Na przestrzeni dziejów ludzie żyli w grupach.
Co będzie, gdy kochających survival samotników,
stroniących od współpracy,
zmusi się do życia w stadzie?
Nic więcej nie robisz. Mam tego dość.
Nie dam się traktować jak uległą sukę.
Oto Outlast: razem po wygraną,
survivalowe zmagania o milion dolarów.
Zawsze można się wycofać.
W tym celu wystarczy wystrzelić racę.
Zapewnimy ewakuację z doliny.
Zasada jest jedna: aby wygrać, należy współpracować z drużyną.
Tu nie obowiązuje prawo.
Obowiązuje!
- To moja misja i ja dowodzę. - Bzdura.
Szesnastu zawodników musi przetrwać
w bezwzględnej alaskańskiej dziczy.
Wczoraj byłem o krok od hipotermii.
Szukamy lekarza.
Mamy nieprzytomnego zawodnika.
Muszą też zaufać zupełnie obcym ludziom
i przeżyć jako drużyna.
- Dalej! - Tak jest!
Czy się poświęcą i połączą siły w imię wyższego celu?
Tak! Dziś ucztujemy.
Czy uciekną się do samolubnych taktyk, by pokonać przeciwników?
- Ukradli nam rzeczy. - Co?
Bez oszustwa i kradzieży nie wygramy.
Nieczysta gra? I dobrze.
Wychodźcie albo poprzebijamy wam dętki!
Raz,
dwa, trzy!
Nawet w środku alaskańskiej puszczy…
Wyłaź, gdziekolwiek jesteś.
…nie można się ukryć.
Gdyby mieli okazję,
poderżnęliby nam gardła.
- Każdy z zawodników… - Wal.
…zrobi wszystko…
Odwal się!
Chcesz wygrać czy nie?
…by wygrać…
Nie pokonacie nas!
…i przetrwać.
16 SAMOTNYCH WILKÓW
TWORZY WŁASNE ZASADY
OSTATECZNA WALKA O PRZETRWANIE
TYLKO JEDNA DRUŻYNA MOŻE WYGRAĆ
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
Zamierzam grać i wygrać.
Pewnego wieczoru przeglądałem Instagram
i zobaczyłem reklamę:
„Potrafisz tu przetrwać?”.
Minęły cztery miesiące i jestem.
ZŁOTA RĄCZKA – OHIO
Szesnastu śmiałków zmierzy się w survivalowej grze,
w której stawką jest milion dolarów.
Niewiele wiem o tym programie.
To Igrzyska śmierci dla dorosłych.
Zawodników umieszczono w dziczy na Alasce.
Nie mają nic poza odzieżą. Kazano im czekać na dalsze instrukcje.
Wylądować na totalnym odludziu i walczyć o przetrwanie
z obcymi ludźmi?
Świetna zabawa.
Nasi zawodnicy to zupełnie różni ludzie.
Mam za sobą odwyk od heroiny.
Byłam skazana.
Przetrwałam.
Widziałam mroczne oblicza ludzkości.
INSTRUKTORKA JOGI – ARIZONA
Mają różne doświadczenie w survivalu.
Umiejętności przetrwania zawdzięczam
głównie programom survivalowym.
Łączy ich gotowość do zniesienia trudnych warunków Alaski.
Od dziecka marzę o wyprawie na Alaskę.
Wędruję, poluję, biwakuję.
Gdy mogę, uciekam od ludzi.
BARMAN – KOLORADO
Nie wiedzą jeszcze, że wygrać można tylko w jeden sposób.
W zespole.
Od prawie 20 lat żyję jak nomad.
Jestem singlem. Żadnych dzieci, zwierząt.
Jestem wolny.
Jestem szefową. Mam własną firmę.
Prowadzę biznes, odkąd skończyłam 22 lata.
PRYWATNA DETEKTYW – KENTUCKY
Nie umiem wykonywać poleceń.
Jestem tu, by wygrać.
Kto zna mnie i moją rodzinę,
wie, że potrzebujemy tych pieniędzy.
BUDOWLANIEC – FLORYDA
Zawodnicy przybyli na Alaskę jesienią.
To pora gwałtownych opadów, nagłych spadków temperatury
i zwiększonej aktywności powszechnych tu niedźwiedzi.
Za kilka tygodni zacznie padać śnieg. Nadejdzie zima.
Może zawodnicy jej nie doczekają.
Na razie mogą tylko wypatrywać tego, co ich tu czeka.
To helikopter.
Przybyli z niczym.
Ich jedynym źródłem wyposażenia są te skrzynie.
- Kozacko. - Prawda?
Będą zrzucane z helikoptera.
Oby coś dobrego!
W niektórych będą zapasy,
w innych wyzwania.
Do dzieła.
Ostatnia skrzynia będzie zawierać milion dolarów nagrody
dla pozostałych uczestników i drużyny.
No to do boju!
Pierwszy zrzut rozpoczyna grę.
- Moment, tam ktoś idzie? - Tak.
Sporo śladów kopyt.
Tak.
Czystsi nie będziemy.
Fakt.
Widzę wroga.
DZIEŃ 0
DZIEŃ 1
Co my tu mamy?
- Ktoś ty? - Corey.
- Miło poznać.
- A ty? - Javier.
Dobra. „Witajcie w programie.
Utknęliście w dziczy.
Tu nie będzie wyrzucania uczestników w drodze głosowania.
Możecie jedynie się poddać.
Zawsze można się wycofać.
W tym celu wystarczy
wystrzelić racę. Zapewnimy ewakuację z doliny.
Aby wygrać, należy pozostać częścią zespołu przez cały program.
Zespół można w każdej chwili zmienić.
Nie można jednak wygrać samodzielnie.
Zacznijcie z tym wyposażeniem.
Wypatrujcie dodatkowych zasobów.
Podzielcie się na czteroosobowe drużyny”.
No to lecimy.
- „Pospieszcie się”. - Rambo.
„Rozbijcie obóz.
Nieuchronnie zbliżają się chłód i ciemność”.
Stoję i czytam tę kartkę.
Ktoś chwycił mnie za koszulę.
I jestem z nim w drużynie. Nie wiem, kto to jest.
- Jedną osobę za dużo. - Dwie.
O dwie za dużo.
Wszyscy oceniają się po pozorach.
Nie wierzę, mamy drużynę.
Gdy kogoś nie znamy, zostają pozory.
- Do roboty. - Tak jest.
- Dobra. - Idę.
Pójdę.
Damy radę.
Wybrani jako ostatni. Wiecie?
Tak.
Dosłownie zamarłem.
Chwila minęła, nim zrozumiałem, co się dzieje.
- Mamy komplet. - Pójdę.
- Ja idę. - Chodź.
To zgraja nieznajomych.
Zostaliśmy na placu boju.
Jeśli mamy dać z siebie 100%, to w tej grupie.
Zgadza się.
By wyrównać szanse, ekipa podzieliła się na cztery drużyny.
Alpha.
Bravo.
Charlie.
I Delta.
- Ruszamy. - Gotowi.
Za godzinę zajdzie słońce i spadnie temperatura.
Zawodnicy muszą założyć obozowiska.
- Punkt pierwszy. - Schronienie na noc.
Każda drużyna ma przydzieloną część terenu.
Może założyć obóz w dowolnym miejscu swojego rejonu.
W tym celu
wszyscy otrzymali identyczne wyposażenie.
- Tak! - Jest.
Siekierę.
- Nóż. - Ostry.
Brezent.
- Wełniany koc. - Kawał koca.
Latarkę.
Kurczę!
Łuk i osiem strzał.
Pięknie.
- Apteczkę. - Apteczka, ekstra.
- Krzesiwo. - Żyjemy.
- Dwa blaszane kubki. - Do gotowania.
Mapę.
Nie zgubimy się.
- Spray na niedźwiedzie. - Nie rozstajemy się z tym.
Tak.
I oczywiście cztery race,
gdyby których z graczy chciał…
Tego nie otwieramy.
- Nigdy. - …się wycofać.
Zabierajcie to.
OBÓZ ALPHA
Szlak zwierzyny.
- Mam. - Idealnie.
Uważaj. Powoli.
- Powoli to płynnie. Tak. - Czyli szybko?
Tutaj.
Nieciekawie.
Zero zasobów.
Już prawie czwarta.
Zostało nam jakieś 45 minut.
CZAS DO ZMIERZCHU
Środek Alaski. Las deszczowy.
Na początku widziałam polanę.
Vamos!
To bezwzględne środowisko.
Najtwardszym jest ciężko.
16.54 – DZIEŃ 1 POGODNIE – 3,5°C
Gdy temperatura spada poniżej zera, człowiek wytrzyma trzy godziny,
zanim dojdzie do hipotermii.
Zbliża się zmierzch.
Panie przodem.
Alpha musi zbudować schronienie, zanim temperatura spadnie.
Budujemy schronienie, co jest najtrudniejsze,
zwłaszcza w tak trudnym środowisku.
- Patrzcie pod nogi. - Tak.
- Jak tam? - Dobrze.
Na szczęście korzystam z umiejętności outdoorowych, łowieckich,
wędkarskich, sideł, znam się na survivalu.
Idealny teren na obóz jest płaski,
ma dostęp do wody i zapewnia ochronę przed żywiołami.
Być może trzeba będzie pójść dalej.
Na razie żaden teren nie spełnia tych wymagań.
Ogólnie do kitu,
ale można tu urządzić schronienie.
Szkoda dnia.
Gałęzie zapewniają sklepienie.
Poświęćmy pięć minut i sprawdźmy, co jest tam.
- Zgodnie z planem. - Ogarniemy teren.
Dziś może padać.
Jeśli weźmiemy brezent
i wykorzystamy skarpę,
osłoni nas przed wodą.
Woda nam nie zaszkodzi.
Ogniska tu nie rozpalimy. Moglibyśmy, ale…
Nie znamy się na tyle dobrze, by kogoś wziąć pod but
w przypadku różnicy zdań.
Ale w naszym zespole są osobowości typu A
i będą spięcia.
Na górze jest trochę bardziej płasko.
Myślę, jak możemy spać.
Jestem tu dla siebie, ale żeby wygrać,
muszę postawić na współpracę.
Jak myślisz, Justin?
Spoko.
Dziewięćset metrów dalej w sąsiednim obozie Bravo przywódca…
To kolcosił, nie ruszaj.
…powoli się wyłania.
Łapę ci rozwali.
KOLCOSIŁ STRASZLIWY KOLCZASTY KRZEW
Stąpaj ostrożnie.
Nie skręć kostki pierwszego dnia.
Idealne miejsce.
- Lepiej niż tam. - Tak.
Bądźcie czujni.
- Potrzebujemy suchych gałęzi. - Tak.
- Do kieszeni. - Dobra.
„Do kieszeni”, wymyślił.
W przeciwieństwie do Alphy Bravo nie marnuje czasu.
Buduje schronienie.
Zabiorę ten kamień i zacznę sprzątać.
Całe życie pracuję na budowie.
Będę wołem roboczym.
Zbuduję szałasy.
Przyniosę opał.
Będę działał.
Jak posprzątasz, powyrywaj to i zabierz.
Pod nadzorem Javiera…
Osłoń całą tę stronę.
…Bravo opiera całą konstrukcję na dwóch powalonych drzewach.
- Przerzucić? - Tak.
Jak się odwróci do góry nogami,
woda lepiej spływa.
Używają olchy dla jej struktury
oraz zimozielonych gałęzi dla izolacji
i odprowadzania wilgoci.
Może być i nad drewnem,
i pod nim.
- Byle bez dziur. - Jasne.
Wataha wilków potrzebuje przywódcy.
Niech to będzie Javier.
Wszystko będzie szło gładko,
jeśli ktoś będzie podejmował decyzje.
Jak mamy położyć brezent, to te cieńsze połóżmy tak.
Na krzyż?
Tylko niech Javier da zielone światło.
Dwóch do ogniska i jeden do długich gałęzi?
Może być.
Od dawna podróżuję sam.
Umiem pracować sam,
więc to będzie dla mnie najtrudniejsze.
Praca zespołowa.
- Znajdź jakieś szczapki. - Co takiego?
- Żartujesz? - Boże!
Nie przebieram w słowach.
Wyrosłem na konstruktywnej krytyce.
Zedrzyj wierzch, rozpałkę masz pod spodem.
Żywica spłynęła w dół po tym, jak drzewo upadło.
Zebrała się tam.
- Serio? - To pomoże rozpalić ogień.
Jestem bezpośredni.
- Wielkości kciuka. - Dużo drewna?
- Dużo. - Tak jest.
Chcę być miły, a nie chłodny i oschły.
Poszukam przy brzegu.
Będzie mokre.
Drewno, które wciąż stoi,
zwłaszcza dolne gałęzie, będzie lepsze.
Zawsze mówiłem, że kiedyś pojadę na Alaskę.
Pozwiedzam, rozbiję obóz, zapoluję. Mam szczęście.
Wiewiórka.
Lubię być sam.
To mój raj.
Pudło.
Jestem dobrym wędkarzem i dobrym myśliwym.
Nie znam się na roślinach, jagodach i grzybach.
Bardziej suchego nie znalazłem. Nada się.
Brezent gotowy. Javier liczy, że struktura wytrzyma
i zatrzyma ciepło pod spodem.
Ciepło będzie wpadać do nory.
Jeśli rozpalą ogień przed zmrokiem,
zanim temperatura spadnie.
Zbierz jak najwięcej.
Mamy dość, by rozpalić ognisko.
Brakuje nam takich sztuk.
Pospiesz się, zaraz zmrok.
Nasz szanowny przywódca.
Ktoś musi.
OBÓZ ALPHA
Podejdź tu i zerknij.
Nigdy nie będzie idealnie.
Nie ma tu Hiltona.
Dorastałam w biednej rodzinie, bez miłości.
JILL – OBÓZ ALPHA DETEKTYW – KENTUCKY
Całe życie udowadniam swoją wartość.
To naturalny namiot.
- Chodźmy dalej. - Wykorzystajmy to.
To mnie motywowało, żeby uczyć się wszystkiego.
Znam się na wszystkim po trochę.
Jak niczego tam nie będzie, wrócimy.
Musimy zbudować schronienie.
Wszyscy wiemy, że sami nie przetrwamy.
Nie mamy już czasu na szukanie.
Jestem detektywem.
Pewnie przez to będę zawzięta.
Niezdecydowanie straszliwie mnie drażni.
- Do roboty. - Jasne.
Martwię się o tę Jill z Kentucky.
Jest twarda.
Lee, wracaj.
Jestem cały!
Ale musimy działać szybko i podjąć decyzję,
żeby zbudować schronienie przed zmrokiem.
Przejdę pod drzewem i zajrzę na drugą stronę.
Wrócę.
Drużyna Alpha to same jednostki alfa,
które tylko zderzają się łbami.
Trzymajmy się razem!
Ale upór kosztował ich cenny czas.
Otworzysz to?
Postanowili rozbić obóz przy zboczu, jak doradzała Jill.
Plandeka do skarpy.
Woda po niej spłynie.
To nie jest idealne miejsce do spania.
Region rzeki Neka klasyfikuje się jako las deszczowy.
Rocznie spada tam średnio 152 centymetry deszczu.
Drużyny muszą się spieszyć,
bo bez schronienia nie tylko zmarzną, ale i zmokną.
- Drużyna Charlie… - Z lewej.
…też szuka miejsca na obóz.
No dobrze.
Tu będzie dobrze.
To jest to.
- Mamy szerokie gałęzie. - Tak.
Możemy zrobić stelaż na brezent.
Jestem trenerem zapasów.
Zawsze zostaję liderem grupy.
W tym jestem dobry.
Powiedziałem, że tego potrzebuję.
- Zbudujmy… - Wszędzie kolcosił.
Mnóstwo.
- A tutaj? - Byle było miejsce na ognisko.
Dorastałam pod chmurą.
Byłam córką wojskowych.
Ciągle się przeprowadzaliśmy.
Umiem współpracować, ale chcę dowodzić.
- Jednospadowy? - Na podporach.
- Jasne. - Dobra.
Drużyna Charlie rozciągnęła linkę i rozstawia prosty dach.
Na razie idzie dobrze.
Nick tworzy prowizoryczne śledzie, by przymocować brezent
i zapewnić ochronę przed wilgocią.
Woda ma spływać do ziemi, a nie do namiotu.
Dobra.
Martwi mnie Nick.
Zawsze jest samiec alfa,
który myśli, że musi rządzić.
Mam pomysł.
Ognisko będzie tutaj. Zrobimy coś, co odbije ciepło.
Ściana tutaj, ognisko tam.
Ułożymy z kamieni.
Nie wiem, skąd weźmiemy kamienie.
Jednego typu ludzi nie znoszę.
Takich, których trzeba ciągnąć. Tragedia.
Jeśli na kimś nie można polegać, mogą być problemy.
Nick ma pomysł, jak poprawić schronienie.
Chce podeprzeć przód.
Tak powiększymy powierzchnię. Ognisko będzie tutaj.
To musi zaczekać.
Robi się ciemno, zaraz zmrok.
Rozpalmy ogień i przynieśmy drewno.
Niech schnie.
Byłam w straży stanowej Teksasu
i często tam słyszałam,
że kobiety nie mają głosu.
To nigdy nie wyschnie.
Tego się boję.
Bycia jedyną kobietą w grupie.
Na szczęście nie jestem jedyna. Bogu dzięki.
- Co z tym? - Przyda się.
Jako starsza osoba w towarzystwie
mam przewagę, bo mogę wiele znieść.
Wysokie góry, trzaskający mróz.
Niedobór jedzenia.
Młodsi mogą nie być dość zahartowani,
mogą tego nie znieść.
Ja chcę się sprawdzić i zobaczyć, na ile mnie stać.
Zobacz, tęcza.
Faktycznie. Widzisz?
Dobrze wróży.
Tęczowy świat
Kilkaset metrów na wschód drużyna Delta…
Za drzewami.
…wkracza na teren.
Tam jest polana. Mamy osłonę przed wiatrem.
Znajdują odpowiednie miejsce.
Magiczny las o zachodzie słońca.
Co myślicie?
To świetny pomysł.
Jesteśmy wyrzutkami, bo nikt nas nie wybrał.
- Jak to nazwać? - Można tym strzelać
do pniaków, ale też do wiewiórek i królików.
Paul to nasz myśliwy.
Jestem kucharką.
O nie.
Dawn wie, co możemy zamienić w jedzenie.
Ja jestem w piechocie morskiej, a Joel jest inżynierem.
Wyrzutki.
Macie za swoje.
Są gotowe. Pewnie trzeba je przyciąć.
Te samotne wilki zwykle budują jednoosobowe schronienia.
Wkrótce zapadnie zmrok,
więc członkowie drużyny szybko określają swoje role.
To nie jest miejsce
na siedzenie i kombinowanie.
Trzeba działać.
Za pomocą słupków, które zrobił Joel…
Ładne słupki.
Fakt.
…i sznurka, który Jordan wyjął ze spadochronu…
Byle zużyć jak najmniej.
…wznoszą dwie belki, które podtrzymają brezent.
Dużo poluję i łowię ryby, czuję się jak u siebie.
Rodzice w wojsku to wielka zaleta.
Ale skład drużyny może się zmienić.
Pod spodem.
Każdy o tym pamięta.
Mam określony cel.
Albo ze mną, albo przeciw mnie.
- Całkiem… - Wszyscy się zmieszczą?
Już widać efekty.
We wschodnim Kentucky panowała bieda. W domu było ciężko.
Ale wszyscy byli biedni.
Robiliśmy to, by przetrwać.
To sidła. Zjemy wiewióreczkę.
Bywało tak, że kto nie zapełnił zamrażarki mięsem,
nie miał zimą co jeść.
To już dawno za mną, ale sprawdzę,
czy wciąż to w sobie mam.
Wrócę do korzeni.
Podaj siekierę, powycinam to.
Ogarnij miejsce na ognisko.
W zespole dogaduję się z każdym.
Nie lubię osób bezczelnych,
natrętnych i przekraczających granice.
Czym sobie zasłużyliśmy?
Jak zacznie padać, będzie słabo.
Dzień pierwszy dobiega końca.
Wszystkie zespoły zbudowały schronienie.
Drużyny Alpha i Bravo wykorzystały ukształtowanie terenu.
Drużyny Charlie i Delta postawiły na zadaszenie i płaski teren.
Alaskańskie słońce powoli zachodzi.
Jedynym sposobem na pokonanie nieuniknionego mrozu
jest ogień.
Ciężko będzie rozpalić ogień.
Zaczyna zmierzchać.
Wszystko jest wilgotne. Ziemia, powietrze.
Adrenalina rośnie. Spalamy dużo kalorii.
Ale musimy rozpalić ogień.
Musimy się pospieszyć.
1. NOC DO ZMIERZCHU: 10 MINUT – 4°C
No dobrze.
OBÓZ ALPHA
No dalej.
Alpha i Bravo…
Dalej, maleńka.
Cholera.
…nie radzą sobie z wilgocią.
Sam zwinięty mech.
Pomyśleć można, że wysechł.
Ani mech zebrany przez Alphę…
Nie mogę rozpalić.
…ani szczapki Bravo nie są na tyle suche, by zająć się ogniem.
Dalej, płoń!
Cholera jasna, zgasło.
To miejsce to wielka gąbka.
Nie ma niczego suchego.
- Wiesz, co zrobić? - Tak. Rety.
- Krawędzią. - Tak.
Ruchem nadgarstka.
Nick mnie martwi.
Nie jestem byle dziewuchą, która zaraz sobie odpuści.
Jestem tu na dłużej i mam nadzieję, że to dostrzeże.
Czekaj.
Nie zapaliło się.
Weźmiesz watę?
Z apteczki?
Tak.
Zasady nie zabraniają.
Drużyna Charlie chce pokonać wilgoć,
używając wacików z apteczki jako podpałki.
- Jest. - Poszło.
Tu nie ma zasad, jest survival. Jedno i to samo.
- Dorzucaj powoli. - Tak.
Trzeba myśleć
i wykorzystać wszystko, co jest pod ręką.
- Dobrze wybrałem. - Tak.
- Mamy ogień i schronienie. - Tak jest.
Dzień pierwszy!
- Tak. - Pierwszy!
- Praca zespołowa! - Tak.
Zespół Delta wpadł na ten sam pomysł.
Mam dobre przeczucia.
Jest.
- Dach, ognisko… - Tak.
Za nami jedna trzecia dnia.
Jest dobrze. To będzie udana pierwsza noc.
OBÓZ BRAVO
Tylko mnie jest zimno?
Staram się o tym nie myśleć.
Mamy przesrane, panowie.
Będą kłopoty.
OBÓZ ALPHA – 22.28 – 1. NOC WIETRZNIE – 0,5°C
Tyłek mi odmarza.
Śpicie?
Skądże.
- Jest zimno. - Serio? Ochłodziło się.
Poczuliście?
Ale mróz. Zimno mi.
Co gorsza,
najwyraźniej nie tylko mróz
zagraża dziś naszym uczestnikom.
Stary.
Są bardzo blisko.
OBÓZ DELTA
Czujesz?
Tak, czuję.
Silny zapach. Coś nas minęło.
Niedźwiedzie brunatne nie tylko tu „występują”.
Chyba coś tam się rusza.
Racja.
Ciężko ich nie spotkać.
Żyje tu jeden niedźwiedź na kilometr kwadratowy.
To największe zagęszczenie… na świecie.
Czai się tam coś wielkiego.
To niedźwiedź.
W pobliżu.
Uważajcie.
Mam w ręku spray.
Ja tam nie śpię.
DZIEŃ 2
Nastał ranek.
Za uczestnikami pierwsza noc
w nowym domu na Alasce.
To była trudna noc. Zimna.
Pierwszy poranek.
OBÓZ ALPHA
W naszym obozie.
Tyle łyżeczek w jednym kubeczku.
Było nam bardzo ciasno.
Każdy pochrapywał.
Nie chrapię.
Zimno i mokro.
Ciężko dyszysz.
Brzmię, jakbym umierał.
Pierwsza noc była trudna.
Pośladki mi prawie odmarzły.
Nigdy tak źle nie spałem.
Macie szczęście, tylko trzy razy szedłem siku.
Choć drużyny Charlie i Delta miały ogień, wcale nie miały łatwej nocy.
No dalej.
Padam z nóg.
Nie spałam.
Okropna noc.
Podłoże było nierówne, nie mogłem spać.
Pierwsza noc otworzyła mi oczy. Noce są tu ciemne.
W środku nocy, około pierwszej, obudziliśmy się zmarznięci.
Ogień zaczął przygasać. Kończyło się drewno.
Było ciężko.
To nam pokazało, że nie jesteśmy niezwyciężeni.
OBÓZ CHARLIE
Drużynie Charlie udało się utrzymać ogień całą noc.
Całą noc ryki.
Prowizoryczny zbieracz wody…
Mamy na łyka.
…nie sprawdził się.
Na bagnie zbiegają się strumienie.
Drugiego dnia martwię się o wodę pitną.
Wszędzie tylko słone zbiorniki.
Tam jest dobre miejsce do polowania.
Dużo odchodów niedźwiedzi. Dużo jeleni.
- A woda? - Jest.
- Najważniejsze. - Chodźmy.
Ojciec miał 100 hektarów ziemi.
Tam uczyłem się przetrwać.
Potem u dziadków polowałem prawie codziennie.
Byłem sierżantem w piechocie morskiej, dostosuję do każdej sytuacji.
Czuję głód. Dla tego rzuciłem pracę.
Jestem tu, by wygrać.
Tam znajdziemy wodę.
- Sprawdźmy to. - Chodźmy.
Wszyscy są wspaniali. Świetnie się dogadujemy.
- Duch! - Jest!
Znajdźcie wodę dla drużyny.
Nick jest świetnym myśliwym.
Angie uwielbia łowić ryby.
Ja będę dowodzić.
Mam dużo doświadczenia,
dzięki czemu wzmacniam zespół.
- Macie kubki? - Tak.
Pamiętam o zasadzie trójek.
Można przeżyć trzy godziny bez odzieży i schronienia.
Bez wody przeżyjemy trzy dni,
a bez jedzenia trzy tygodnie.
Co ty na to, Andrea?
Woda stoi.
Musimy się zaopatrzyć w słodką wodę.
Nic tam nie będzie.
Spróbuję być koniem pociągowym
i spoiwem tej drużyny.
Moment.
Co my tu mamy?
Świeże?
Nie chcę jeść bobrzej kupy za tamą.
Unikajmy giardiozy.
Spróbuję.
- Chwila. - Trzeba przegotować.
Takie ryzyko zaskoczyło pozostałych.
Jest czysta i płynie.
Płynąca woda jest lepsza,
ale nadal stanowi poważne ryzyko zakażenia bakteryjnego
i pasożytniczego.
Z wodą wiąże się ryzyko.
Trochę wypiła.
Mam nadzieję, że nie na tyle, by zachorować.
Problem w tym, że nie ma tu wartkich strumieni.
Wodę trzeba przegotować.
Pierwsza noc na Alasce za nami.
Jak zmienimy lokalizację i rozejrzymy się po okolicy…
Przenosimy się?
Po okropnej nocy na nierównej ziemi
i bez źródła wody pitnej…
Może zejdziemy na brzeg i poszukamy lepszego miejsca?
Tak.
…Alpha postanawia przenieść obóz.
Korzenie nas uwierały.
Kolejny dzień bez wody tylko przypomni im
o zasadzie trójek.
Trzy dni bez wody, trzy tygodnie bez jedzenia.
Jesteśmy w tyle za innymi drużynami.
Mam wiele umiejętności, jak wszyscy marines.
Wojsko uczy nas,
że ten, kto opracowuje plan,
musi być go w 100% pewny.
Jill wybrała ten teren.
Nie nadawał się.
Zamierzam przejąć kontrolę nad drużyną.
Przez miesiąc żyłem w deszczu.
Przeżyłem.
Jeśli uda nam się spać nad ziemią,
będzie nam wygodniej.
Próbowali mnie obwinić.
Muszę być w stanie decydować za drużynę.
- Mamy wszystko, prawda? - Chodźmy tym tropem.
- Po najmniejszym oporze. - Jasne.
Nie będę tu uległą kobieciną.
Robię z nimi, co chcę.
Drużyna Alpha dostrzega dym po drugiej stronie rzeki.
Rozpalili ogień.
Widzą, że przeciwna drużyna zdołała wzniecić ogień,
choć im się nie udało.
Gratulacje, serio.
Ile energii spaliłaś przez noc?
- Wolę kiepską pierwszą noc… - My wypoczęliśmy.
Wiem, że mogę stawić czoła tej dziczy,
bo przeżyłam dużo gorsze chwile.
Facet, którego kochałam, postrzelił mnie w twarz.
Z broni kalibru .22.
Na szczęście był pięć metrów ode mnie,
więc kula przeszła na wylot.
Chciałbym móc powiedzieć, że to najgorsze, co mnie spotkało.
Widziałam mroczne oblicza ludzkości.
Przez to jestem bardzo czujna.
Wygląda ciekawie.
Mało widać. Wejdziemy na górę?
Dziewczyny są wytrzymałe.
Mam na oku Lee, pilnuję go.
Śliskie jak gluty.
Jest najstarszy z nas,
a o drużynę trzeba dbać.
Drużyna Alpha nie ma wody od 24 godzin.
Szukają nie tylko miejsca na obóz,
ale i szczęścia.
Słyszę wodospad.
Nieźle.
O tak.
- Ładnie. - Muzyka.
Słodka woda!
Po znalezieniu źródła czystej wody warto rozbić obóz w pobliżu.
Chodź i zobacz.
Strumienie są po obu stronach.
Woda osłania nas z dwóch stron.
Nie jest płasko, ale śpiąc głową w górę,
jak wczoraj…
To nie ideał, ale ideału tu nie znajdziemy.
Nie ma szans.
Gdzie jest Lee?
Lee!
Próbuję wybadać Lee.
Na razie chyba chce być sam.
Wygląda na to, że ma swój świat i swoje kredki.
Może Lee jest jak ja.
Zdecydowanie jestem typem A, źle się czuję w grupie.
Może on też.
Po długiej, zimnej nocy drużyna Bravo odpuszcza ognisko.
Tego nam trzeba.
Szuka jedzenia.
Mam dla was jagody.
Brian i Corey zbierają jagody,
a Javier i Tim sprawdzają plażę.
Tam jest głęboko. Szukam płycizny.
Tak.
Szukamy krabów i tak dalej?
Wszystkiego, co jest jadalne.
Od 24 godzin nie jadłem jak człowiek.
Odpływ zostawił rozmaite wodorosty.
- Czyste i świeżutkie. - Tak.
Ale zjadłbym mięsko.
Tu jest kałuża.
Tu uwięzione są stworzenia z dna.
Wystarczy postukać w muszlę.
Jeśli nie mogę otworzyć, żyje.
Stoję na życiowym rozdrożu.
Są tacy, co chcą być lekarzem, prawnikiem,
kimś innym. Ale nie ja.
Nigdy tego nie robiłem.
Można je jeść?
Są eksperci, którzy się tym zatruli.
Coś ci pokażę.
Tlingit to lud pływów.
Gdy odpływa fala, nakrywają do stołu.
Oni pocałowaliby każdą sztukę.
- Smakują? - Nie.
Całują i zbierają.
Jeśli w ciągu godziny zdrętwieją im usta, nie będą tego jeść.
W przypadku zatrucia przeżywalność wynosi 50%.
Dziś bym nie ryzykował.
Mamy zapasy tłuszczu. Jutro możemy zmienić zdanie.
Ja już zmieniam.
Zaraz zacznę je zbierać i całować.
Jestem zaskoczony ich brakiem doświadczenia.
Ale w tym programie nie trzeba dotrwać do końca
w tej samej drużynie.
Mam to na uwadze.
Javier podejmuje dobre decyzje, zapewnia nam bezpieczeństwo.
Ale w tej chwili nie mamy co jeść.
Nie mamy ognia, nie pogotujemy.
Znam swoje miejsce w szeregu.
Ale gdy decyzje przestaną być słuszne,
czeka nas pogawędka.
Zejdźmy z plaży i rozpalmy ogień.
Jak dotąd drużyna Delta jest godnym przeciwnikiem
bezwzględnej Alaski.
Rozpalili ogień.
Znaleźli źródło wody, którą gotują, by była zdatna do picia.
Przegotowana woda, najlepsza o poranku.
Wciąż szukają schronienia.
Tak samo jak pozostali myślą o znalezieniu pożywienia.
Drużyna się rozdziela.
Jordan zamierza poszukać jeleni.
Tego właśnie szukam.
To wygląda jak kopyto.
Paul oddala się od bazy, by sprawdzić sidła.
Coś mieliśmy.
Szlag.
Chwilę tu tkwił.
Zastawię jeszcze raz.
Śniadania nie będzie.
Może lunch.
Paul nie znalazł w sidłach zwierzyny.
Odkrywa jednak coś, co dowodzi, że inne zwierzę
żyje i jest blisko.
Odchody misia?
Wczoraj wyczułem coś w obozie. To mógł być niedźwiedź.
Widzę więcej odchodów i czuję jego woń. Tam.
Tędy chodzą.
Szukałem innych drużyn, ale raczej nie widać dymu.
- Niech zamarzną. - Zgadza się.
Ich race wystrzelą pierwsze.
Dla nas dobrze.
Pochodzę z farmy świń przy Indianapolis.
Polowałem, łowiłem ryby, zakładałem sidła.
Gdybym miał wskazać swoją survivalową supermoc,
byłaby to praca zespołowa
i budowanie atmosfery koleżeństwa.
Nawet w najtrudniejszych sytuacjach.
- Dwie duże sztuki! - Doskonale.
O rety. Tak!
- Masz? - Leżała sobie.
W 2016 roku moja mama się zabiła.
Od tamtej pory
rzucam sobie wyzwania.
Tak chcę pielęgnować jej pamięć.
- Potrzebujemy jeszcze stu. - Całej masy.
Drużyna Delta jako pierwsza przyrządza
i spożywa skromny posiłek. Gotowane małże.
Jedzmy, póki gorące.
Mając żywność, wodę i ogień,
Delta szybko obejmuje prowadzenie.
Jordan, jedzonko!
- Jemy. - Dobra.
Mam tam jagodę.
- Mam jagódkę. A wy? - Nie, ale zasłużyłaś.
Jesteście uroczy.
Czuję się dobrze wśród słabszych.
Dorastałam w mieścinie z 25 mieszkańcami.
Dzieciństwo spędziłam na koniu w górach.
Dzięki polowaniu i zbieractwu
potrafiłam spędzić cztery miesiące sama w dziczy.
W lesie czuję się najlepiej.
Wśród ludzi już nie.
Ale mam nadzieję, że jakoś się wpasuję,
bo jestem tu, by wygrać.
Jestem pewna na 110%, że wygram.
Pozostali raczej nie mają co jeść.
Zanosi się na deszcz.
Uczestnicy nie wiedzą, że o tej porze roku
ulewy mogą trwać nawet tydzień.
W obozie Charlie…
nikt nie myśli o słodkiej wodzie.
Cały dzień wymiotuję.
Dopiero pomogłam zbudować schronienie.
Nagle moje ciało
zaczęło odrzucać jedzenie i wodę.
Nie panuję nad tym.
Boże, nie mogę oddychać.
O nie.
Moje ciało mówi mi, że coś jest nie tak.
To czysta woda. Może spróbujesz?
Nie. Nie teraz.
Minęło wiele godzin.
Wymioty Andrei
nie ustępują.
W obozie Bravo
drużyna wciąż próbuje rozpalić ogień.
To teraz najważniejsze.
Wierzą w aspirującego lidera Javiera.
To jedna z dwóch drużyn bez ognia,
więc morale jest niskie.
Bez ognia mamy przerąbane.
Tu jest do bani.
Wszystko jest mokre. Walić tę wyspę.
To naprawdę boli,
gdy widać kolejne ognisko, choć warunki są takie same.
Co zrobili, czego my nie zrobiliśmy? Co mają?
Mają suchsze drewno? Są w tym lepsi od nas? Kto wie?
Chcę być optymistą,
ale jestem też realistą.
Bez ognia nie zjemy, nie ogrzejemy się i nie pośpimy.
Nie mamy szans.
W obozie zapanowała cisza.
Myślę pozytywnie.
Zaszalejmy z podpałką.
Javier to dobry facet, ale kiepski przywódca.
Więcej ścinek.
Mikrozarządzanie leży.
Użyj siekiery. Rąb ze środka.
Stary.
Chłopaki? Rambo?
Wiemy, co trzeba zrobić.
Nie potrzebujemy matki wołającej co dziesięć sekund.
Chłopaki?
Jest tu kto?
Javier wie więcej niż my wszyscy razem wzięci,
ale niezły z niego wrzód na tyłku.
Została tylko godzina do zmierzchu.
Cholera jasna.
Javier dokuje przełomu.
Pomożesz mi?
Jasne.
Dajcie opał.
Rozpaliłeś ogień?
Tak.
- Świetnie! - Dobra robota.
Teraz można się bawić.
Morale wzrosło!
Więcej drewna.
Poprawiło nam to humor.
Bez ognia wytrzymałbym jeszcze dwa dni.
Potrzebujemy opału.
Uspokój się, stary.
Nie wiem, co się dzieje,
ale czuję, że będzie tylko gorzej.
Nie.
Nie chcę was spowalniać.
- Nie rób tego. - Nie chcesz.
- Nie. - Nie chcesz tego.
Nie chcę.
Nie wiem, czy przetrwam noc.
Będę rzygać za namiotem.
Moje ciało odrzuca jedzenie i wodę.
Ale nie poddaję się łatwo.
Będzie gorzej.
Nie spodziewałam się gwałtownych wymiotów.
Coś jest nie tak.
Pozostaje się wycofać.
Słabo.
Drużyna jest zawiedziona,
ale nie robiłabym tego, gdybym nie musiała.
Dacie czadu.
Złamała mi serce, ale życzę jej dobrze.
Andrea była świetna. Będziemy tęsknić.
To o jedną gębę do wykarmienia mniej,
ale i o jedną parę rąk do pracy.
Na dłuższą metę nam to zaszkodzi.
Andrea była świetna,
ale chyba nie wiedziała, w co się pakuje.
- Trzymajcie się. - Jasne.
Od dawna jestem trenerem. To widać.
Odpuszczanie to choroba.
Dotyczy każdego zobowiązania.
Małżeństwa, przyjaźni, związków.
Tacy ludzie są najgorsi.
Trudno jest odpuścić pierwszy raz.
Potem idzie z górki.
Jest coraz łatwiej.
Za każdym razem, do końca życia.
Żałosne.
Jak ktoś odpuści raz,
wiem już, z kim mam do czynienia.
Mówię to z żalem, bo to nie dla każdego.
Cóż.
Odpuszczanie jest do kitu.
Chciałam być z nią w drużynie.
Już jej nie ma.
Zostałam jedyną kobietą w ekipie.
Co to będzie?
Odstawią mnie na drugi tor?
Choć reszta nie wie, kto to i z którego zespołu…
Nas jest czworo, leszcze!
…raca Andrei sygnalizuje wszystkim,
że pierwszy z 16 zawodników opuścił grę.
- Co? - Widziałem racę.
- Co? - No.
Jeden z głowy.
Chociaż to przybliża pozostałych do zwycięstwa…
Cieszę się, choć nie chcę.
…przypomina im też o trudnościach.
Wczoraj przemarzłem, ale wiedziałem, że nie mogę być pierwszy.
W ciągu zaledwie dwóch dni
Alaska stała się największym wyzwaniem w życiu.
Nikt nie wytrzyma 45 dni w tym syfie.
Nie ma szans. Nikt.
Nie wiedzą, że panujące tu warunki
wcale nie są największą przeszkodą.
Przeszkód jeszcze nie było.
Nie ma żadnych zasad. Możecie podpalić im obóz.
O rety.
Jest tam? Poszczęściło nam się?
Odwal się!
Nie chodzi o survival. Wygra charakter.
Chcesz iść do domu. Wejść, odmrozić tyłek i wrócić do domu.
Samolubne gnojki!
Zaraz wystrzelę nasze race.
Wsadzę ci zaraz tę racę!
Niech cierpią. Zamarzamy na śmierć.
Krwawię każdego dnia.
Okradli nas. Wszystko zabrali!
Idzie tu.
Okradają mnie.
Zdzira idzie po tratwę!
- Odetnijmy im łby. - Tak jest.
Napisy: Konrad Szabowicz