Pangwalong araw na ng laro.
Nabawasan na ng isang player ang Alpha Team.
Ngayon, isang injury…
ang maaaring maging dahilan na mawalan uli ng miyembro ang Alpha Team.
Nasaktan talaga ang likod ko.
Noong tumama ang likod ko, alam kong na-injure ako.
-Patulong makatayo. -Ako'ng bahala.
Okay.
-Dahan-dahan. -Ay, ****.
Sobrang nag-tighten talaga.
Di ko lang talaga alam kung gaano kalala.
Diyos ko, bakit naman?
Nang sinubukan kong tumayo,
naisip ko na nagkatotoo na ang pinakatatakutan ko.
Nagta-tighten lang nang nagta-tighten.
Nararamdaman kong nagta-tighten. Ramdam ko na pinupulikat ang likod ko.
Masama 'to.
Naku naman.
Para sabihin ng malaking tao na professional fighter pa…
Ano kasi… Sanay na siyang masipa, masuntok, malaglag, masakal.
Para sabihin niya na sobrang sakit at hindi na siya makagalaw,
alam mo na sobrang sama ng lagay niya.
Sa pampang, paubos na ang palugit ni Bri sa pagsali sa team…
Bilisan natin ang desisyon.
Kung kailangan ni Bri na pumunta sa Alpha, dapat may chance siya na makaabot do'n.
…at ang kapalaran niya ay nakasalalay sa Team Bravo.
Di na magbabago ang desisyon ko.
Ayokong may idagdag, pero di ko alam kung ano sa inyo.
Di na rin magbabago ang isip ko.
Kailangan ko talaga 'yong pera.
Kung may panglimang tao pa, sobrang bababa na 'yon.
Pero parang malakas ang motivation niya. Marami din siyang experience.
Nagdesisyon siyang mag-trek nang mag-isa.
-Nakakabilib talaga 'yon. -Ano…
Tingin ko, sang-ayon tayo na wala nang panglima,
ibig ko sabihin, lahat tayo.
Alam mo, 'yon ang mahirap, e.
Lalo na sa mabait na gaya niya, pero…
-Mas maraming tao… -'Yong dynamic natin, pang-apat lang.
…dinadagdagan mo lang ang chance na hilahin pababa ng taong 'yon ang team.
-Oo. -Nagpapakatotoo lang ako, 100%.
Okay lang. Gusto ko nga na 100% honest tayong lahat.
Gusto ko lang din sabihin ang pinapaniwalaan ko
kasi sa tingin ko, masaya sana kung may isa pang babae sa team.
Nakakaapekto sa akin…
Pakiramdam ko, wala akong karamay. Gano'n sa maraming bagay.
Emily, ayaw nating madagdagan pa tayo.
Minsan pakiramdam ko,
na 'yong ideas ko,
di gaanong pinakikinggan, binabalewala lang.
Ang maganda, kung kukunin siya ng Alpha,
puwede tayong pumunta sa Alpha three days a week para magbonding
kayong girls?
Okay lang.
Pero…
umasa ako na magbago ang isip nila.
Tumataas na ang tubig.
Palubog na ang araw.
Magiging mahirap sa kanya na makarating sa Alpha.
-Baka tanggapin nila siya. -Sana nga.
-Pero kung sa akin… -E, kung hindi?
-Oo nga. -Kung di nila…
Kinakabahan talaga ako ngayon.
Uy, Bri?
BAYO - TANGGAL NA
ISANG PATAKARAN LANG
DAPAT KABILANG SA ISANG TEAM
PARA MANALO NG ISANG MILYONG DOLYAR
Uy, Bri?
NATITIRANG ORAS BAGO MATANGGAL SI BRI
-Uy, girl. -Ano…
Malaki ang respeto namin sa 'yo. Gusto na kita simula pa lang.
Mula sa boat, kahit di ka pa nagsasalita, wala. Ano…
-Naisip ko lang na gusto kita. -Salamat.
Malaki ang maitutulong mo. Gusto kitang isali.
Lahat naman kami, gusto 'yon.
Gusto ni Emily na magkaroon ng isa pang babae sa team.
Oo.
Pero…
Bilang grupo, ayaw lang namin na magdagdag ng isa pang pakikisamahan.
-Okay na kami na apat lang kami. -Naiintindihan ko.
Nangyari lang na bago ka makarating dito,
naisip na naming, "Ayaw namin ng isa pang tao."
Iba 'yong sinabi ko.
Sabi ko, kung ako lang, mas maganda kung may isa pang babae sa team.
Pero parang walang may pakialam sa opinion ko.
'Yong mga lalaki sa Bravo Team, ayaw talaga nila na magdagdag ng isa.
Si Emily naman, gusto niyang doon ako.
Pero…
alam ko na di ako makakasali dahil sa opinion ng isang tao lang.
Pataas na 'yong tubig, at sinabi n'yo rin na…
Mahirap talaga magpa-Alpha kung high tide.
Mahihirapan ka talaga.
Hindi din maganda na maglakad sa gubat.
-Oo. -Palubog na din ang araw.
Puwedeng dito muna siya ngayong gabi?
-Sobrang okay. -Okay sa 'kin.
Okay. Bigyan n'yo siya ng chance. Kakausapin niya ang Alpha bukas.
Oo. Malayo ang nilakad mo. Pakakainin ka namin at bibigyan ng tubig.
-Salamat. Naa-appreciate ko 'yon. -Sige.
Nakahinga talaga ako nang sinabi nila 'yon.
Ang bait talaga ni Emily para mag-offer na doon muna ako matulog.
Di ko alam kung may matitirhan ako para makatagal mamayang gabi.
-Salamat talaga. -Wala 'yon. Masayang nandito ka.
-Sleepover. -Ako din. Excited ako.
Gusto kong mag-sleepover.
Di pa din secured ang position ko sa game board,
pero 24 hours lang ang meron kami para makahanap ng bagong team.
-Kung lilibutin mo 'to… -Okay.
Medyo makikita mo… 'Yon ang Alpha Camp.
Tumatakbo ang oras.
Kinakabahan ako sa mangyayari bukas ng umaga.
Kabado ako. Baka sabihin ng Alpha, "Maganda na ang dynamic namin."
"Sorry."
-Kukunin ka nila. -Sana nga.
-Sana kunin ka na lang namin. -Gusto ko isama ka.
-Akala magyayakapan tayo. Puwede ba? -Sige.
-Naku. Oo nga. Oo, mismo. -Masaya talaga ako na nagkakilala tayo.
Flare 'yon.
Nag-flare ang Alpha.
-Oo. -Flare!
-May flare. -Ayun, o.
-Teka, saan? -Ayos!
Karma ba 'to?
Joey, may flare?
May flare. Di ko alam kung saan galing.
-Grabe. -May isa.
-Flare 'yon. Narinig ko. -Galing sa Alpha 'yon. Oo.
Gusto ko makita ang fireworks show.
Sino kaya 'yon?
Sa Alpha siguro, 'yong flare.
Flare galing sa Alpha?
Papunta yata siya sa Alpha, pare.
Si Bri kaya 'yon?
Karma ba kung ni-reject siya kaya nag-flare siya?
Oo. Namaste, honey.
Siguradong nagpa-Alpha siya. Tatlo na lang sila, e.
-May 24 oras siya para magka-team. -Maghanap ng ibang grupo.
Saan ba?
Doon. Narinig ko mula doon.
Grabe. Diyos ko.
Sino nga 'yong nasa Alpha?
Zach. Nandito na ang medics.
Susunduin ka na nila mula dito.
Oo.
Zach, tutulungan kita, pero kailangan ka naming ilabas dito.
-Sige. -Copy. I-monitor n'yo lang siya.
Iba 'yong may nagdesisyon na umalis sa team.
Binigo ko kayo.
Pero kung napilitan lang dahil sa physical injury,
mas masakit talaga 'yon kaysa sa kung ikaw mismo ang magdesisyon.
Mas importante ang kalusugan mo kaysa sa laro. Gano'n, pare.
Alagaan mo ang pamilya mo. 'Yon ang importante.
Oo. Binigo ko rin sila.
Sasabihin ko sa asawa ko,
"Lumayo ako sa inyo ng mga bata nang ganito katagal
at wala tayong napala."
Binigo ko ang team ko
kasi di ako nag-ingat.
Mahirap na ngang mabuhay kahit malusog pa kami.
Mas makakasama pa
kung mananatili ako doon at kung aalagaan pa nila ako.
Magiging napakasobrang hirap kung silang dalawa lang.
Pero naniniwala pa rin ako sa team ko. Umaasa ako at naniniwalang kakayanin nila.
Nakakabigla naman 'yon.
Ang sama talaga ng timing. Ayoko na pumunta doon na dalawa lang sila.
Eto ako.
Pupunta sana ako sa Alpha para makiusap na tanggapin nila ako.
Pero nakita namin na gumamit ng flare ang Alpha.
Kaya dalawa na lang sila ngayon.
Oo, dahil doon, mas mataas ang chance na tatanggapin nila ako.
Pero ibig sabihin din no'n, di sila gano'n kalakas.
Nakakatakot 'yon.
Ang alam ko lang, 14 na lang tayo.
-Ibig sabihin, may chance! -Ayos!
Todo na 'to, baby!
-Wow. -Nagse-celebrate sila.
-Charlie siguro 'yon. -Wow.
Baka naiisip nila na ikaw.
-Grabe, naglalagasan na 'yong Alpha. -Oo nga.
Ewan kung magagawa natin 'yan.
Nagche-cheer ang Charlie, kaya okay lang siguro sila.
Ang weird lang na masaya sila sa kamalasan ng iba.
Giyera na ngayon.
Narinig ko sila nag-cheer kaya naisip ko,
baka hindi sila nandito para maglaro nang patas.
Kaya oras na pagsisihin sila na ikaw ang nakalaban nila.
Oras nang ilabas ang tapang. Dapat maging agresibo kami.
Matutumba na.
Kahoy!
-Tatlong section. -Wala akong masabi.
Wala akong masabi.
Ayos.
Handa na? And'yan na. One, two, three, go!
Putulin na natin.
D'yan sa ilalim ng sibak.
Sige na. Handa ka na?
-Oo. -Baka lumipad ka pabalik sa camp.
Lumipad pabalik sa camp.
Dapat maya't maya tayo mag-break.
Malaking bawas sa energy ang pagputol ng malalaking kahoy.
-Dalawang cut lang ang ginagawa natin? -Oo, dalawang cut.
Para magatong natin buong gabi.
'Yan ang pinakamatalinong naisip mo.
-I-slide ang kahoy imbes na putulin. -Oo.
-Pagod na ako. -Ako rin.
Di ako umiidlip sa bahay.
Dito, wala akong nakukuhang sustansiya o mga pagkain para makabawi ng lakas.
Dapat mahinay-hinay lang tayo.
-Oo nga. -Pero gusto mo 'yon.
-Oo. -Gusto ko talaga, bro.
Gusto ko. Kailangan talaga ng pamilya ko.
Di ko ilalagay ang mama ko sa nursing home.
-Hindi. -Ano ba'ng sakit niya?
-Stage five dementia. -Dementia?
-Matindi 'yon. Ang lungkot naman. -Oo.
May dementia si Mama. Pinatira ko siya sa akin.
Unti-unti siyang nawawalan ng kakayahan. Mas lalala lang siya.
Nasa huwisyo pa rin siya?
Medyo alam pa niya ang nangyayari sa paligid.
Kung naaalala niya ang nangyayari sa kanya,
umiiyak siya nang umiiyak.
-Ang sama naman no'n. -Ang sakit-sakit.
Ang concern ko, kung di na siya gaanong makakalakad,
kulang ang lakas ko para matulungan siyang maglakad.
Kaya kukuha ako ng tao para tumulong.
Mahal 'yon.
Kapag nanalo ako, makakayanan na ng finances ko na mag-hire
ng tutulong sa bahay.
Nangako ako sa mama ko at tutuparin ko 'yon.
Kumusta si Chef? Okay lang siya?
Oo, parang nagre-relax lang siya do'n.
Naisip ko na, e di, hindi ko…
-Oo. -Di ko siya iso-storbohin.
Okay lang na gusto niyang maglaan ng oras para sa sarili niya.
Kahapon, kailangan ko na talagang manindigan.
'Yong troso sa ilallim, ililipat ko talaga 'yon.
Sinabi niya na wag ko daw gawin. Ako naman, "Gagawin ko 'to."
Kailangan mong gawin ang kailangan.
Noong una, si Chef parang, "Oo, siya ang boss. Si Chef." Gano'n.
Puwede naman na di namin pansinin,
pero parang araw-araw na lang, pinoproblema namin 'yon.
Kaya no'ng nagalit siya nang konti, ako parang, "Pare, matanda na ako."
"Matanda na ako. Di ko na lang papansinin."
Si Mountain Man, magaling siya sa apoy. Lagi niya 'yong ginagawa.
Siya 'yong may magandang idea na magputol ng malalaking kahoy
at itulak na lang 'yon
imbes na magsibak pa ng maliliit na kahoy para igatong sa apoy buong gabi.
Sa madaling salita,
si Mountain Man ang nagkusa, nakagawa din siya ng uli ng apoy.
Hindi nasunod ang plano ni Eric, kaya sinira niya. Sinadya niya 'yon.
Ako naman, "Bro, ano?"
Di mo na kailangang ulitin 'yan.
Istorbo ka kasi, kaya inulit ko.
-Mali kasi ang ginagawa mo. -Gagana pa rin naman.
-Ayos na 'yon, e. -Talaga?
-Sasabihin ko kung magpapatulong ako. -Hinayaan ko na bang mamatay ang apoy?
Araw-araw, may bago sa kanya.
Nagwawala siya kung di siya nasusunod.
Kapag may ginagawa ako, hayaan mo ako.
Nagsusunog ka lang ng mga patpat.
Tatamaan ang mukha mo. Mauubusan ka ng uling.
Pare, di mo nakikita ang ginagawa mo?
Nakaupo lang dito, pinapanood na mamatayan ka ng apoy.
Humuli ka na ng squirrel, pare. Di ba 'yon naman ang ginagawa mo?
Umaarte siya na parang marami siyang alam para mapilit ang gusto niya.
Nage-gets na 'yon namin.
Pare, ang gulo-gulo mo. Kalma lang.
Oo nga.
Malapit nang maging maayos ang lagay namin.
Pinaganda na namin 'yong mga pinto.
May apoy na din kami.
Sana mas mainit na kumpara kagabi.
Sa kabilang side 'yan…
-Okay. -'Yon ang usapan.
Di ko alam na…
may surprise kami pag-alis niya.
'Yong pag-alis ni Bri, 'yon ang ginagawa ng mga kaedad niya.
Pero nagpasya kaming tatlo
na buo ang loob namin na malapasan 'to nang magkasama.
-Alam n'yo? Baka tayo ang underdog ngayon. -Gano'n ang pakiramdam ko.
Oo nga, pero okay lang.
Abante lang tayo.
Name-maintain ko ang positive attitude dahil sa practice.
-Positive experts tayo. -Oo.
-Positive tayo! -Ngayon…
Naakyat ko na ang Seven Summits,
'yong pinakamatataas na tuktok sa bawat kontinente.
Ang masasabi ko lang,
kung may negative na tao sa team, nakakahawa 'yon.
Dahilan 'yon para matapos ang expedition.
Kung positive lang kayo, tatagal kayo sa harap ng mga pagsubok bilang team.
Ganito.
Ang gaganda ng mga attitude namin. Di pa rin kami sumusuko.
Handa na ang hapunan.
Grabe, ang dami namang alimasag.
-Oo. -Oo, kain ka sama namin.
Magandang pagbabago na makasama ang Bravo.
-Tatlong taon na ako sa Alaska. -Malapit dito?
-Ayos. -Ang astig.
-Talaga? -'Yong pamumuhay n'yo…
-Thirty days na walang araw. -Oo
Nag-e-enjoy talaga ako na kasama kayo.
Ako rin.
Kung ganito ang sitwasyon, 'yong sama-sama kayong nahihirapan,
importanteng may kaibigan ka
para magtagal ka sa game.
-Gusto ko talaga ang setup n'yo. -Gusto mo?
Totoo.
Wikiup ang tawag.
-Sinong kayakapan ko ngayon? -'Yong kaldero.
Gusto ko ng yakapan. Spooner ako.
-Cuddler din ako. -Gusto ko, nasa gitna ako ng dalawang tao.
Puwede tayong magyakapan ni Sammy. Kung dalawa lang sana ang kumot.
Gusto ko 'yan.
Threesome daw 'yon.
Highly recommended ko.
Alam ko pa din na ayaw nila ng dagdag na tao.
Pero nasa pintuan na ang paa ko. Kailangan kong mabago ang isip nila.
Ayun. Sige na.
Ang ganda ng araw ngayon. Kita na lang tayo bukas.
Team Bravo out.
Walang ulap ngayong gabi sa Kupreanof Island.
Dahil walang ulap na nagkulong sa init ng umaga,
bumababa ang temperatura.
Kasama ng hangin sa dalampasigan,
ito ang unang gabi sa kompetisyon na mas mababa sa freezing ang temperatura.
Ang hangin ngayong gabi.
Ayos lang 'yon.
Nire-rearrange, nire-rehabilitate, at nire-renovate namin ang kubo dito,
kasi sobrang lamig ngayong dalawa na lang ang natitira.
Pero mas maayos na ang shelter.
Mas okay na. Di na masyadong malamig.
Aba. Nakikita mo ba 'to?
May sarili na tayong kumot.
Ayos 'yong kumot. Gusto ko 'to.
Sa kabilang dako ng bay,
kaharap ng hilagang dalampasigan ang buong puwersa ng hangin.
Mula sa south, kumakalap ito ng moisture habang dumadaan sa tubig,
at mas pinapababa nang ten degrees ang temperatura ng mga nadadaanan nito…
Mahangin ngayong gabi.
Malamig pa.
…kasama ang Charlie at Delta camps.
Hindi isa lang.
Di gano'n kaganda ang camp nila kumpara sa 'tin. Naghihirap sila.
Lahat ng camp na hindi ganito kaganda naghihirap ngayon.
Uy, ano ba kayo? Dapat positive tayo habang nagwa-warm up.
-One minute na dance party! -Party!
Dito.
Naku, ayoko talaga ng strobe lights.
-Dance party -Walang katulad ng…
-Oo. -Oo.
-Eto na. -Itodo n'yo na.
Dapat gumalaw kayo.
Dance party
-Ayun, o. -Oh yeah.
One minute ng calories.
Sobrang lamig sa labas.
Ang laki ng space na paiinitin.
Di magtatagal ang apoy buong gabi.
Dahil sa A-frame ng Charlie Camp, namatay ang apoy
pati na ang pag-asa na makagawa nito ulit.
Naku. Hindi. Ang lamig ng paa ko.
Dahil dito, mas nanganganib sila sa lamig.
Nahihirapan si Julio.
Kumalat na 'yong spasms niya.
Di lang sa mga binti, pati na sa likod at tiyan.
Nakakaramdam siya ng matinding kirot.
Matatag naman ako, pero parang sinisigawan ako ng katawan ko.
Oo nga.
Grabe na 'to.
Di ko alam kung paano nakakaya ng ibang team.
First time ko naranasan 'yon.
Sana di ko na ulit maranasan 'yon.
Noong umalis si Bri, nawalan kami ng isa pang makakatulong.
Malaking dagok 'yon sa team.
Pagkain, apoy, kahoy, ini ng katawan.
Lahat 'yon, sobrang importante.
Kung may kulang na isa sa mga 'yon, masisira ang buong system.
Gano'n nga ang nangyari kagabi.
Ang brutal no'n.
-Kulang kasi ang damit, gear, at tools. -Oo.
Ibang klase 'to ng survival, alam mo 'yon?
Di ko nga alam… Naiisip ko kung ano ang pakiramdam na magka-frostbite.
Naisip ko kung gano'n ba ang naramdaman ng tatlong daliri ko sa paa.
Bago ako nakaramdam ng cramps, kinaya ko lang at nawala lang.
Kagabi, ayaw mawala, e.
Galing akong Brooklyn. Doon ako ipinanganak at pinalaki.
Criminal defense attorney ako.
Alam mo, matatag ako.
Natutunan ko sa pag-boxing ko sa Gleason's at sa ilalim ng Brooklyn Bridge,
puwede kang matamaan, pero makakatayo ka pa rin.
Na magsusumikap ako at tatayo hanggang mapatumba ko ng huling suntok.
Dapat mag-isip talaga tayo tungkol sa pagpapainit.
Ewan ko.
Si Julio. Lumalaban siya sa dalawang magkasabay na laban.
Kung may aalis pa ngayon dahil sa kung anong dahilan,
mapipilay ang Charlie.
Mapipilayan talaga ang Charlie.
'Yon na ang magiging katapusan.
Sana puwede akong makaupo.
'Yong upo talaga.
Pero ko puwedeng hayaang mangyari 'yon.
Nandito ako para bigyan ng mas magandang buhay ang pamilya ko.
Nakakabilib ang asawa ko, at may dalawa akong nakakabilib na anak.
Araw-araw ko silang iniisip.
Malaki ang magbabago no'ng pera.
Pakiramdam ko na ang bigat ng pinapasan ko ngayon.
Ito parang ginawa ko lang dahil desperado na ako.
Ewan. Baka lang may mangyari.
Kaya wala nang ibang pagpipilian.
Gagawin ko ang lahat, para maging malakas ang team.
Sobrang hirap nito.
'Yong sa physical na aspekto parang…
ipinapahamak ko na ang sarili ko.
Oo nga.
Bagong klase ng appreciation ang itinuturo dito.
Tama.
Brr.
NATITIRANG ORAS BAGO MATANGGAL SI BRI
'Yong araw, o.
Vitamin D 'yan.
Ang lamig kagabi.
Nilamig talaga ako kagabi.
Oo. Nangmamanhid pa rin ang mga daliri ko sa paa.
Oo. Tapos 'yong hangin, 'no?
Grabe 'yong hangin.
Ang saya din ng usapan kasama 'yong kapitbahay natin dito.
Oo nga.
-Natuwa talaga ako. -Ang saya no'ng sleepover.
Oo.
Nag-slumber party kami.
Masaya na may isa pang babae.
Ako kasi… may tatlo akong kapatid na babae.
Nakakatuwang may feminine energy sa shelter.
Naramdaman ko na nag-iba ang dynamic nang konti.
-Okay lang na kausapin kita saglit? -Oo, sige.
Papunta na siya sa Alpha para makiusap na makasali, na dalawa lang sila doon.
Sana di maging daan 'yon para mapahamak siya.
-Pagkatapos na makasama ko si Bri… -Oo.
Mas nakilala ko siya,
natulog muna ako, pinag-isipan ko din,
medyo nagbago ang isip ko.
Kasundo niya tayo. Gusto ko ang personality niya.
Ako din.
Kung pupunta siya doon, mas lalakas ang team nila.
Gano'n din ang iniisip ko.
Magandang asset si Bri para ipamigay lang sa Alpha.
Bata pa siya, athletic…
Galing siya sa military, machine gunner din siya.
Nagkasundo lang talaga kami.
Kaya pinag-iisipan ko ulit.
Ayos.
Alam ko ng gusto mo ng babae sa team,
kaya kinausap kita para malaman ang iniisip mo.
Salamat. Sana hindi 'to panaginip lang.
-Oo. -Ayos.
-Di ko pa nakakausap 'yong iba. -Okay.
Gusto kong kausapin muna sila.
Kung aayaw sila, rerespetuhin ko 'yon.
Oo, tama. Ako din.
Happy talaga ako.
Nakakatuwa na baka mangyari 'yon, na sa team na lang namin siya.
Bri, puwedeng makausap muna sila saglit?
Oo naman.
Pagkatapos na makasama ko si Bri, nakapag-isip ako.
Medyo nag-iba ang isip ko.
Di ko alam ang nararamdaman n'yo kaya kinokonsulta ko kayo.
Na magdagdag ng isa pa?
Oo.
Ayos na kami, solid na ang dynamic ng team namin.
Pero kung magdadagdag kami ng isa pa, baka magbago, maging magulo.
Ayaw ko talaga magdagdag hanggang nakilala ko siya.
Noong una, ako parang, "Yehey! Isa pang babae!"
Pero nakaka-survive siya nang siya lang.
-Magandang may gano'n sa team. -Tama.
Pinatunayan na niya no'ng tinahak niya ang five miles.
Wag naman sana, pero baka may umuwi sa atin.
Baka apat o tatlo na lang ang matira sa atin sa huli.
Oo. Okay. Nakukumbinsi mo na 'ko.
-Kukuha siya ng pagkain, magtatrabaho. -Oo.
Mismo. Alam kong pareho tayong dalawa tungkol sa pera. Malaking bagay 'yon.
Pinag-isipan ko kagabi.
Nag-flare kasi sila, kaya dalawa na lang sila.
Kung pupunta siya doon, lalakas lang sila.
-Mas tatagal sila dahil sa kanya. -Oo. Tama.
Kung may isa sa Alpha ang sumuko ngayon…
-Tapos na sila. -Makukuha natin ang mga gamit nila.
Malilimas natin.
Ayos lang talaga sa akin. Okay sa akin na magdagdag tayo ng isa.
Gawin na natin.
Sige.
Uy, Bri!
Bri!
-Hello. -Hello.
Uy.
Ano sa 'yo kung sumali ka sa amin?
Gusto ko 'yon.
-Yehey! -Yey!
-Talaga? Okay lang? -Oo.
Talaga? Salamat.
Team Bravo ka na, baby.
Noong sinabi ng Bravo Team na nagbago ang isip nila,
laking ginhawa talaga no'n.
-Salamat. -Gusto ka namin pagkatapos kagabi.
-Gusto ko rin kayo. -Kaya manalo tayo.
Sige, manalo tayo. Manalo tayo, guys.
Sige ba!
Excited na talaga ako.
Hindi ko alam kung paano nagbago ang isip nila.
Pumunta ka na rin ba sa Delta?
Oo. Nagpakilala ako ilang araw na ang nakakaraan.
Kumusta naman sila?
Sobrang ayos ng lagay nila.
Naku.
Pero 'yong skills ko, kaalaman ko, experience ko,
baka kailanganin 'yon ng Bravo para makuha 'yong winning prize.
Mas maayos ang lagay natin kumpara sa kanila.
Tayo ang pinakabatang team.
Tayo din ang pinaka-athletic.
Tayo din ang pinakamagaganda't guwapo.
Totoo naman.
Yehey, Bravo!
Kagabi, ilang beses ako nagising na nanlalamig ang paa ko.
Umabot sa punto na inakala ko na basa ang mga daliri ko sa paa.
Halos di ko mapigilan na manginig.
-Panay ang panginginig ko. Di ko kaya. -Oo. Ang sama no'n.
Nag-flare si Zach, kaya dalawa na lang kami ni Tre sa team.
Kaya…
sobrang hirap.
Nagising ako na sobrang dilim, tapos sobrang ginaw talaga.
Alam ko na dapat kumilos ako.
Kaming dalawa ni Tre ang underdog sa game board ngayon.
Naglalakad ako para magputol ng kahoy,
pagdaan mo sa tent, parang biglang ihip ng malakas na hangin.
Maraming dagdag na trabaho. Mas lumalamig din.
Ang laki kasi ng kubo.
Kinailangan kong dalhin ang panggatong, yumuko sa likod ng tent,
at magsibak para di tangayin ng hagin ang leeg ko.
Ang pinakamagandang nasa akin, may maaasahang partner ako
at maraming tubig.
Okay sa 'kin ang mga improvement.
Dapat lang mas maayos.
Pareho kami ni Tre na may puso ng tigre.
Kakaiba talaga 'yon. Di ako nagtitiwala o naniniwala sa iba, pero…
may tiwala ako sa kanya. Pagkakatiwalaan ko siya hanggang sa huli.
Kumusta? Humina ba 'yong hangin?
Ayos naman.
Mas konti na ang hangin sa loob.
Si Tonia, hindi siya ang pinakamalakas.
Pero maniwala man kayo o hindi, siya ang pipiliin ko
para sa team ko kung nasa akin lang 'yong palakol.
Umabante siya at sinabi niyang,
"Malakas ang loob ko. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko. Di ako susuko."
Ano pa ba ang mahihingi mo?
Kapag natapos ko na ang mga bitag sa squirrel at iba pa,
puwede ka nang gumala kung gusto mo.
Sige ba. Maghahanap pa ako ng starfish para sa 'yo.
Grabe… Mamahalin kita habambuhay.
Si Tonia, hindi siya ang nanay ko, pero gano'n ang pakiramdam ko
kasi maalaga siya, alam mo na, mapag-asikaso,
Dapat i-block mo ang paligid para sa harap lang siya papasok.
Kapag natapakan na niya, mahuhuli siya.
Maganda na malaman kung ano ang naiisip ng Bravo.
Di ko alam kung paano sasabihin.
Noong nag-flare si Zach, kami ni Tre,
umasa kami na pupuntahan kami ng Bravo at kukumustahin
kasi dapat may alliance kami.
Wala kaming narinig. Wala din kaming nakita.
Di na nila tayo kailangan maging kakampi
kasi apat sila at dalawa lang tayo.
Mahuhuli din kita, buddy.
Pakiramdam ko, prey ang tingin sa amin ng marami.
Pakiramdam ko naman, wolf ako.
Tingin ko, marami ang magugulat sa amin.
Habang nangongolekta si Joey ng mga sanga,
pinili ni Meghan na magpatingin sa doktor.
Hanggang hindi siya magpapagamot, maaari siyang magpatuloy sa laro.
-Hello, Meghan. -Hi.
Nag-request ka ng medic?
Oo. Nagkakaproblema ako, e.
Sorry, naiiyak ako,
kasi pagod na pagod ako.
Alam mo na siguro na nitong huling pito o walong gabi,
konti lang talaga ang tulog ko.
Nararamdaman ko ang katawan ko. Ang bilis bumaba ng timbang ko.
Alam mo rin siguro na mga 250 calories lang ang nakain namin.
Di nag-iinit ang katawan ko.
Tingin ko, di na kaya ng katawan ko na painitin ang sarili niya.
Ginaw na ginaw ako sa gabi. Ang brutal.
Ang ikinabahala ko kagabi,
na-frostbite na ang dalawang daliri ko dati.
Nangyari 'yon sa Antartica, noong inakyat ko ang Mt. Vinson.
Wala naman akong naging problema noon.
Pero ngayon, 'yong mga daliri ko, sumasakit at namimintig.
Sinasabi yata sa akin na nati-trigger 'yon. Nag-aalala ako.
Nalampasan ko na ang mala-bagyong hangin sa Aconcagua.
Naakyat ko na ang Denali sa Alaska.
Dalawang buwan ako sa Everest. Nakapunta na din ako ng Antartica.
Pero sa mga expedition na 'yon, maganda ang gear na dala ko.
Meron akong ligtas at secured na tent, sa -40 degrees na sleeping bag.
Mainit ang pagkain ko.
Nakakatulog ako at nakaka-recover.
Ano sa tingin mo ang pinakaimportante na kailangan nating solusyunan?
'Yong kalusugan ko, kung tutuloy pa ba ako o hindi.
Sa tingin ko…
Sinasabi ng katawan ko na wag na akong tumuloy.
Allison to Dan. Dan, do you copy?
Oo, over.
North shore medics, report sa Charlie Camp.
Sorry. Dadaan lang ako. May kailangan kong gawin.
Ano ang nangyayari?
ILANG SANDALI ANG NAKAKARAAN
Iba kagabi kumpara sa mga nauna.
Kagabi 'yong pinakamalamig.
Di namin mapainit ang mga sarili namin.
Nahirapan talaga si Meghan.
Tapos, may kasama pa 'yong, alam n'yo na…
-Julio, kailangan mo ng medic? -Hindi.
Allison to Dan. Dan, do you copy?
Oo, over.
Puwedeng papuntahin mo si Kenya sa interview?
Oo. Siyempre.
Sorry. May kailangan kong gawin.
Nagsa-spasm si Julio.
-Julio. -Kailangan namin ng transport.
Papunta na kami.
Nawalan ng malay si Julio. Oo, nawalan siya ng malay.
Naaalala ko 'yong sa amin dahil sa mga squirrel.
Sana 'yong squirrels dito kasinglaki ng nandoon sa inyo.
Fox squirrels 'yong nasa amin.
Grabe, dalawa lang ang kailangan mo.
-Dalawa lang. -May oras pa siguro para kumuha ng isa.
Oo, may araw pa naman.
Parang alam na nila ang nangyayari.
Sabi no'ng isa, "Uy, bakit di na sumulat si Ed?"
Tama. "Asan na si Fred?"
Sinusubukan ko pa rin na makipag-bonding sa iba.
Salamat sa paglinis.
Gusto kong ginagawa 'to.
Gusto kong may ginagawa para di lang ako nakahilata habang nasisiraan.
Minsan naiinis ang mga tao sa akin kasi sobrang demanding ko.
Kung matindi kasi ang pressure, ako ang nagte-take charge.
Gano'n ang buhay. Buhay sa kusina.
Gano'n ako. Di ko naman gustong mang-away.
Gusto ko lang magtagal dito at manalo sa game na 'to.
Kasi dapat magtagal kami dito.
Gusto ko na healthy ang team, hydrated, gano'n.
Kaya kumuha ako ng tubig-dagat para makagawa ng asin.
Makikita mo na marumi dito.
Ayoko ng maduming asin.
Kaya sasalain natin.
Wala akong pantali, kaya kumuha ako ng ugat.
Sinakripisyo ko ang isa sa mga wool shirt ko.
Baka mga 6 to 15 grams ng asin ang makuha namin.
Base sa alam ko sa naturalism, sa pagkain, at panggagamot,
asin ang susi sa buhay.
Kung wala 'yon, ano ako… Ang higpit ng muscles ko.
Pakuluan nang matindi,
tapos pakuluan nang mabagal hanggang konti na lang ang matirang tubig,
para di maging kristal at dumikit sa pan.
Tsaran!
Sea salt.
Tapos na tayo. Puwede na 'kong magluto para masaya ang team.
Makakatulong 'to sa muscles natin.
Makakuha tayo ng electrolytes. Magkakalasa na 'yan.
-May seasoning na tayo. -Para lumabas ang lasa.
-Gusto kong may seasoning. -Oo nga.
Hindi nga kasundo ni Eric ang lahat sa team,
pero ang isang masasabi ko kay Chef,
magaling siya sa pagsigurado na okay ang team,
na nakakakain ang team.
Sa tindi ng pawis ko, kailangan ko nga.
Sapat na 'to para makakuha tayo ng konting…
Para manatili tayong healthy.
-Oo. -Oo.
Sa Charlie Camp, humupa na ang muscle spasms ni Julio.
Maaari na siyang hindi magpa-check up
na maaaring mag-disqualify sa kanya.
'Yong sa gabi lang nangyayari, nangyari kanina.
Sa likod ko.
Sa tiyan ko, at di ko pa naranasan 'yon.
Nagulat talaga ako.
I-rate mo ang nararamdaman mo kung gaano kasama from zero to ten.
Zero kung walang kirot. Ten kung 'yon ang pinakamasakit na naramdaman mo.
Mga 20 siguro.
Kaya ko ang kirot pero sobrang tindi na no'n.
Gaano kadami ang tubig ang nainom mo?
Mga 16 ounces lahat.
Naka 250 calories siguro kami sa loob ng pito at kalahating araw.
Kung walang tamang nutrition at electrolytes,
ang kakayahan ni Julio na labanan ang dehydration gamit ang tubig lang
ay malaki ang ibinaba.
Parang mas tumitindi ang mga bagay.
Ang ikinakatakot ko, 'yong mas lumala 'to.
Ang mas malala, ang malamig na temperatura ang dahilan ng kanyang mga pulikat
dahil sinusubukan ng katawan niyang magpainit gamit ang muscle contractions.
Ngayon, wala akong nakikitang dahilan para mag-medical evacuation agad.
-Okay. -Desisyon mo kung gusto mong mag-flare.
Sige.
Julio, okay ka lang ba d'yan?
Pinag-isipan ko na nang paulit-ulit.
Alam n'yo, nagpapakatotoo lang ako.
Kung titingnan ang medical side ng nangyayari sa akin, handa na ako
na gamitin 'yong flare.
Wow.
-Tanggap ko na. -Alam mo, pare.
Naku. Bumibigay na ang katawan ko.
Gusto kong magpatuloy. Gusto ko…
-Oo, ako din. -Gusto ko na mabago 'to.
Pero sa tingin ko, hindi 'to makakayanan ng katawan ko.
Di ko naisip…
na maaga akong aalis.
Naku naman.
Naku.
Una si Bri 'yong umalis, tapos si Julio, tapos si Meghan.
Lahat ng 'to, nangyari sa loob lang ng 24 oras.
Nakaka-demoralize talaga.
Ang natutunan ko pagtungtong ko ng 40s ko, kung may bibitawan ka
dahil 'yon sa bumibigay na ang katawan mo.
Minsan ang pinakamalakas, pinakamatapang, at ang pinakamatatag mong magagawa,
ang alamin kung kailan mo sasabihin na, "Kailangan ko nang tumigil."
Hindi ito pagsuko.
Inililigtas ko lang ang sarili ko
sa permanenteng injury.
-At si Joey… -Ayaw naming iwan ka nang mag-isa.
Ayaw naming iwan ka na hindi maganda ang lagay.
Wag kang umiyak.
Di ko na alam ang nangyayari.
'Yong mapanood kong natitibag ang team,
para akong nanonood sa kotse na natatanggal ang gulong.
Tatlong gulong na lang ang meron ka,
tapos 'yong dalawa natanggal pa, kaya ako parang,
'yong gulong na natanggal na lang at gumugulong sa puntong 'to,
pagulong-gulong na lang.
Sorry talaga. Di ko na kayang magpatuloy.
Naku, wag.
Di ako makapaniwala na ako na lang ang natitira sa Charlie.
Gagamit yata ng flare ang Charlie.
-Oo. May nakita akong mga nakatayo doon. -Oo.
-Hiwa-hiwalay din sila. -Oo, mukhang gagamit sila ng flare.
Alam mo, mahirap sa Brooklyn.
Buo ang loob ng mga tao, mga tigasin.
Dala-dala ko dito ang pagka-hardcore ng Brooklyn,
ginamit ko din dito,
pero halimaw ang Alaska.
Iba ang Alaska.
Nakakamangha ang ganda, pero brutal ang kakayahan
na ipaalala sa 'yo na ganito ka lang kaliit dito.
'Ika ni Meghan, "Naakyat ko na ang mga bundok na 'to sa mundo,
kaya okay na ako."
"May bahay ako. May pera. Bonus na lang 'to."
Gano'n din si Julio.
Siya naman, "Ni di ko kailangan ang pera."
Pero ako, matagal akong lumaban, marami pa akong ibibigay.
Kaya ako nandito. Para manalo.
-Ayun na! Dalawa sila! -Diyos ko.
May dalawa!
Naku, grabe!
Seryoso ka ba? Wag kang mag-celebrate. Baka nasaktan sila.
May flare.
-Flare. -Flare.
Flare!
-Oo! Flare! -Tayo naman, tuloy lang.
Bumabagsak sila paisa-isa. Tayo naman, tuloy lang.
Oo, 'yong bagyo kagabi. Sabi na, e. Matindi talaga 'yong bagyong.
Karma 'yan, mga ulol. Sabi na, wag kayong mag-cheer kahapon.
Tingnan n'yo ngayon.
Di ko alam kung sino ang nasa ibang team.
Naguguluhan ako.
Wala akong magawa kundi maupo at maghintay
para malaman ang nangyayari, kasi gusto kong malaman.
Si Meghan yata.
At si Julio.
Paisa-isa silang sumusuko.
Ano'ng sinabi ko?
-Oo. -Ano'ng sinabi ko?
-Wow. -Nahulaan mo.
'Yong validation na naramdaman ko noong nakita ko 'yong flares ng Charlie,
grabe.
Tama ang desisyon ko na iwan ang Charlie Team.
Grabe.
Wala na ang Charlie Team.
-Wala na ang Charlie Team. -Oo.
Sasali siguro si Joey sa Delta, kung makakasali siya.
-Wow. -Sana may isa pang flare mamaya.
Paalis na sila.
Alam ko na di kakayanin ni Joey 'yong pag-ikot sa bay.
Pupunta siya sa Delta.
Ang masasabi ko, di ko alam kung ano ang mga kakayahan niya
puwera sa wala sa kanila na puwedeng madagdag sa team nila.
Kasi 'yong mga nakita ko lang,
nagsisibak siya ng kahoy at gumagawa ng feather sticks.
Maliban doon, di ko na alam ang kaya niyang gawin.
Babay na.
Ayos.
Feeling ko talaga, tama 'yong ginawa ko.
-Ayos. -Tama ang ginawa mo.
Diyos ko.
Sa pagbagsak ng Charlie Team, may 24 oras si Joey para sumali sa iba,
o kakailanganin din niya na gumamit ng flare.
Tumatakbo ang oras.
'Yong pera,
hindi ko gusto 'yon.
Kailangan ko 'yon.
Gagawin ko ang lahat para manalo.
Kumusta!
Hello. May bisita tayo.
May bisita tayo, guys.
Nagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso