- Co się stanie? - Mam nadzieję, że ujawnimy prawdę.
Tak. Justin musi wrócić do domu.
Oby podjęli dobrą decyzję.
Możemy tylko godnie zakończyć grę.
Jeśli tego nie zrobią, to ich sprawa.
Piłka na waszej połowie.
Zrobiłyśmy, co trzeba.
Jill chce się mnie pozbyć. Przytłacza ją to,
że jej plan od początku zawodził.
A ona uwielbia kontrolę.
Od samego początku chciałem być wierny Alphie.
To Alpha zdradziła mnie.
Jeśli po tym, co zrobił, nie wyleci,
to ja już nie wiem.
Odszedłeś stamtąd.
Fajnie, że dołączyłem do Charlie.
Tu nie ma dram.
A byłem w stolicy dramy.
- Te baby tym żyją. - Wiem.
Kochają to.
Ekipa, wróciliśmy.
- Super. - Cześć!
- Czołem. - Zapraszam.
Jak tam stopy?
Mokre, ale…
- Wejdź. - Trochę zmokły.
Wyszedłbym, ale jestem bosy i półnagi.
- Dzięki za gościnę. - Jest mróz.
- Wybacz, że nie dotarłem rano. - Nie szkodzi.
Cóż.
I co, przesadziłem?
Ani trochę.
Dobrze wam idzie.
Oficjalnie należę do Charlie.
Przeniosłem się.
Tu jest inny klimat.
Wszystko jest inne.
Mają dwa razy większe schronienie od tego, do którego przywykłem.
W środku pali się ogień, więc jest ciepło. Jestem szczęśliwy.
Przeżyłeś wędrówkę?
- Było warto. - Tak?
- Fajnie, że jesteś. - Tak.
Dziękuję.
Nick.
- Justin. - Miło cię widzieć.
- Bracie. - Zapaśnicy.
Tak jest.
Justin dołączył do Niedźwiedziego Kła.
Cieszę się. To dla nas ważny krok.
Jeśli się przyłoży, a myślę, że tak,
to będziemy mieli łatwiej.
Pyszne.
Opowiadaj.
Mówię wam, pofarciło wam się z tą Jill.
Chce dobrze, chce grać,
ale ciągle kombinuje, jak wywołać chaos.
Ciągle mówiła, że to gra.
- No. - Skapnęliśmy się.
Fizycznie nam nie zagraża,
dlatego próbuje siać ferment.
Właśnie to robi.
Jill od początku gra,
a w tym jest świetna.
Miałem już dość.
Potem odwróciła się ode mnie, a ja nie miałem na to siły.
Jaką masz relację z Amber?
Było w porządku, ale Jill ją nakręciła.
- Podąża za nią jak szczeniak. - Tak.
Wiem, że stara się manipulować sytuacją
i wygrać moim kosztem.
Nie chciałem spędzić w obozie ani minuty dłużej.
Obie zaczęły się odwracać.
Dobrze, że Justin z nami jest. Będzie do nas pasował.
Kolejny myśliwy w obozie. Już dwóch.
Wspólnie ruszymy na łowy
i szybko upolujemy jelenia.
Tam przychodzą jelenie. Idą dookoła.
Dokąd mam iść?
Jeden stanie z tej strony, drugi z tamtej.
- Jakieś 30 metrów od siebie. - Dobra.
Nie wiemy, co robi Alpha.
Wypatrujemy ich.
- Mamy strzałę. - Rany.
- Chcesz coś przeczytać? - Jasne.
Proszę.
„Czołem, chłopaki!
Mamy nadzieję, że macie się dobrze”.
Jasne.
„Gdy przyjęliście Justina,
ten zniszczył i splądrował nasz obóz.
Ukradł sprzęt i rzeczy osobiste.
Wcześniej kradł nam jedzenie.
Tak chcecie w to grać?
Tak chcecie to skończyć?”
Co o tym myślisz?
Nawet mało literówek.
Dziś się nie udało.
- Warto było próbować. - Tak.
Nie ufam tej notatce.
Manipulantka. Nie ufam jej.
Chciała zmienić ekipę, żeby nas sabotować.
Nie ufam Jill,
ale ten list był niepokojący.
Jeśli to prawda, musimy się poważnie zastanowić,
bo to świadczy o całej drużynie.
Na razie tego nie kupuję.
- Nie ma dowodów. - Nie ma.
- Źle nas potraktowała. - Tak.
Jesteśmy sceptyczni.
Tonący brzytwy się chwyta.
- To desperacja. - Widzieliśmy, co potrafi.
Zwęszyłem szansę.
Jesteśmy nad obozem.
Szlag.
- Justin też to przeczyta. - Tak.
Damy mu szansę się wytłumaczyć.
6 SAMOTNYCH WILKÓW
AMBER – OBÓZ ALPHA
JILL – OBÓZ ALPHA
JUSTIN – OBÓZ ALPHA – OBÓZ CHARLIE
LEE – OBÓZ ALPHA – ODPADŁ
TWORZY WŁASNE ZASADY
BRIAN – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
COREY – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
JAVIER – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
TIM – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
OSTATECZNA WALKA O PRZETRWANIE
ANDREA – OBÓZ CHARLIE – ODPADŁA
ANGIE – OBÓZ CHARLIE – ODPADŁA
NICK – OBÓZ CHARLIE
SETH – OBÓZ CHARLIE
TYLKO JEDNA DRUŻYNA MOŻE WYGRAĆ
DAWN – OBÓZ DELTA – ODPADŁA
JOEL – OBÓZ DELTA – ODPADŁ
JORDAN– OBÓZ DELTA – ODPADŁ
PAUL – OBÓZ DELTA – ODPADŁ
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
Zamierzam grać i wygrać.
Jak tam polowanie?
Kiepsko. Zero zwierzyny.
Nic? Ani jednego jelenia?
Ślady i odchody były wszędzie.
Jasne.
Słyszeliśmy zwierzynę, ale nic nie wyściubiło łba.
- Znaleźliście jagody? - Co?
- Mamy grzyby. - Grzyby.
Dobra.
Chłopaki zdecydowanie byli czujni.
Wiedziałem, że coś się święci, choć nie wiedziałem co.
Gdy was nie było, znaleźliśmy list
od Alphy. Przeczytaj go.
- Dobra? - Jasne.
Jill próbuje mnie wykluczyć z gry.
Próbuje nawet sabotażu.
„Zniszczył i splądrował nasz obóz”. Nie splądrowałem.
To chwytanie się brzytwy.
Nie wierzę jej.
Zabrałem siekierę, bo mają drugą.
Rzeczy osobistych nie ruszałem.
Cały czas oszukiwałem i kradłem jedzenie.
Kradzież jedzenia byłaby oczywista.
Chwyta się brzytwy, żeby mnie wyeliminować.
- Ostatnia zagrywka. - Rozbija nas.
Wiemy, że jej gierki nie zadziałają.
To takie słabe. Desperacja. Zaczekamy.
Nie mam powodu, by was okłamywać.
Nie będę się bronił,
ale powiem szczerą prawdę.
Zniszczyłem plandekę.
Zniszczyłeś plandekę?
Tylko plandekę?
- Tylko. - Nie była częścią schronienia?
Czy…
Była.
Nie chcę nikogo skrzywdzić.
Nie o to mi chodzi.
Ale chcę wygrać. Czasem muszę grać nieczysto.
- To była część schronienia? - Zniszczyłeś je?
Kazaliście unikać dramatów,
dlatego śpiworów nie ruszałem.
Nie chciałem prowokować wycieńczającego pościgu
ani ich tu ściągać.
Ale plandekę rozwaliłem, owszem.
To akt desperacji.
Nie plądrowałem.
- Tylko… - Rzecz w tym…
Gdy zaproponowaliśmy ci miejsce, stałeś się jednym z nas.
Moja intuicja się nie myli.
Wydawał się w porządku. Cóż.
Chciałem za wszelką cenę wygrać.
Ale nawarzyłem sobie piwa i teraz muszę je wypić.
Mimo to chcę tu być.
Musimy pogadać. Zaraz wracamy.
Jasne.
- Niedobrze. - Bardzo niedobrze.
Bardzo.
Co myślicie?
Cóż.
Naprawiły to, co zniszczył.
Ale jestem przeciwny niszczeniu.
Jedna zasada.
- Jedna. - Tak.
Reprezentował już nasz obóz.
Skłamał, ale rozumiem dlaczego.
Co zrobić?
Po kilku minutach namysłu drużyna Charlie ma odpowiedź.
Skoro szedłeś już do nas,
dokonałeś sabotażu.
- Wypędziły mnie. - Rozumiem.
- W stu procentach. - Paliłeś mosty.
Rozumiem.
- To nie była słuszna decyzja. - Absolutnie.
My kierujemy się etyką.
Wszyscy za to odpowiadamy.
Jaką decyzję podjęliście?
Musimy się rozstać.
Rozumiem.
Skoro był jednym z nas, jego czyny świadczą o nas.
A to miażdżący cios.
Muszę działać etycznie.
Na pewno było mu ciężko.
Przez kilka dni miałem tak samo z Deltą.
Całkowicie to rozumiem.
Szkoda, że to zrobił.
Nie możemy tego tolerować,
więc poprosiliśmy go, by odszedł.
Okazał się mężczyzną i zrezygnował.
Szanuję ich decyzję, choć mi się nie podoba.
Gdybym mógł cofnąć czas, zmieniłbym to.
Justin został wygnany z Charlie
bez możliwości powrotu do Alphy.
Jakbym szedł na szubienicę.
Nie ma wyboru.
Musi wystrzelić racę i opuścić grę.
Nie spodziewałem się konsekwencji.
Niestety, stało się.
Może zagrałem zbyt nieczysto.
Kuźwa. To właśnie sprawiedliwość.
Zaszedłem tak daleko,
spędziłem tu ponad miesiąc. Wczoraj byłem przeszczęśliwy,
dziś jestem w dołku.
Poza tym
jestem rozczarowany.
OBÓZ CHARLIE
JUSTIN – ODPADŁ
OBÓZ ALPHA – OBÓZ CHARLIE
Byłem po obu stronach. Wiem, kto wygra.
Dziś zwyciężyło dobro.
Uda nam się, prawda?
Tak.
9.12 – 35. DZIEŃ ŚNIEG – -9°C
Trwa dzień 35. Zima przestała już nieśmiało pukać do drzwi.
Oficjalnie zawitała.
Pada śnieg!
Spójrz na tę zimową krainę.
- Mieszkamy na Alasce zimą. - Boże.
W nocy była burza śnieżna.
O rany! Magia.
Zimowa kraina czarów. Spójrzcie!
To się nazywa poranek. Śnieg i ciepłe rękawice.
To jest to. Cudownie.
- Śniegu leży kilka centymetrów. - Patrzcie!
To dopiero początek.
O Boże!
W tej części Alaski co roku spada około 2,5 metra śniegu.
O Boże!
Jak pięknie.
Zaraz się popłaczę.
Tu jest pięknie.
Zaczęło się.
Stało się.
Choć śnieg jest piękny…
Wilgotny śnieg. Zmokniemy.
Tak, włożę spodnie na śnieg.
…przypomina pozostałym zawodnikom,
że będzie już tylko trudniej.
Marznę dopiero wtedy, gdy przestaje padać śnieg.
- O tak. - Tak.
Przynajmniej dopóki trwa
nasza walka o przetrwanie.
Nie spodziewałam się zrzutu zaopatrzenia.
Ani niczego innego.
Ciągle coś się dzieje.
Dziś doczekałyśmy się być może ostatniego zrzutu zapasów.
Rany. To może być przepustka do wygranej.
Wygra Alpha. Już ja o to zadbam.
Zostały dwie drużyny.
Zawodnicy zastanawiają się, co ich czeka.
Helikopter. Co będzie dalej?
To pewnie będzie wyzwanie.
Jesteśmy gotowi na wszystko.
Zawsze to ruch.
Rozgrzejemy się.
Tam są.
Podejrzewam, że to ostatnie wyzwanie.
- Wiedziałem. - Jest.
Wiedziałem.
- Proszę. - Jest i kompas.
„Pozostały dwie drużyny, ale tylko jedna wygra”.
Proszę.
„Przed nami trudna podróż do mety”.
„Na każdym kroku poddamy próbie pracę zespołową, lojalność i siłę.
Na końcu półwyspu czeka na was oznaczony na mapie ostatni zrzut.
Pierwsza drużyna zdobędzie nagrodę”.
„Aby wygrać, musicie dotrzeć tam całą drużyną.
Z obecną drużyną musicie pozostać już do końca”.
„Wyruszcie o świcie”.
Idziemy. Damy czadu i będziemy pierwsi.
„Przed nami trudna podróż do mety”.
Meta.
Meta!
Nie sądziłam…
Tak jest, panowie.
Boże, stara.
Jeszcze nie płacz, przed nami wyprawa.
Dziś porządnie zjemy.
- Zjemy. - Obiad, kolacja…
- Tak. - Śniadanie, obiad, kolacja.
Po 35 dniach stawiania czoła żywiołom Alaski
i sobie nawzajem oraz dawania z siebie wszystkiego w grze
drużyny Alpha i Charlie dostrzegają na horyzoncie metę.
Tu najbliżej.
Właśnie szykują się do wyścigu.
Na drodze…
Będzie przeprawa przez rzekę.
Je też.
Nie przejdą przez rzekę?
Nie naszą trasą.
Tak.
Ścigamy się z drugą drużyną i z czasem.
Czas iść na całość.
Dziewczyny są silne psychicznie
i fizycznie, mogą nam zagrozić.
Musimy przejść przez torfowisko,
żeby pokonać tę górę.
- Widzisz topografię? - Masakra.
Widzisz, jak stromo?
- Pionowa ściana. - Tak.
To klify. Trzeba je ominąć. Nie wejdziemy.
Ale musimy dotrzeć tutaj.
Trzeba to obejść.
Na wprost nie przejdziemy.
To urwisko.
Wyprawa, która nas czeka o świcie,
jest niewyobrażalna.
Jesteśmy gotowe.
Na drugim brzegu rzeki
drużyna Charlie upamiętnia ostatnią wspólną noc na Alasce.
To był zaszczyt.
- Prawdziwy zaszczyt. - Bez względu na wszystko.
- Pójdę za was w ogień. - Ja za was też.
Szykują się do ostatniego wyścigu.
Co myślicie o jutrzejszej wyprawie?
Będę was popędzać.
Mogę nawet rzygać, spoko.
Byle nie w biegu.
Ciśniemy na 100%.
Musimy się skupić na zadaniu.
Gramy o wszystko.
Tak jest.
- One nie odpuszczą. - O nie.
OBÓZ ALPHA
Ostatnia noc w alaskańskiej dziczy.
Jak się czujesz?
Chciałabym myśleć,
że to już końcówka,
bo nie mam już siły.
Fakt.
Ciekawa jestem, co myśli sobie
pozostała ekipa Charlie.
Zakładam…
że mają braterską więź.
Zobaczymy jutro.
Zobaczymy, czy ich lojalność i siła wystarczą.
by wspólnie dotrzeć do mety.
Bo muszą dotrzeć tam razem.
Ponoć wystawią na próbę naszą lojalność i siłę.
Siłę wystawiamy na próbę już od kilku tygodni.
Jutro będzie
wykańczający dzień.
Jest dzień 36. Żadna z drużyn nie widziała jeszcze wschodu słońca.
Obie drużyny niecierpliwie czekają
na rozpoczęcie 14,5-kilometrowej wędrówki.
Wiem, jak się stąd wydostać,
przeanalizowałem mapę.
Mam nadzieję.
Choć Alpha i Charlie idą w to samo miejsce…
CEL
…i muszą pokonać podobny dystans…
TRASA ALPHY – TRASA CHARLIE
…ich styl gry różni się tak,
jak obrane przez nich trasy.
Powinniśmy przejść przy odpływie i wrócić.
- A potem przejść na wprost. - Tak.
Widzicie, jaki podmokły teren?
Tak.
Nie chcę zmoknąć.
Nie chcę zamoczyć stóp. Wezmę buty, przeprawię się…
Założysz z powrotem.
W porządku. Idę za wami.
Czeka nas żwawy spacer.
Może być?
Zrobię, co mogę, bracie.
Drużyna Charlie po drugiej stronie Neki
napotka głównie otwartą przestrzeń.
Ich trasa jest jednak nieco dłuższa.
Muszą wielokrotnie przeprawiać się przez lodowatą wodę.
Najpierw wodospad.
Cóż, jest przypływ, więc zajdziemy od tyłu.
No pewnie, czemu nie od tyłu?
- Tak. - Jeszcze raz.
Ostatni raz.
- Tak. - Ostatnia wspinaczka.
- Ostatnia gra. - Czekamy.
Drużyna Alpha ma nieco krótszą trasę.
Jej pierwsza część wiedzie jednak przez trudny, nierówny teren.
Ciężko tam o widoczność.
TRUDNY TEREN
CZAS DO ŚWITU
- Pamiętaj. Pozytywne myśli. - Damy radę. Tempo.
Uważaj, jak idziesz.
Jedziemy na resztkach energii.
To, co wydaje nam się łatwe…
Nie przetrwamy.
Dziś będzie bardzo ciężko.
Zwłaszcza na początku, podczas wspinaczki.
- Ostrożnie i powoli. - Uważajmy.
- Każdy krok to ryzyko upadku. - Właśnie.
Mamy swoją trasę. Spokojnie.
- Dwieście jeden stopni. - Właśnie tak.
Wszechświat
musi stanąć po naszej stronie.
Dotąd stał.
- Nawet wbrew pozorom. - Nawet wbrew pozorom. Dobrze?
Musimy stawić czoła zboczu.
- Trafiłyśmy najgorzej. - Fakt.
- Zero zalet! - Zero, ale…
Jest zaleta.
Jest.
Możemy wyruszyć wcześniej. O włos.
Tego nam trzeba.
Dotąd nie miałyśmy takiej przewagi.
Nawet jeśli myślisz, że świat jest przeciwko tobie…
Nie zawsze.
Do dzieła.
Wracajmy do bliskich.
Tak.
Kocham cię.
Bardzo cię kocham.
Pierwsze promienie słońca obmywają góry.
Dzień wypłaty, panowie.
- Tak jest. - Do dzieła.
- Kocham was. - Jasne.
Rozpoczął się wyścig po nagrodę.
Ruszajmy.
Chodźmy.
Tempo.
Wiem. To trudne.
To wyścig, ale nie możemy pędzić.
To nie jest sprint.
Masz rację.
Cofnijmy się do wodospadu i ruszymy.
Tak.
GĘSTY LAS
Drużyna Alpha wchodzi do lasu.
Charlie zbliża się do rzeki.
PRZEPRAWY
Jak z wiersza Whitmana.
Aby przyspieszyć podróż,
drużyna wybrała bardziej bezpośrednią drogę do celu.
Jest krótsza, ale jednocześnie
obejmuje więcej przepraw.
To pierwsza przeprawa przez rzekę.
Może uda się przejść w butach.
Zobaczymy.
Musimy się pospieszyć.
- Jak głęboko? - Tam dalej nie wiem.
Co wy na to?
TEMPERATURA POWIETRZA – 1,5°C
Nie wiem, co tam jest, ale spróbuję.
- Chcesz? - Jasne.
TEMPERATURA WODY – 5,5°C
Może trzeba będzie się rozebrać.
- Tak. - Ściągamy?
Tak.
Mieliśmy plan, który zaoszczędziłby nam pół godziny, może więcej.
Przekroczyć rzekę tam, gdzie się da,
a nie chodzić wzdłuż.
Po kolana.
Jeszcze jedna przeprawa.
- Tak. - Nie było tak źle.
- Nie. - Nie.
Charlie dochodzą do siebie po przejściu przez rzekę.
Alpha z trudem przemierza gęsty las.
Spójrz. Ale gęstwina.
Tak.
Nigdy dotąd nie szłam takim lasem.
W tak gęstym lesie
najlepiej stanąć plecami do obiektu,
znaleźć kolejny obiekt w linii azymutu
i tak raz za razem.
Musimy sprawdzić azymut z wodospadu.
Słychać go. Na lewo od nas.
Wodospad jest tutaj.
Tak.
Idź na wprost,
ja sprawdzę odczyt i wskażę ci drzewo.
No dobrze.
Nawigacja w dziczy polega na wyznaczeniu znanego punktu
i podążaniu za azymutem.
Nie widzę cię.
Ale w tak gęstym lesie azymut bywa mylący.
Stój! Nie ruszaj się.
Tam jest ścieżka.
Kierujemy się azymutem, nie ścieżkami.
- Pamiętaj, mówiłam… - Wiem.
Ale trzeba wybierać łatwą drogę.
Jeśli zejdziemy z trasy, nic nam po azymucie.
- Jasne? - Jasne.
- Bardzo daleko. - Widzisz to martwe drzewo?
Tak.
Skup się na nim i daj znać, gdzie jest wschód.
Mam wrażenie, że 201 jest
za bardzo w prawo.
- Nie. - Ufam ci.
Wyznaczyłam azymut na 201 stopni.
Jak się ustawię na wschód,
kompas wskaże nam drogę.
- Dobrze. - Tak?
Idź w stronę pniaka.
- Obie drużyny… - Dalej.
szukają skrótów.
Obie też trafią na niespodzianki.
Tędy nie przejdziemy. Pośrodku jest głęboko.
Niektóre będą pomocne,
a inne znacznie wydłużą drogę do mety.
- Coraz szerzej. - Tak.
- Tam jest kolejna przeprawa. - Tak.
- Tam, na przewężeniu. - Tak.
Dorośli faceci w bieliźnie.
- Tutaj. - Tak.
Co myślicie?
Zawsze coś.
Buty i spodnie. Szlag.
TEMPERATURA POWIETRZA – 1,5°C
TEMPERATURA WODY – 5°C
Jeszcze raz.
O Boże.
Po przeprawie nie czuć stóp.
Jedyne, co czuć,
to przeszywający ból.
Głęboko w stopie,
jakby ktoś wbijał tam nóż.
Zamoczyłem jajka.
Tędy?
Teraz tak.
Którędy?
Chyba na wprost.
Nie można zawrócić.
Za nami połowa drogi. Mamy wrócić?
Idź dalej.
No i po butach.
Gdy tak brniemy przez wodę,
grozi nam hipotermia.
O Boże.
- Zmoczyłem buty. - To ostatnia?
Pewnie nie.
Choć drużyny obrały różne trasy,
a każda z nich ma własną strategię,
ten, kto pierwszy popełni błąd…
To nasza góra.
…będzie w bardzo trudnej sytuacji.
- Tak. - Oddalamy się.
Jesteśmy tutaj.
Musimy pójść w tamtą stronę.
Inaczej wpadniemy do zatoki.
Bardziej na wschód nie pójdziemy.
Nie.
- Dobrze. - Dobra.
Jaki ładny szlak. Idziemy za jeleniami.
Wszechświat mówi, że to właściwa droga.
Jeszcze raz.
Jeszcze raz, Nick.
Idę.
To chyba ostatni raz. Mam nadzieję.
Jak głęboko?
- Głęboko. - Głęboko.
Masakra.
Patrz.
- Idealnie. - Super.
Dzięki, jelonku.
Coraz głębiej.
Jeszcze raz.
Przepięknie.
Pieprzony szczyt.
- Naprawdę. - Tak.
Widzę zatokę. Widzę wodę.
Niech to.
Za bardzo na wschód.
Za daleko. Gdzie nasz azymut?
Widzisz oznaczenie?
Tak.
Powinnyśmy iść dołem.
Gdy dotrzemy na szczyt,
skorygujemy trasę.
INSTRUKTORKA JOGI – ARIZONA
Odrobinę zeszłyśmy z kursu.
Zejdziemy na dół.
Trochę się cofniemy.
Musiałyśmy wejść na górę i się rozejrzeć.
A teraz na dół.
Tu jest po pas.
Ja chrzanię.
Chodźmy.
Obie drużyny radzą sobie z przeszkodami.
Poszłyśmy szlakiem jeleni,
przez co zboczyłyśmy nieco z kursu.
Obie drużyny idą łeb w łeb.
Nadal jesteśmy pewne siebie.
- Idziemy. - Tak.
- To się liczy. - Dokładnie.
W porządku?
Zimno mi. Upuściłem but.
Jeszcze raz.
Słyszę wodę.
Po pokonaniu gęstwiny i wzniesień
drużyna Alpha zmierzy się z większą, nieprzewidywalną przeszkodą.
To pierwsza zatoka?
Nie wiem.
Jak to obejść?
Jeśli to jezioro, to źle poszłyśmy.
Na mapie nie było jeziora.
Miała być zatoka.
Boże, Amber, to chyba jezioro.
Czemu wątpisz?
Coś mi tu nie gra.
To nie tutaj.
Przed nami widać wielkie góry.
- Tak. - Patrzymy na to.
Amber i Jill chcą dotrzeć do tej zatoki.
Później chcą pójść wzdłuż wybrzeża.
Podróż przez gęste zarośla sprawiła,
że zawędrowały nad jezioro.
Woda stoi.
Zeszłyśmy tym zboczem. Odbiłyśmy w prawo.
- Nie poszłyśmy tędy. - Musimy…
- To jezioro. - Jasne.
- Ufasz mi? - Ufam.
- Tędy. - Jasne.
Jill i Amber idą na wschód, by okrążyć jezioro i znaleźć brzeg.
Słodki Jezu.
Mały spacerek, kochana.
Alpha natrafia na wodną przeszkodę.
Teraz wystarczy utrzymać tempo.
Drużyna Charlie zauważa,
że ich skrót też jest pełen wody.
Spodziewaliśmy się dodatkowych przepraw,
ale nie tak głębokich i szerokich.
Baliśmy się tego, co nas czeka,
jeśli się nie ogrzejemy.
Buty mi zamarzły.
Straciłem czucie.
No.
Słodki Jezu.
Nie straciłyśmy zbyt wiele.
Właściwie nic.
Choć ma dalej,
Alpha może nadrobić stratę i znów iść łeb w łeb.
Ale wielgachne jezioro.
Pod warunkiem, że Charlie trafi na kolejne niespodzianki.
O nie.
Znowu rzeka.
Tylko nie to.
Może już zamarzła.
Paul to kozak.
Narzuca tempo,
bo chce wygrać dla swoich dzieci. Podziwiam go.
- Tak. - Przelazł przez wodę.
Wszedł i już.
- Wie, co należy zrobić. - Tak.
Paul narzucił tempo. Tego nam było trzeba.
Przez większość czasu błoto sięgało kostek.
Brnęliśmy przez mokradła.
Było mi ciężko, bo mam krótsze nogi.
Jeśli utrzymamy takie tempo, nikt nam nie dorówna.
Fakt.
Prawie obeszłyśmy.
Szlag, zamarznięte!
Obeszłyśmy jezioro.
Nie wiedziałam, że jest aż tak wielkie.
- Współczuję ci butów. - Masakra.
Żartujesz? Wystawię im najgorszą recenzję na Amazonie i Cabelas.
Zaniosę je do Armii Zbawienia, a potem podpalę.
Zdjęcie dodam do recenzji.
„Te buty są do bani”.
Tędy to niecałe półtora kilometra.
Tamtędy prawie trzy. Dwukrotnie dalej.
Wybierzmy najkrótszą drogę.
Prosto do zatoki.
Wzdłuż grzbietów.
- Do dzieła. - Tak jest.
Wiesz, co to znaczy?
- Ruchy. - Lecimy.
Morda w kubeł i wio.
- Idę tędy. - Prosto do wody.
Obie drużyny zbliżają się do wybrzeża.
Przed nimi ostatni marsz po nagrodę.
Nie biegnij.
- Dam radę. - Musimy tam dotrzeć razem.
Nie zostawię cię, obiecuję.
Drużyny idą łeb w łeb.
Jesteśmy prawie przy brzegu.
Jasne.
Idźmy na wschód do skutku.
Robi się.
Widzę wodę.
Tak.
- Ostrożnie. W porządku? - Tak.
Nick aż zboczył ze szlaku.
Jasne.
Poszedł w zarośla.
Pięknie!
Tak jest!
Kurczę.
Cholera, Nick.
Wybacz.
Dziękuję.
Uwaga na oczy.
Byle do brzegu,
potem już prosty spacer.
Tak, schodzimy z górki.
Posłuchaj.
- Słyszysz? - Tak.
Idź za dźwiękiem.
O to chodzi.
Oszczędzaj siły, to połowa drogi.
Uważaj na twarz.
Widzę wodę.
Za nami kawał drogi.
Mam nadzieję.
Obyśmy nadrobiły
i nie straciły przewagi.
Aby tam dotrzeć, muszę jedynie
pilnować azymutu.
Damy radę.
To koniec. Zostało tylko trochę pracy.
Stąd już pójdzie łatwo.
Wystarczyło dotrzeć do wybrzeża.
Teraz pójdziemy wzdłuż brzegu i odbierzemy nagrodę.
Łatwizna.
- Racja. - Parę kilometrów.
Cholera.
Gdzie są chłopaki?
Oby z tyłu.
No, tak jest!
Tak.
Przejdźmy nad kłodą.
Dobrze nam to zrobi.
Paul jest twardy.
Ale za tym punktem zaczął zwalniać.
Zmieńcie mnie.
Torfowisko daje w kość.
Tak, ledwo żyję.
Prawa, lewa, prawa, lewa.
Poszedłem na pierwszego. To mu pomogło.
Potrzebował, żeby kto inny narzucił tempo.
Popełniłyśmy błąd.
Ale nie zawróciłyśmy.
Poszłyśmy…
- Dzięki mojej nawigacji. - Tak.
No i wyznaczyłam azymut.
Oni też?
Czy Paul to potrafi?
Umiem przetrwać,
ale nie znałam się na survivalu.
Aż poznałam Jill.
Stoję ramię w ramię z prawdziwą twardzielką.
Jestem z siebie dumna.
Ja z ciebie też.
Powiedz, jak cię zacznę tym wkurzać.
Teren jest do bani.
- Tak. - Niebezpieczny.
W drużynie Charlie Paul został w tyle.
Zgodnie z zasadami
cała drużyna musi ukończyć zadanie wspólnie.
Nie mogę mówić.
Szukaliśmy przewężenia rzeki, pojawiły się przeszkody.
Trzeba omijać powalone drzewa.
Pomóc ci?
Nie.
Prawie mdleję, jak się pochylam.
Mogę już myśleć tylko o tym,
czy dam radę postawić kolejny krok.
Mam mroczki przed oczami.
Pozostali się oddalają.
Jeśli Paul nie da rady,
odpadnie cała drużyna.
Boże, daj mi siłę.
Jill, widzę metę.
Oddychaj.
Nikogo nie widzę.
- Jak daleko… - Ani z przodu, ani z tyłu.
Dotarłyśmy do pieprzonej mety.
Amber!
Jill!
Amber!
Jill!
Amber!
META
Nie mogę złapać tchu.
Aż tak źle.
To koniec.
To wyzwanie dla umysłu.
- Jak tam? - Jestem wykończony.
Dalej, Paul!
- Cholera. Nie da rady. - Tak.
Nie da rady.
Dawaj!
Idziemy!
Nie mogę.
Idziemy! Coś widzę! Chodź!
No dobrze.
Nie dam się.
Poczułem niewielki przypływ energii.
Musiałem pokonać tę niemoc. Tylko to mi zostało.
Idziemy w dobrą stronę.
W dobrym kierunku.
Teraz już z górki. I do domu.
Wracamy do domu.
Muszę uważać na większe głazy.
Są śliskie, nie chcę skręcić kostki.
Dalej, Paul.
Mam skurcze w udzie.
O rety.
Cholera.
Dawaj, Paul.
Damy radę, Paul!
- Pokonamy ich. - Koniecznie.
Walić tę trawę.
Nie podoba mi się.
Gdy Paul zaczął zwalniać,
wiedziałem, że nie ma już siły.
W porządku?
Paul, dasz radę.
Jak mam go unieść?
Jesteśmy silni.
Silni.
O Boże. Co to?
Ale mnie palą biodra i pośladki. Tędy.
To chyba w lesie.
Po 36 wyczerpujących dniach w dziczy
dwie wykończone drużyny wreszcie zbliżają się
do wyczekiwanej mety
i szansy na zwycięstwo.
Tam jest.
Kocham cię.
- Widzę. - Widzisz to?
Chyba widzę trzy osoby na brzegu.
Tak!
Przeczytaj.
Chcę to usłyszeć.
Cholera jasna.
Zrobiłyśmy, co w naszej mocy.
Drużyna Charlie dotarła do zrzutu.
Czeka na nich ostatnia wiadomość.
„Nie ma nic trudniejszego
niż wylądowanie w dziczy z obcymi.
To starcie lojalności i własnych potrzeb”.
Wracam do domu.
„Egoizmu”…
Niszczy moją tratwę.
…„z altruizmem”.
Już prawie, Angie!
„Pragnienia wygranej z chęcią rezygnacji”.
Boże, daj mi siłę.
„Przetrwanie w grupie budzi w nas najgorsze cechy.
Zdrada może przynieść korzyści,
a wierność może ujawnić słabość.
Zwykle lgniemy do silnych
i oszukujemy słabych,
bowiem to służy naszym pobudkom.
Ale w pogoni za egoistycznymi celami tworzą się więzi”.
Kocham was.
„Towarzysze przestają być ciężarem, a stają się koniecznością”.
Daliśmy radę.
„Dajemy sobie bezpieczeństwo emocjonalne i fizyczne wsparcie.
„Nasze motywy mogą być egoistyczne, ale sukces wymaga
umiejętności i towarzystwa tych wokół nas.
To koniec waszej podróży.
Wytrwaliście dłużej niż pozostali.
Gratulacje”.
Tak jest!
Najpierw zadzwonię do siostry.
Zapłaciła za mój udział,
bo mnie nie było na to stać.
Kocham was.
Myślałem o tobie niemal cały czas.
Udało nam się.
Ale cię nastraszyliśmy.
O tak. Udało się.
Cały czas się modliłem.
Bez tego nie dałbym rady.
Modliłem się do Boga, by dał nam siłę,
wskazał nam drogę
i chronił wszystkich uczestników na obu brzegach.
Tylko żeby nam trochę pomógł. Udało się.
Stać mnie na rzucanie się forsą.
- Walka na forsę! - Wreszcie!
Nie.
Mogę spłacić długi.
Założyć rodzinę.
To najważniejsze. Dlatego tu jestem.
- Kocham was. - Tak!
Jest nasz transport!
Boże, byłyśmy tak blisko.
Spójrz na mnie.
Przeżyję.
Dotrwałyśmy do końca. Prawda?
Tak.
Wiem, że pieniądze nie mają znaczenia,
ale…
Boże.
Byłyśmy słabsze.
Słabsi powinni wygrywać, prawda?
To się zdarza tylko w filmach.
A to jest życie.
Nic już nie wiem.
Wszechświat mówił nam, że…
Że wygramy.
- Że… - Że to nasze pięć minut.
Możecie zapytać mnie dziś,
możecie zapytać jutro.
Nawet za 20 lat.
Nie żałuję, że wybrałam ją.
Nie obchodzą mnie pieniądze. Chciałam wygrać.
Pokazać, ile jestem warta.
Jesteś bezcenna, kochana.
Mój pierwszy lot.
Nie mam siły tu wsiąść.
To było najlepsze doświadczenie w moim życiu,
poza narodzinami dzieci.
Czujemy mnóstwo emocji.
Jest super. Kto miał taką okazję?
Rozejrzyjcie się.
Gratulacje, chłopaki!
Gratuluję.
Tak jest!
Wolę ciebie niż tę forsę.
Napisy: Konrad Szabowicz