Dajesz!
Dalej!
Drużyna Charlie zbliża się z mojej prawej strony.
Nie martwię się.
Drużyna Charlie nadrabia zaległości.
Prawie.
Zaczął zwalniać.
Drużyna Alpha musi jeszcze zwodować tratwę.
Popłynęlibyśmy, gdybyś skończył łódź.
Staram się.
Na to już za późno.
Liczymy na Bravo.
Ich jedyna szansa na zdobycie pułapki
jest w rękach Bravo.
Wiosłuj kijem, stary.
OBÓZ BRAVO
Brian, jest płytko.
Odpychaj się od dna.
Kijem, od dna.
To trudne. Prąd jest zbyt silny!
Odpychaj się od dna!
- Nie da rady! - Użyj kija!
Nie da się. Co teraz?
Drugim kijem, odpychaj się!
Jednym kijem!
Cicho bądź.
Jest i Charlie.
Śmiać mi się chce.
Płynę prosto na wyspę,
a ją znosi.
Co ona robi?
To wielki błąd. Minie wyspę.
Celuj w sam środek, bo nie trafisz.
Lepiej odczytała nurt.
Minęła mnie jak burza.
I poszła.
Ale płynie.
Uda jej się. Dawaj!
Idealnie wyczuła nurt.
- Brawo! - Tak jest!
Ostatecznie to Angie z drużyny Charlie
jako pierwsza dotarła na wyspę.
Zwycięstwo. Już czuję obiad.
- Wyczerpana i mokra… - O tak.
…Angie musi znaleźć pułapki.
Na wyspie jest ich tylko pięć.
Czy weźmie jedną, by nakarmić swoich?
A może zabierze wszystkie,
by zaszkodzić rywalom
i zdobyć przewagę w wyścigu
o milion dolarów?
Dobra.
Czas nakarmić chłopaków.
16 SAMOTNYCH WILKÓW
12 SAMOTNYCH WILKÓW
AMBER – OBÓZ ALPHA
JILL – OBÓZ ALPHA
JUSTIN – OBÓZ ALPHA
LEE – OBÓZ ALPHA – ODPADŁ
TWORZY WŁASNE ZASADY
BRIAN – OBÓZ BRAVO
COREY – OBÓZ BRAVO
JAVIER – OBÓZ BRAVO
TIM – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
OSTATECZNA WALKA O PRZETRWANIE
ANDREA – OBÓZ CHARLIE – ODPADŁA
ANGIE – OBÓZ CHARLIE
NICK – OBÓZ CHARLIE
SETH – OBÓZ CHARLIE
TYLKO JEDNA DRUŻYNA MOŻE WYGRAĆ
DAWN – OBÓZ DELTA
JOEL – OBÓZ DELTA
JORDAN – OBÓZ DELTA
PAUL – OBÓZ DELTA
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
Zamierzam grać i wygrać.
Co to jest?
14.30 – 7. DZIEŃ WIATR, 11 KM/H – 2°C
Miałam ją tuż przed nosem.
Wtopiła się w tło.
Na Alasce nie brakuje krabów kieszeńców.
Są bogate w białko i aminokwasy.
Jeden wystarczy, by się najeść.
Nie mogę się doczekać, aż coś złapiemy.
W każdej pułapce zmieści się 12.
O kurczę.
Udowodniłam wszystkim,
że warto mieć mnie w drużynie.
Absolutnie.
Mam trzy. Więcej nie udźwignę.
Nawet jedna pułapka wystarczy, by nakarmić drużynę.
Mimo to Angie bierze ich jak najwięcej, by przeszkodzić pozostałym.
Okradam resztę i nie jest mi wstyd.
Jordana z Delty porwał nurt.
Ominął wyspę.
PUŁAPKI – JORDAN
Dałem ciała.
Wybrałem niewłaściwą ścieżkę. Rzeka mnie porwie,
dokąd zechce.
Drużyna Alpha nie skończyła tratwy.
Wody się cofają,
a czas na dotarcie na wyspę się kończy.
Jesteśmy dumnymi perfekcjonistami. Nie spieszymy się.
Ale tu nie ma czasu na perfekcjonizm.
Bravo, sojusznik Alphy…
Już połowa drogi, dawaj.
…też słabo radzi sobie z prądami Neki.
Dasz radę!
Nie ma szans. Prąd jest zbyt silny. Trzeba było wypłynąć przy obozie!
Nie posłuchał moich rad ani próśb.
Dasz radę wpław?
Nie wejdę do wody.
Szlag. Kij mi wypadł.
Po wyczerpującym wyścigu
Angie jako jedyna wraca z łupem.
To Nick we mnie wątpił.
Przyniosłam trzy pułapki,
choć twierdził, że nie dam rady.
Myślał, że próbuję się łatwo wykręcić.
Nie mogłam się doczekać, aż mu to pokażę.
- Mamy trzy? - Tak.
OBÓZ CHARLIE
Nie wierzę, że masz trzy. Ekstra.
O rety.
Teraz mi głupio.
Dobra robota.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Jednocześnie jestem na siebie wściekły.
Najemy się.
Minie jeszcze co najmniej dzień,
zanim będą mogli cieszyć się owocami swojej pracy.
Pozostało czekać na przypływ,
zastawić pułapki i modlić się o sukces.
Jak tam moje spodnie i kurtka?
Nadal przemoczone.
Nie lubię leżeć w łóżku,
ale wszystko mam mokre.
To trwa wieki, bo używam własnego ciepła i śpiwora.
Jest do bani, bo chłopaki pracują,
a ja muszę rozgrzać ciuchy, żeby wyjść ze śpiwora.
Jestem bezużyteczna.
Mimo sukcesu między Nickiem a Angie wciąż grzmi.
To nie było w moim stylu, więc przepraszam.
Ja zacząłem. Byliśmy wykończeni.
Zachowałem się źle
i sprowokowałem jej reakcję.
Nie myślałem, co mówię. Wymsknęło mi się.
Aż sam się sobie dziwiłem, co ja za głupoty chrzanię.
Zwłaszcza gdy wspomniałaś o traumie.
Mam tak z facetami.
Wiem. Od razu mi było wstyd.
Rozumiem przeprosiny.
Doceniam. Mam nadzieję, że to się nie powtórzy.
Bo nie będę się hamować.
- Przepraszam. - To dobra drużyna.
Zgadza się. Dobra.
Po prostu mieliśmy gorszą chwilę.
Stawka była wysoka.
Każdy chciał płynąć.
Nikt nie zrzucał tego na innych.
Myślę, że w pewnym sensie rozpaliłem w niej ogień.
Może nie ma za co dziękować,
ale nie wyszło tak źle, prawda?
To trwało wieki, ale jestem sucha.
Teraz patrzy na mnie inaczej.
Mam taką nadzieję.
OBÓZ CHARLIE
OBÓZ BRAVO
Daj kij, wyciągnę cię.
- Zmokłeś? - Buty mi przemokły, cholera.
Niech to szlag.
Wszystko mi zmokło.
Jak mam dziś spać? Mam dość.
Jak poszło?
Dopłynąłby, ale prąd był zbyt silny.
- Serio? - Cóż.
- Za silny prąd? - Wodowaliśmy za blisko wyspy.
Trzeba było tutaj.
Nie mam do siebie pretensji.
Chciałem wypłynąć przy obozie,
wykorzystać prąd i wycelować.
Prąd cały czas mnie ściągał.
Tratwa zaczęła tonąć.
- Minęła godzina. - Tak.
Musimy go ogrzać.
Wybaczcie.
- Jasne. - Cześć.
- Na razie. - Cześć.
To przez Javiera się nie udało.
Pozwoliłem mu decydować. To jego wina.
Nie moja.
Krabowy sojusz Alphy i Bravo
nikomu nie pomógł.
Część mnie chce widzieć tam Alphę.
- Na wodzie. - Wiem.
W poszukiwaniu krabów.
Działamy czy odpuszczamy?
Nie wiem. Jestem zmęczona.
Ja też, a to widać, bo się rozgadałam.
Liczyłam, że Justin zbuduje tę łódź,
ale nas zawiódł.
Sprawdźmy mapę.
Wyścig wciąż trwa.
Mamy plan na jutro.
Gdy nadejdzie odpływ, po prostu tam pójdziemy.
Dostanę się na wyspę bez Justina.
Jill jako jedyna odkryła,
że na wyspę można się dostać na kilka sposobów.
Wystarczy wyczuć pływy, by dotrzeć tam pieszo.
Jordan z Delty też wraca z pustymi rękami.
Próbuję pojąć, dlaczego przegrałem tę bitwę.
Jego bezowocna walka z nurtem sprawiła,
że spalił ponad tysiąc cennych kilokalorii,
co wyczerpało go fizycznie i emocjonalnie.
Jestem zmęczony, zmarznięty, mokry, głodny.
Właśnie dostałem wciry na rzece.
Jego drużyna nie wie, co się stało.
Zespół wykonał swoje zadanie.
Ja swojego nie.
Co tam?
Dlatego porażka to moja wina.
Wybaczcie. Myślałem…
- Naprawdę się starałem. - Chodź.
Nie szkodzi.
W porządku.
Gdy Jordan wrócił, było mi go żal.
To mój kumpel. Chcę z nim zostać do końca.
- Ciężka sprawa. - Nie. Jest, jak jest.
Mamy łódź, wrócimy do tego.
Dopłyniemy, gdzie trzeba.
- Mamy tonę małży na kolację. - Dobra.
Zajmiemy się tobą. Szykujemy legowisko, żebyś mógł się zdrzemnąć.
Nie przejmuj się tym.
OBÓZ BRAVO
Długo się grzeje takie drobiazgi.
Fakt.
Dzisiejsza misja się nie powiodła.
Głodna drużyna Bravo sięga po ostatnią partię małży.
Justin nie zwodował łodzi?
Nie dokończył jej.
Zawarliśmy sojusz z Jill, Amber i Justinem.
Mam wrażenie,
że powinni coś do niego wnieść.
Dotychczas nie wnieśli.
Buty wyschły?
Jakimś cudem wyschły.
Nie do końca, ale jakoś przeżyję.
Byłem zły na Briana,
ale zdałem sobie sprawę, że nie chcę go stracić.
Nagle poczułem lęk.
A ty? Jak się czujesz?
Cieszę się, że tobie jest lepiej.
Jeśli Brian odpadnie, spakuję manatki
i albo poszukam innej drużyny, albo też odpadnę, jeśli mnie nie wezmą.
Będzie po mnie.
Nie pogardziłbym krabem,
ale wolę zatrzymać kumpla.
Cieszę się, że jesteś tu ze mną.
- Wzajemnie. - I że ci lepiej.
Bez ciebie byłoby do bani.
Mroźna siódma noc przeradza się w ósmy chłodny alaskański poranek.
8.12 – 8. DZIEŃ WIATR, 14 KM/H – 0,5°C
Wczorajszy dzień źle się potoczył dla trzech drużyn,
ale na wyspie pozostały jeszcze dwie pułapki.
OBÓZ ALPHA
Gotowe.
Jednak tratwa Alphy nadal jest niekompletna.
Wciąż działam. Oczyszczam.
Musimy się spieszyć.
Amber i Jill mają dość czekania na Justina,
więc podejmują ryzyko i ruszają po pułapki bez tratwy.
Postanowiłyśmy wykorzystać odpływ.
Przejdziemy jak najszybciej, zanim woda się podniesie.
Jasne.
Zobaczymy, czy się uda w czasie odpływu.
Chyba mamy przejście.
W zatoce Neka pływy osiągają skrajne poziomy
co sześć godzin.
Najniższy był dziś o 6.20.
O 12.48
rzeka będzie miała pięć metrów głębokości.
Spójrz! Możemy iść pieszo.
PRZYPŁYW: 12.48 OBECNIE: 8.53
Możemy iść po pułapki.
W samą porę.
Amber i Jill szły na wyspę 20 minut.
Co za widok.
Zbliża się przypływ.
Poszukajmy pułapek.
Każda minuta poszukiwań
zwiększa ryzyko, że uczestniczki utkną na wyspie na noc.
Bez schronienia ani ognia.
Widzisz coś?
Nie.
Kolejna muszla.
- Mamy ich mnóstwo. - Tak.
W tej zatoczce ich nie będzie.
Gdzie one są?
Widać przypływ.
PRZYPŁYW: 12.48 OBECNIE: 10.05
Mamy robotę, olej przypływ.
Mamy misję.
Czemu nie widać pozostałych pułapek?
Właśnie. Gdzie one są?
Przeczesujemy plażę, a ich tu nie ma.
Idzie się wkurzyć.
Im bardziej jestem głodna i zmęczona,
tym szybciej się frustruję.
Amber i Jill walczą z poziomem wody,
szukając pułapek na kraby.
OBÓZ DELTA
Dawn z Delty znajduje potencjalne zagrożenie w pobliżu obozu.
Ślady misia.
Fakt.
Spójrzcie tylko.
To pewnie tego niedźwiedzia słyszałem.
- Nie wygląda na olbrzyma. - Nie jest duży.
Dasz mu radę, Jordan.
Ekipa.
Chcę szczerze pogadać.
Zobaczmy, czego chcą.
Namieszaj im.
Drużyna Charlie wykorzystuje okazję.
Szukają informacji o swoich rywalach, Delcie.
Co tam, sąsiedzi?
Jak tam?
Miło was widzieć.
Jak się masz?
Jak leci? Co słychać?
- Szykujecie się na mróz? - Lubię mróz, nie lubię wilgoci.
Niestety, tej będzie więcej.
- Oczywiście. - No tak.
Mam wrażenie, że jesteśmy w czołówce.
Skąd myśl, że nam dorównujecie?
Mamy trzy pułapki, a w nich z pięć krabów.
Ja jedna dotarłam na wyspę. Ilu próbowało?
Jesteśmy numerem jeden.
Wczoraj to pokazaliśmy.
Ale przydałaby się nam czwarta osoba.
Jeśli kogoś im zwiniemy,
znów będziemy mieli komplet
i zyskamy przewagę.
Przewagę siłową.
Tylko nas jest czworo.
Na razie.
Znajdziecie sobie kogoś?
Rozglądamy się.
Chcieliśmy wam pokazać, jak to może wyglądać.
- „Może”? - Tak.
Delta zdecydowanie jest w czołówce.
Mają komplet zawodników, i to silnych.
Dobrze byłoby im kogoś zabrać,
żeby ich osłabić, a nam pomóc.
Ostatecznie trzy drużyny nie wygrają,
a ja chcę być w zwycięskiej.
Macie miejsce dla jednej osoby. Na waszym miejscu
wziąłbym kogoś stamtąd.
- Myśleliśmy o tym. - Od nich.
- Wiemy, kogo chcemy. - Kogo lubimy.
Kogo macie na oku?
- Nie powiemy. - Jeszcze.
Obóz Charlie źle się za nas zabrał.
„Jesteśmy najlepsi, bla, bla, bla”.
Mówicie, że chcecie jednego z nas,
ale nie macie jaj, żeby go wskazać?
Powiem wprost.
Zżyliśmy się.
Nie rozdzielimy się.
Ale gdyby coś się stało i nie będzie wyjścia,
damy znać. Dziękujemy za zaproszenie.
- Uczciwie. - Jak się ochłodzi…
- Rozgrzejemy was. - Dobra.
Od początku mówiliśmy, że w najlepszym razie
nasza czwórka zdominuje program.
- Cześć. - Trzymajcie się.
Powodzenia.
Ale ostatecznie
moim celem jest zwycięstwo.
Nie można palić mostów.
PRZYPŁYW: 12.48 OBECNIE: 10.20
Amber i Jill z drużyny Alpha
wciąż szukają pozostałych pułapek na wyspie.
Niestety nie mają już możliwości powrotu do obozu lądem.
Podnosi się.
Trzeba zrezygnować.
Musimy iść.
Tak!
Znaleźliśmy pułapki.
Nie tylko dla nas,
ale i dla drużyny Bravo, by im pokazać,
że chcemy zawrzeć silny sojusz.
Szlag. Już przypływ?
Szkoda, że nie wstałyśmy wcześniej.
Amber i Jill nie wiedzą,
jak głęboka jest lodowata woda.
Kurde. Już po nas.
Woda się mocno podniosła.
Stoją przed wyborem.
Zostać na wyspie i przeczekać przypływ
lub spróbować przekroczyć rzekę,
nie wiedząc, czy nie będzie trzeba płynąć wpław.
Jasna cholera. Boże!
Kuźwa. Nie opada.
Głęboko!
Mój Boże!
Masz po kolana?
Tak.
Durnota.
Coraz głębiej.
I głębiej.
Temperatura wody spadła poniżej czterech stopni,
a to oznacza, że Amber i Jill ryzykują hipotermią.
O Boże.
Minęło już
prawie 25 minut w mokrych ciuchach.
Im dłużej przemoknięte i narażone na alaskański mróz zawodniczki…
Zimno mi.
…nie zajmą się hipotermią,
tym gorsze będą jej skutki.
Wiedziałam o tym, poczułam to w kolanach.
Pomyślałam, że zamarznę na śmierć.
Muszą natychmiast przebrać się w suche ubrania.
Inaczej ich tętno spadnie na tyle, że zapadną w śpiączkę.
Byłyśmy na skraju hipotermii.
Potrzebujemy ognia, i to już.
Amber i Jill pędzą do obozu,
licząc, że ich towarzysz Justin
podtrzymywał ogień pod ich nieobecność.
Moje ciało samo nie da rady się ogrzać.
Justin!
- No? - Potrzebujemy cię!
Towarzysz znów je zawiódł.
Jak tylko rozpalimy ogień, wskoczymy do śpiworów.
Zamarzamy na śmierć,
walcząc o ogień.
Potrzebujemy trzeciego.
Justin, pomóż!
Słyszałeś, jak cię wołałyśmy.
Odpowiedziałeś, jak wołała o pomoc.
Nie przyszedłeś.
Nie wiem, czy to przez widzenie tunelowe
Justin ciągle pracuje nad łodzią,
ale to brak szacunku.
Co się stało?
Mamy pułapki, ale weszłyśmy po pierś do wody.
Gdybyś przyszedł wcześniej, jak wołałyśmy,
wiedziałbyś.
Nie słyszałem.
Wołałyśmy o pomoc. Wiedziałbyś, że przemokłyśmy.
To nie moja wina.
- Nie wiń mnie. - Jezu Chryste!
Nie drzyj się.
Oceniam tylko sytuację.
- Nie wiem, co się stało. - Potrzebujemy ognia.
- Co mam zrobić? - Rozpal ogień.
Nie mów tym tonem, bo chcę pomóc.
Mniejsza o ton.
Wcale nie. Nie wiedziałem, co się stało.
Wystarczyło na pięć sekund oderwać się od tej łodzi.
Nie wiedziałem. Trzeba było przyjść.
Poważnie?
- Przyjść? Przemoknięte? - Nie wiedziałem!
Mam wam czytać w myślach?
- Przyjść, jak wołamy. - Nie myśl, że wiem, co się dzieje.
Idź się bawić łódką.
Nie mów mi, co mam robić. Przyszedłem pomóc.
- Jestem gotów. - Gówno prawda.
Daruj sobie takie odzywki.
- Zachowuj się jak dorosła. - Nie będę z tobą gadać.
Mam cię dość.
Justin budował łódź dwa dni.
Tracę pewność siebie.
Nie chcę twojej pomocy.
- Dajemy sobie radę. - Co mam zrobić?
- Mam narąbać drewna? - Poproszę.
Na drobne szczapki.
Wysuszę stopy i cię zmienię.
Gdy emocje przejmują kontrolę, nie myślimy trzeźwo.
Jesteśmy chamscy.
Musi udowodnić, że jest godzien być częścią drużyny.
Będzie nieciekawie.
Być może poszuka sobie innej ekipy.
Mimo spięcia między członkami drużyny
ryzykowna strategia Jill i Amber się opłaciła.
Jako jedyna drużyna poza Charlie udało im się zdobyć pułapki.
9.33 – 9. DZIEŃ WIATR, 13 KM/H – 5°C
Minęło dziewięć dni w bezlitosnej dziczy Alaski.
OBÓZ CHARLIE
Przygotuję pułapki.
Drużyna Charlie liczy na krabową ucztę.
- Zastawię je. - Załatw nam kraby.
- Przyniosę wam jedzenie. - Do dzieła.
Okazuje się, że rozsądniej jest
puścić najlżejszą osobę.
Czysta fizyka.
Hej-ho, hej-ho Po kraby by się szło
Angie znów wypłynie, by zastawić pułapki.
Za kilka godzin po nie wróci.
- Wierzę w ciebie. - Udanego polowania.
- Dzięki. - Leć.
Tu nie jest łatwo. Alaska daje w kość.
Wspaniale, że zdobyliśmy pułapki, ale to też więcej pracy.
Do dzieła.
Pa!
Pa, Angie. Daj czadu.
Angie jest twarda.
Jeśli nam się uda
i zdobędziemy pożywienie,
warto było zaryzykować.
Taki połów na Alasce bywa niebezpieczny i nieprzewidywalny.
Nawet jeśli Angie zdoła pokonać nurt i zastawi pułapki,
nie ma gwarancji, że cokolwiek złapie.
No dobra.
Przynęta wabi kraby do pułapki.
PRZYNĘTA
Wchodzą do środka jednym z trzech pochyłych wejść.
WEJŚCIA
Kąt pochylenia wejścia uniemożliwia krabom ucieczkę.
Małe kraby mogą uciec otworami selekcyjnymi.
OTWORY SELEKCYJNE
Zrobią wtedy miejsce tym większym.
Angie ma najmniej wytrzymałą tratwę,
więc zmoknie. Ryzykuje hipotermią.
Straszne.
Nie tylko drużyna Charlie chce zdobyć kraby.
Zanurzmy dziób.
OBÓZ ALPHA
Śmiało, wodujemy.
- Dzięki. - Tak.
Tratwa drużyny Alpha jest gotowa na swój dziewiczy rejs.
O tak!
No to ruszamy.
Pójdę po drugą.
Rzuć.
To nie tylko drużyna Alpha.
- To Alpha i Bravo! - Tak.
- Gra? - Gra.
Mogliśmy ogarnąć lepsze wiosło.
Tak, ale…
Dwa kije i brezent.
Można by się lepiej odpychać.
Ale nie chciał pomocy.
Budowanie tratwy odciągnęło mnie od obozu.
Poniosła mnie ambicja.
Budowa zajęła też więcej czasu, niż sądziłem.
Drużyna Alpha!
Ale czy było warto? Tak sądzę.
Genialna sprawa.
Spięłam się z Justinem.
Ale zbudował najlepszą łódź.
To bez wątpienia najlepsza tratwa.
Może jednak się sprawdzi.
Zobaczymy.
OBÓZ ALPHA
OBÓZ DELTA
Tylko Delta nie ma pułapki.
Dlatego Paul idzie na polowanie,
aby zapewnić drużynie źródło białka.
Po kilku godzinach bez śladu zwierzyny…
O tak.
…Paul zauważa na pniu ślady jelenia.
Robią tu tak od lat.
To drzewo to drogowskaz.
Każdy jeleń o nie zahacza.
Kręci się tu spory jeleń.
To dobry znak.
Paul to najlepszy myśliwy w Delcie.
Czuje dużą presję, by upolować jelenia.
Jest ciężko.
Mamy bardzo ograniczone zasoby
i mam wrażenie, że robię za mało.
Jeden jeleń to ponad 20 kilo mięsa,
wystarczy na dwa lub trzy tygodnie.
Cholera.
Niedźwiedź go dopadł.
Tak blisko obozu.
Zwłoki jelenia są nie tylko oznaką zagrożenia.
Świadczą też o tym, że jest konkurencja.
Niedźwiedzie.
Muszę uważać.
Głupia wiewiórka.
Muszę coś upolować!
Po dziewięciu dniach
Paul zaczyna tracić wiarę,
że drużyna może polegać na myślistwie.
Żeby wygrać,
musimy zdobyć białko.
Nie wiecie, ile poświęciłem, by tu być.
Noszę je w rękawie.
Na odwrocie napisano: „Dasz radę, tatusiu.
Bardzo cię kochamy”.
Dlatego tu jestem.
To bardzo trudne.
Na nieszczęście dla Delty
Paul wraca do obozu z pustymi rękami.
Drużyna Delta mierzy się z trudnościami,
a Justin wyrusza tratwą na połów krabów.
Nagle zmienia się pogoda.
Pojawia się mgła.
Jest zimniej i bardziej wilgotno.
Justin traci cierpliwość.
No bez jaj.
Dalej.
Tak jest!
O to właśnie chodzi.
Justin zebrał 12 krabów dla Alphy
i jej sojuszników, Bravo.
Zapraszam.
Przynoszę dary.
Rany, ale olbrzym!
- Dziś się najemy. - Co?
- O rety! - Poważnie?
Alpha jako ostatnia zdobyła pułapki,
ale jako pierwsza złowiła kraby.
O Boże!
Są wielkie!
Drużynie od dziewięciu dni brakuje białka.
Te skorupiaki dodadzą jej sił.
Ale ciężki!
Przepraszam, że cię zjem.
Muszę pamiętać, że Justin jest, jaki jest,
bo ja też jestem sobą.
Razem tworzymy niesamowitą, twardą drużynę.
Miałam w życiu tyle traumatycznych przeżyć,
że nie ufam ludziom.
Ale od teraz jemu ufam na 1000%.
Będę go całkowicie wspierać.
Nałowiliśmy krabów na Alasce!
Tak!
Po drugiej stronie rzeki
obóz Charlie liczy na obfity połów.
Nick! Seth!
- To Angie. - Angie?
Kolacja przyszła.
Dziś coś zjemy?
Po dwa na głowę. Są ogromne.
- Kolacyjka! - Dary Alaski!
O rety.
- Ognisko czeka. - Podnieśmy tratwę.
W ciągu kilku godzin pułapki drużyny Charlie złapały
sześć krabów kieszeńców
ważących około półtora kilograma każdy.
Ta zdobycz zaspokoi głód przez dwa dni.
Pobyt tutaj bez wody i pożywienia oraz konieczność ich poszukiwania sprawia,
że doceniamy to, co mamy.
- Dziękuję. - Proszę.
Na wszystko pracujemy.
To dziwna, szczera wdzięczność.
Jedzonko.
Dary Alaski.
Angie!
Pięknie pachną.
Wsiadłam na prowizoryczną tratwę i nakarmiłam grupę.
Było ciężko, ale udało mi się.
Pieczony krab, Boże.
O Boże.
Jestem z ciebie dumny.
- Dzięki. - Z was obojga.
Chyba nie przywykłam do sukcesów
i pochwał.
Pożeram to jak dzikus, ale mam to gdzieś.
- Dziś się najemy. - Zgadza się.
Przez duże „N”.
- Mistrz pisowni. - Najemy się.
Nie tylko Charlie dziś ucztuje.
Mamy pułapki,
zastawiliśmy je,
złowiliśmy kraby i jemy.
- Drużyna Alpha. - Alpha.
Drużyna Alpha dotrzymała słowa i podzieliła się zdobyczą
z sąsiadami z Bravo.
Miły gest Jill, Amber i Justina.
Nie patrz na mnie, gdy jem.
No proszę.
Tak!
Mój Boże.
Jedyną drużyną, która nie zje dziś porządnego posiłku,
jest Delta.
Zaczynam to czuć.
Musimy zdobyć białko.
Jordan, ile jeszcze wytrzymasz?
Niedługo.
Nie jadłem od dwóch dni, doskwiera mi to.
Chcę tylko trochę białka.
Tak.
Myślę, że dynamika drużyny się sypie.
Tracimy poczucie jedności.
W tej grze chodzi o przetrwanie.
Trzeba polegać na zespole.
A ten zespół się nie sprawdza.
Połów i polowanie się nie udały,
więc ekipa się zastanawia, jak zabrać białko innym zespołom.
Możemy coś przehandlować na pułapkę.
Albo na kraba.
Nie handluję z Charlie.
Mowy nie ma.
Trzeba myśleć o strategii.
Tylko że ogranicza mnie drużyna.
Jeśli nie zdobędziemy jedzenia, odpadniemy.
Dawn odrzuca każdy mój pomysł.
Może ukradniemy pułapkę?
To wchodzi w grę?
Otworzylibyśmy puszkę Pandory.
To gra, Paul. Musimy grać.
Szczerze mówiąc, nie czuję się już zbyt dobrze w naszym obozie.
Wciąż myślę o liście,
który głosił, że można zmienić drużynę.
Jeśli coś się nie zmieni, to ja zmienię barwy.
9.20 – 10. DZIEŃ WIATR, 13 KM/H – 5,5°C
OBÓZ DELTA
Zasnąłem, rąbiąc drewno.
Czuję się okropnie.
Czuję głód, zmęczenie, zimno.
Czuję się znacznie gorzej niż w dniu przyjazdu.
Całe ciało mnie boli. Nie mogę…
- Masz czarno przed oczami, jak wstajesz? - Nie tylko wtedy.
Nawet chodzić mi ciężko.
W tej chwili
jest ze mną kiepsko.
Nie dostarczamy organizmowi dość białka.
Moje ciało się do tego nie nadaje.
Nie mam zapasów tłuszczu.
Mogę grać na żebrach jak na cymbałkach.
Muszę się starać, żeby nie stracić przytomności.
Zaczynam wszędzie zasypiać,
co jest sygnałem, że moje ciało zjada samo siebie.
Boli mnie głowa.
Niedobrze mi.
Mój żołądek odrzuca małże. Nie mogę ich dłużej jeść.
Boję się, że zacznę wymiotować,
bo to byłby kłopot.
Nie wiem, ile Jordan wytrzyma. To mój kumpel.
Chcę zostać z nim do końca.
Jeśli postanowi odejść, będę musiał pogadać z drużyną Charlie.
I to incognito.
W porządku? Pomóc ci?
Nie, dzięki.
Drużyny zniosły kolejne trzy dni
trudnych warunków na Alasce.
13.15 – 13. DZIEŃ WIATR, 24 KM/H – 4°C
Ostatnie dwa dni były przełomowe.
Delta wciąż nie radzi sobie z polowaniem i zbieractwem.
Jesteśmy zmęczeni. Nasze ciała trawią same siebie.
Zapasy się kończą,
pozostały resztki.
To tykająca bomba. Działamy coraz wolniej.
Nie myślę trzeźwo.
Mam wrażenie, że nie mogę się skupić.
Dziś postanowiliśmy się zrelaksować.
Skoczę tylko z Joelem po małże i słodką wodę.
Paul powiedział,
że pójdzie ściąć drzewo, bo przecież taki z niego kozak.
Jordan rzucił, że pójdzie mu pomóc.
Kazałem mu zostać, ale poszedł. Cały Jordan.
Cały czas na obrotach.
Wspomniał, że ma zawroty głowy.
Rzecz w tym, że muszę coś zjeść.
Po prostu mam gorszy moment.
Wyczerpał siły.
To była kwestia czasu.
Usłyszałem jakby uderzenie. Leżał na macie.
Tu czwórka, dajcie lekarza do Delty.
Gdy upadł, uderzył głową o ziemię.
Mamy nieprzytomnego zawodnika.
Przerażająca chwila.
Martwiłem się o brata. Było z nim źle.
Napisy: Konrad Szabowicz