว ลูกค้นคว้ามาซะด้วยนะ
หนูเขียนกลอนเรื่องนี้ด้วย
"ไฮเพเชีย นักแต่งกลอน" พ่อชอบนะ
แค่กลอนบทเดียวค่ะพ่อ
บทเดียวก็นับนะ
ไม่ค่อยดีหรอกค่ะ
- พ่อว่าดีแน่ พ่อฟังได้มั้ย - ไม่ได้ค่ะ
หนูแค่อธิบายว่า การกลัวความมืดเป็นเรื่องปกติ
มันฝังลึกอยู่ข้างในตัวเรา เราเลยทําอะไรไม่ได้
ใช่เลย ถ้างั้นพ่อก็ราตรีสวัสดิ์แล้วก็...
เดี๋ยวค่ะ
หนูไม่ได้บอกว่าเรื่องที่พ่อเล่า มันแย่จนไม่อยากฟังซะหน่อย
หนูแค่บอกว่าหนูรู้ว่าพ่อกําลังทําอะไร
แล้วมันก็จะไม่ได้ผล
โอเค เข้าใจละ
ตกลงพ่อกับมืดมิดเหาะขึ้นฟ้าคืนนั้น...
สุดยอดเลยใช่มั้ย
ถ้า "สุดยอด" แปลว่า "โคตรน่ากลัว" ก็ใช่เลย
ฉันจะช่วยให้นายเลิกกลัวให้ได้ ถึงจะต้องตายก็เถอะ
แต่ฉันเป็นอมตะ เลยยังมีเวลาอีกเพียบ
ฉันว่าจะเริ่มด้วย การพานายทัวร์ดูสิ่งที่ฉันเรียกว่า
"คุณค่าของกลางคืน"
เห็นมั้ย
ถ้าไม่มีฉัน นายก็จะไม่เห็น รอยย่นบนใบหน้าของพวกดารา
จนถึงตอนนี้ นายเป็นพนักงานขายที่แย่นะ
ว่าไง สุดยอดเลยใช่มั้ยล่ะ
ฉันแพ้หิ่งห้อย
แต่ไม่แพ้ดาวแน่ๆ
แต่ฉันแพ้ความตายนะ นี่มันสูงเกินไปแล้ว
แพ้การใช้ชีวิตมากกว่า
- ว่าไงนะ - ไม่มีอะไร
เอาสิ ลองเอามือจุ่มนํ้าดู
ฉลามจะได้เขมือบเหรอ บ้ารึเปล่า
ไม่ได้บ้า แต่นายจะได้รู้ ว่าทะเลตอนกลางคืนเป็นยังไง
นายรู้จักคําว่า "สนุก" ใช่มั้ย
"สนุก" เป็นคําที่คนคิดขึ้นมา เพื่อทําให้ความอันตรายน่าสนใจ
ดูสิ ถ้าไม่มืดก็จุดพลุไม่ได้หรอก
จริงๆ แล้วจะจุดตอนไหนก็ได้นะ
คงงั้น แต่คงไร้ประโยชน์
เพราะจะสวยก็ต้องมีความมืด
นี่นายปิดตาอยู่เหรอ
ฉันปกป้องจอประสาทตา
- ไม่เอาน่า เปิดตาซะ - ไม่!
ปิดไว้ก็พลาดความสนุกหมดนะ
ยังไงก็ไม่เปิด
- เปิดเถอะน่า - ไม่เปิด!
ปิดไว้ก็ผิดจุดประสงค์ที่มาสิ
- ไม่ใช่จุดประสงค์ฉัน - มันดีสําหรับนายนะ
เห็นมั้ยว่าไม่ปิดตาดีกว่าเยอะ
เจ้าหนู เจ้าหนู!
ไม่ต้องห่วง!
- โอ้พระเจ้าๆ - มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ
นายทําฉันตก ฉันตายได้เลยนะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว
ไม่ต้องห่วง ฉันพานายกลับแน่
- อีกไม่นานหรอก - แล้วเมื่อไรล่ะ
โห ดูสิ! เห็นกลุ่มดาวจระเข้ด้วย
ช่วงนี้ของปีกําลังสวยเลย
นายจะพาฉันกลับบ้านเมื่อไร
ถามดีนะ ชัดเจนมาก
ภายใน 24 ชั่วโมง
- กลับมาพูดเรื่องดาว... - ยี่สิบสี่ชั่วโมงเหรอ
ก็ช่วงเวลากลางวันกลางคืนมันเป็นแบบนั้น
วงจรมันคือ 24 ชั่วโมง ฉันย้อนเวลาไม่ได้
- ทําไมไม่ได้ล่ะ - ฉันต้องไปต่อแล้ว
แต่ถ้านายอยากเดินลุยป่าน่ากลัวกลับบ้าน
- กลางดึกด้วยตัวเอง... - เดี๋ยวก่อน
ฉันเดินกลับเองไม่ได้ เพราะมันไกลเป็นร้อยๆ กิโลเมตรได้
งั้นก็ตามนั้น
ดูเหมือนว่ายังไงนายก็ต้องไปต่อกับฉัน
แต่ต้องรัดเข็มขัดให้แน่นๆ นะ เพราะงานนี้สติแตกได้เลย
นี่นายปิดตาอีกแล้วเหรอ
- ฉันไม่ตอบ - เอาจริงสิ
รู้มั้ยว่ามีคนเยอะแค่ไหนที่อยากเป็นนายตอนน ี้
- ศูนย์คนมั้ง - เพียบเลย!
คําตอบคือเพียบเลย
เพราะฉันเป็นภูติยอดฮิตอมตะนิรันดร์กาล!
นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็น เมื่อไม่มีภูติตนไหน
ที่มีคนชื่นชอบมากไปกว่าฉัน
อรุณสวัสดิ์นะ ทุกคน
ตรงเวลาและงามตาเหมือนเดิม
วันนี้จะอุณหภูมิ 24 องศาและมีแดด
ความชื้นตํ่า ลมเย็นโชยจากทิศตะวันตก
ดูแล้ววันนี้คงสนุกสดใส
แต่จะว่าไปแล้วทุกวันก็เป็นแบบนี้
ให้ตายสิ ชอบงานนี้จัง
โอเค เราเริ่มแบบไม่น่าประทับใจเท่าไร
เพราะฉันทํานายตกจนเกือบตาย
แต่จะมัวคิดถึงมันไม่ได้ เพราะเรามีงานต้องทําเยอะ
ซึ่งงานของฉันเป็นงานที่จําเป็นที่สุด
ฉันต้องออกแรงทําทุกคํ่าคืน
- ทําอะไรเหรอ - ความมืดไง
มันเป็นงานที่สําคัญที่สุดเลยนะ
เพราะถ้าไม่มีความมืด หลายอย่างก็ทําหน้าที่ไม่ได้
หมายความว่าไง "หลายอย่าง"
เหล่าภูติกลางคืนน่ะ
เดี๋ยวก่อน มีอีกเยอะเลยเหรอ
(ไฮเวย์คาเฟ่)
ฉันเกทับ จะสู้รึเปล่า นอนไม่หลับ
ฉันกําลังคิดอยู่ ฉันคิดตลอด เธอก็รู้
ฉันหยุดสมองตัวเองไม่ได้ คิดๆๆ
ให้ตายเถอะ ฉันขอหมอบ นายล่ะ เงียบจัง
- ขอดู - ขอดู
เธอล่ะ หลับใหล
ว่าไงนะ
รอยัลฟลัชเหรอ สุดๆ ไปเลย
ปั๊ด โธ่เอ๊ย
ฮะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ ฉันพลาดอะไรไป
เธอชนะ
เยี่ยมเลย ยินดีที่ได้ทําธุรกิจร่วมกันนะ
เยี่ยม
เดี๋ยวก่อน เราเข้ามาในนี้ทําไม
ไอ้หนู ถึงเวลาเบรกไง
ฉันกับภูติกลางคืนตนอื่นๆ เบรกทุกๆ เขตเวลาใหม่
พวกเราสนุก แล้วนายจะชอบพวกเรา
- หวัดดี เป็นไงกันมั่ง - ไง มืดมิด!
ยินดีต้อนรับกลับนะ ฮะ
คืนนี้ทํางานเยี่ยมมาก ทุกคน
- นายพาเด็กมาด้วยเหรอ - มืดมิดพาเด็กมา
ไร้ความรับผิดชอบซะจริง
เชื่อเขาเลยอะ
บ้าไปแล้วรึเปล่า
ฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยดีเลยนะ
ฉันจัดการเอง
โอไรออน ฉันขอแนะนํา เพื่อนๆ ภูติกลางคืนตนอื่นๆ ให้รู้จักนะ
หลับใหล เงียบจัง นอนไม่หลับ เสียงปริศนา
แล้วก็เพื่อนที่มีความคิดสร้างสรรค์ และอารมณ์สุนทรีย์ที่สุดของเรา ฝันหวาน
นายพาจอมโวยวายมาเหรอ
เด็กที่กลัวไปหมดทุกอย่างเนี่ยนะ
นี่เป็นความพยายามครั้งล่าสุด ที่จะบอกโลกว่านายไม่เลวร้ายเหรอ
ช่วยเด็กส่งเดชเพื่อทําให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น
ไม่ได้เป็นหนึ่งในหน้าที่ของพวกเรา
เป็นความจริงที่โหดร้ายจัง
นายรู้มั้ยว่าอาจมี เรื่องผิดพลาดได้มากแค่ไหน
ถ้าเด็กเกิดสติแตกจนทําให้นายล่าช้า
จนทําให้ใครคนนั้นไล่ตามนายทัน แล้วก็เผาผลาญนาย
จนคอนเซ็ปต์ของความมืดต้องจบสิ้นลง
และทําให้ความเป็นไปของจักรวาล ถูกเปลี่ยนไปจนแก้ไขไม่ได้ล่ะ
- เลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ - เป็นไปได้ยาก
เอาล่ะ พอกันทีกับเรื่องไร้สาระ
ขอโทษนะ พ่อหนุ่ม แต่จริงๆ แล้วมืดมิดไม่ควรพาเธอมาที่นี่
เพราะฉะนั้นเธอจะต้องหาทาง กลับบ้านด้วยตัวเอง โอเคนะ
เอาละ ทุกคน หมดเวลาพักแล้ว
พวกเราบางคนมีงานต้องทํา
เดี๋ยวก่อน
คืนเดียวเปลี่ยนทุกอย่างได้เลยนะ
ฉันมีเวลากับเด็กคนนี้ 24 ชม.
เราช่วยให้เขาเลิกกลัวความมืดได้ เขาก็จะหยุดตะโกนตอนกลางคืน
แล้วความวุ่นวาย เกี่ยวกับงานของเธอก็จะหมดไป
ก็ได้
แต่อย่าให้เขามาวุ่นวายกับฉันละกัน
ได้เลย ไม่มีปัญหา เขาไม่วุ่นวายกับเธอแน่
- นายพูดจริงเหรอ - เรื่องอะไร
นายคิดว่าจะทําให้ฉัน เลิกกลัวทุกอย่างได้ในคืนเดียวเหรอ
คืนเดียวเปลี่ยนทุกอย่างได้นะ
- เฮ้ นั่นแสงอะไรน่ะ - แสงไหน ฉันไม่เห็นแสงอะไรเลย
แสงข้างหลังนายที่นายบังไม่ให้ฉันเห็น
ฉันพยายามบังเหรอ พูดจาเลอะเทอะสิ้นดี
อย่าไปใกล้นักสิ ฉันว่าพวกเขาไม่ชอบฉัน
ตลกน่า นายเนี่ยน่าชื่นชอบที่สุดแล้ว
พวกเขาบอกว่าฉันเป็นศัตรู และฉันทําให้งานพวกเขายุ่งยาก
ฉันยอมรับว่าพวกเขาพูดจาไม่น่าประทับใจนัก
แต่รอนายเห็นพวกเขาทํางานกันก่อน
น่าทึ่งสุดๆ แล้วก็ไม่น่ากลัวสักนิดเดียว
ใช่แล้ว หลับใหลมีหน้าที่ทําให้แน่ใจ
ว่าสิ่งมีชีวิตบนโลกนอนหลับตอนกลางคืน
เธอกําลังทําให้ทุกอย่างนอนหลับเหรอ
ใช่แล้ว นายต้องดูเธอทํางานก่อน น่าทึ่งสุดๆ
- อะไรนะ - ไม่ต้องห่วง เธอเป็นมืออาชีพ
นั่นคือหมอนมหัศจรรย์
เทียบกับควินัวจากหม้อทอดไร้น้ํามันของเราสิ
ฉันชอบควินัว เยี่ยมเลย!
ให้ตายสิ หวังว่านั่นเป็นยาสลบมหัศจรรย์นะ
ถูกต้องเลย... มหัศจรรย์
สัตว์ที่ไม่ยอมหลับเหล่านี้จะเดินไกลกว่า 4,800 กม.ในหลายๆ ฤดูกาลที่จะมาถึง
น่ารักน่าชังจังนะ เจ้าหนูน้อย
(ค้อนหลับใหล)
หยุดนะ! อย่า!
มืดมิด! ขอร้องนะ นายจะปล่อยให้เด็กคนนี้โวยวาย
- ระหว่างที่ฉันทํางานไม่ได้ - สิ่งที่เธอทําไม่โอเคเลยนะ
เอาหมอนปิดจมูกเอย ใช้ยาสลบเอย แถมยังจะใช้ค้อนด้วย
นี่ยังไม่พูดถึงสุขอนามัยของการจูบอีกนะ
ฟังนะ ฉันทํางานนี้มาหลายพันปีแล้ว
ฉันรู้ดีว่ากําลังทําอะไรอยู่
แล้วริมฝีปากฉันก็สะอาดด้วย
สะอาดหมดจด
ขอบใจนะที่ให้เราดูว่าเธอทํางานยังไง
ฉันคงจะนอนไม่หลับอีกต่อไปแล้ว
งั้นสินะ
งั้นถ้านายจะตาค้างทั้งคืน ฉันก็มีภูติที่เหมาะสําหรับนาย
นอนไม่หลับเป็นนักเลียนเสียงที่เก่งที่สุด
เขาทําให้ตัวเองเสียงเหมือนคนที่เขาต้องจัดกา ร
แล้วก็กระซิบเรื่องน่ากังวลใจที่หูของคนพวกน ั้น
นั่นเรียกว่างานเหรอ
โอ้โฮ น่าคบนายเป็นเพื่อนจริงๆ นะเนี่ย
- ไม่เลยนะ - เออสิ เห็นอยู่ชัดๆ
ทีนี้ก็ดูมือโปรทํางาน
นี่แหละนอนไม่หลับ
ทําไมฉันพูดกับมิเชลแบบนั้นนะ เธอต้องคิดว่าฉันงี่เง่าแน่ๆ
งานนี้ฉันโดนไล่ออกชัวร์
ฉันทํางานส่งไม่ทันกําหนดแน่ๆ
หลับเป็นตายเลยแฮะ
งั้นก็ต้องใช้ไม้ตายซะแล้ว
(เรื่องงี่เง่าที่ฉันพูดตอนเกรดสี่)
- ใครบอกได้ว่าเมืองหลวงเดลาแวร์ชื่ออะไร - ชื่อเมืองดีไง
ทุกคืนที่ฉันนอนไม่หลับ ก็เพราะเขาเหรอ สุดจะ...
ช้าก่อน คิดว่าฉันเป็นคนทําแบบนั้นกับนายเหรอ
ไม่ใช่หรอกนะ ฉันเป็นแค่โทรโข่ง ความคิดมันอยู่ในสมองของพวกเขาอยู่แล้ว
เลิกพาเจ้าเด็กคนนี้ ตามดูฉันได้แล้ว มืดมิด โอเคมั้ย
ชอบตัดสินคนอื่นตลอด
ฉันไม่ได้ตัดสินซะหน่อย ใช่มั้ย
แล้วก็ได้เวลาไปต่อ
แน่นอนว่าพวกเราทํางานไม่ได้ ถ้าไม่มีเงียบจังคอยช่วย
เงียบเกินไป!
- เกินไป... เกินไป... เกินไป... - หยุดเห่าได้แล้ว
เราบอกนายแล้วว่า เด็กนี่จะทําทุกอย่างพังหมด แล้วก็จริง
และฉันไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กที่แสนดีหรอกนะ
ฉันต้องการสมาธิในการทํางาน
ฉันยอมให้เด็กคนนี้มาขัดขวาง และทําทุกอย่างพังไม่ได้
รีบพาเขาไปจากที่นี่ ฉันจะได้กลับไปทํางาน
และมีสมาธิในการทํางาน
โอเค เข้าใจละ
เธอพูดว่าไงเหรอ พูดถึงฉันรึเปล่า
ฉันจะพูดตามตรงนะ
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอพูดอะไร แต่ดูเหมือนจะโกรธอยู่นะ
เสียงปริศนา ไปทางนี้กันเลย
เฮ้ ว่าไง
รู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้ ต้องใช้เสียงกรอบแกรบ
พร้อมกับเสียงขูดเบาๆ
เสียงอะไรน่ะ แม่ฮะ พ่อฮะ ผมได้ยินเสียงอะไรไม่รู้
เยี่ยมไปเลย ได้ผลดีเกินคาด
นี่มันไม่ถูกต้องเลยนะ
- ไม่เป็นไรนะ เจ้าหนู มันไม่ใช่... - หยุดเลยนะ อย่า...
นายกําลังทําให้ธรรมชาติเสียสมดุล
นายอาจจะไม่เข้าใจนะ แต่เรากําลังทํางานสําคัญกันอยู่
ถ้ามองในมุมของเด็ก
งานของเธอก็ต้องหลบๆ ซ่อนๆ แล้วก็ทําให้เด็กๆ ตกใจนะ
ฉันไม่จําเป็นต้องอธิบายอะไร ให้เธอสองคนฟัง
ความจริงก็คือการมีอยู่ของเขากําลังทําลาย
สมดุลของจักรวาลนี้ เราต่างก็รู้ดี
อย่าไปสนใจเธอเลย เธอเหน็บแนมเก่งแต่จริงๆ ไม่มีพิษภัย
ทีนี้ก็มาถึงคนสุดท้ายที่พิเศษสุด
พร้อมแล้วก็จับให้แน่นๆ นะ
อยู่นั่นไง
ที่เป็นสีๆ น่ะเหรอ
ใช่ ฝันกําลังทําหน้าที่ของเธอ
ถ้าเห็นผลงานเธอแล้ว นายยังไม่เข้าใจคุณค่าของเวลากลางคืน
- นายก็คงจะไม่มีวันเข้าใจ - เห็นผลงานเธอเหรอ
เบาๆ หน่อย เธอกําลังทํางานอยู่
เอาล่ะ จิตใต้สํานึกของเธอ กําลังคิดเรื่องอะไรอยู่นะ ไอรีน
โอเค กังวลเรื่องงานหนักเลย
พรุ่งนี้ต้องพรีเซนต์งานชิ้นใหญ่
ผมไม่คิดว่าคุณจะทํางานนี้ได้นะ ไอรีน
ต้องทําให้หัวหน้าประทับใจ ได้เลย
อ๋อ แล้วลูกสาวก็เจอแมวจรจัด เลยอยากจะเอาไว้เลี้ยง
แม่คะ เราเลี้ยงมันได้มั้ย
วัตถุดิบดีๆ ทั้งนั้นเลยนะ ทีนี้ก็มาจัดการกันเลย
(พนักงานดีเด่นของเดือน)
เธอพรีเซนต์งานอย่างมั่นอกมั่นใจ
ถ้าเรานําขดลวดจากตัวหมุนลานกลับมาใช้
เราก็จะลดต้นทุนการผลิตลงได้ถึง 30%
ทุกคนชอบกันหมด
ไอรีน! ไอรีน!
(ไอรีน)
ผมคิดว่าคุณสมควรได้รับตําแหน่งนี้นะ ไอรีน
พนักงานที่เก่งที่สุดในโลกเหรอ
แม่คะ!
แม่เป็นแม่ที่ดีที่สุดในโลกเลย
นั่นเป็นการพรีเซนต์งานที่ยอดมาก ไอรีน
ต้องได้เลื่อนตําแหน่งอย่างแน่นอน
แม่คะ เราเลี้ยงมันได้ใช่มั้ยคะ
ได้สิจ๊ะลูก
เรารักคุณนะ ไอรีน
สุดยอด เธอเก่งใช่มั้ย นายทึ่งสินะ ใช่มั้ย
ใช่ เธอเก่งไม่เบาเลย
บอกแล้วไง
มันทําให้ฉันนึกถึงความฝันของฉัน ที่ฉันต้องพรีเซนต์ต่อหน้าเพื่อนๆ
แต่แทนที่จะเชียร์ ทุกคนกลับโห่ฉัน
แต่สิ่งที่แปลกที่สุดก็คือ ห้องเรียนของฉันเป็นคลินิกทําฟัน
อะไรเนี่ย ฉันไม่ได้สั่งให้เป็นแบบนี้นะ
- มันเป็นความบังเอิญใช่มั้ย - น่าจะใช่นะ
คงงั้นนะ เพราะถ้าฉันพูดอะไรเรื่อยเปื่อย
อย่างเช่น ไม่รู้สิ "แตงกวาปีศาจ"...
หวัดดี ไอรีน ได้เวลาตรวจฟันประจําปีแล้วนะ
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
มืดมิด
ไม่ได้นะ มันเกินไปแล้ว ไหนบอกจะไม่ให้เขามาวุ่นวายกับงานฉันไง
ฉันอยากให้เขาได้แรงดลใจน่ะ
งานของเธอเป็นแรงดลใจที่ดีที่สุด
- ในเหล่าภูติกลางคืนแล้ว - ขอโทษเรื่องแตงกวาปีศาจนะ
ปกติแล้วน่ะนะ
หยุดเลย ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว
การสร้างความฝันเป็นศิลปะที่ละเอียดอ่อน
ซึ่งแปลว่าสิ่งที่นายพูดหรือคิด อาจส่งผลถึงความฝันได้
- เข้าใจมั้ย - สิ่งที่คิดด้วยเหรอ
นายคิดถึงเรื่องน่ากลัวใช่มั้ย
- ว่าไงนะ คิดถึงอะไร - แค่เด็กที่โรงเรียนน่ะ
ใครนะ
ริชชี่ พานีชี่
วิ่ง!
นายโดน "ยิบ" แล้ว
มันต้องออกเสียงว่า "ยึด"
โอไรออนขี้แย
โอไรออนขี้แย! โอไรออนขี้แย!
เคยลงไปเล่นในชักโครกรึเปล่า โอไรออน
เขาคงจะไม่เจ็บจริงหรอกนะ ใช่มั้ย
ในฝันไม่มีการเจ็บจริง
- ค่อยโล่งอกหน่อย - นอกจากว่าเขาตาย
- เขาก็จะตายในชีวิตจริงด้วย - ว่าไงนะ
นายต้องรีบออกมานะ ไม่งั้นจบไม่สวยแน่ๆ
ฉันรู้แล้ว
เหอ
เร็วสิ โอไรออน คิดหาทางให้เราออกไปจากที่นี่เร็ว
เร็วเข้าสิ คิดๆๆ
เดี๋ยวก่อน หน้า 14 ในสมุดวาดรูป
ทําส้วมตันแล้วน้ําท่วมโรงเรียน
เหอ
ไม่นะ!
เจ้าหนู!
แข็งใจไว้นะ โอไรออน
นั่นมันอะไรน่ะ
นายนี่จิตไม่ปกติ หรือไม่ก็จินตนาการสูงมากเลยนะ
นายนั่นแหละโชคดีมาก
มันอาจกลายเป็นความหายนะได้เลยนะ
แต่มันไม่ใช่ความหายนะ รู้มั้ยเพราะอะไร
เพราะนายเผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง แล้วก็โชว์ให้มันรู้ว่าใครเป็นใคร
โอเค ฉันพูดใหม่ก็ได้
รู้มั้ยว่าต้องทําไง เอามือมาทําแบบนี้แล้วเราก็...
ฉันคิดไปเอง หรือว่าฉันตื่นเต้นมากกว่านายนะ
ฉันไม่ได้เอาชนะอะไรได้ทั้งนั้น
แต่ฉันเห็นกับตาเลยนะ
ที่นายเห็นคือฉันกลัวแล้วก็พยายามจะไม่ตาย
พอนายพูดแบบนั้นแล้ว
ก็พอจะเห็นภาพการดิ้นรน เพื่อเอาชีวิตรอดจริงๆ ด้วย
แต่มันก็ไม่ทําให้น่าประทับใจน้อยลงนะ
มืดมิด นายไม่ได้ฟังฉันรึไง
ฉันไม่ได้เอาชนะความกลัวของตัวเอง ฉันยังกลัวทุกอย่างอยู่
นายคิดผิดแล้ว ฉันพิสูจน์ให้ดูก็ได้
- ฉันไม่เชื่อว่าจะทําได้ - งั้นเหรอ พ่อหนุ่มสมองใส
งั้นลองดูนี่
นายไม่กลัวฉันแล้ว
ใช่มั้ย
ฉันไม่กลัวนาย
เห็นมั้ย
อย่างที่ฉันพูดไง
รู้นะ ลูกสาวฉันต้องชอบแน่ๆ ที่เรากลายเป็นเพื่อนกัน
ฉันรู้ว่าวันนึงนายจะต้องชอบฉัน
เดี๋ยวนะ นายยังเด็กเกินไปที่จะมีลูกสาว
ลูกสาวในอนาคต
นายนี่เพี้ยนดีจริงๆ
เดี๋ยวก่อน
พ่อกําลังพูดว่าพ่อเห็นอนาคตตัวเอง ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กเหรอคะ
คงงั้น ไม่รู้สิ พ่อเล่าเรื่องแบบด้นสดน่ะ
- มันเป็นความคิดที่ไม่ดีเหรอ - ไม่ค่ะ หนูก็ไม่รู้
จริงๆ เรื่องนี้ดีนะคะ
หนูชอบที่พอให้สว่างเป็นตัวละครด้วย
เขาจะกลับมาอีกรึเปล่าคะ หรือว่าแค่เป็นดารารับเชิญ
ก็เป็นไปได้ แต่อย่างที่พ่อบอก พ่อเล่าแบบด้นสดน่ะ
หนูไม่รู้ว่าพ่อแต่งเรื่องเยอะแยะแบบนี้ได้ไ ง
ลูกก็แต่งเรื่องแบบนี้ได้นะ
ไม่ได้หรอกค่ะ มันเยอะเกินไป
พ่อได้ท่องเที่ยวรอบโลกกับภูติกลางคืน
แล้วตอนนี้พ่อก็คาดเดาอนาคตได้ด้วย
- แต่งเติมจนเวอร์เหรอ - หนูไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไร
- ก็แบบที่ลูกพูดนั่นแหละ - อ๋อ งั้นก็ใช่เลยค่ะ
ลูกพูดถูกนะ
พ่อต้องตัดส่วนที่พ่อ "คาดเดาอนาคตได้" ออกไป
ไม่มีการคาดเดาจากพ่อที่เป็นโอไรออนวัยเด็ก
แน่ใจเหรอคะ จริงๆ แล้วมันเจ๋งแล้วก็ตลกดี
แน่ใจ ไม่มีแล้ว
โอเค
พ่อลืมแล้ว ถึงไหนแล้ว
พ่อเหาะอยู่กับมืดมิดตอนกลางคืน
ใช่สิ แล้วมืดมิดกับพ่อ ก็เหาะกันตอนกลางคืนอีกครั้ง
แต่คราวนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ
ถูกของนายจริงๆ ด้วย มองเห็นรอยย่นบนหน้าดาราหมดเลย
เหมือนรอยวงแหวนในท่อนซุง
รู้สึกว่ามันจะดูเหมือนเข็มขัดนะ
รู้มั้ยว่าฉันคิดว่ามันคล้ายอะไร หุ่นยนต์รอคนมากอด
นั่นกลิ่นแก๊สรึเปล่า
ฉันปิดเตาอบแล้วหรือยังนะ
ไม่ได้ผลเลยแฮะ
โอเค ไหนดูซิว่าใช้เทปตลับไหนดี เทปตลับ...
- สวัสดี - ฉันบอกไว้ว่ายังไง เจ้าหนู
- ถ้าชีวิตเป็นอุบัติเหตุแห่งจักรวาลล่ะ... - ไม่นะ
- และการดํารงชีวิตของฉันไม่มีความหมายล่ะ - เดี๋ยวก่อน ไม่นะ
แม่จ๋า!
พอกันที ฉันต้องกลับไปบําบัดซะแล้ว
ว้าว เจ้าหนู ลึกล้ํามาก
- นั่นเสียงอะไรน่ะ - ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน
รู้มั้ยว่าผมต้องจ่ายคุณชั่วโมงละเท่าไร หัดรอบ้าง โอเคมั้ย
แม่ฮะ! แม่!
ลูกรัก เป็นอะไรเหรอลูก
ผมกลัว
ผมเกลียดความมืดจังเลย
มาเลย ทุกคน ฉันได้ยินว่า ชาที่นี่รสชาติเยี่ยมมาก
เฮ้ มืดมิด ขอบใจนะ
เรื่องอะไร
เรื่องนี้ไง
ทําให้ฉันรู้ว่าตอนกลางคืน มันมีอะไรมากกว่าความมืด
อ๋อ ไม่เป็นไร
เจ้าเด็กน้อยนั่น อย่าไปสนใจเลยนะ
เขาไม่รู้ว่าตัวเองกําลังพูดอะไร
- หรือเขาอาจจะรู้ - ไม่รู้หรอก
ฉันก็เคยเป็นแบบนั้น จําได้มั้ย
เขาแค่กลัวน่ะ
ใช่ ฉันเองก็รู้ว่าเวลากลัวแล้วเป็นไง
นายเหรอ นายจะไปกลัวอะไร
กลัวว่าทุกคนจะพูดถูกเรื่องฉันน่ะสิ
ว่าฉันไม่ใช่ภูติที่ดี แล้วฉันก็น่ากลัวอย่างที่ใครๆ พูดกัน
นี่มืดมิด นายจําได้มั้ยที่นายเคยบอกฉัน ว่าจริงๆ แล้วนายนิสัยดีน่ะ
- แต่ฉันก็ไม่เชื่อนาย - จําได้
ฉันชักจะเชื่อนายแล้วนะ
โอ๋ ขอบใจนะ
จริงๆ แล้วนายปรับตัวได้ดีมากทีเดียว
ฉันไม่แน่ใจเรื่องนั้นนะ
พอแล้ว กลับไปทํางานกันได้
ได้เวลาไปกันแล้ว
โอเค ได้เวลาง่วงนอนซะที
เอาละ ถึงเวลาทํางาน หมดเวลาพักแล้ว
โอไรออน เธอทํานี่หล่น
อ๋อ ขอบใจนะ เงียบจัง
เอ่อ ไม่เป็นไรจ้ะ
เอาละ พร้อมนะ กระโดดขึ้นมาเลย เหอ
นี่ล้อฉันเล่นแน่ๆ
- เขาเป็นใครเหรอ - นั่นคือสว่าง เขาเป็นคู่อริของมืดมิด
เหรอ
ฉันชอบเขานะ ทําให้ฉันรู้สึกปลอดภัย
เหมือนมีผ้าห่มอุ่นๆ ห่ออยู่
คือถ้านายชอบอะไรแนวนั้นน่ะ
"นี่ ดูฉันสิ สว่างจ้าเลย"
ฉันก็มีมุกเด็ดๆ นะ
แต่ไม่เหมือนใครบางคน ฉันชอบเหลืออะไรๆ ไว้ให้จินตนาการบ้าง
ไม่ใช่แบไต๋ออกมาให้เห็นจนหมด
ไม่เอาน่า มืดมิด เราต้องเจอเรื่องนี้กันทุกครั้งเลยเหรอ
เจอเรื่องอะไร ฉันไม่รู้ว่านายกําลังพูดถึงอะไร
ทัศนคติของนาย ความล่าช้า ความไม่มั่นใจ
เป็นไงมั่ง เจ้าหนู
หวัดดี
นายออกแนวเดิมไม่เคยเปลี่ยน
ฉันโผล่มา นายรู้สึกไร้ค่า
แล้วยัดเยียดความไม่มั่นใจในตัวเองให้ฉัน
ฉันนําความสว่างและความหวังมาให้โลกทุกวัน
แต่นายให้สิ่งตรงกันข้าม
นั่นไม่ใช่... ฉันทํามากกว่านั้นนะ
เหรอ จริงสิ อย่างเช่นอะไร
ทําหลายอย่างเลย ฉันก็อยากจะเล่าให้นายฟังนะ
แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเวลา
สุดท้ายเราก็มีบางอย่างที่เห็นตรงกัน
อีกสามวินาทีฉันก็จะเอาความสว่าง ผ่านมาถึงตรงนี้แล้ว
ถ้ายังอยากมีชีวิตกันอยู่ก็รู้นะ...
ทํามาเป็นพูดดี เรากําลังจะไปอยู่แล้ว เจ้าปากพล่อย
ไม่น่าเรียกเขาแบบนั้นนะ เขาก็ดูโอเค
เขาไม่ดีอย่างที่คิดหรอก เชื่อฉันสิ
พ่อคะ
ง่วงนอนแล้วเหรอ
เปล่าค่ะ หนูแค่สงสัยว่าเราออกไปเดินกัน
- ระหว่างที่เล่าตอนจบได้มั้ย - เอางั้นเหรอ
เราจะได้อยู่ท่ามกลางความมืด เหมือนโอไรออนกับมืดมิด
ได้สิ
พรุ่งนี้ไม่ต้องไปโรงเรียน เอางั้นก็ได้
ทางนี้ เดินลัดสวนสาธารณะ
โอเคค่ะ
รู้อะไรมั้ยคะ หนูว่าหนูชอบอีกทางนึงมากกว่า
เห็นด้วย
หนูขอมือแป๊บนึงได้มั้ยคะ
- ได้สิลูก พ่อขอโทษ - ไม่เป็นไรค่ะ
หนูแค่มีอะไรต้องเขียนสองประโยค เลยกลัวจะลืม
ประโยคดีเลยเหรอ
แค่จะเขียนว่ามันแปลกแค่ไหน ที่เรามองไม่เห็นดาวสักดวง
จริงสิ พ่อเห็นด้วยเลย
พ่อไม่ต้องเสแสร้งก็ได้นะคะ
แกล้งพูดว่าอยากเดินมาทางนี้น่ะ
พ่อไม่ได้เสแสร้ง
ไฟในสวนสาธารณะมันดับ พ่อก็รู้สึกว่ามันน่ากลัวเหมือนกัน
หนูคิดว่าพ่อเลิกกลัวแล้ว
พ่อพูดแบบนั้นในเรื่องที่เล่า
มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนน่ะ
งั้นก็ปล่อยให้มันซับซ้อนสิคะ คนเป็นพ่อแม่ชอบพูดให้เป็นเรื่องเรียบง่าย
เพราะไม่ว่าตัวละครจะมีปัญหาอะไร
ก็จะได้รับการแก้ไข แล้วพวกเขาก็ไม่ต้องห่วงอะไรอีกต่อไป
โอไรออนเจอมืดมิด มืดมิดไม่ได้เลวร้าย
โอไรออนไม่กลัวเขาอีกต่อไป แล้วก็การจัดปาร์ตี้เต้นรํา
ลูกคิดว่าพ่อควรเพิ่มปาร์ตี้เหรอ
หนูคิดว่าถ้าพ่อยังกลัวอยู่ ก็น่าจะปล่อยให้โอไรออนกลัวอยู่เหมือนกัน
เรื่องราวที่ช่วยได้คือเรื่องที่เป็นจริง
เป็นประเด็นที่เยี่ยมเลยนะ
พ่อเห็นด้วยเหรอคะ
เห็นด้วยสิ ไอเดียนั้นควรเอามาใช้
มีอะไรเหรอ
ใช่ นายตายรึไง
- นอนไม่หลับ! - ทําไมเหรอ
หน้าที่ฉันคือพูดถึงอะไรที่เลวร้ายที่สุด
ฉันไม่มีปัญหาอะไร
- เขาไม่มีปัญหาเรื่องนั้นแล้ว ใช่มั้ย - ใช่เลย
ดี ทีนี้ก็เริ่มทํางานกันได้
ใครเข้าข้างในก่อนชนะ
มาสิ
เข้าไปกันเลย ฉันตายง่ายกว่าพวกนาย
ไม่มีไฟส่องทางเดินด้วย
อาจสะดุดได้ ฉันขอผ่าน
กลัวอะไรนักหนาเหรอ
ไม่มีอะไร ฉันแค่... ฉันชอบตอนกลางวันน่ะ
มีเสียงโน่นนี่ให้ฟัง พวกนายเคยฟังเสียงตอนกลางวันรึเปล่า
- เสียงนก เสียงเด็กๆ เล่นกัน คนกินข้าว - ฟังดูเยี่ยมไปเลยนะ
ใช่ น่าเสียดายที่พวกนายไม่เคยได้ยิน
ตอนกลางวันมีความรู้สึก ว่าเสียงกับสีสันเชื่อมต่อกัน
ทุกอย่างสว่างไสวตอนกลางวัน สีสันบันเทิงสุดๆ
สีแดง สีเขียว สีเหลือง สีม่วง
ตอนกลางคืนก็มีสีนะ
เพียงแต่เห็นชัดขึ้นถ้าก่อกองไฟ
นั่นแหละแสงไฟ
- ว้าว ใช่เหรอ - เหลือเชื่อเลย
- รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นจริงๆ ด้วย - เข้าใจแล้วว่าทําไมถึงรู้สึกกลัวน้อยลง
มันก็ไม่จําเป็นต้องมีหรอกนะ
เพียงแต่จินตนาการยากว่ามันสวยแค่ไหน
ถ้าไม่ได้ลองรับรู้ด้วยตัวเอง
นายกําลังพูดว่าปัญหาอยู่ที่มืดมิดเหรอ
ใช่ จะพูดแบบนั้นก็ได้
ฉันรักเขานะ แต่ฉันคิดว่า เขาคือปัญหาของเรื่องนี้ ว่ามั้ย
อย่าเข้าใจฉันผิดนะ มืดมิดนิสัยดี ดีที่สุดเลย
แต่ถ้าพวกนายยังอยู่กับเขา
ก็จะไม่มีวันได้ลิ้มรสชาติ ของสิ่งอัศจรรย์ที่สว่างนํา...
อะไรเหรอ
ได้เวลาไปกันแล้ว
แน่ใจเหรอว่าไม่อยากรอเพื่อนซี้คนใหม่
นี่ มืดมิด ฉันคิดว่านายเยี่ยมที่สุดแล้วนะ
แต่ฉันไม่ได้ยินแบบนั้น
- ตอนคุยกันเมื่อตะกี้นี้ - ฉันแค่พล่ามเรื่อยเปื่อยน่ะ
ถ้าฉันพูดว่าชอบกินไอศกรีม
ก็ไม่ใช่ไม่ชอบเฟรนช์ฟรายส์
- ตกลงฉันเป็นอะไร - ฮะ
ไอศกรีมหรือเฟรนช์ฟรายส์
- เฟรนช์ฟรายส์มั้ง - งั้นสว่างก็เป็นไอศกรีม
- ใช่เลย! - แล้วนายชอบอะไรมากกว่า
มันสําคัญด้วยเหรอ
ใช่เลย!
ฉันแค่พูดว่าเราน่าจะลองเจอ แสงตอนกลางวันดู นายก็ด้วย
ซึ่งก็เหมือนกับพูดว่า นายอยากให้ทุกคนลองอยู่แบบไม่มีฉัน
- ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น - เยี่ยมเลย
งั้นนายก็คงไม่รังเกียจ ที่จะถอนคําพูดอันแสนซาบซึ้งกับทีมของฉัน
สวัสดี
เร็วเข้าสิ
ฉันได้รับการติติง
เรื่องคําพูดของฉันช่วงพักครั้งสุดท้าย
ว่ามีคนเข้าใจการสื่อสารของฉันผิดไป
ฉันเลยต้องขอยืนยันว่า
ฉันชอบเวลากลางคืน และมืดมิดเพื่อนซี้ของฉัน
พวกนายบางคนอาจรู้สึกว่า
พลาดโอกาสที่จะรับรู้ ประสบการณ์บางอย่างในโลก
แต่ฉันอยากเตือนสติพวกนาย ด้วยคําพังเพยโบราณที่พูดว่า
"หญ้านั้นมักจะเขียวกว่าในอีกฟากหนึ่งของ... "
โลก! เพราะที่นั่นเป็นตอนกลางวัน แล้วเราก็จะได้เห็นว่ามันสีเขียว
เดี๋ยวนะ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะสื่อ
แต่จริงนะ ฉันไม่รู้ด้วยซํ้า ว่าหญ้าสีเขียวเป็นยังไง
ใช่! ทําไมมีแต่พวกภูติกลางวันที่ได้เห็นสี
- ใช่! - ถูกต้อง เห็นมั้ย
- ฉันก็คิดเหมือนกัน - เอาล่ะ ทุกคน
ฉันคิดว่าเรากําลังออกนอกเรื่องกันแล้วนะ
มืดมิดก็เยี่ยมนะ เขามีคุณสมบัติดีๆ หลายอย่าง
อย่างเช่นอะไร
ฟังนะ ฉันแค่จะพูดว่า ก่อนหน้านี้ฉันพูดผิดไป
การพูดเป็นนัยว่าสว่าง ดีกว่ามืดมิดเป็นสิ่งที่ผิดอย่างเห็นได้ชัด
แน่นอนว่าบางคนอาจพูดว่า
นายไม่สวยและสดใสเหมือนสว่าง แต่มันสําคัญตรงไหน
เพราะถ้าคิดดีๆ สิ่งที่ทําให้สว่างมีสีสันสดใส
ก็คือสิ่งที่ตรงกันข้าม ซึ่งคือความมืดและความว่างเปล่า
ถ้าเราคิดกันแบบนั้น
พวกนายเหมือนลมที่พยุงปีกของสว่างอยู่
ฉันไม่คิดว่านายกําลังช่วยอยู่นะ
เดี๋ยวสิ ให้ฉันพูดให้จบก่อน เพราะฉะนั้นฉันต้องขอขอบคุณ
ขอบคุณที่พวกนายทํางาน โดยไม่เคยมีใครขอบคุณ
เพื่อทําให้สว่างดูดีอีกครั้ง
- พอกันที ฉันขอลา - อะไรนะ ขอลาเหรอ
ฉันอยู่ต่อดีกว่า
ฉันจะอยู่เพื่อรอแสงตอนกลางวัน ฉันอาจจะได้งานใหม่ที่นั่น
ไม่เอาน่า มีเหตุผลหน่อยสิ
ไม่ต้องมาพูดกับฉันเลยนะ
นายคือเหตุผลที่ทุกคนเกลียดเรา นายกับความมืดที่ชั่วร้าย
- แต่ฉันเป็นเพื่อนเธอนะ - เพื่อนบ้าบอน่ะสิ
นายกีดกันฉันจากความสวยงามของชีวิต
ไม่เอาน่า เสียงปริศนา เรารู้ว่าเธอไม่เลิกทํางานนี้จริงๆ หรอก
ฉันชื่อเด็บบี้แล้ว ต่อไปนี้เรียกฉันว่าเด็บบี้
เด็บบี้!
เยี่ยมไปเลย
แต่อย่างน้อยเราก็ยังมี พวกนายที่เหลืออยู่ ใช่มั้ย
ไปกันเถอะ พวกเรา ออกเดินทางกัน
ฉันว่าที่เด็บบี้หมายถึงคือ เราน่าจะใช้แสงสว่างในชีวิตได้บ้าง
เราอยากรู้สึกว่ามีคนเห็นและ...
ในเมื่อไม่มีใครยอมพูด ฉันก็จะขอเป็นคนอาสาพูดนะ
ควรจะมีคนมองเห็นเราและรับฟังเรา
- ใช่! ฉันก็จะบอกแบบนั้น - ใช่แล้ว
- ถูกต้องเลย - พอกันที ฉันลาออก
ฉันก็ขอลานะ ฉันเบื่อที่จะอยู่ใต้เงาของนายแล้ว
ว่าไงนะ
ตอนนี้ฝันกลางวันกําลังเป็นที่นิยม ฟังดูเป็นความท้าทายที่น่าสนุกดี
ยังไงก็ดีกว่าฝันร้ายแน่ๆ
ฝัน ฉันขอร้องนะ
งั้นฉันก็ขอลาด้วย ถ้าฝันลาออก ฉันก็ขอลาออกด้วยคน
ฉันไม่อยู่ตอนกลางคืนหรอก ถ้านอนแล้วไม่มีการฝัน
แล้วจะนอนไปทําไม
ถ้าหลับใหลลาออกแล้วไง...
ฉันต้องคอยทําให้ทุกคนตื่นอยู่ตลอดเวลาเหรอ
ไม่ไหวนะ ฉันทํางานตายพอดี
ฉันก็ลาออกเหมือนกัน
โอเค หมดเวลาพักแล้วทุกคน
เลิกอู้งาน แล้วก็ไปกันได้แล้ว
ฉันขอนั่งรอดูเช้าวันใหม่ดีกว่า
พวกเรา อย่าให้ฉันต้องทําคนเดียวสิ เราต้องร่วมมือกันนะ
เรา... เราเป็นเพื่อนกัน
ฉันดีใจที่เคยได้ใช้เวลากับพวกนายทุกคนนะ
อรุณสวัสดิ์
อรุณสวัสดิ์นะ ทุกคน! มีใครเรียกหา "สว่าง" รึเปล่า
ฉันไม่รู้นะว่าคนอื่นชอบเขาได้ยังไง
นายคนเดียวแหละที่คิดแบบนั้น
ตอนกลางคืนไม่มีอะไรเหลือ นอกจากฉัน
มันไม่ใช่กลางคืนอีกต่อไปแล้ว
มีแต่ความว่างเปล่า
ไม่มีเสียงอะไรเลย
แล้วพรุ่งนี้นายก็จะจากไปอีกคน
ฉันจะต้องเหาะเหินไปมาคนเดียวตลอดไปเหรอ
- นี่เป็นความคิดที่แย่มาก - ฉันขอโทษนะ
บางทีพรุ่งนี้ตอนฉันเจอพวกเขาเวลากลางวัน...
- ฉันอาจจะเกลี้ยกล่อมพวกเขาได้ - ไม่!
ฉันจะไม่ทําหน้าที่ของฉันแล้ว
ฉันจะขอนั่งอยู่บนนี้ ไม่ว่ามันจะเป็นก้อนอะไร
หินเหรอ ไม่รู้สิ แต่ดูท่าจะไม่มีชีวิต
ฉันจะนั่งตรงนี้แล้วก็รอแสงสว่างตอนกลางวัน
- ไม่ได้นะ - ได้สิ เพราะไม่มีใครชอบฉันอยู่แล้ว
- ไม่จริงนะ - งั้นทุกคนหายไปไหนกันหมดเหรอ
อ้าว มืดมิด!
ไปได้แล้ว! ไม่งั้นนายไม่รอดนะ
มืดมิด
เร็วสิ นายต้องไปแล้ว
มืดมิด เร็วเข้า นายเจอแสงสว่างไม่ได้นะ
นายอยู่ตรงนี้ไม่ได้ ไม่งั้นนายจะหายตัวไป
ฉันพร้อมจะเผชิญหน้ากับความเป็นไปได้นั้น
โอเค แต่อย่าพูดว่าฉันไม่เตือนนายละกัน
- อย่าเพิ่ง! - ขอโทษนะ เจ้าหนู
แต่วันเวลาไม่คอยท่า
มืดมิด นายต้องไปเดี๋ยวนี้
ฉันคิดผิดมาตลอดสินะ
ไม่น่าเชื่อเลย
ไม่นะ! มืดมิด!
มืดมิด!
แย่จัง ฉันพยายามเตือนเขาแล้วนะ
ฉันต้องไปทําให้ชีวิตบนโลกเดินหน้าต่อไปแล้ว
ไว้เจอกันนะ เจ้าหนู
อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
หวังว่าวันนี้จะสดใส เหมือนใบหน้าของทุกๆ คนนะ
แล้วไงต่อล่ะคะ
- พ่อก็ไม่รู้ - หมายความว่ายังไงคะ
พ่อไม่รู้ว่าเรื่องเป็นยังไงต่อ พ่อรู้แค่นี้
แล้วพ่อจะปล่อยให้พ่อตอนเด็กๆ อยู่ตัวคนเดียวใน...
- พ่ออยู่ที่ไหนนะ - ในยุโรปมั้ง ไม่รู้สิ
นั่นไม่ใช่ตอนจบที่ดี
ใช่ พ่อบอกแล้วไงว่าเรื่องมันซับซ้อน
พ่อคงจะหมดไอเดียน่ะ
มันเป็นเรื่องของพ่อ มันเกิดขึ้นกับพ่อ
ก็จริง แต่พ่อไม่รู้ว่ามันจบยังไง
รูปแบบที่มองเห็นได้ในหมู่ดวงดาว คือสิ่งที่เราเรียกว่ากลุ่มดาว
เมื่อมีการวิเคราะห์ ภาพท้องฟ้ายามคํ่าคืนของสมัยโบราณ
- เราเริ่มที่จะรู้ว่า... - เรากําลังมองเพดานกันอยู่
แต่มันก็เป็นภาพลวงตาที่เยี่ยมมาก แล้วก็ให้ความรู้ได้ดีด้วย
เราควรจะมองท้องฟ้าจริงๆ ตอนกลางคืนได้
พวกเขาสร้างตึกขึ้นมาบังดวงดาว
แล้วก็สร้างดาวปลอมๆ ให้เราดูเหรอ
นั่นเป็นความคิดที่ลึกซึ้งมาก ลูกรัก
ขอบคุณค่ะพ่อ หนูไม่ได้จะดูถูกงานของพ่อนะคะ
หนูคิดว่าท้องฟ้าจําลองเจ๋งดี เจ๋งมากเลย
เป็นที่ที่น่าทํางาน
ขอบใจนะ พ่อก็ชอบงานของพ่อ แล้วก็สิ่งที่ลูกพูดด้วย ชอบสองอย่างเลย
บางทีหนูอาจจะพอมีไอเดีย ว่าเรื่องควรจะไปต่อยังไง
เหรอ งั้นก็เล่าให้พ่อฟังสิ
เหรอคะ พ่อแน่ใจเหรอ
แน่ยิ่งกว่าแช่แป้งซะอีก เล่ามาเลย
โอเค แล้วหนูก็โผล่มา
- ลูกเหรอ - พ่อไม่ชอบเหรอคะ
ชอบสิ เล่าต่อเลย
หนูสงสัยมาตลอดว่าเราจะเป็นเพื่อนกันมั้ย ถ้าอายุเท่าๆ กัน
พ่อก็อยากรู้นะ เล่าต่อสิ
โอเค แล้วหนูก็โผล่มา
สวัสดี
สวัสดี ผู้มาปรากฏกายบนเต่าของฉัน
ฉันชื่อไฮเพเชีย
นักดาราศาตร์ชาวกรีกโบราณเหรอ
เปล่า แค่ได้ชื่อตามเขาน่ะ
ก็ดูมีเหตุผลนะ ฉันชื่อโอไรออน
เหมือนชื่อกลุ่มดาวนายพราน
ใช่ แต่สําหรับฉัน มันดูไม่ค่อยเหมือนนักล่า แต่เหมือน...
หุ่นยนต์รอคนมากอดมากกว่า
ใช่ ฉันก็เคยได้ยินแบบนั้น
เธอรู้มั้ยว่าเราอยู่ที่ไหน
ที่ไหนสักแห่งในยุโรป ไม่รู้สิ
ให้ตายสิ ฉันมาไกลบ้านมากเลย
เมื่อคืนฉันทําหลายอย่างพังเละ
ฉันรู้ ฉันติดตามเรื่องของเธออยู่
- งั้นเหรอ - ใช่
ไม่มีกลางคืน คนก็นอนหลับไม่ได้
แล้วถ้าไม่หลับ ทุกคนก็จะประสาทกิน
- เราปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้ - ฉันถึงมาที่นี่ไง
ฉันคิดว่าพอจะมีวิธี เรียกเหล่าภูติกลางคืนกลับมาได้
จริงเหรอ เธอจะใช้วิธีไหน
กลอนที่ฉันเคยเขียนไว้อาจช่วยได้
"บัดนี้ไม่มีกลางคืนแล้ว ฉันคิดถึงมันเหลือเกิน
ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่มีแค่แสงสว่าง"
ไม่รู้สิ มันอาจจะช่วยไม่ได้
อ่านต่อสิ
"และบางอย่างที่ไม่ใช่กลางคืนหรือกลางวัน
ทุกคนอาจจะโห่ร้องฉลองอย่างดีใจ
แต่ฉันคิดถึงกลางคืนเพราะมันเหมือนฉัน
เมื่อมืดมิดไร้แสง ฉันมองได้ชัดเจนที่สุด
บางทีโลกนี้อาจจะสว่างเกินไป
เสียงดังเกินไป เห็นแก่ตัวเกินไป และพร้อมที่จะสู้"
อาจเกิดความเสียหายครั้งใหญ่ ซึ่งสร้างภาวะฉุกเฉินทางสภาพอากาศ
และส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง เมื่อปราศจากความมืด
ไม่ค่อยเหมือนกับที่ฉันคิดไว้แฮะ
"และคนเงียบๆ ไม่เคยถูกรับฟัง
กับคนที่งกๆ เงิ่นๆ ก็ถูกมองว่าเป็นพวกเด็กเรียน"
โอเค
ฉันต้องบอกว่ามันเริ่มทําให้ ฉันหมดความมั่นใจไปนิดนึง
"ฉันเคยคิดว่าความเงียบคือการไม่มีเสียง
แต่เรียนรู้ว่าในที่ว่างเปล่า คือที่ที่เราได้ยินเสียงอันแผ่วเบา
ฉันเคยคิดว่าความมืดมิดคือการไม่มีแสงสว่าง
แต่ในที่ที่แสงดาวเจิดจ้า
คือที่ซึ่งเงียบจัง มืดมิด และฝันเคยโอบกอดฉัน
พวกเขาทําให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ในโลกที่ลบฉันทิ้ง
แต่ตอนนี้หมดสิ้นแล้ว ฉันคิดถึงยามคํ่าคืน
ยามนี้สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือแสงสว่าง"
เธอเป็นกวี
ใช่แล้ว
เพราะมากเลย ขอบใจนะ
เราต้องทําให้กลางคืนกลับมาสู่โลกอีกครั้ง
แต่มืดมิด... หายไปแล้ว เรามีกลางคืนไม่ได้ถ้าไม่มีเขา
เขาไม่ได้หายไปไหน
มืดมิดยังมีชีวิตอยู่ในความทรงจําของนาย
แต่คนที่จะเข้าไปถึงความทรงจํานายได้คือ...
ฝัน เราต้องให้เธอช่วย ฝัน
ทุกคนต้องช่วย ทั้งทีมเลย
จําไว้นะว่าถ้าตายในฝัน ก็ตายในชีวิตจริงด้วย
- นอนไม่หลับ! - ฉันแค่ทํางานของฉัน
คิดอีกที บางทีอาจจะไม่ใช่ ความคิดที่ดีนะที่จะให้ชะตาของโลก
อยู่ในมือของเด็กอายุ 11 ขวบ ที่วิตกจริตหนักเวลาต้องลงมือทําอะไร
ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเอง
ฉันจัดการเอง
โอเค หลับใหล ถึงคิวเธอแล้ว
ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเอง
เอาละ ทีนี้ก็ได้เวลานายเห็น... แกะ
เยี่ยมมาก หลับใหล
พร้อมมั้ย
ฝันหวานนะ โอไรออน
เราต้องเข้าไปให้ลึก สู่ห้วงลึกอันมืดมนที่สุดในจิตใจเขา
คุยกับแซลลี่
(วันรายงานปากเปล่า)
ต้องพูดในชั้น
ตัวตลกฆาตกร
สัญญาณโทรศัพท์มือถือ... ยุงกัด...
ตกจากตึกระฟ้า
ใช่แล้ว นี่ไง
คืนแรกที่นายเจอมืดมิด
นายอยู่ในห้องนอนตัวเอง...
นายได้ยินเสียงงึมงัมตรงมุมห้องที่มืดที่สุด
แล้วก็เริ่มเห็นเงาน่ากลัว...
ก่อตัวขึ้นตรงจุดที่มืดที่สุดของห้อง
- มืดมิด! - โอไรออน!
- นายกลับมาหาฉัน - ใช่สิ ก็นายเป็นเพื่อนฉันนี่
ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้ว
เจอสิ ฉันอยู่นี่ไงเพื่อน
เหอ
มืดมิด!
ไม่นะ!
มืดมิด!
โอไรออน!
(ระวังตัวตลกฆาตกร!)
(ผึ้ง)
นั่นมันคืออะไร ทําไมมันโผล่มาอยู่เรื่อย
มันอยู่ในหัวของนาย โอไรออน นายเป็นคนเดียวที่จะหยุดมันได้
นายต้องเข้าไปดึงเขาออกมา
ฉันเข้าไปไม่ได้ จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
ฉันก็ไม่รู้ แต่ฉันคิดว่านั่นแหละประเด็น
เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย
เรามักจะอยากรู้ตอนจบ
เพราะมันทําให้ช่วงกลางๆ น่ากลัวน้อยลง
แต่บางทีการรู้สึกกลัว ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
ฉันคิดว่านายแค่ต้องสัมผัสความกลัว
แต่ก็เดินหน้าทําอยู่ดี
โชคดีนะ โอไรออน
ขอบใจ ไฮเพเชีย
แข็งใจไว้นะ มืดมิด ฉันกําลังมาแล้ว!
โอไรออน! ทางนี้!
โอไรออน!
มืดมิด!
เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ
- มันรับนํ้าหนักไม่ไหว - ไม่นะ ดึงไว้ให้ดี
เราต้องปลุกเขา
ถ้าเราไม่ทําอะไรสักอย่าง ทั้งสองคนอาจจะ...
ถูกฉีกร่างเป็นชิ้นๆ แล้วก็ตายเหรอ
ถอยไปเลย ฉันจัดการเอง
มันจะดูดเราเข้าไป
ยังไงต่อล่ะทีนี้
ไม่รู้สิ แต่การมีนายอยู่ด้วย
ทําให้ความน่ากลัวของสิ่งที่เราไม่รู้ แย่น้อยลง
ฉันเข้าใจว่านายหมายความว่ายังไง
- ฉันดีใจที่รู้จักนายนะ โอไรออน - ฉันก็ดีใจเหมือนกัน
โอไรออน! ตื่นได้แล้ว! เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ
นายเคยอ่านนี่ ว่าการนอนทําให้ร่างกายไม่โต
ไม่เอาน่า ตื่นสิ!
- ทําไมไม่ได้ผลล่ะ - ไม่รู้สิ
ฉันไม่เคยทําใครหลับลึกแบบนี้มาก่อน
ตื่นสิ ตื่น! ตื่นได้แล้ว!
ตื่น!
- ตื่นได้แล้ว! - เร็วเข้า ตื่นสิ!
โอไรออน ถ้านายยังไม่ตื่น นายจะอดไปทัศนศึกษานะ
แซลลี่!
มืดมิด เราทําสําเร็จ
นายทําได้ดีมาก เจ้าหนู
เยี่ยมเลย! เขามาแล้ว ยินดีที่ได้เห็นนายอีกนะ เพื่อนยาก
บ๊ายบาย โอไรออน อยู่กับนายตอนกลางคืนเหมือนหลับฝันเลย
- รู้สึกเหมือนกันเลย - ไว้เจอกันนะ ไฮเพเชีย
ฉันชื่นชมสิ่งที่เธอทํานะ
หนูก็ชื่นชอบงานของคุณ
ผลงานนายก็ด้วย
โอ้โฮ ว้าว
นายเยี่ยมที่สุดเลย มืดมิด
ใช่ ฉันก็คิดเหมือนกัน
- ขอบใจสําหรับทุกอย่างนะ มืดมิด - ถูกต้องเลย
- คงแค่นี้สินะ - แต่คืนพรุ่งนี้เราก็เจอกันนี่
แน่นอน นายจะเจอความมืด ฉันจะดูไม่เหมือนแบบนี้
แต่นายจะเห็นฉันในรูปแบบใหม่ รูปแบบที่ดีกว่านี้
ใช่ ฉันเห็นแล้ว ถูกใจฉันเลยนะ
ขอบใจ
ไม่หรอก ฉันสิต้องขอบใจนาย โอไรออน
- ขอบใจเรื่องอะไร - ที่มองฉันอย่างที่นายมอง
คนเรามองตัวเอง ผ่านสายตาของคนอื่นๆ ไง รู้มั้ย
ตกลงพรุ่งนี้จะไปทัศนศึกษารึเปล่า
ไปสิ
- ตื่นเต้นมั้ย - แทบบ้าเลย
แต่ยังไงฉันก็จะไป
ดีแล้ว เจ้าหนู นายทําได้สบายมาก
ยินดีที่รู้จักเธอนะ ไฮเพเชีย
ยินดีที่รู้จักเหมือนกัน มืดมิด
- เธอมีพ่อที่ดีนะ - หนูรู้
เดี๋ยวก่อน ว่าไงนะ
- ฉันไม่เข้าใจ - หนูมาเพื่อช่วยพาพ่อกลับบ้าน
- จากอนาคตเหรอ - คงงั้น
- ในอนาคตฉันโอเคมั้ย - ชีวิตพ่อโอเคเลย
เธอกําลังพูดว่า ฉันไม่ต้องกังวลมากเกินไปเหรอ
ก็ทํานองนั้นแหละ
ดูเด็กทั้งคู่เลย
งั้นเหรอ ดูยังกับอายุล้านปีต่างหาก
อะไรน่ะ
โอไรออน เราตกลงกันแล้วนะ ว่าคืนนี้จะไม่ปลุกพ่อ
ใช่ฮะ นี่มันคืนพรุ่งนี้แล้ว พ่อกับแม่นอนยาวข้ามวันเลย
- ว่าไงนะ ให้ตายสิ จริงด้วย - จริงเหรอ โห เรานอนยาวเลย
ใช่ฮะ พ่อกับแม่คงเพลีย
ผมเลยปล่อยให้นอน จะได้พักผ่อนเต็มที่
นั่นใครเหรอ
เชื่อหรือไม่ นั่นคือลูก... เอ๊ย เพื่อนผม
- โอ้ ยินดีที่รู้จักนะจ๊ะ - สวัสดีค่ะ
- หนูชื่ออะไร - ไฮเพเชียค่ะ
ชื่อเพราะจัง
ผมอยากถามว่าพ่อขับรถไปส่งไฮเพเชียได้มั้ย
- บ้านหนูอยู่ไหนเหรอ - แมนฮัตตันค่ะ
แมนฮัตตันเหรอ หนูมาที่นี่ได้ยังไง พ่อแม่รู้มั้ยว่าหนูอยู่นี่
- พอรู้ค่ะ - แล้วพวกเขามารับหนูไม่ได้เหรอ
ใช่สินะ เดี๋ยวเราลองโทรหาพวกเขาดู
- ทําไงกันดี - ไม่รู้สิ
เราจะไปส่งเธอในนิวยอร์ก ยี่สิบปีก่อนเธอเกิดไม่ได้
หนูรู้
แล้วเธอย้อนเวลากลับมาได้ยังไง
- ไม่รู้ค่ะ หนูไม่ทันคิด - งั้นก็ลองทําอีกที
โอเค
- เป็นอะไร - ไม่รู้ค่ะ แต่มันไม่ได้ผล
แย่จัง บางทีพ่อแม่ฉัน อาจรับเธอเป็นลูกบุญธรรมได้
- ไม่ได้นะคะ แล้วแม่ล่ะ - ดูแม่เขาก็ชอบเธอนะ
ไม่ใช่แม่ของพ่อ แต่แม่ของหนู ที่เป็นเมียของพ่อน่ะ
จริงสิ ฉันมีเมียเหรอ
- มีสิ แม่หนูไง - ฉันรู้น่า
หายนะชัดๆ
เหอ
นายเป็นใครเหรอ
ฉันชื่อทีโค่ ฉันมาช่วย
ฉันมีเครื่องไทม์แมชชีนอยู่บนสนามหญ้า ฉันพาเธอกลับบ้านได้
- ได้เหรอ - แต่เราต้องไปเดี๋ยวนี้เลย
เพราะฉันย้อนเวลามา สัตว์ประหลาดข้ามมิติเลยหลุดมาด้วย
เราต้องทําลายก่อนที่พวกมันจะขยายพันธุ์ และทําลายประวัติศาสตร์
เจอกันในอีก 20 ปี
เจอกันในอีก 20 ปีค่ะ
พอฉันบอกว่า "ไป" เธอก็วิ่งไปที่ยานเลยนะ
ได้เลย
ไป!
สุดเจ๋ง!
พร้อมแล้วนะ
นี่มัน...
พ่อคะ!
ไฮเพเชีย!
หวัดดี ทีโค่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ นายไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
แต่นายเปลี่ยนนะ แก่ไปเยอะเลย
ฉันคงโตขึ้นนิดหน่อยน่ะ
ฉันต้องไปแล้ว
ขอบใจที่พาฉันมาส่งบ้านนะ
ไม่มีปัญหา
แล้วผมก็ขับเครื่องไทม์แมชชีนกลับมาที่นี่
ฆ่าเจ้าสัตว์ประหลาดแล้วก็กระโดดขึ้นเตียง
- ตอนจบสนุกมากเลย - เหรอฮะ
ใช่เลยจ้ะ ขอบใจนะที่ช่วย แม่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก
- ง่วงแล้วเหรอ - ฮะ
- ราตรีสวัสดิ์นะลูก - ราตรีสวัสดิ์ฮะ
เปิดหรือปิด
คืนนี้ปิดละกัน
โอเค นอนให้สบายนะจ๊ะ
พ่อคะ
หลับแล้วเหรอ
- เกือบๆ ค่ะ - เขาคิดตอนจบได้รึเปล่า
ได้ค่ะ เครื่องไทม์แมชชีน
เยี่ยมมาก เครื่องไทม์แมชชีน
ความคิดดีเลยนะ
หนูก็คิดเหมือนกันค่ะ พ่อไม่รีบนอนเหรอคะ
พ่อต้องเข้าไปในเมืองตอนเช้า
เลยกะว่าจะเสพบรรยากาศ ยามค่ําคืนอีกสักหน่อย
โอเคค่ะพ่อ หนูเข้านอนก่อนะคะ
ราตรีสวัสดิ์ ไฮเพเชีย
ราตรีสวัสดิ์ค่ะแม่
ราตรีสวัสดิ์ ไฮเพเชีย
ฉันนั่งด้วยได้มั้ย
ยินดีที่สุดเลย
(โอไรออนท่องแดนมหัศจรรย์รัตติกาล)
(สร้างจากหนังสือ โอไรออนแอนด์เดอะดาร์ค โดยเอ็มม่า ยาร์เล็ต)
(ด้วยความระลึกถึง เมแกน โนเยส และโนเอล แม็คคาวน์)
คําบรรยายโดย แมนนี่ หิรัญ