Sa buong kasaysayan, namuhay ang mga tao nang magkakagrupo.
Pero ano'ng mangyayari pag ang solong survivalists
na mas gustong mapag-isa
ay napilitang magtulungan bilang bahagi ng grupo?
Puro ka lang ganito. At di ako magtitimpi.
Di mo ako tatratuhing sunud-sunurang tanga.
Welcome sa Outlast,
ang kumpetisyon ng survival na may isang milyong dolyar na premyo.
Makakaalis anumang oras.
Kung susuko, magpaputok sa langit
at aalisin ka sa lambak.
Ang patakaran lang ay dapat bahagi ka ng isang grupo para manalo.
Walang batas dito.
Meron!
-Misyon ko 'to. Masusunod ako. -Di mo 'to misyon o grupo.
Ang 16 na manlalarong ito ay hindi lang dapat makaligtas
sa marahas na kagubatan ng Alaska…
Muntik akong magka-hypothermia kagabi.
Kailangan ng mediko. Bumagsak ang kalahok. Wala siyang malay.
…dapat din silang magtiwala sa mga estranghero
at mabuhay bilang bahagi ng isang team.
-Kaya mo 'yan, girl! -Kaya mo 'yan, girl!
Magsasakripisyo at magsasama-sama ba sila para sa ikabubuti ng lahat?
Ayos! Masarap ang hapunan natin, girl.
O magiging makasarili ba sila para talunin ang mga kalaban?
-Ninakaw ang lahat ng gamit. -Ano?
Dapat mandaya at magnakaw para manalo.
Di masama ang mandaya.
Lumabas ka o pasasabugin namin ang mga tubo mo sa loob! Isa,
dalawa, tatlo!
Kahit sa gitna ng kagubatan ng Alaska…
Labas, labas, kung nasaan ka man.
…di nila matatakasan ang isa't isa.
Kung may pagkakataon sila,
gigilitan nila kami.
-Ang bawat isa sa mga manlalaro… -Tirahin mo.
ay handang gawin ang lahat…
Layuan mo ako, pare!
Gusto mo bang manalo dito o di?
-…para manalo at… -Di n'yo kami matatalo!
makatagal.
16 NA SOLONG MANLALARO
ANG GAGAWA NG MGA PATAKARAN NILA
ANG PINAKAMATINDING LARO NG SURVIVAL
ISANG TEAM LANG ANG PUWEDENG
OUTLAST
Nandito ako para maglaro at manalo.
Isang gabi, nag-i-scroll ako sa Instagram
at nakakita ako ng ad na
"Kaya mo bang mabuhay dito?" Makalipas ang apat na buwan, nandito ako.
Labing-anim na kalahok ang maglalaro ng survival
sa isang milyong dolyar na premyo.
Di ko pa gamay 'tong palabas. Pangmatandang Hunger Games ang naisip ko.
Iniwan sila sa malayong bahagi ng Alaska
na may mga baong damit, at pinaghintay sila ng dagdag na panuto.
Dalhin ang sarili mo sa malayo at alagaan ang sarili mo
kasama ang mga di mo kilala.
Masaya 'yon para sa akin.
Iba't iba ang pinagmulan ng mga manlalarong 'to…
Gumaling ako sa adiksyon sa heroin.
Felon ako.
Survivor ako.
Dahil doon, nakakita ako ng madidilim na panig ng sangkatauhan.
…at iba't iba ang antas nila sa survival.
Natuto ako ng survival sa panonood lang ng mga survivalist na palabas sa TV.
Pero handa silang lahat na tiisin ang malupit na kalagayan ng Alaska.
Pangarap ko ang Alaska mula noong bata pa ako.
Nagha-hike, nangangaso, nagkakampo ako.
Sinisikap kong lumayo sa mga tao hangga't kaya ko, kadalasan.
Ang di pa nila alam ay ang paraan para magtagumpay sa laro
ay maging bahagi ng team.
Halos 20 taon na akong pagala-gala.
Single ako. Walang anak, walang alagang hayop.
Malaya ako.
Ako ang boss. May kumpanya ako.
Negosyante ako magmula noong 22 taong gulang ako.
Di ko alam kung paano mautusan o magkaroon ng amo.
Nandito ako para manalo.
Ang sinumang kakilala namin ng pamilya ko ay alam na kailangan namin 'tong pera.
Nasa Alaska na ang mga manlalaro noong taglagas.
Panahon ng madalas na ulan, mabilis na pagbaba ng temperatura,
at pagdami ng aktibidad ng malaking populasyon ng mga oso sa lugar.
Ilang linggo na lang, uulan na ng niyebe sa pagpasok ng taglamig.
Baka di umabot doon ang mga manlalaro.
Sa ngayon, makakapaghintay lang sila kung ano ang nakahanda sa laro.
-Helicopter 'yon. -Walang dala ang mga manlalaro.
Ang makukunan lang ng gamit ay ang mga cargo crate…
-Ang astig no'n. -Di ba?
…na pina-parachute sa field gamit ang helicopter.
Malamang ayos 'yan!
Ang ilan ay maglalaman ng mga suplay,
ang iba ay may mga hamon.
Gawin natin 'to.
Ang huling paglapag ay may potensyal na milyong dolyar na premyo
para sa natirang manlalaro at team.
Oras na ng laro, boys!
Sa unang paglapag, magsisimula na ang laro ngayon.
-Teka, mga tao din ba sila? -Oo.
Marami akong nakikitang marka ng hoof.
-Oo. -Ito na ang pinakamalinis natin.
-Tama. -Nakikita ko ang kalaban.
0 NA ARAW
UNANG ARAW
Ano ba ang meron dito?
-Pangalan? -Corey.
Masaya akong makilala ka.
-Ang pangalan mo? -Javier.
Sige. "Maligayang pagdating sa laro."
"Napadpad ka sa kagubatan."
"Walang botohan para mag-alis ng mga kalahok sa larong ito."
"Ang paraan lang para makalabas ay ang personal na sumuko."
"Makakaalis anumang oras."
"Kung aalis ka,
magpaputok sa langit at aalisin ka sa lambak."
"Dapat manatili kang bahagi ng isang team sa buong laro
para manalo."
"Makakalipat ng team anumang oras,
pero di mananalo sa hamong 'to nang mag-isa."
"Magsimula sa mga ibinigay na kit."
"Abangan ang mga dagdag na mapagkukunan."
"Pumili ng team ng apat ngayon."
Sige, ito na 'to.
-"Pumili nang mabilis… -Rambo.
at humanap ng maayos na matitirahan."
"Mabilis na dumarating ang lamig at dilim."
Binabasa ko pa ang papel. Naramdaman kong may humawak sa shirt ko.
Ka-team ko ang taong 'to. Di ako tiyak sino 'yon.
-Ang dami natin. -Ang dami-dami.
Ang dami-dami.
Puro panghuhusga sa panlabas ang nangyayari dito.
Napili na natin ang team.
Kapag wala kang kilala, 'yon lang ang pagbabatayan mo.
-Gawin na natin 'to. -Oo.
-Sige. -Ako na.
-Ako na ang aalis. -Kaya natin 'to.
Tayo ang huling napili. Alam mo 'yon?
Oo.
Natigilan ako at ilang segundo bago ko naintindihan ang nangyayari.
-Ang dami dito. -Aalis ako.
-Halika.
Nakakilala kami ng mga estranghero dito. Kaya, kami ang tira-tira ng mga grupo.
Kung ibubuhos natin ang lahat, dito na sa grupo.
Tama.
Para maging patas, magkakasingdami ang mga manlalaro
sa apat na team.
Alpha…
Bravo…
Charlie…
at Delta.
-Tara na. -Sige. Handa na kami.
Halos isang oras bago lumubog ang araw at bumaba ang temperatura,
dapat maghanap ang mga manlalaro ng mga angkop na kampo.
-Unang gawain-- -Maghanap ng silungan ngayong gabi.
Ang bawat team ay binigyan ng kuwadrante sa playing field.
Puwede silang magkampo kahit saan sa lugar na iyon.
Para maitatag ang base nila, binigyan sila ng magkakatulad na gear set na may…
-Ayos! -Ayan na.
-…pala, kutsilyo, -Matalas 'to.
-tolda, lanang kumot, -Malaking lanang kumot 'yan.
flashlight,
-Ay, pare! -…panang may walong palaso,
'Yan ang maganda.
-…medical kit, -First aid. Ayan.
-…bato, -Buhay natin.
-…dalawang latang baso, -Papakuluan.
-…mapa, -Mahahanap natin ang daan.
-…pang-spray sa oso, -Dapat may dala tayong ganito lagi.
Oo.
…at apat na flare para sa bawat manlalaro, kung pipiliin nilang…
Di natin 'to bubuksan.
-Di. -…iwan ang laro.
Bawiin n'yo na 'to.
May game trail dito.
-Sige. -Perpekto.
Ingat. Bagalan mo.
Sige.
-Suwabe ang mabagal at… -Mabilis?
mabilis ang suwabe.
Dito.
Hindi ako natutuwa.
Walang mapagkukunan.
Mag-a-alas kuwatro na.
ORAS BAGO LUMUBOG ANG ARAW
May 45 minuto pa ng liwanag.
Nasa gitna tayo ng Alaska at rainforest.
May clearing habang papasok tayo.
Tara na!
Sa kapaligirang 'tong walang patawad, mahihirapan ang pinakamatigas na tao.
4:54 PM UNANG ARAW MAALIWALAS - TEMP NGAYON 38°
Pag mas mababa sa 30° Fahrenheit,
nasa tatlong oras lang ang itatagal ng tao sa labas bago dumapo ang hypothermia.
-Sa nalalapit na paglubog ng araw… -Mauna kayo. Susunod kami.
bubuo ng silungan ang Alpha bago bumaba pa ang temperatura.
Bumubuo kami ng silungan, na isa sa pinakamahirap,
lalo sa ganitong mahirap na lugar.
-Ingat sa paghakbang. Yuko lang. -Oo.
-Kumusta, Justin? -Mabuti.
Mapalad akong gumamit ng mga kasanayan sa labas,
pangangaso, pangingisda, pagbibitag, at lalo sa survival.
Ang perpektong campsite ay may patag na lupa,
malapit sa tubig at natural na proteksyon mula sa mga elemento.
Baka kailangan pa nating lumayo nang kaunti.
Wala pa silang nakikitang lupang tugma sa mga kinakailangang iyon.
Ang pangit dito,
pero puwede tayong magtayo ng silungan dito.
Para di tayo abutin ng dilim. Mainam 'tong mga nakabiting sanga.
Maglakad pa tayo nang limang minuto para makita ang nasa unahan.
-Gusto ko ang orihinal na plano. -Alam natin saan 'to.
Baka umulan ngayong gabi. Kaya, kung nasa natin ang meron tayo
at dinala natin 'yon sa bangkong 'to, dapat umagos ang tubig dito.
Natural tayong tutulungan nito sa pag-iwas sa tubig.
Di tayo makakapagpa-apoy dito. Kaya naman, pero…
Hindi namin kilala ang isa't isa para mangontrol
kapag di kami nagkakasundo o magkakasalungat ang ideya.
Pero sigurado akong mag-aaway ang mga Type A
sa team namin.
Mas patag dito, sa taas.
Iniisip ko paano tayo makakatulog.
Nandito ako para sa sarili ko, pero para maipanalo ko 'to,
kailangan kong maging mas team player imbes na mag-isa.
Sa tingin mo, Justin?
Sige.
Siyam na daang metro sa kalapit na Kampo ng Bravo, isang tiyak na pinuno…
-'Wag hawakan 'tong Devil's club. -…ang umuusbong.
Delikado sa kamay.
DEVIL'S CLUB NA BALOT NG TINIK
Dahan-dahan. Di kailangan ng baluktot na bukung-bukong sa unang araw.
Perpektong lugar 'to.
-Mas mainam kaysa sa kabila. -Oo.
Maghanap kayo. Kailangan ng tuyong sanga sa mas mataas.
-Ibulsa n'yo ang mga 'yon. -Sige.
"Ibulsa n'yo ang mga 'yon" daw.
Di gaya ng Alpha, di tinagalan ng Bravo Team ang pagpili ng kampo
at pagbuo ng silungan.
Kukunin ko ang bato at lilinisin ko 'to.
Buong buhay akong nag-a-outdoor construction.
Magsisipag ako. Bubuuin ko ang mga silungan.
Kukuha ako ng panggatong. Itutuloy ko lang 'to.
Kapag nilinis mo 'to, punitin at itulak mo 'to palabas.
-Sa patnubay ni Javier… -Takpan ang buong gilid ng puno.
dalawang natumbang puno ang pundasyon ng istraktura ng Bravo Team.
-Gusto mong itaklob ko 'to? -Oo.
Baligtarin mo ito nang ganito,
at parang mas dumudulas ang tubig diyan.
Nagdaragdag sila ng mga alder sa istraktura
at sanga ng evergreen para sa natural na insulasyon at pagpapalabas ng humedad.
Mabuti 'yon sa ibabaw
o sa ilalim ng kahoy.
-Ayaw kong mabutas 'yon. -Oo.
Kailangan ng lider sa grupo ng mga lobo. Kaya, hayaan mong si Javier. 'yon
Mas magiging madali kapag may taong nagdedesisyon.
Kung gagamitin ang canvas, maglalagay ng mas payat pa-dito.
Parang pakrus o patawid lang?
Pero linawin mo muna 'to kay Javier.
Dalawa sa apoy at isa ang magkokolekta ng mahabang stick?
Sige, puwede 'yan.
Matagal na akong naglalakbay mag-isa. Alam kong magaling ako nang mag-isa,
kaya 'yon ang pinakamahirap sa buong kompetisyon.
Ang makipag-team sa iba.
-Alam mo paano maghanap ng fatwood? -Ano?
Nagbibiro ka ba? Diyos ko!
Hindi ako plastik magsalita. Pinalaki ako sa tamang pagpuna.
Kung hihilahin mo 'to, ang fatwood ang matigas.
Bumaba ang dagta mula sa puno pagkamatay nito
at naipon ang dagta doon.
-Talaga? -Makakatulong 'yan sa pag-aapoy.
Kilala akong prangka.
-Kailangan ng parang hinlalaki mo. -Maraming tinder?
-Maraming tinder. -Sige.
Kaya sana maging mabait ako, imbes na maging malamig at malupit.
-Maghahanap ako ng driftwood. -Basang-basa 'yon.
Ang kahoy na nakatayo nang tuwid,
alinman sa mga ibabang sanga, mas tuyo 'yon kaysa sa driftwood.
Lagi kong sinasabi, balang araw pupunta ako sa Alaska,
at lilibot, magkakampo, at mangangaso ako, kaya maswerte akong nandito ako.
Oh, squirrel.
Gusto-gusto kong mag-isa ako.
'Yon ang masayang lugar ko. Di ko tinamaan ang mga 'yon.
Magaling akong mangingisda at mangangaso.
Wala akong alam sa mga halaman at berries at mushroom.
Ito ang pinakatuyong nakita ko. Dapat masunog 'to.
Nakatolda na at umaasa si Javier na gagana ang disenyo niya
para magkulob ng init sa silungan.
Kapag pa-doon ang init, pumapasok 'yon sa butas.
Kung makakapag-apoy sila bago gumabi,
kung saan bababa ang temperatura.
Kumuha ng maraming stick.
Sapat ang hawak namin para makagawa ng magandang init.
Kukuha pa ako nito. Kulang 'to.
Wala gaanong ilaw, kaya ituloy mo 'yan.
Ang kagalang-galang na lider natin, mukha.
Kailangang may gumawa nito.
Hoy, umakyat ka dito para makita mo.
Walang magiging perpekto.
Walang Hilton dito.
Lumaki ako sa napakahirap na pamilyang hindi mapagmahal.
Kaya, buong buhay kong pinatunayan ang halaga ko.
Pero kita mong natural na tolda 'to.
-Pasok pa tayo. -Gamitin na lang natin 'yan.
Ito ang nagtulak sa aking matuto sa bawat aspetong posibleng makuha ko.
Ako si Jill, pero Jack of all trades.
Kung walang kahit ano doon sa unahan, puwedeng bumalik.
Sa ngayon, kailangan natin ng silungan.
Di mag-isang makakaligtas dito at matatapos ang laro.
Kung maghahanap pa tayo, gahol na tayo sa oras.
Detective ako. Hanapbuhay ko 'to.
Kaya, malamang mas magiging mabangis ako.
Ang urong-sulong… ang isa sa mga ayaw ko, para sa kaalaman n'yo.
-Gawin na natin 'to. -Sige.
Inaalala ko ang babaeng taga-Kentucky, si Jill. Talagang matapang siya.
Hoy, Lee, bumalik ka.
Ayos lang ako!
Sa ngayon, dapat bilisan nating magdesisyon
para makapagtayo ng silungan at maging handa para sa gabi.
Papailalim ako sa puno, titingnan ko ang kabila't babalik ako.
Tinutupad ng Team Alpha ang pangalan nilang
team na puno ng alpha na nagbabanggaan.
Sinusubukan nating magsama-sama!
Pero nagsayang sila ng oras sa katigasan ng ulo nila.
Pakibuksan 'yan.
Nagdesisyon silang bumuo ng silungan sa gilid ng burol, na ipinayo ni Jill.
Itali mo ang mga tolda sa bangkong 'to.
Dadaloy ang tubig sa ibabaw nito.
Mukhang di 'to magandang tulugan.
Ang rehiyon ng Neka River ay nauuri bilang rainforest,
na tumatanggap ng average na 60 pulgada ng ulan bawat taon.
Dapat mabilis na magtrabaho 'tong mga team
para bumuo ng silungan o nanganganib silang lamigin at mabasa.
-Ang Charlie Team… -Ingat sa kaliwa.
ay naghahanap din ng lupang angkop na tayuan ng kampo.
Sige.
-Mukhang maganda ang lugar na 'to. -Oo, ang lugar na 'to.
-Makakahanap tayo ng malalapad na sanga. -Oo.
At makakapaglagay ng frame ng tolda.
Wrestling coach ako sa paaralan. Lagi akong nagiging lider.
Doon ako magaling. Ipinapaalam kong gusto, kailangan ko 'to.
-Makakapagtayo tayo ng silungan-- -Maraming devil's club.
Ang dami dito.
-Ano sa tingin mo? -Kahit saang makakapag-apoy.
Lumaki ako sa labas.
Oo, kaya batang militar ako,
palipat-lipat.
Magaling ako sa team, pero gusto kong mamuno.
-Lean-to? -Oo, at magtukod ng kahoy o kung ano.
-Oo naman. -Sige.
May cordage ang Charlie sa dalawang puno at bumubuo sila ng basic lean-to.
Ayos naman.
Gumagawa si Nick ng pansamantalang pangtukod ng ilalim sa lupa
at para panatilihing tuyo ang tulugan.
Gusto kong tamaan at patalbugin nito ang tubig sa lupa, hindi bumalik sa loob.
Sige.
Nag-aalala ako kay Nick. Laging may alpha na lalaking
nag-iisip na siya ang dapat magpatakbo ng lahat at…
May ideya ako.
Mag-aapoy tayo dito, at hahanap tayo ng sasalamin sa init.
Gumawa ng pader dito, fire pit sa paligid, parang linyahan 'to ng bato.
Di ko alam saan tayo hahanap ng mga bato.
May isang tao akong hindi nakakasundo.
'Yong tipong 'di tumutulong. Ayaw ko 'yon.
At kung 'di mo sila maaasahan, baka magkaproblema tayo, totoo.
May ideya si Nick paano patibayin ang silungan
gamit ang pagsuporta pa sa harap.
Kung magagawa natin 'yon, mas malaki. Dito ang apoy.
Pero mamaya na yata 'yon.
Dumidilim na at gahol na tayo sa liwanag.
Kailangan na mag-apoy, ng panggatong,
para kahit papaano, natutuyo na 'to.
Nasa Texas State Guard ako,
at marami sa mga lalaki ang nagsabing,
-"Babae ka. Di mahalaga ang sasabihin mo." -Hindi talaga matutuyo 'to.
'Yan ang isa sa mga takot ko,
kung nasa grupo ako at ako lang ang babae.
Pero may isa pang babae sa team. Salamat sa Diyos.
-'Yan kaya? -Oo, sa tingin ko, magagamit natin 'to.
Ang pagiging mas matanda sa ganitong kapaligiran
ay talagang bentahe sa akin, dahil kaya kong magtiis.
Nasa malalaking bundok, malamig na panahon,
wala masyadong pagkain.
Marami, lalo ang kabataan, ang baka walang tatag ng isip
at kakayahang maghanda at magtiis.
Sabik akong subukin ang sarili ko at makita hanggang saan ako.
Tingnan mo, bahagyang bahaghari.
-Oo. Nakikita mo ang bahaghari? -Good vibes sa unang araw.
Reading rainbow…
Sa silangan ng Charlie, daan-daang metro lang ang layo, ang Team Delta…
Sa likuran ng mga puno.
…ay pa-kuwadrante nila…
Bukas yata doon. Mapoprotektahan tayo sa hangin.
…at nakahanap ng iniisip nilang angkop na kampo.
Tingnan mo ang gubat na nilulubugan ng araw.
Ano sa tingin n'yo?
Magandang ideya 'to.
Mga outcast kami dahil noong nabuo ang mga team,
kaming apat ay di napili.
-Di ko alam ang tawag dito. -Para sa--
Maipapana ang mga 'to sa tuod, mga squirrel at kuneho.
-Si Paul ang mangangaso namin. -Chef din ako.
Naku.
Alam na alam ni Dawn kung ano ang makakain namin dito.
Nasa Marine Corps ako at inhinyero si Joel.
Outcast.
Haha, sa iba. Medyo kinarma kayo d'on.
Handa na at malamang kailangang putulin ang mga 'to.
Karaniwang bumubuo ng kampong pang-isahan itong mga solong lobo.
Pero dahil sa limitadong liwanag, mabilis at tulong-tulong na kumikilos ang Delta.
Sa kapaligirang 'to, di 'to ang lugar na puwede kang maupo at mag-isip.
Kailangan mong magpatuloy.
Gamit ang mga ridgepole na pinutol ni Joel…
-Maganda 'yong mga ridgepole. -Oo.
…at ang taling nasagip ni Jordan sa parachute drop…
Kaunti lang ang gamitin mo.
…na ipinangtaas ng dalawang nakaangulong brace para iangat ang tolda.
Madalas akong mangaso at mangisda, kaya at home ako.
Malaking bentaheng galing ako sa militar.
Pero ang kaalamang posibleng mabuwag ang team na ito…
-Dito. Di, sa ilalim. -…ay di maaalis sa isip nila.
Kumikilos ako nang may layuni't direksyon. Sundin o kalabanin mo ako.
-Wow, ito… -Sapat ang espasyo ng lahat?
Malapit na 'tong mabuo.
Lumaki akong mahirap sa Eastern Kentucky. Mahirap sa bahay.
Di mo alam dahil mahirap ang lahat. Ganito kami para mabuhay.
Magiging bitag 'to. Kakain tayo ng squirrel.
Ayos.
Minsan, kung di ka naglagay ng karne sa freezer,
mahihirapan kang kumain sa taglamig, di pagmamalabis.
Malayo na ang narating ko, at gusto kong malaman kung ako pa rin 'yon,
balikan lang ang kinalakihan ko.
Akin na ang palakol. Lilinisin ko 'to.
Bigyan mo kami ng pag-aapuyan, kung gagawin mo 'to.
Kung titingnan ang team, nakakasundo ko ang lahat.
Pero nahihirapan ako sa mga taklesa at mapilit at lumalampas sa hangganan.
-Ano'ng ginawa natin para mapala 'to? -Pero kapag umulan, hindi na masyado.
Sa pagtatapos ng Unang Araw,
nakabuo na ang apat na team ng mga payak na silungan.
Bagama't pinakinabangan ng team Alpha at Bravo ang natural na lupain,
pinili ng team Charlie at Delta ang istrakturang lean-to sa patag na lupa.
At sa paglubog ng araw sa Alaska sa dapit-hapon,
ang tanging paraan para labanan ang paparating na lamig
ay sa pamamagitan ng apoy.
Mahirap nang magpa-alab ng apoy.
Dumidilim na.
Basa na ang lahat. Basa na ang lupa at hangin.
Puspos kami ng adrenaline. Maraming nagagamit na calories.
Pero kailangan naming mapa-apoy 'to.
Kailangang matapos kaagad 'to.
UNANG GABI - ORAS BAGO LUMUBOG ANG ARAW 9 NA MIN - TEMP NGAYON 40° F
Ah, punyeta.
Sige.
Pumasok ka.
-Ang Alpha at Bravo… -Sige na, baby.
Buwisit ka.
…ay di pa nalulutas ang mamasa-masang palaisipang ito.
Ito ang lahat ng lumot na binilog.
Iniisip mong di na 'yan masyadong basa, 'di ba?
Ang lumot na nakolekta ng Alpha…
Di ko 'to mapa-alab.
o ang maliliit na kahoy na ginagamit ng Bravo ay tuyo na para mag-alab.
Sige na, baby, ituloy mo.
Hindi, putang ina. Natakpan ko.
Napakalaking espongha ng lugar na 'to.
Wala tayong mahahanap na tuyo dito.
-Marunong kang mag--? -Oo. Diyos ko.
-Ginagawa mo sa gilid. -Oo.
-Pitikin mo 'yan gamit ang pulso mo. -May ilan akong inaalala kay Nick.
Hindi ako kung sinong babaeng nandito para umalis kapag napuno na ako.
Magtatagal ako dito at sana makita niya 'yon.
Sandali.
-Di natuloy. -Sandali.
-Palalakihin mo 'yang bulak? -Nasa kit 'yan?
Oo.
Walang patakaran dito, kaya nilulutas ng Charlie ang problema sa basa
gamit ang mga bulak ng medical kit bilang pampaningas.
-Ayan. -Ayan.
Walang patakaran sa laro, pero 'yan ang survival. Pareho lang 'yon.
-Marahang dagdagan. -Oo.
Pagiging matalino lang at pagtiyak na sasamantalahin mo ang lahat ng puwede.
-Pumili ako ng magandang team. -Oo.
-May apoy at silungan tayo, pare. -Tama.
At unang araw na, pare!
-Oo. -Unang araw!
Teamwork 'yan!
Sa malapit, nakita ng Delta Team ang parehong solusyon.
Masaya ako sa inihanda natin dito.
Ayan.
-Bubong, apoy… -Oo.
At naka-isang-katlong araw na tayo.
Sa tingin ko, ayos na tayo. Magiging magandang unang gabi 'to.
Ako lang ang nilalamig dito?
Pinipilit kong 'wag isipin 'yon.
Oo, mukhang yari tayo, boys.
Magkakaproblema tayo.
ALPHA CAMP - 10:28 PM - UNANG GABI HANGIN - MAGDAMAG NA TEMP 33°
Sobra akong nilalamig.
Tulog na ba kayo?
Hindi, halatang hindi.
-Lumamig. -Seryoso. Biglang bumagsak.
Naramdaman mo ba 'yon?
Pare, bumagsak. Nilalamig ako.
Oo.
Ang malala pa, mukhang hindi lang nagyeyelong lamig
ang nagbabanta sa mga manlalaro ngayong gabi.
-Pare. -Sobrang lapit ng mga 'yon.
Naaamoy mo ba 'yan?
Oo, naaamoy ko.
May naaamoy akong malakas na simoy. May gumagalaw yata.
Di lang tanyag ang mga brown bear ng Alaska dito…
Parang may naririnig akong gumagalaw doon.
Oo, ako rin.
…laganap ang mga ito.
Sa tumatagingting na 2.5 oso bawat milya kuwadrado,
ito ang pinakamataas na rehiyon ng oso bawat milya kuwadrado… sa mundo.
Oso 'yon.
May oso sa malapit.
Magbantay kayo.
Hawak ko ang spray ko.
Hindi talaga ako matutulog.
IKA-2 ARAW
Pagsapit ng umaga, naranasan ng mga manlalaro ang unang gabi nila
sa bago nilang tahanan sa Alaska.
Ang hirap kagabi. Malamig.
Unang umaga…
sa silungan namin.
Para kaming mga sisiw sa hawlang 'to.
Masikip sa nine by nine na tolda namin.
Medyo naghihilik ang lahat, dito at doon.
Hindi ako naghihilik.
Medyo malamig at basa.
Mabigat ang paghinga mo.
Parang mamamatay ako.
Ang hirap talaga sa unang gabi.
Parang dalawang ice cube ang pisngi ng puwit ko.
Pinakamasamang tulog ko 'yon.
Suwerte kayo, tatlong beses lang akong bumangon at umihi.
Kahit may pampainit na apoy, mahirap ang gabi ng team Charlie at Delta.
Sige na.
Pagod na pagod ako.
Wala akong tulog.
Nakakainis kagabi.
Masyadong lubak ang lupa para maging kumportable ako.
Pampagising talaga ang unang gabi. Dumidilim ang Alaska.
Sa gitna ng gabi, ala-una, nagising kaming lahat sa sobrang lamig.
Nagsimulang humina ang apoy. Naubusan kami ng panggatong.
Kaya humirap kagabi.
Medyo natauhan kami. Di kami kasing ligtas ng iniisip namin.
Nagawa ng Charlie Team na patagalin ang apoy sa buong gabi…
Pare, umaatungal 'yon buong gabi.
-…pero ang pangkolekta ng tubig nila… -May kaunti.
ay hindi pa rin maayos.
Kung susundan natin, may mga batis sa may latian dito.
Sa ikalawang araw, ang malinis na tubig ang inaalala ko,
dahil napapaligiran kami ng maiitim na tidal pool ngayon.
Baka may magandang hunting spot doon.
Maraming senyales ng oso at usa.
-Pero may tubig? -Meron.
-Malaking bahagi 'yon. -Gustong bumisita.
Lumaki ako sa 250 akre sa bahay ng papa ko,
doon ako tinuruang mabuhay.
Sa bahay ng lolo't lola ko, halos araw-araw akong nangaso.
Sarhento ako sa Marine Corps, kaya kaya ko ang anumang sitwasyon.
Gutom ako. Umalis ako sa trabaho para dito.
Narito ako para manalo.
Doon makikita ang tubig.
-Ayos lang puntahan 'to. -Tara.
Masayang makilala ang lahat. Nagkakasundo kami bilang isang team.
-Espiritu! -Tsek!
-Humanap ng sariwang tubig ng team. -Si Nick ang magaling mangaso.
Mahilig mangisda si Angie.
Magiging front-runner ako.
Marami akong praktikal na karanasan
para punan ang mga kulang at palakasin ang team ko.
-May mga tasa kayo? -Oo.
Nakatuon ako ngayon sa Rule of Threes.
Tatlong oras ka lang tatagal sa labas kung walang angkop na silungan.
Tatlong araw ka lang nang walang tubig
-at tatlong linggo nang walang pagkain. -Ano sa tingin mo, Andrea?
Di 'to dumadaloy.
Kailangan ng makukunan ng sariwang tubig.
Walang kahit ano doon.
Susubukan kong magsipag
at maging pandikit na nagbubuklod sa team.
Sandali.
Ano ba ang meron dito?
Sariwa ba?
Wala sanang beaver dam sa itaas, at makakain natin ang tae n'on.
-Di magandang makasagap ng Giardia. -Kaya ko 'to.
-Sandali. -Kailangan pa natin 'tong pakuluan.
Nagulat ang team sa pagsugal ni Andrea.
Malinaw, at dumadaloy 'to, kaya…
Mas mainam man ang dumadaloy kaysa nakatigil na tubig,
posibleng may panganib pa rin ito ng kontaminasyon ng bacteria
o kahit mga parasito.
Sa pagpunta dito, malaking sugal ang tubig.
Uminom siya ng kaunti.
Ayos lang. Sana lang di sapat para magkasakit.
Problema ang kawalan ng mabilis na dumadaloy na tubig dito, sa malapit.
Kaya, ito ang papakuluan.
Bueno, tapos na ang unang gabi, Alaska.
Kapag nasa ibang lugar, at nakita natin ang nasa lugar…
Lilipat ba tayo?
Pagkatapos ng malas na unang gabi sa malubak na lupain
at walang malapit na makukunan ng tubig…
Maglakad tayo sa baybayin at maghanap tayo ng mas magandang lugar.
Oo.
…nagpasya ang Alpha na lumipat ng kampo.
Ang mga ugat sa ilalim namin ay hindi kumportable.
Sa isa pang araw na walang tubig ay lalo silang mahuhuli
sa Rule of Three ng survival.
Tatlong araw na walang tubig, tatlong linggong walang pagkain.
At ngayon, napapag-iwanan kami ng iba pang team.
Marami akong kakayahang meron ang bawat Marine.
Ang isa sa mga matututunan mo sa militar
ay kung ikaw ang gagawa ng plano,
dapat 100% ang kumpiyansa mo.
Si Jill, pinili niya ang lugar namin.
Hindi talaga 'yon matitirahan.
Kaya, ang plano ko sa pagpapabuti ay pangunahan ang team namin.
Isang buwan akong nabuhay sa ulan,
at nakayanan ko 'yon.
Kung makaka-angat kami mula sa sahig sa susunod na lugar,
siguradong makakadagdag 'yon ng ginhawa.
Sinubukan nila akong sisihin.
Kailangan kong makapagdesisyon para sa team ko.
-Wala tayong naiwan, tama? -Doon tayo dumaan.
-'Yan ang pinakamadaling daanan. -Sige.
Hindi ako ang sunud-sunuran na babae sa grupong 'to.
Patatakbuhin ko 'to paano ko man gustuhin.
Habang naglilibot ang Alpha, nakakakita sila ng usok sa kabila ng ilog…
Napatagal nila ang apoy.
…hudyat sa kanilang nagawa ng kalabang team na magpa-apoy
kahit nabigo sila.
Kudos. Bilib ako sa 'yo.
Pero gaano karaming enerhiya ang nagamit mo sa magdamag?
-Imbes na di kumportable sa unang gabi-- -Nakapagpahinga tayo.
Alam kong kakayanin ko ang kagubatang 'to dahil may mas matindi akong napagdaanan.
Binaril ako sa mukha ng lalaking mahal ko gamit ang kalibre 22 na baril.
Mabuti na lang at mga 15 talampakan ang layo niya,
kaya dumiretso 'yon.
Gusto kong sabihing 'yon ang pinakamasama na nangyari sa akin, pero di.
Nakakita ako ng madidilim na panig ng sangkatauhan.
Pinalakas n'on ang mga pandama ko.
Mukhang interesante 'to.
Medyo mahirap makita. Sundan pa natin nang kaunti?
Matatag ang mga babae.
Binabantayan ko si Lee, para masiguradong ayos siya.
Mas madulas 'yon kaysa uhog.
Siya ang pinakamatanda sa grupo, at dapat alagaan mo ang team mo.
Sa nalalapit na buong 24 na oras na walang tubig,
naghahanap ang Alpha Team ng bagong lokasyon
at mas mainam na suwerte.
May naririnig akong talon.
Ayos.
Ah, oo.
-Ang ganda. -'Yan ang tunog ng musika.
Sariwang tubig!
Matapos makakita ng malinis na tubig, makatuwirang magtayo ng kampo sa malapit.
-Oh. -Bakit?
Halika't tingnan mo 'to.
May mga batis sa magkabilang gilid natin. May ipunan ng tubig sa magkabilang gilid.
Di 'to patag, pero kung matutulog tayo nang nakaangat ang ulo, gaya ng kagabi…
Di ito perpekto, tama, pero ano'ng magiging perpekto dito?
Walang perpekto dito.
Nasaan si Lee? Lee?
Lee!
Pinapakiramdaman ko si Lee. Sa ngayon, parang gusto niyang mas mapag-isa.
Parang nasa sarili niya siyang mundo.
Baka kagaya ko si Lee.
Talagang Type A ako, at mahirap sa akin ang grupong 'to.
Baka mahirap din 'to sa kanya.
Matapos ang malamig na gabi, nagpahinga ang Bravo sa pagpapa-apoy…
Kailangan natin 'yon.
-…para maghanap ng pagkain. -May blueberries para sa 'yo.
Namimitas ng berries sina Brian at Corey.
Nilibot nina Javier at Tim ang baybayin.
Mukhang malalim doon. Gusto ko sa mababaw.
Oo. Naghahanap tayo ng talangka at ibang bagay?
Naghahanap tayo ng anumang makakain.
Nasa 24 na oras na mula noong huli akong kumain ng pangtao.
Nakakita kami ng iba't ibang uri ng seaweed na naiwan ng tide.
-Malinis at malutong 'to. -Oo.
Pero gusto ko ng karne.
May pool dito.
Dito nakukulong ang mga bottom-feeder.
Karaniwan mong tatapikin ang kabibi.
Kung 'di 'to mabubuksan ng kamay, buhay 'to.
Nasa sangang-daang punto ako ng buhay ko.
May taong "Gusto kong maging doktor o abugado."
"Gusto kong ganito." Sa kasamaang palad, di ako gan'on.
Ngayon ko lang 'to nagawa.
Makakain ba ang mga 'to?
May mga ekspertong kumain nito at namatay.
May ipapakita ako. Tingnan mo 'to.
Ang mga Tlingit ang mga tao ng tide.
Kapag bumaba na ang tide, nakaayos na ang mesa.
Hinahalikan nila ang bawat isa.
-At tikman? -Di. Hahalikan at iipunin ang mga 'to.
Sa 30 minuto hanggang isang oras, kung namanhid ang labi, di 'to kakainin.
Kapag naipasok mo 'to sa katawan mo, 50% ang tsansang mamamatay ka.
Di ko 'to pipiliin ngayon.
May reserba pa tayong taba. Baka magbago ang isip natin bukas.
Nagbabago na ang isip ko.
Pupulutin ko na sana at hahalikan ang bawat isa sa mga 'to.
Sa pakikipag-usap sa kanila, nagulat ako sa kawalan nila ng karanasan.
Pero sa larong 'to, hindi mo naman talaga kailangang magtagal
sa team na sinimulan mo.
Kaya, tinatandaan ko 'yon.
Mahusay at malinaw ang mga pasya ni Javier para maligtas kami.
Pero sa ngayon, wala kaming pagkain.
Di kami makapagluto dahil walang apoy.
Magaling akong sumunod at lumugar, pero kuwestiyonable na ang mga desisyon,
kaya mag-uusap kami.
Umalis na tayo sa baybaying 'to at magpa-apoy na tayo.
Sa ngayon, pinatunayan ng Delta na nararapat silang kalaban
ng Alaskan nilang katunggali.
Nakapagpa-apoy sila.
Nakahanap sila ng malapit na tubig na maipapakulo at ligtas inumin.
Ang pinakamaganda sa paggising, pinakuluang tubig.
Bumubuo pa rin sila ng ligtas na silungan,
at tulad ng iba pang team, iniisip din nila ang paghahanap ng pagkain.
Naghiwalay ang team para magawa ito,
habang naghahanap si Jordan ng usa.
Ito mismo ang hinahanap ko.
Mukhang hoof 'to.
Nasa malapit lang sa kampo si Paul para tingnan ang patibong niya.
Siguradong may muntik mahuli.
Lintik.
Nahuli siya sandali. Ilalagay ulit natin 'to.
Sobra para sa almusal.
Baka pati sa tanghalian.
Kahit walang dala si Paul nang maghanap ng nakulong na hayop,
may natuklasan ulit siyang nagpapatunay na may ibang hayop…
-Oo nga. -na buhay at malapit.
Senyales ng oso?
May naamoy nga ako sa kampo kagabi. Baka oso.
Mas maraming bakas at may amoy ng oso doon, kaya tiyak na sa daanan nila 'yon.
Sinubukan kong tukuyin kung nasaan ang iba pang team, pero walang usok.
-Ayos. Puwede silang lamigin. -Tama.
-Mauunang lumipad ang mga flare nila. -Mabuti siguro 'yon para sa atin.
Galing ako sa farm ng baboy sa Silangan ng Indianapolis.
Lumaki ako sa pangangaso, pangingisda, patibong.
Kung tutukuyin ko ang superpower ko sa survival,
'yon ay ang kaya kong makipag-team
at bumuo ng pagkakaisa,
kahit sa pinakamahihirap na sitwasyon.
-Nakakita ako ng dalawang malaki! -Ayos.
Diyos ko. Ayos!
-Nakahanap ka ba? -Oo, nakatambay lang 'to.
Nagpatiwakal ang mama ko noong 2016.
At magmula n'on,
'yong gana sa pagsubok sa sarili,
ginawa ko 'yon, bilang pag-alala at parangal sa kanya.
-Isang daan na lang ang kailangan natin. -Oo, literal na ilang kamao pa.
Sa kampo, ang Delta ang unang nagluto
at kumain ng maayos na pinakuluang tahong.
Kain habang mainit.
Dahil may pagkain, tubig, at apoy na,
mukhang maagang nangunguna ang Delta Team.
Tara na, Jordan! Oras na para kumain.
-Kumakain kami. -Sige.
May berry ako dito.
-Di ka pa nakakakain ng berry? -Di, pero dapat sa 'yo 'yan.
Ang babait n'yo.
Bagay ako sa mga underdog.
Lumaki ako sa isang maliit na bayan na may 25 katao.
Noong bata ako, nasa likod ako ng kabayo sa bundok.
Dahil kaya kong mangaso at magporahe, tatlo, apat na buwang ako lang sa gubat.
Kumportable ako sa kakahuyan.
Kasama ang mga tao, di masyado.
Pero umaasa akong babagay ako sa team,
dahil nandito ako para manalo.
110 porsyento, mananalo ako sa larong 'to.
Di yata kumakain ang iba pang team tulad natin ngayon.
Naghuhudyat ang langit na uulan.
Pero ang hindi alam ng mga manlalaro, sa bahaging 'to ng taon,
hindi abnormal na umabot nang isang linggo ang mga bagyo.
Sa kampo ng Charlie…
ang pagdating ng lehitimong sariwang tubig ang huling iniisip ng lahat.
Buong araw na akong nagsusuka.
Katatapos ko lang tumulong na itayo ang silungan namin,
at bigla na lang,
ayaw ng katawan ko sa kahit anong pagkain o tubig.
Di ko 'to makontrol.
Diyos ko, di ako makahinga.
Naku.
Para sa akin, gan'on sinasabi ng katawan kong may mali.
Pare, malinaw 'tong tubig. Baka makakabuti sa 'yo 'yan.
Uh-uh. Hindi ngayon.
Ilang oras na,
at ang pagsusukang nararanasan ni Andrea…
ay walang humpay.
Sa Kampo ng Bravo,
patuloy na nagtutuon ang team sa apoy.
Ang pinakamahalaga sa amin ngayon.
Kaya nagtitiwala sila sa umuusbong na lider ng team, si Javier.
Bilang isa sa dalawang team na walang apoy,
mababa ang moral nila.
Kung wala 'tong apoy, yari kami.
Nakakainis ang lugar na 'to.
Basang-basa ang lahat. Nabubuwisit ako sa islang 'to.
Nakakadismaya, pare,
pag nakakita ka ng isa pang apoy. at gan'on ang kundisyon ng lahat.
Ano'ng ginagawa nilang di natin ginawa? Ano'ng meron sila?
Mas tuyo ang kahoy nila? Mas magaling sila sa atin? Malay natin?
Gusto mong manatiling positibo,
pero realista rin ako…
Kung wala 'to, pare, walang pagkain, walang init, walang tulog.
Talo kami sa labang 'to.
Ang tahimik ngayon sa Kampo ng Bravo.
Mag-isip ka ng positibo.
Mga pare, maghanda tayo ng pampaningas.
Si Javier, mabait siya, pero pangit siyang lider.
Pakituloy 'yong mga yamuyam.
'Yong micromanaging, nakakainis.
Gamitin mo ang palakol. Ilabas mo ang gitna.
Pare.
Hoy, mga pare? Rambo?
Alam namin ang dapat naming gawin.
Di namin kailangan ng mamang dumadada kada 10 segundo, hoy!
Hoy, mga pare?
Hoy, may tao ba dito?
Si Javier, malamang mas marami siyang alam kaysa sa aming lahat,
pero sakit sa ulo si Javier.
At nang isang oras na lang bago lumubog ang araw…
-Susmaryosep, mga pare. -nagtagumpay si Javier.
Hoy, pakitulungan ako.
-Sige. -Kailangan ng panggatong.
Nakapagpa-apoy ka na?
Oo.
-Pare, ayos! -Good job.
Pare, oo, babaguhin nito ang laro.
May moral na ulit!
Pakituloy ang mga chip.
Mas masaya ang lahat.
Noong walang apoy, binigyan ko ang sarili ko ng dalawang araw.
Kailangan natin ng panggatong para di 'to mamatay.
Hoy. Kalma, pare.
Di ako sigurado kung ano'ng nangyayari,
pero pakiramdam ko, sa ganitong sitwasyon, lalala lang 'to.
-Hindi. -Ayaw kong hilahin kayo pababa.
-Hindi, hindi. -Ayaw mo 'yan.
-Hindi. -Ayaw mo talaga 'yan.
Ayaw ko. Di ko alam kung kakayanin ko ang gabi.
Nasa labas ako, nagsusuka.
Inaayawan ng katawan ko ang anumang pagkain o tubig na meron kami.
Pero hindi ako 'yong tipong madaling sumuko.
Lalala lang 'to.
Di ko inaasahang magsusuka ako nang matindi.
May mali.
Kaya, walang ibang paraan kundi ang umalis.
Nakakalungkot 'to, pare.
Dismayado ang team ko, pero 'di ko 'yon gagawin maliban kung talagang kailangan.
Maipapanalo n'yo 'to.
Dinurog niya ang puso ko, pero sana ayos lang siya.
Magaling si Andrea. Mami-miss namin siya.
Mababawasan ng isang kasalo sa pagkain,
pero mababawasan din ang katulong sa kampo.
Kaya makakaapekto 'yon sa amin.
Magaling si Andrea,
pero di niya yata naintindihan ang pinapasok niya.
-Magpakatatag ka. -Oo, kaya namin 'to.
Matagal na akong coach ng wrestling, at nakikita mo 'yon.
Parang sakit ang pagtigil.
Ang mga bagay na pinagtalagahan mo, kasal, mga pagkakaibigan, mga relasyon.
Pinakamasama ang mga sumusuko.
Mahirap sumuko sa unang pagkakataon,
pero sa susunod, madali na 'yon.
Sa susunod ulit, madali ulit.
Mas dadali lang 'yon sa buong buhay mo.
Miserable 'yon.
Pag sumuko ka sa akin nang isang beses, alam ko na kung anong klase ka ng tao.
At ayaw kong sabihin 'yon dahil di 'to para sa lahat.
Pero,
alam mo, masama ang sumuko.
Si Andrea ang gusto ko sa team ko,
at ngayon wala na siya.
Kung nasa team ako at ako lang ang babae,
paano na?
Kakayan-kayanan na lang ako?
Kahit na di nila alam kung sino, o galing sa aling team…
Apat pa rin kami, mga bruha!
Ang flare ni Andrea ang hudyat sa lahat ng kampo
na ang una sa 16 na manlalaro ay nagpasya nang sumuko sa laro.
Uy.
-Ano? -Nakakita ako ng flare.
-Ano?! -Oo.
Nabawasan ng isa.
Kahit na pinalapit nito ang mga natira sa tagumpay…
Ayaw kong magsaya, pero gusto ko.
…paalala din ito ng haharaping hirap.
Kahapon, noong nilalamig ako, sinabi kong di ako puwedeng mauna.
Sa dalawang araw lang, itong kapaligiran sa Alaska
ay naging pinakamalaking hamon sa buhay nila.
Hindi yata kayang tumagal ng mga tao nang 45 araw dito.
Walang makakagawa nito. Wala.
Di nila alam, di ang kapaligiran sa Alaska
ang pinakamahirap na bahagi nitong laro.
Hindi pa nila nahaharap ang isa't isa.
Walang patakaran. Puwede mong sunugin ang buong kampo nila.
Diyos ko.
Nandiyan ba siya? Sinuwerte ba tayo?
Lumayo ka sa akin, pare!
Di 'to ukol sa survival, kundi sa pinakamasama.
Gusto mo nang umuwi, pumasok doon, lamigin, at umuwi.
Mga makasariling tarantado!
Handa akong paputukin ang flare.
Handa akong ibato sa 'yo ang flare ko!
Pahirapan sila. Mamamatay na tayo sa lamig.
Araw-araw akong dinudugo.
Nagnakaw sila sa kampo natin. Wala na!
-Ayan na siya. -Ninakaw nila ang gamit ko.
Pupuntahan ng bruha ang balsa!
-Pugutan na lang natin sila. -Talaga.
Tagapagsalin ng subtitle: April Jean V. Abendan