Chcę wygrać.
To wszystko.
Chcę wygrać.
Witamy w Outlast: Razem po wygraną.
Może tracę palce,
ale poddam się w ostateczności.
Konkurs przetrwania inny niż wszystkie.
Moja uczciwość i moralność nie są na sprzedaż.
Nie odejdę, póki mnie nie wyrzucą.
Umrę tu z głodu, jeśli będzie trzeba.
Jest tylko jedna zasada.
Zawodnik musi być w drużynie…
Całe życie byłem wilkiem szukającym stada.
…żeby wygrać.
Wierzę w swoje umiejętności na tyle,
by grać uczciwie.
Teraz mu nie ufam.
Pozbądźmy się innych.
Okaleczmy ich.
Niech się poddadzą.
To gra, w którą chcę grać.
Zabierasz nasze rzeczy?
Muszę to skonfiskować.
Nie możesz tego wziąć.
Odzyskamy to.
To jest gra.
W normalnych warunkach
twoja dupa wzywałaby karetkę, błagając, bym przestał.
- Dalej! - Naprzód!
Czy o nagrodę w wysokości miliona dolarów
będą walczyć honorowo…
- Gramy czysto. - Chcę być człowiekiem honoru.
…czy…
To gra bez zasad. Może być źle.
…bezpardonowo…
Pokażą prawdziwą twarz.
Flara!
- Chcę grać uczciwie. - Ja też.
Do widzenia, złodzieju!
…by wygrać…
Ale mi zimno.
…i podzielić się nagrodą miliona dolarów?
Cholera.
Dobrze, Em. Dawaj!
Zwycięska drużyna będzie najszybsza…
Mam jedną!
- …najsprytniejsza… - O kurczę.
…i najlepsza strategicznie.
Dalej!
Ale przede wszystkim
będą musieli…
Boże!
…przetrwać.
16 GRACZY
TYLKO JEDNA ZASADA
MUSZĄ BYĆ CZĘŚCIĄ DRUŻYNY
ŻEBY WYGRAĆ MILION DOLARÓW
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
MAŁA ZATOKA DUNCANA
Szesnaścioro graczy przybyło na Alaskę,
żeby zagrać w grę przetrwania ich życia.
Byłem na Alasce. Bywa brutalna. Pogoda może się nagle zmienić.
BYŁY ZAWODNIK MMA
Wszędzie są drapieżniki.
To dzikie miejsce.
Nigdy nie byłem na Alasce.
MECHANIK - LUIZJANA
Lot na Alaskę to mój pierwszy lot w życiu.
W drodze na teren gry gracze dostali ścisłe wytyczne,
by nie rozmawiać ze sobą przed rozpoczęciem gry.
W tej chwili możemy się sobie tylko przyglądać.
Kto może być najsilniejszy, kto najsłabszy.
Patrzysz na ekwipunek, chcąc wyczuć, jak są twardzi.
ANALITYK DANYCH – KOLORADO
Nie wiesz, dokąd zmierzasz.
Nie chcę okazywać słabości,
ale w środku się trzęsę: „Rany! Mocna sprawa”.
ADWOKAT – NOWY JORK
Wszyscy gracze wnoszą coś wyjątkowego do gry.
Jako zawodowy traper 90% czasu spędzam w górach.
Nie wiem, jak inni, ale ja będę grał fair.
Pierwsi z nikim nie zadrzemy.
ZAWODOWY TRAPER
Byłam na Evereście.
Byłam na Antarktydzie.
Moje wyprawy są bardzo drogie.
ALPINISTKA — KALIFORNIA
Wiem, że przetrwam, bo byłem bezdomny.
Moje życie to same straty. Umiem zaczynać od zera.
ARBORYSTA
Myślę, że mam umiejętności i hart ducha, by wyeliminować innych.
TECHNIK POLA NAFTOWEGO – TEKSAS
Uważam się za przywódcę. Osiągam cele. Jestem atutem w grze.
Jestem spłukany i potrzebuję kasy.
WŁAŚCICIEL ŁODZI IMPREZOWEJ – TEKSAS
Ale gra dopiero…
się zaczęła.
„Witajcie w Outlast: Razem po wygraną,
grze z jedną zasadą.
Musisz być częścią drużyny, by wygrać.
Drużyna, z którą zaczynasz, nie musi być tą, z którą kończysz.
Możesz zmieniać drużyny do woli.
Możesz odejść w każdej chwili,
wystrzeliwując flarę w niebo.
Jeśli nie masz drużyny,
masz jeden dzień, by do jakiejś dołączyć.
Jeśli ci się nie uda,
musisz wystrzelić flarę i opuścić grę.
Wygrywa ostatnia ocalała drużyna.
Zwycięscy uczestnicy podzielą się milionem dolarów.
Osoby z siekierą…”
Co?
Odejdź.
Dobra.
Wow.
Jasne, że pierwsi dobrali się do skrzyni. To samce alfa. Tak to jest.
METALURG
„Osoby z siekierą
będą wybierać graczy do drużyny”.
To ekscytujące.
Możliwość skompletowania zespołu to duża rzecz.
Czemu mam cię wybrać?
Jestem Drake, z zachodniego Teksasu.
Jestem myśliwym, rybakiem i budowlańcem.
Dobra.
- Kto… - Mogę wziąć kolegę z Teksasu?
Dobra.
Pierwsza myśl: „Ten duży gość z Teksasu”.
Wyglądał na mój typ człowieka.
Poczułem z nim więź i wiedziałem, że chcę go w drużynie.
Przedstaw się.
Jestem Tonia. Ciężko pracuję, nie rezygnuję i jestem ugodowa.
Jako adwokat od spraw karnych
szybko wykrywam wciskanie kitu.
Nie wiem, czy jej ufam.
Kim jesteś?
Nazywam się Brianna.
Sześć lat służyłam w armii. Łowię ryby, poluję z łukiem.
Pomyślałem: „Myśliwy się nam przyda”.
To priorytet, bo ja nie poluję.
Zapraszamy.
Tak!
- Ty? - Brendon, z Centralnego Idaho.
Przewodnik polowań i zawodowy traper. Jestem honorowy.
Zapraszam.
Najpierw spojrzałem na Brendona, bo…
Miło mi.
…na łodzi był twardzielem: bez rękawiczek, bez czapki,
deszcz go smagał, był przemoczony.
SZEF KUCHNI
Nie obeszło go to.
To facet z Idaho, skąd pochodzę.
Widziałem w nim pewność siebie.
Na widok jego kowbojskiego kapelusza pomyślałem: „Facet lubi takie życie”.
Była jedyną osobą, którą chciałem wybrać.
Boże.
A potem już
nie miałem żadnej strategii.
Kozia bródka?
Jestem Joe. Carencro, Luizjana.
Jestem mechanikiem i mam wielkie serce.
Mam niezrównany etos pracy. Będę asem każdej drużyny.
MECHANIK – LUIZJANA
Kurtka KUIU.
Jestem Bayo,
profesjonalny myśliwy i traper ze stanu Floryda.
Zapraszamy.
Mężczyzna tam na końcu.
Jestem Sammy i ćwiczę zdolność przetrwania ponad dziesięć lat.
Zapraszamy.
- Drew. Miło mi. - Tak.
Czapka.
Jestem Meghan. Inżynier i majsterkowiczka.
Mam śmieszną ilość pozytywnej energii.
Dawaj tę pozytywną energię.
To się zaprzyjaźniliśmy!
Żółte rękawiczki.
Jestem Tina. Uwielbiam szukać pożywienia. Od dziecka łowię ryby.
Zapraszamy.
Będąc modelką, chcę przełamać stereotyp, że jesteśmy głupie i nieudolne.
MODELKA – KALIFORNIA
Facet na końcu.
Hej, mam na imię Tre.
Prowadzę wędrowny styl życia.
Jako arborysta i rybak mogę dużo zaoferować.
Mój atut to faza przygotowań.
Biorę arborystę.
Twój ostatni?
Ktokolwiek został.
Cholera, fakt.
Kogo weźmie?
Kogoś do ciężkiej roboty.
Tak, proszę. Dziękuję.
Niebieska kurtka.
Jestem Emily. Formalnie i technicznie szkolona w edukacji w terenie.
Zidentyfikuję tu ponad dwa tuziny roślin.
Doskonale. Dawaj.
Hej.
Czapka.
Jestem Joey. Pracowałem w budownictwie komercyjnym. Umiem łowić ryb i przetrwać.
Nasz budowlaniec.
No proszę.
Tak!
Stawiam na numer cztery.
Obserwuję, jak wybierają ludzi,
i nagle zostaję ja i ta starsza pani.
I myślę: „Co?”.
Byłem czołowym sportowcem.
Takim mnie znają tam, skąd jestem.
Zapraszam.
Tak!
Ale teraz muszę się wykazać.
Wszystko gra.
Jestem małym człowieczkiem z wielką mocą i wielkim sercem.
Pokażę wam.
Nie boję się bycia ostatnią.
Fajnie. Chodź.
Czułam, że tak będzie.
Chodź tu.
- Dzięki. - Zwyciężczyni.
Wiem, kim jestem, znam siebie
i wszyscy to zobaczą.
- Do roboty! - Drużyna marzeń.
Gracze podzielili się na cztery drużyny.
Alpha.
OBÓZ ALPHA
Bravo.
OBÓZ BRAVO
Charlie.
OBÓZ CHARLIE
Delta.
OBÓZ DELTA
- Gotowi? - Tak.
Ja jestem.
Byłem gotowy, odkąd tu przybyłem.
- Ufam, że chcecie tych pieniędzy. - O tak!
- To do obozu! - Do roboty.
Zostało im kilka godzin dnia,
gdy ruszają do swojego miejsca na rozległym terenie gry,
by znaleźć miejsce na obóz.
Patrzyłem na wodę
i widziałem jedzące mewy.
Podążasz za ptakami.
Bingo! Zauważyłeś.
Drużyny Alpha i Bravo będą na jednej linii brzegowej.
Pozostałe dwie drużyny, Charlie i Delta, będą po drugiej stronie.
Dzieli je mroźna woda zatoki Alaski.
Każda linia brzegowa to inna topografia,
mikroklimat
i zagrożenia ze strony przyrody.
Wyspa Kuprejanowa jest znana z niedźwiedzi,
natomiast w tej zatoce jest duża populacja wilków.
Może uda się nam tam wspiąć.
Drużyny dostały torby z ograniczoną ilością zapasów,
by rozbić obóz i przetrwać.
Tak. Zróbmy to.
Są w nich…
Zaczynamy.
Łuk i osiem strzał.
- Nóż. - Ładny i ostry.
- Krzemień. - Tak, uda się.
Dwie plandeki.
Latarka.
- Dobre baterie? - Tak.
Lornetka.
Coś z optyki.
- Paracord. - Olinowanie.
Mały garnek.
- Tak, o to mi chodzi. - Chyba tylko dwa.
- Dwa wełniane koce. - O rany.
- Co? - Dwie puszki z wodą.
Nie, tego nie chcemy.
I rakietnica…
- Niepotrzebna nam. - Nie.
…jeśli ktoś zechce opuścić grę.
- Więc nurkujemy? - Z przypływem.
To mamy plan.
Drużyna Alpha…
Szukamy płaskiego terenu.
…nie wybrała jeszcze miejsca
na budowę schronienia.
Dobra.
To nasz teren.
Nadchodzi przypływ, więc szybka decyzja.
Tak.
Ta wyspa jest płaska,
ale możemy utknąć tu na pół dnia,
a to nie najlepszy pomysł, więc…
Tamten most.
Tam jest most lądowy,
ale za jakąś godzinę pokryje go woda.
- Tak. - Więc…
- Zbyt ryzykowne. - Dobry na pułapkę na ryby.
- Ładny cypel skalny. Więc… tak. - Jasne.
- Sprawdźmy. - To ziemia.
Zdecydowanie jestem osobowością typu A.
Zawsze byłem przywódcą we wszystkim, co robiłem.
Zawodowo uprawiałem mieszane sztuki walki.
Więc dobrze znam się na rywalizacji.
Mamy kolację.
Tutaj.
Może się nam poszczęści.
Zabiję jelenia, nim to się skończy.
Świetnie sobie radzę w terenie,
ale polowanie to zdecydowanie moja mocna strona.
Więc gdy będzie nieciekawie,
zadbam o to, żeby drużyna miała co jeść.
Oto jest.
Uwaga na nogi i kostki.
Trzeba znaleźć coś płaskiego.
Ciekawe, czy ktoś tam mieszka.
To jest dość osłonięte. Spójrzcie w górę.
Dostaniemy trochę słońca, jeśli wyjdzie.
Tak.
Nie ma nic płaskiego.
To jedyna opcja.
A tam?
- Nie. - To drzewo?
Nie, tutaj, stary.
Dobra.
Zach to zdecydowanie samiec alfa.
Uważa się za przywódcę,
bo trzymał siekierę.
Wbiło mu się to do głowy i tam zostało.
Potrzebujemy schronienia i ognia.
To jest najważniejsze.
Dobra.
Zach wybierał członków drużyny, ale to…
SPECJALISTA USUWANIA PYTONÓW — FLORYDA
że pierwszy dobrałeś się do siekiery,
nie robi z ciebie przywódcy.
Weź siekierę. Uważaj na plecy.
Ale jestem gotów dać szansę temu tak zwanemu przywódcy.
Jak ma to wyglądać?
Myślałem, by wbić dwa z jednej strony,
i rodzaj wiaty aż do ziemi na dziś.
Można to potem zmienić.
Dobrze to wygląda, stary.
Wygląda na obóz Alpha.
Również na południowym brzegu zatoki,
osiemset metrów na zachód od Alphy,
jest drużyna Bravo.
Musimy znaleźć płaskie miejsce na obóz.
Zegar zachodzącego słońca tyka…
DZIEŃ 1 – ZACHMURZENIE, 15.36 – 0°
Zachód jest około 18.15.
Co dzień tracimy pięć minut światła dnia.
- Pięć minut? - Tak.
Drużyna wierzy, że odnaleźli dogodne miejsce na obóz na urwisku.
Tu wygląda nieźle.
To chyba nasze miejsce.
Nie wiem. Co myślicie?
Woda może spływać.
- To zaczynajmy. - To wykopać to, tego się pozbyć.
- Lub zachować na izolację. - Super. Skąd jesteście?
- Ja z Teksasu. - No nie! Skąd?
Z okolic Shiner, gdzie warzą piwo.
- Ja z zachodniego, z Midland. - Fajnie.
To, że dwóch Teksańczyków może wygrać,
bardzo mnie ekscytuje.
- Teksańczycy, co? - Jasne, chłopaki z Teksasu.
Myślę, że Drew i ja się zaprzyjaźnimy. Może dlatego, że jesteśmy z Teksasu.
Mamy najsilniejszą drużynę.
Nie żartuję.
Teksańczycy są bardziej twardzi,
bardziej bezpośredni.
Pewnie dlatego się polubiliśmy.
Ludzie z innych stanów mogą tego nie rozumieć.
- Jakieś pomysły na schronisko? - Schronisko?
Zostało trochę światła dnia.
Może coś zaimprowizujemy na dziś?
- Później to ulepszymy. - Możemy zrobić chatę z bali.
Moglibyśmy…
- Domek Brda? - W tym stylu.
Może nie dzisiaj.
Na pewno chcę wnieść moją rozległą wiedzę
i umiejętności przetrwania.
Uczyłam się tego w szkole, na kursach,
prowadziłam wycieczki.
Włączyłam to w moją ścieżkę zawodową.
Możemy zrobić coś w stylu tipi.
Obawiam się, że w tipi nie będziemy mieć dość miejsca.
Próbuję nie nadepnąć nikomu na odcisk,
ale chyba lepiej być bardziej asertywną.
Myślę, że w tym środowisku najlepiej zbudować wigwam.
Gdy rozpalimy ognisko pośrodku, pójdzie prosto do góry.
Dobra. Jestem za.
Zacznę rąbać drewno.
Super.
Jestem raczej typem introwertyka.
SURWIWALOWIEC
Większość moich surwiwalowych doświadczeń
zbierałem sam.
Nie przywykłem do bycia w grupie.
- Jesteś gotowy? - Tak.
Dobra. Raz, dwa, trzy.
Ale to ja muszę się przystosować.
Doskonale.
Niezły pierzasty patyk.
Nie tak łatwo go zrobić.
W sytuacji przetrwania, zwłaszcza z grupą,
najtrudniejszy jest pierwszy dzień.
- Tak. - Potem wszystko się ulepszy.
- Będzie sracz. - Osiedlimy się.
Będzie sracz.
- Musimy wejść pod oba. - „Pod oba”?
Tak. Owijamy to cztery razy.
Dobra.
Wymiary są ważne.
„Wymiary”?
Wymiar musi się zgadzać.
Drew i Drake to faceci.
Więc są trochę bardziej reakcyjni,
a nawet niedojrzali.
- To jest Sparta. - Bum.
Znaczy…
typowi pozerzy.
Mam skurcze w worze.
Bolą cię jaja?
To…
może być.
- Chyba zwymiotuję. - Chyba zwymiotuję.
Ale przebywanie wśród pozerów
to dla mnie nowość.
Raz, dwa, trzy.
Dobra. Drake, mocno je trzymasz?
Spoko.
Przesuwam tę. Trzymajcie.
Dobra.
Trzymajcie.
Który idzie tam?
- Nieźle. - Tak, bracie.
- Tak, brachu. - Tak, bracie.
Cholera, bracie.
Chyba zesrałem się w gacie.
Klasyka.
Po północnej stronie zatoki
Drużyna Delta wierzy, że znaleźli idealne miejsce na obóz.
Boże, niesamowicie tu.
Wszędzie czuję grzyby.
- Kocham je. - Ale piękny.
Niewiarygodne.
Jestem szefem kuchni od 10 lat.
Wiem, co zbierać.
Przed nami są kurki żółtonogie.
Są pyszne.
Odebrałem tradycyjne wychowanie
na Środkowym Zachodzie.
Dziadek zabierał nas do lasu.
Tropiliśmy jelenie.
Spójrzcie na to.
Jeleń się tu ocierał.
Uczył nas o grzybach, roślinach jadalnych,
czego nie jeść.
Potrzebujemy płaskiego miejsca.
Tak.
Myślę, że wigwam by się sprawdził.
Przechodząc do rzeczy, myślę, że będę niezłym przywódcą.
Nie miałbym nic przeciwko roli samca alfa w stadzie.
To miejsce jest niezłe.
Tak. Płaskie, miłe i jasne.
Miłe i jasne.
Ale…
Dobra kryjówka.
Jesteśmy w domu.
- Nie ma jak w domu. - Nie ma jak w domu.
Chyba musimy zaczynać.
Podoba mi się.
Zobaczmy, czy…
Daj trochę bardziej w prawo.
Pomóc ci?
- Pewnie, dzięki. - Proszę.
Nie myślałem, że będę przywódcą.
Chciałem się po prostu prześlizgnąć.
- Tina. - Tak?
Możesz zebrać tego grzyba, nim go zdepczą?
Tak.
Eric przejął rolę przywódcy.
Chyba zostałam jego asystentką.
Tutaj.
To kolczak obłączasty.
Tak. Dodaj do innych.
Dobrze.
Nie mam cech przywódczych
i nie przeszkadza mi, że przejął tę rolę.
Czas na ognisko.
- Dobra. - Zbierz wystarczająco dużo chrustu.
Dobrze.
Wypalą się.
Tak.
Na dół.
Chyba gotowe.
- Zwalamy to drzewo… - Hej! Jutro zrąbiemy więcej.
Szybko się wypalicie.
To ostatnie drzewo dobre na ognisko.
Pewnie jutro znajdziemy ich więcej.
Eric próbuje być przywódcą.
Na rozkaz, sir.
Ale ja jestem samotnikiem.
Nigdy nie miałem szefa.
Więc niekoniecznie lubię,
gdy mi mówią, co robić.
Pójdę tam sprawdzić, czy nie ma drewna.
Chcesz to zrobić?
A co mi tam!
Tak.
Na pewno jest między nami potencjał na konflikt.
Nie wiem, dokąd idziemy.
Jakbym był w szczęśliwej rodzinie.
To jest szczęśliwa rodzina.
Na tym samym brzegu sąsiednia drużyna Charlie…
Dobry wybór, Julio.
…postanowiła obozować na znacznie wyższym terenie.
Tam na górze chyba będzie najlepiej.
Tak, to najlepsze miejsce.
Tak.
To praca w zespole.
I nie ma kłótni. Niesamowite.
Nie ma.
Nie ma co się kłócić.
Miło, że rozmawiamy, prześcigamy się w pomysłach.
Tak.
Nie ma przywódcy, każdy nim jest.
Fakt.
Nie jesteśmy tymi ogromnymi, zakamuflowanymi alfa samcami z Teksasu.
I każdy ma coś do zaoferowania.
Rozmawiajmy ze sobą.
Tak się wygrywa.
Jeśli coś cię drażni, pogadajmy o tym.
Jeśli będziemy trzymać się razem,
dbać o pozytywną energię i uśmiech…
Uśmiech to lekarstwo.
- …na odwrót. - Do pracy.
To może znajdźcie coś na ognisko, a my zajmiemy się schronieniem.
Na szkielet…
W myślach widzę literę A.
- Choina to dobry… - Dobry pomysł, jeśli się da.
Trzeba będzie usunąć trochę ziemi. Weźmiemy motykę.
Gałęzie choiny będą dobre
na podniesione łóżka.
Kilka ostatnich pomysłów…
Wstaję do łazienki. Pamiętajcie o tym.
Myślicie, że to cedr? Co to jest?
Powąchaj.
Zostały nam cztery godziny.
- Tak, nie mamy dużo czasu. - Do dzieła.
Budujemy.
To miejsce do spania, bo jest najbardziej płasko.
Sześć lat byłam w wojsku.
Masz tam wyraźnego przywódcę.
WETERANKA SIŁ POWIETRZNYCH
- I strukturę. - Gdzie twoja cięciwa?
- Co? - Chcecie go tutaj czy tutaj?
Myślałem, że masz nóż. Przepraszam.
To oczywiste, że Obóz Charlie nie ma tej struktury.
Spojrzysz na to, nim przetniemy paracord?
Tak.
W porządku. To jest dobre.
Przywiążmy ją wyżej.
- Tak. - Zostawmy ją złożoną.
- Tak. - Na razie.
Aż zrobimy coś większego.
Myślę, że naturalnie zacznę przewodzić,
mimo że nie mam tyle doświadczenia.
Położyłam ten kij obok ciebie.
Podasz go?
Dobrze.
Bo bez przywódcy nie ma szans na zwycięstwo.
- Użyjemy paracordu? - Tak.
Wyciągnijmy to.
To wycięcie będzie z drugiej strony.
Jestem pewna,
że Bri widzi w sobie przywódczynię
i chciałaby nią zostać.
Przód powinien być chyba z tej strony,
więc pal, zamiast tu…
Tak. Paracord to owinie.
- Tak. - Potem…
Ale jeśli to zwrócimy w tę stronę,
pewnie będzie lepiej trzymać, niż na stronie, w którą ciągnie.
Czy to ma sens?
Nie.
Jest tu dużo mikrozarządzania.
Gdzie siekiera?
- Nie miałem jej. - Znajdziemy.
Trzymajmy rzeczy w jednym miejscu.
Jeśli coś odłożymy,
trzymajmy to z resztą rzeczy.
Jednak drużyna Charlie
pracuje w stylu okrągłego stołu i rady.
Kończy nam się światło dnia.
- Słyszeliście? Mamy trzy godziny. - Słyszeliśmy.
Dobra.
W porządku.
Rozpalmy ogień, zanim się ściemni.
Zbliża się noc
i wyścig o rozpalenie ogniska przyśpiesza.
Musimy poszukać drewna.
Ale ten kapryśny las deszczowy…
Działajmy szybko.
…stawia niespodziewane przeszkody.
Boże, jakie to mokre.
Najsuchsze drewno, jakie mamy,
to ten wilgotny kij.
To trochę potrwa.
Super.
Podstawowe wiedza o ogniu…
Dymi się.
…nie wystarczy, by rozwiązać tę mokrą zagadkę.
Szlag, na chwilę…
A nie lepiej tam?
Ale ogień idzie w górę.
Jasne. Wybacz, Meghan, ale tam wiatr zdmuchnie płomień.
Robiłam to milion razy.
Więc chcesz go z tej strony?
Nie, zróbmy po twojemu.
Tu ściana.
Zacząłem znosić kamienie na palenisko.
Myślisz, że inne obozy mają już ogień?
Nie widzę dymu.
Wiedziałem, że będzie ciężko.
Dobra.
Widzisz? Mam tego więcej.
Pracowaliśmy nad ogniskiem.
Tre pracował nad nim jakiś czas.
Trochę to potrwa, ale damy radę.
Ja długo próbowałam.
Nie ma rzeczy niemożliwych.
Ale Bayo był jedynym,
który cały czas próbował.
Nie poddał się.
Tak.
Dalej.
Tak, stary!
Przenieś.
Dawaj!
Dawaj! Spójrz, skarbie.
Czuję się, jakbym…
wygrała milion?
Jakbym wygrała milion.
Jest!
Piękny widok, stary.
Gdy drużyna Alpha pierwsza świętuje posiadanie ognia,
w sąsiedniej Bravo…
Coś się pali.
…pomysł Drew, by użyć garnka jako wiatrochronu…
Jest!
Tak. Działa.
….był dobry.
Tak, rozpaliliśmy.
Miło!
Dobra robota.
To wilgotne środowisko.
Jest zimne i bezlitosne.
Ale na razie wszyscy ciężko pracują.
Dajemy czadu.
No proszę.
Po drugiej stronie zatoki
drużyny Charlie i Delta wciąż mają problemy.
Metoda strzelby nie działa.
Próbuj.
Zgaśnie. Cholera!
Będę ci dodawał wiórków.
Drużyna Delta użyła długich, cienkich wiórków.
I udało się.
- To był dobry pomysł. - To był fantastyczny pomysł.
Po pierwszym dniu muszę powiedzieć, że to rzetelny zespół.
Nagle wszedłem w rolę przywódcy i cieszę się, że to zrobiłem.
Ciężko pracowałem nad schronieniem,
ciężko pracowałem nad ogniem…
Chcemy wygrać.
Miło widzieć ogień.
Ładniutki.
Gdy temperatura spada,
a zimne i wilgotne powietrze dociera z zatoki,
rozpalenie ognia staje się trudniejsze.
Wiem, to zniechęcające, prawda?
Tak.
Drużyna Charlie nie ma źródła ciepła.
DZIEŃ 1 — WIETRZNIE, 22.37 — 5°C
Ojej, jaka zimna ziemia.
Bardzo tu niewygodnie.
Ale ziąb.
Czuję, jak mnie to osłabia.
Tak mi zimno, że chcę wrócić do domu.
- Załóż moją zimową kurtkę. - Ogrzej się.
Idź do ogniska.
Zmartwiła mnie tym, że chce wrócić do domu, bo jej zimno.
Dajmy temu chwilę.
Dziękuję. Przepraszam.
- Nie przepraszaj. - Jesteśmy drużyną. Gramy w zespole.
Dziękuję.
Cholera.
Ziemia jest zimna.
Jesteśmy na Alasce.
Mamy ognień i schronienie.
Dobrze nam idzie.
Jestem z was dumny.
To wilk.
Jest ich więcej.
- Martwią mnie niedźwiedzie. „Da Bears”. - „Da Bears”.
Cholernie zimno. Zimno mi.
Mam nadzieję, że jutro rozpalimy to cholerne ognisko.
DZIEŃ 2 – ZACHMURZENIE, 7.25 – 9°
Pierwsza noc za nami.
Pierwsza noc.
Nikt nie narzekał na zimno, chcieli być twardzi,
ale marzliśmy.
Mamy dziś dużo pracy.
Wy znajdźcie chrust,
a ja zajmę się jedzeniem.
- Ogień. - Nie pogardzę wiewiórką.
- Były przytulanki w nocy. - I jęki.
I jęki.
Moja pierwsza noc w obozie była zimna, delikatnie mówiąc.
Byliśmy w tunelu aerodynamicznym
w dziczy Alaski bez ognia.
Naszym priorytetem wieczorem jest ogień.
Dzisiaj.
- Dzisiaj. - Przepraszam, tak, dzisiaj.
- Tak. - Do roboty.
Dobrze.
Pierwsza noc jest najgorsza.
Było tak zimno w nocy.
Poszukam czegoś na nasz dach.
To bardzo ważne.
Zaraz poczuję się jak w domu.
Budziłem się
i pilnowałem ognia.
Musiałem dmuchać, żeby nie zgasł.
Pierwsza noc poszła nieźle. Było dużo: „Zimno mi”.
Czuję lekki chłód, ale jeszcze nie zimno.
Z czasem będzie coraz gorzej.
Z sześciu kilo nadwagi wczoraj straciłam dwa.
Wiewiórka. Tam jest wiewiórka.
Może szybko złożymy łuk?
Możemy.
Na razie popatrzę,
bo nigdy nie składałam łuku.
To drugi dzień i…
Wybrałem łuczniczkę,
bo tak się przedstawiła.
Biega tam wiewiórka.
Wybacz, tylko to mnie interesuje.
- Chcesz ją złapać? - Tak.
Możemy złapać wiewiórkę rękami?
Nie ustrzelimy jej?
Możemy, ale to trudne.
To dość mały cel.
Chełpiła się, że jest łuczniczką.
BUDOWLANIEC – WASZYNGTON
Fajnie, że składacie łuk. Nie robiłam tego. Poobserwuję was.
Nie umiała naciągnąć łuku.
Nie umiem naciągać łuku,
ale nie krzyczę, że jestem łucznikiem.
Masz cięciwę.
I zrobione.
W porządku.
To ochraniacz na rękę?
Tak.
Nie mogę przestać patrzeć na ogień. Mam ogień, mamy schronienie.
Nie jest źle.
Mając ogień i schronienie,
drużyna Delta zauważa inną ważną potrzebę.
- Woda by mnie uszczęśliwiła. I to bardzo. - Tak.
Po zużyciu zapasów
będą musieli znaleźć źródło wody.
Poszukamy wody.
Potrzebujecie kontenera.
- Weźmiecie garnek? - Albo puszkę.
Daj garnek i puszkę.
Weź puszkę.
Weźmiesz też torbę?
- Jestem gotowy. - Chodź, stary.
Chodź zobacz.
Spójrz na to.
- To jeleń. - Tak.
Duży. To świeże odchody.
Może powinniśmy być cicho.
Poprowadzi nas, więc…
Zwierzęta zawsze są blisko wody.
Chodźmy.
Jak się oddalę, krzycz.
Idę ścieżką najmniejszego oporu.
Coś słyszę.
Ja też.
Tak. Jeśli pójdziemy dalej, napełnimy wszystkie kubki i garnki.
Znowu mi gorąco.
Żyjesz, więc się pocisz. Tak już jest.
Jestem za gorący na ten świat.
Jesteś za gorący.
Chłopisko. Jest za gorący.
Mój gościu, Człowiek Gór.
Czemu ciągle mnie tak nazywasz?
To jakoś pasuje.
Pasuje do ciebie.
Oj, Josephie.
Bardzo lubię Josepha.
Ma dobre serce.
Chce pracować.
Myślę, że dużo wniesie do drużyny.
Człowieku Gór, spójrz.
Bum! Mamy wodę.
Znalazłeś wodę?
Tak.
Po czterech godzinach poszukiwań
Joseph i Brendon znaleźli źródło wody.
Ale to ponad dwa kilometry od obozu.
Czyli każde uzupełnianie zapasów
oznacza godzinną wędrówkę w obie strony.
ZAPAS WODY PITNEJ
Gotowy wracać?
Tracimy światło dnia.
Taki spacer po wodę jest do bani.
Mając już ogień, wodę i schronienie,
Alpha się zastanawia, gdzie obozują ich najbliżsi konkurenci.
Dobra, Chodźmy.
Zobaczmy.
Nasza czwórka to zgrany zespół, ale…
W takiej grze nie chodzi tylko o przetrwanie.
Martwią cię też inne drużyny.
Pokażcie się!
Ukrywają się w buszu ze strachu?
Tam! Widzę dwie osoby.
- Szlag, dostałeś prosto w twarz. - Prosto w twarz.
Przepraszam.
Nie wierzę.
Ktoś jest na plaży?
Tak.
Muszą być jeszcze dwie.
Chyba że odpadli.
Widzę ich.
Gdzie są?
Prosto przede mną.
Co u was?
- To Alpha. - To oni.
Na pewno.
Mają całą czwórkę.
Nikt nie wystrzelił flary.
Wiedzą nasz sukces. Widzą ogień.
Czy wierzę, że to my pozostaniemy na placu boju?
Bez wątpienia.
Ale to gra.
Musimy przerzedzić szeregi.
Chcę powęszyć w Bravo.
- Musimy to rozegrać mądrze. - Tak.
Nie boję się…
wprowadzić ferment.
Pójdziemy tam z jedzeniem,
jakbyśmy właśnie wyszli z McDonalda.
Tak.
Jesteśmy Alphą.
Dominujemy na Alasce.
Musimy iść do Bravo.
Wracajmy.
Słyszę, że wracają.
Ledwo ciągnę.
I co?
Muszę zwolnić.
Mamy dużo wody.
- Czuję się jak zbity pies. - Tak.
Spragniony zbity pies.
Mam pytanie: czy poszliśmy z puszką?
Tak.
Wiedziałem.
Pewnie nad wodą,
gdy wszystko wyciągnąłem do napełnienia.
Następnym razem ją przyniesiemy.
- Chyba wiem, gdzie jest. - Ja jej nie widziałem.
Wkurzyłem się, nie będę kłamał.
Będę dziś spał jak zabity.
Wkurzyła mnie ta puszka.
- Powiem, co o tym myślę. - Tak.
Teraz.
Wybacz, jeśli będę wredny.
Nie chcę tego, ale zgubiłeś puszkę, cholera.
- Tak, to… - Teraz cztery osoby muszą pić z jednej.
Jest tam.
- To trzy do dziesięciu minut… - Po drugiej stronie wzgórza.
- To idźcie po nią. - Nie.
- Ja nie idę. - Nie idę.
Cieszę się, że zdobyliście wodę,
ale niech to szlag.
Nie to szlag.
Tak.
Czasem tak bywa, bracie.
Wiem.
Poświęcasz jedno, by mieć drugie.
Widzę, że szef kuchni, mój kumpel Eric,
ma wiedzę, by być przywódcą,
ale wiem jedno.
Gdy jesteś uprzejmy
i miło rozmawiasz z ludźmi,
uzyskasz o wiele więcej,
niż krzycząc i oskarżając.
Nie podobało mi się to.
Robi się nieznośny.
Dziwnie się czuję.
Teraz do niczego się nie nadaję.
Ja też. Mam dość.
Wystarczy mi.
Cholera, znowu zgubiłem latarkę.
DZIEŃ 3 – DESZCZ, 8.40 – 4°
Wczoraj chyba była najzimniejsza noc.
Przynajmniej nic nie przemokło.
Padało bez przerwy i było bardzo zimno.
Mam ją.
Mięso wraca na stół!
Wyciągnijmy z niej jak najwięcej składników odżywczych.
Ale dobre.
- Rany! - Mamy wiewiórkę.
Mamy wiewiórkę.
DZIEŃ 4 – DESZCZOWO, 15.25 – 4°
Nie sądziłam, że czwartego dnia
będziemy walczyć o ogień.
No dawaj. Już.
Wiesz co? Zostawię to na chwilę.
To frustrujące.
Wszyscy dużo gadają o tym, co powinniśmy robić,
zamiast wziąć się do roboty.
To ograniczające.
Po drugiej stronie zatoki drużyna Bravo zbiera skorupiaki.
- Duży. - Wygląda trochę paskudnie.
Jest ich dużo, ale to ryzyko z powodu toksyn w wodzie.
Smakuje jak ostryga.
Są dobre.
Drużyna Alpha zadowala się ślimakami morskimi…
Soczyste.
…czekając, aż doświadczony w łuku Zach
w końcu zdobędzie bezpieczniejsze białko pochodzące z lądu.
Szlag.
Jestem zły, że nie zabiłem jeszcze wiewiórki.
Nie chcę zawieść drużyny.
To mnie przeraża.
Pójdę sprawdzić zasadzki w drodze powrotnej do obozu.
DZIEŃ 5 – DESZCZ, 11.24 – 6º
Co robisz?
Potrzebujemy łyżki.
Tak.
Potrzebujemy białka.
Tak, porządnego białka.
Potrzebuję go teraz.
Zach, zawodowy myśliwy łucznik,
mówi tylko:
„Zabiłem kiedyś to, zabiłem tamto.
Jestem twardzielem z łukiem i strzałą…”.
A wychodzi na polowanie…
Szlag.
…i wraca z pustymi rękami.
- Tak. - Chcę czegoś, co nie jest rośliną.
Wszyscy są głodni.
Wszyscy chcą jeść.
Więc idę dziś na polowanie.
Jako traper nie używam łuku.
Nie kręci mnie łucznictwo.
Ale musiałem wkroczyć.
Tutaj.
Dobra.
Zasadzki działają?
Tak.
Jak ogień?
Dobrze.
Upolowałeś coś?
Tak, stary!
Spójrzcie na to!
Jestem zszokowany,
bo nigdy nie ustrzelił wiewiórki, a co dopiero łukiem.
Powiedział mi.
Nic nie umknie traperowi Bayo.
Na pewno był szczęśliwy, że zabił jedną przede mną,
ale każdy może mieć szczęście.
I zjemy czerwone mięso.
Cieszę się.
Bayo.
Chodź tu.
Niech posmakuję.
Wspaniale to wygląda.
- Spójrz. - Proszę, stary.
O rany.
I kto tu jest myśliwym?
Kto jest twardzielem?
Nie ty, stary.
Traper Bayo.
Szlag!
Smakuje jak ciemne mięso z kurczaka.
Dobre.
Jest smaczne.
Dzięki, wszechświecie.
Dzięki, Bayo.
DZIEŃ 6 – DESZCZ, 7.21 – 6º
Potrzebujemy łyżki.
Dobra, ludzie.
Gdy przypływ ustąpi, chcecie się przejść do Bravo?
Ja tak.
- To… - Do nie mówisz?
Chcesz iść do Bravo?
Ktoś musi pilnować ognia.
Tak, ktoś musi zostać.
Dobra.
Kto wie, pójdziecie do Bravo,
a oni tu wyślą szpiega za waszymi plecami:
„Wszyscy są tu. Idźmy ich obrabować”.
Musimy zobaczyć ich obóz.
Tak.
Chcę tam powęszyć.
Chcę się zbliżyć, skoro są po tej stronie…
Przyjaźnie?
Tak. Serdecznie się przywitać.
Myślisz, że będą dla nas mili?
Jasne!
Dotąd dawałem Zachowi kredyt zaufania.
Bardzo się stara.
Ale to gra.
I trzeba w nią grać.
Czas, żebym rozegrał ją po swojemu.
Podoba mi się pomysł sojuszu.
Jeśli okażą się silni,
to chcę sojuszu z silną drużyną.
Nie mamy sojuszników w tej chwili,
by wzajemnie sobie pomagać.
Sojusz to sposób na zdobycie większej ilości jedzenia
i na pozostanie dłużej w tej grze.
Spanie na ziemi nie jest zdrowe.
Wspaniałe uczucie.
Harujemy tu jak woły.
Bez kalorii też jest ciężko.
Potrzebujemy jedzenia.
Pójdę po wodę.
Dobrze.
Mamy tu dla ciebie, Sammy, siedem małych bokówek białych.
Naprawdę?
Tak.
Hola!
- Jak tam? - Co u was?
Alpha prosperuje.
Więc przyjaźń…
Nie sądzę.
- Cześć, stary. - Heja!
- Jak tam? - Co tam? Też zbieraliście jedzenie?
- Nie. - Mamy coś dla was.
- Śniadanie: głowę wiewiórki, grzyby. - Naprawdę?
- Złapaliście wiewiórkę? - Bayo.
Byliście…
Cholera, skąd to masz?
Niesamowite.
- Łuk i strzała. - Mogę zobaczyć?
- Mamy dwóch łuczników. - To niesamowite. Zobacz.
Ugotujcie sobie.
Dziękujemy.
Nie wiadomo, jakie to grzyby.
Wczoraj dałem je innym,
a dziś rano sam zjadłem.
Nic nikomu nie jest? Super.
Jest ich tu mnóstwo.
- Jesteś Julio? - Wow, ciut tłuszczu na tej głowie.
Nie, Bayo.
- Będzie super. - Bayo?
- Tak. - Wybacz.
Boże drogi.
- Przychodzicie w odwiedziny? - Tak.
- Chodźcie do środka. - Zapraszamy.
Zabierasz nasze rzeczy?
Moje. Skonfiskowane.
To część gry.
Tak.
Hej!
Więc gdzie…
Zabrał puszki i garnek.
Moje. Skonfiskowane.
Skonfiskowane.
O mój Boże.
Nie możesz ich wziąć. Odzyskamy ich.
Idziemy.
Drake, chodź tu.
Bayo ukradł nasze rzeczy.
- Wal się. - To ja ci dowalę.
- Idę. - Dostaniesz za swoje.
Bylem zaskoczony.
Zrobił to bez zgody drużyny.
Ty pieprzony idioto.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska