DZIEŃ 8 – CZYSTE NIEBO, 15.40 – 2°
To ósmy dzień gry.
OBÓZ ALPHA
Drużyna Alpha straciła jednego gracza.
A kontuzja…
naraziła ich na stratę kolejnego członka drużyny.
Czuję straszny ból w krzyżu.
Kiedy upadłem, wiedziałem, że jest źle.
- Pomóż mi. - Trzymam cię.
Dobrze.
Powoli.
Szlag. Ale się spięły.
A było dużo gorzej.
BYŁY ZAWODNIK MMA
O Boże, dlaczego?
Gdy spróbowałem wstać,
zdałem sobie sprawę,
że spełniają się moje najgorsze obawy.
Spinały się cały czas.
Czuję, jak się spinają. Czuję prądy płynące w dół po plecach.
Niedobrze.
O rany.
To wielki facet, który walczy zawodowo.
ARBORYSTA
Przywykł do kopniaków, ciosów, upadków, podduszania.
Jeśli mówi o przeszywającym bólu
i że nie może się ruszyć,
znaczy, że jest bardzo źle.
Natomiast czas Bri, by dołączyć do drużyny, się kończy…
Trzeba szybko pogadać,
bo jeśli Bri musi iść do Alphy, musimy dać jej szansę tam dotrzeć.
…i jej los leży w rękach drużyny Bravo.
Powiem wprost. Nie wiem, jak wy, ale ja nie chcę piątej osoby.
OBÓZ BRAVO
Ja też nie. Po prostu…
Potrzebuję tych pieniędzy
i dzielenie ich na pięć to dużo.
Ale wydaje się, że ma dużą motywację i doświadczenie.
Sama wybrała się na tę wyprawę.
- To godne podziwu. - No…
Chyba ustaliliśmy, że nie chcemy piątej osoby.
Mówię o nas wszystkich.
To zawsze jest trudne,
zwłaszcza gdy to ktoś tak dobry jak ona, ale…
- Więcej ludzi… - Nasza dynamika to czwórka.
…to zwiększa szansę drużyny na przegraną.
- Tak. - Jestem całkowicie szczery.
To uczciwe. Wszyscy mają być szczerzy.
Dlatego też chciałam powiedzieć, co myślę.
Z mojej perspektywy byłoby miło mieć kolejną dziewczynę w drużynie.
Doskwiera mi to.
Czuję, że jestem w mniejszości,
i to na wiele sposobów.
Emily, nie chcemy piątej osoby.
Czasem czuję, że moje pomysły
są puszczane mimo uszu i pomijane.
ANALITYK DANYCH
Ale jeśli Alpha ją przyjmie,
można ich odwiedzać trzy dni w tygodniu,
żebyś miała koleżanki.
W porządku.
Jednak…
liczyłam, że zmienią zdanie.
Nadchodzi przypływ.
Słońce zachodzi.
Będzie ciężko dotrzeć do Alphy.
Może ją przyjmą.
Mam nadzieję, że tak.
Ale dla mnie…
A jeśli nie?
Tak.
Jeśli nie…
Strasznie się denerwuję.
Bri?
15 GRACZY
WYDALONY
TYLKO JEDNA ZASADA
MUSZĄ BYĆ CZĘŚCIĄ DRUŻYNY
ŻEBY WYGRAĆ MILION DOLARÓW
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
Bri!
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
Hej, dziewczyno.
Więc…
Darzymy cię szacunkiem.
Lubiłem cię od początku, gdy płynęliśmy łodzią.
Nawet jeśli nic nie mówiłaś, już…
Już postanowiłem, że cię lubię.
- Dzięki. - Byłabyś atutem grupy.
Chciałbym cię zaprosić, jak chyba wszyscy.
Emily marzy o drugiej kobiecie w drużynie.
Tak.
Jednak…
myślę, że jako grupa nie chcemy zmieniać dynamiki drużyny.
Dobrze nam idzie w czwórkę.
Rozumiem.
Już przed twoim przybyciem tak postanowiliśmy.
Ja nie.
Powiedziałam, że byłoby miło mieć inną dziewczynę w drużynie.
Ale nikt się nie przejmuje tym, co myślę.
Chłopcy z Bravo twardo obstawali przy czwórce w drużynie.
Emily bardzo naciskała, żebym została.
Ale…
WETERANKA SIŁ POWIETRZNYCH
…wiedziałam, że jedna opinia jednej osoby to za mało.
Zbliża się przypływ, a wy mówicie…
- Trudno wtedy dotrzeć do Alphy. - Będzie ciężko.
Pójść lasem to kiepski pomysł.
- Tak. - Słońce zajdzie.
Może zostać na noc?
- Nie ma sprawy. - W porządku.
Dobrze, damy jej szansę pogadać jutro z Alphą.
Tak. Przeszłaś długą drogę. Chętnie damy ci jeść i pić.
Dzięki. Doceniam to.
Więc… Tak.
To była wielka ulga.
Emily była bardzo miła, proponując mi nocleg.
Nie wiedziałam, czy będę mieć schronienie na noc.
- Doceniam to. - Tak. Super, że jesteś.
- Nocleg. - Cieszę się.
Chętnie przenocuję.
To nie zabezpiecza mojej pozycji w grze, ale…
mamy tylko 24 godziny
na znalezienie nowej drużyny.
- Jeśli pójdziesz tędy… - Dobra.
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
Widać tam… To obóz Alpha.
Zegar tyka i niepokoi mnie, co przyniesie poranek.
Boję się, że powiedzą:
„Mamy dobrą dynamikę. Wybacz”.
Przyjmą cię.
Mam nadzieję.
- Chciałabym cię zabrać. - A ja cię zatrzymać. Misia?
Tak.
- Boże. Dokładnie tak. - Cieszę się, że się poznałyśmy.
To była flara.
Alpha wystrzeliła flarę.
- Tak. - Flara!
- Flara. - Tak!
OBÓZ CHARLIE
- Gdzie? - Chodźmy!
- Sprawiedliwość! - Joey, widziałeś flarę?
Tak, ale nie wiem skąd.
- Cholera. - Była jedna.
OBÓZ DELTA
- To flara. Słyszałem. - To u Alphy.
Chcę kaskady sztucznych ogni.
Kto to?
To chyba u Alphy.
Flara z Alfy?
Chyba poszła do Alphy.
Czy to Bri?
Czy to nie karma, gdyby została odrzucona i musiała zrezygnować?
ALPINISTKA
Namaste, kotku.
Pewnie poszła do Alphy.
Jest ich troje.
- Ma dobę, by znaleźć miejsce. - Inną drużynę.
Którędy?
Tędy. Słyszałem stąd.
Boże miłosierny.
Kto był w Alphie?
Zach, są ratownicy.
Zaraz cię wezmą.
Tak.
Zach, pomogę ci, ale musimy cię zabrać.
- Tak zrobię. - Przyjęłam. Monitorujcie dalej.
Świadoma decyzja, żeby opuścić zespół, to jedno.
Zawiodłem was.
Ale gdy decyzja jest wymuszona przez uraz,
to jest o wiele bardziej niszczące
niż dotarcie do punktu, w którym z własnej woli dokonujesz wyboru.
Zdrowie jest ważniejsze niż gra.
Bez dwóch zdań.
Żona i dzieci. Tylko to się liczy.
Tak, ich też zawiodłem.
Powiem żonie:
„Spędziłem ten czas z dala od ciebie i dzieci…
i wracam z niczym”.
Zawiodłem swoją drużynę,
postępując lekkomyślnie.
Ciężko jest przetrwać, nawet gdy wszyscy są zdrowi.
Zostając, zaszkodziłbym grupie,
bo musieliby się mną opiekować.
Będzie im bardzo trudno tylko we dwoje.
Ale nadal w nich wierzę.
Mam nadzieję i modlę się, by im się udało.
Co za zwrot akcji.
To najgorszy moment.
Nie chcę drużyny dwóch osób.
Tak to wygląda.
Miałam iść do Alphy i błagać, by mnie przyjęli.
Ale widzieliśmy, że Alpha wystrzeliła flarę.
Zostały tam tylko dwie osoby.
Moje szanse na akceptację wzrosły,
ale to znaczy, że nie są już silni.
A to przerażające.
Wiem tylko, że zostało nas 14.
Czyli jest szansa!
Tak!
Dawaj!
Świętują tam.
To Charlie? Na pewno.
Może myślą, że to ty.
- Cholera, w Alphie padają jak muchy. - Tak.
Nie wiem, czy powinniśmy.
Charlie wiwatuje, więc u ich nie jest źle.
Dziwnie tak się cieszyć czyimś nieszczęściem.
To oznacza wojnę.
Słysząc, jak wszyscy wiwatują, pomyślałem,
że ci ludzie mogą nie chcieć uczciwej gry.
Czas sprawić, by pożałowali, że mają nas za przeciwników.
Czas wyjść z ukrycia i zacząć walczyć.
Przechyla się.
Uwaga na drzewo!
Trzy części.
O czym mówisz?
Tak.
Gotowy? Dawaj! Raz, dwa, trzy, już!
Łamiemy.
Włóż to pod tę szczelinę.
Gotowa?
- Tak. - Polecisz z powrotem do siebie.
„Z powrotem do siebie”.
Czas na kolejną przerwę.
- Tracimy energię, rąbiąc większe kłody. - Tak.
Ale robimy tylko dwa cięcia?
Dwa, tak.
By paliło się całą noc.
Tak jest najmądrzej. Przesunąć drewno, zamiast je rąbać.
Jestem wykończony.
Normalnie nie sypiam za dnia, ale tu nie mam składników odżywczych,
które uzupełnią zużytą energię.
Wszyscy będziemy musieli zwolnić.
- Tak. - Jednak tego chcesz.
- Tak. - Bardzo chcę.
Chcę tego. Moja rodzina bardzo tego potrzebuje.
Nie oddam mojej mamy do domu opieki.
- Nie. - Co jej jest?
- Piąte stadium demencji. - Demencja?
- To straszne. Przykro mi. - Tak.
Moja mama ma demencję. Mieszka u mnie. To niszcząca, postępująca choroba.
MODELKA
Wciąż rozpoznaje otoczenie?
Wciąż jest świadoma, co się dzieje.
Gdy czasem uświadomi sobie,
co jej jest, załamuje się i płacze.
- To okropne. - To łamie mi serce.
Martwię się, że gdy przestanie swobodnie się poruszać,
nie będę miała siły, by jej pomagać.
Wtedy będę musiała kogoś zatrudnić,
a to nie jest tanie.
Wygrana pozwoliłaby mi
na zatrudnienie pomocy domowej.
Obiecałam to mamie i dotrzymam obietnicy.
Co u szefa kuchni?
Po prostu się relaksuje.
Pomyślałam, że nie będę…
Tak.
-…go niepokoić. Nie jestem zła, że chce mieć czas dla siebie.
Wczoraj w końcu musiałem tupnąć nogą.
Powiedziałem, że usunę tę przeklętą kłodę na dole.
Zabronił mi, a ja i tak to zrobiłem.
Czasem tak trzeba.
Na początku było: „Tak, to szef”.
MECHANIK
Można to ignorować, ale to…
Wygląda na to,
że codziennie jest jakiś problem.
Więc kiedy znów zasyczał, powiedziałem:
„Stary, jestem dorosły. Pójdę sobie”.
Człowiek Gór to człowiek ognia.
Ciągle się tym zajmuje.
To on wpadł na świetny pomysł rąbania dużych kłód i pchania ich,
zamiast rąbać małe kłody cały dzień,
ciąć je i podsycać ogień całą noc.
Krótko mówiąc,
Człowiek Gór przejął inicjatywę i znów rozpalił ogień.
Nie zrobił tego tak, jak chciał Eric,
i Eric celowo to rozebrał.
Zapytałem: „Co jest, stary?”.
Nie musiałeś zaczynać wszystkiego od nowa.
Przerwałeś mi, więc tak zrobiłem.
Bo źle to robisz.
Tak i tak się uda.
- Naprawiłem to. - Tak?
Nie prosiłem o pomoc.
A dałem mu zgasnąć?
Każdego dnia wyjeżdża z czymś nowym.
Wścieka się, gdy robimy inaczej.
Robię coś, nie wtrącaj się.
Po prostu palisz gałązki.
Wybuchnie ci w twarz i stracisz węgle.
Stary, nie widzisz, co robisz?
Siedzę sobie i patrzę, jak gasisz ogień.
Przynieś nam wiewiórkę. Nie to miałeś zrobić?
Zachowuje się, jakby jego wiedza pozwalała mu narzucać pomysły innym.
Ludzie zaczynają to widzieć.
Stary, wszędzie cię pełno. Wyluzuj.
To prawda.
Niedługo się tu zadomowimy.
Ulepszyliśmy drzwi.
Mamy duży ogień.
Mam nadzieję, że dziś w nocy będzie cieplej niż wczoraj.
- Użyjemy tego po tej stronie… - Dobra.
Wiem, że mieliśmy…
niespodziankę, gdy odeszła.
Odchodząc, zachowała się na swój wiek.
Ale nasza trójka zdecydowała,
że przejdziemy przez to razem.
Wiecie co? Pewnie jesteśmy słabsi.
Tak się wydaje.
Wiem, ale to w porządku.
Idziemy do przodu.
Jestem w stanie utrzymać pozytywne nastawienie z doświadczenia.
Pozytywni z nas eksperci.
Jesteśmy pozytywni!
A teraz…
Przeszłam Koronę Ziemi, najwyższe szczyty na każdym kontynencie.
I powiem wam coś.
Negatywne nastawienie jednej osoby w grupie jest zaraźliwe.
I zniszczy wyprawę.
Dzięki optymizmowi przetrwacie ciężkie czasy jako drużyna.
Powiem wam coś.
Świetnie się bawimy i przemy do przodu.
Podano kolację.
Tyle krabów!
Tak.
Częstuj się.
Bravo to powiew świeżego powietrza.
- Mieszkałam na Alasce przez trzy lata. - Tu?
- Fajnie. - Było super.
- Naprawdę? - To, że masz…
- Trzydzieści dni bez słońca? - Tak.
Miło być w twoim towarzystwie.
W twoim też.
W sytuacji, gdy wszyscy razem cierpią,
przyjaźń jest bardzo ważna,
by pozostać w grze.
- Podoba mi się wasz obóz. - Tak?
Naprawdę.
To wigwam.
- To kogo dziś przytulam? - Garnek.
Świetnie się przytulam. Na łyżeczkę.
- Ja też. - Lubię być w środku dwóch łyżeczek.
Jeśli mamy dwa koce, ja, ty i Sammy możemy się przytulić.
Wchodzę w to.
To „trójkącik”.
Zdecydowanie polecam.
W głębi duszy wiedziałam, że nie chcą piątej osoby.
Ale teraz, gdy przekroczyłam ich próg, muszę sprawić, że zmienią zdanie.
No proszę. Chodź tu.
To był dobry dzień.
Do jutra.
Drużyna Bravo spada.
Na Wyspie Kuprejanowa jest pogodna noc.
Bez osłony chmur więżących ciepło dnia
temperatura zaczyna spadać.
Wieją wiatry lądowe i to pierwsza noc, gdy jest poniżej zera.
DZIEŃ 8 – WIETRZNIE, 23.10 – -1º
Wieje jak cholera.
Jest w porządku…
Przebudowujemy, adaptujemy i remontujemy nasz szałas,
bo jest za duży dla dwóch osób.
Ale schronienie jest dużo lepsze.
Jest w nim o wiele milej. Już nie jest tak zimno.
Boże, widzicie?
Każdy ma swój koc.
Koc to fajna rzecz. Podoba mi się.
Północny brzeg po drugiej stronie zatoki
odczuwa pełne uderzenie wiatru.
Wiejąc z południa, gromadzi wilgoć, gdy przemierza wodę
i obniża temperaturę o kolejne dziesięć stopni na swej drodze.
Duży dziś wiatr.
I zimny.
Również w obozach Charlie i Delta.
To nic takiego.
Ich obóz nie dorównuje naszemu.
Mają dziś problem.
Każdy obóz ma teraz problem, jeśli nie jest tak miły jak ten.
Dajcie spokój.
Optymizm nas rozgrzeje.
Minutowy taniec!
- Impreza! - Impreza!
Tutaj.
Nie znoszę świateł stroboskopowych.
- Impreza - Nie ma to jak…
- Tak. - Tak.
- Właśnie tak. - Dawaj.
Ruszamy się.
Impreza
- Tak jest. - O tak.
Minuta kalorii.
DZIEŃ 9 – ZACHMURZENIE, 2.21 – -8º
Jest tak zimno.
To za duża powierzchnia do ogrzania.
Ogień nie utrzyma się przez noc.
Wiatr zgasił ogień w trójkątnym szałasie obozu Charlie.
Oraz nadzieję na ponowne rozpalenie go.
O rany. Nie. Strasznie bolą mnie stopy.
To wystawia ich na niebezpieczne zimno.
Julio cierpi.
Jego skurcze przeszły nie tylko do nóg, ale też do pleców i brzucha
i bardzo cierpi.
Jestem twardy, ale moje ciało krzyczy.
Tak.
To szaleństwo.
Nie wiem, jak sobie radzą inne drużyny.
DZIEŃ 9 – CZYSTE NIEBO, 7.42 – -3º
Nigdy czegoś takiego nie doświadczyłem.
I mam nadzieję, że już nie doświadczę.
Odejście Bri to utrata dodatkowej pary rąk,
To był cios dla drużyny.
BUDOWLANIEC
Jedzenie, ogień, drewno, ciepło ciała,
Wszystkie te rzeczy są bardzo ważne.
Jeśli któregoś z tych elementów brakuje, cały system się wali.
I to właśnie wydarzyło się zeszłej nocy.
To brutalne.
- Mamy mało ubrań, sprzętu, narzędzi. - Tak.
Tak, to była Inna forma przetrwania.
Zastanawiałem się, jak się odczuwa odmrożenie.
Zacząłem mieć wątpliwości co do trzech palców.
Kiedyś przetrzymywałem te skurcze i odchodziły.
ADWOKAT
Wczoraj nie odeszły.
Urodziłem i wychowałem na Brooklynie.
Jestem adwokatem od spraw karnych i twardzielem.
Boks w Gleason’s i pod Mostem Brooklyńskim
nauczył mnie, że można otrzymać cios i wstać.
Będę pracował i wstawał, aż ostatni cios mnie powali.
Musimy teraz wymyślić, jak to wszystko rozgrzać.
Nie wiem.
Julio walczy w dwóch bitwach naraz.
Jeśli z jakiegoś powodu odejdzie,
zwłaszcza na tym etapie,
Charlie będzie kulał.
Charlie będzie okaleczony.
To będzie gwóźdź do trumny.
Chciałbym usiąść.
Naprawdę usiąść.
Ale nie mogę sobie na to pozwolić.
Jestem tu, by budować lepsze życie dla siebie i mojej rodziny.
Mam wspaniałą żonę i dwójkę wspaniałych dzieci.
Codziennie o nich myślę.
Te pieniądze dużo by zmieniły.
Czuję na sobie taki wielki ciężar.
To była dziwna, ostatnia deska ratunku.
Nie wiem, może jeszcze damy kopa.
To jedyne wyjście.
Zrobię wszystko,
by drużyna była silna.
To było ogromne wyzwanie.
Jest też strona fizyczna, którą zaczynam…
Robię sobie krzywdę.
Tak.
To doświadczenie uczy nowej formy wdzięczności.
Tak.
Brr.
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
Słońce.
To witamina D.
Noc była zimna.
Było mi tak zimno.
Tak. Wciąż nie czuję palców.
Tak. Ten wiatr.
Ten wiatr był szalony.
Miło pogadaliśmy wczoraj z naszą sąsiadką.
Wiem.
- Było nam miło. - Fajnie się spało.
Tak.
Mieliśmy piżama party.
Było cudownie mieć tutaj inną kobietę.
Dorastałam z trzema siostrami.
Wspaniale było mieć kobiecą energię w szałasie.
I…
poczułam lekką zmianę dynamiki.
- Możemy szybko pogadać? - Jasne.
Ale ona chce iść
do dwuosobowej Alphy i poprosić,
żeby ją przyjęli.
Mam nadzieję, że to nie będzie porażka.
Po nocy spędzonej z Bri…
Tak.
…poznaniu jej,
przespaniu się z tym, przemyśleniu tego,
zmieniłem zdanie.
Pasuje do nas. Ma fajną osobowość.
Zgadzam się.
Jeśli tam pójdzie, wzmocni ich drużynę.
Pomyślałam o tym samym.
Jest zbyt cenna, by oddać ją Alphie.
WŁAŚCICIEL ŁODZI IMPREZOWEJ
Jest młoda, wysportowana…
Była kaemistką w wojsku.
Dobrze się przy niej czułem.
Więc ponownie to rozważam.
Fajnie.
Chciałaś dziewczynę w drużynie.
- Chciałem na boku zapytać, co myślisz. - Dziękuję.
Mam nadzieję, że to nie sen.
- Tak. - Super.
Nie gadałem jeszcze z chłopakami. Muszą się wypowiedzieć.
Jeśli odmówią, uszanuję ich decyzję.
Dokładnie. Ja też.
Jestem podekscytowana.
Fajnie jest myśleć,
że tak mogłoby być i że zostanie z nami.
Bri, dasz nam chwilę na rozmowę?
Oczywiście.
Więc po nocy z Bri
i rozważeniu paru spraw, zmieniłem zdanie.
Jak to widzicie? Powiedzcie.
O piątej osobie?
Tak.
Świetnie nam idzie.
Mamy dobrą dynamikę w grupie.
SURWIWALOWIEC
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
Dodanie nowej osoby może coś zmienić i zepsuć.
Byłem przeciwny piątej osobie,
zanim ją poznałem.
Pomyślałam: „Hurra, druga dziewczyna!”.
Ale poza tym ona umie sobie radzić.
- Dobrze byłoby mieć taką osobę. - Tak.
Pokazała, kim jest, wędrując 12 kilometrów.
Nie daj Boże, jedno z nas wróci do domu,
to pozostanie tylko czterech lub trzech.
Dobra, zaczyna mi się to podobać.
- Może szukać jedzenia, pracować. - Tak.
Właśnie. Dla mnie i dla ciebie pieniądze są bardzo ważne.
Myślałem o tym wczoraj.
Ale Alpha po tej flarze ma tylko dwie osoby.
Idąc tam, wzmocni ich drużynę.
- Dłużej przetrwają. - Tak. Właśnie.
Jeśli ktoś w Alphie dziś zrezygnuje…
- To po nich. - Przyjmiemy ich rzeczy.
Wszystko.
Nie mam nic przeciwko piątej osobie.
Tak zróbmy.
Tak.
Hej, Bri!
Bri!
- Hej. - Hej.
Hej.
Co byś powiedziała na bycie tą piątą?
To byłoby cudowne.
- Hurra! - Tak!
- Zostaję? - Tak.
Naprawdę? Dziękuję.
Drużyna Bravo, skarbie.
Gdy powiedzieli mi, że zmienili zdanie,
odczułam ogromną ulgę.
- Dziękuję. - Polubiliśmy cię wczoraj.
Ja was też.
- Wygrajmy to. - Do dzieła.
O tak!
Tak się cieszę.
Nie wiem, co sprawiło, że zmienili zdanie.
Byłaś kiedyś w Delcie?
Tak. Przedstawiłam się kilka dni temu.
Co u nich?
Nieźle.
Ojej.
Moje umiejętności, wiedza i doświadczenie
mogą się przydać Bravo w drodze po nagrodę.
Każdy tu jest w lepszej formie niż cała ich drużyna. Najmłodsi.
Najbardziej wysportowani.
Najładniejsi.
Naprawdę tak jest.
Hurra, Bravo!
W nocy budziłem się ze zmarzniętymi stopami.
Do tego stopnia, że myślałem, że mam mokre palce.
Cały czas się trzęsłam.
Nie mogłem przestać się trząść całą noc.
Tak, to było okropne.
Zach musiał zrezygnować, więc jesteśmy teraz dwuosobową drużyną.
I…
METALURG
…jest naprawdę ciężko.
Obudziłem się zmarznięty w ciemnościach.
Powinienem był się ruszać.
Jesteśmy teraz bardzo słabi w tej grze.
Szedłem narąbać drewna
i jak tylko minąłem namiot,
był wielki powiew wiatru.
Jest dużo dodatkowej pracy.
Zrobiło się dużo zimniej, bo szałas jest zbyt wielki.
Musiałem przynieść tu całe drewno,
schować się za namiotem
i tu rąbać, żeby nie urwało mi głowy.
Najlepsze, co teraz mam,
to wspaniały partner i dużo wody.
Podobają mi się te przeróbki.
Mogłyby być lepsze.
Tre ma serce tygrysa, tak jak ja.
To dziwne, bo ja nikomu nie wierzę ani nie ufam, ale…
jemu tak.
Ufam mu całkowicie.
Nie wieje już tak?
Zdecydowanie nie.
W środku już tak nie wieje.
Tonia nie jest najsilniejszą osobą,
ale wierzcie lub nie, wybrałbym ją do drużyny,
gdybym trzymał siekierę.
Powiedziała wtedy,
że ma mocne serce, daje z siebie wszystko i nie rezygnuje.
Czego można chcieć więcej?
Jak skończę ustawiać wnyki na wiewiórki i resztę,
możesz sobie gdzieś pójść, jeśli chcesz.
Super. Pójdę poszukać dla ciebie rozgwiazdy.
Zyskasz moją dozgonną miłość.
Tonia nie jest moją mamą,
ale tak to czuję z powodu jej troski i uwagi.
Zablokuj wszystko inne, żeby musiała wejść od przodu.
A kiedy na nią nastąpi, uruchomi pułapkę.
Miło byłoby oszacować, o czym teraz myślą w Bravo,
z braku lepszego słowa.
Gdy Zach odpalił flarę,
Tre i ja oczekiwaliśmy odwiedzin z Bravo,
bo podobno mamy sojusz.
I ani widu, ani słychu.
Teraz nie potrzebują już tego sojuszu.
Jest ich czworo, a nas dwoje.
Zaraz cię dorwę.
Mam przeczucie, że wielu ludzi widzi w nas ofiarę,
ale…
ja czuję się jak wilk.
Chyba wielu zaskoczymy.
Gdy Joey tnie gałęzie,
Meghan poprosiła o ocenę medyczną.
Jeśli zrezygnuje z terapii,
będzie mogła pozostać w grze.
Witaj, Meghan.
Dzień dobry.
Podobno poprosiłaś o ratownika.
Tak.
Mam pewne problemy.
Wybacz, że płaczę,
ale jestem wykończona.
Przez ostatnie siedem, osiem nocy,
naprawdę
bardzo źle sypiam.
Czuję, jak moje ciało szybko traci na wadze.
Przez ostatnie osiem dni pewnie spożyliśmy 250 kalorii.
Mam zimne ciało.
Chyba nie jest w stanie się rozgrzać.
W nocy jest mi bardzo zimno.
To okropne.
Martwi mnie, że wczoraj wieczorem miałam odmrożenia na tych dwóch palcach.
Tak było na Antarktydzie, gdy wspinałam się na Górę Vinsona.
Nie miałam problemów od tego czasu.
Ale czuję ból i pulsowanie w tych palcach,
co mówi mi, że to wraca.
To niepokojące.
Przeżyłam huraganowe wiatry na Aconcagui.
Wspięłam się na Denali na Alasce.
Dwa miesiące na Evereście.
Byłam na Antarktydzie.
Ale na tych ekspedycjach mam niesamowity sprzęt.
Jestem w bezpiecznym namiocie, w śpiworze na -40 stopni.
Dostaję ciepłe jedzenie.
Zasypiam i pozwalam ciału dojść do siebie.
Czemu przede wszystkim powinnyśmy się przyjrzeć?
Chyba temu,
czy zdrowie pozwala mi na kontynuację gry.
Chyba…
Chyba ciało mówi mi, że nie powinnam.
Allison do Dana, odbiór?
- Odbiór. - Ratownicy są proszeni do obozu Charlie.
Przepraszam, mam interwencję.
Co się dzieje?
KILKA CHWIL WCZEŚNIEJ
Wczorajsza noc była inna.
To była najzimniejsza noc.
Nie mogliśmy się ogrzać.
Z Meghan było źle.
No i oczywiście to w połączeniu z…
- Julio, wezwać ratowników? - Nie.
Allison dla Dana, odbiór.
Odbiór.
Możesz wysłać Kenyę na interwencję?
Tak. Oczywiście.
Przepraszam, mam interwencję.
Julio dostał skurczu.
- Och, Julio. - Potrzebujemy transportu.
Odbiór.
Julio leży na ziemi.
Patroszenie wiewiórek przypomina mi dom.
Szkoda, że nie ma ich tyle, co u ciebie.
Mieliśmy wiewiórki czarne.
Stary, wystarczą dwie.
- Wystarczą dwie. - Jest czas na jeszcze jedną?
Tak, jest dość widno.
Chyba zaczynają coś kumać.
Siedzą sobie: „Czemu Ed nie pisze?”.
Tak. „Dokąd poszedł Fred?”
Wciąż pracuję nad relacjami z innymi.
Dzięki, że je patroszysz.
Lubię to robić.
Robię coś, żeby nie leżeć i nie świrować.
Chyba czasem obrażam ludzi, bo jestem bardzo wymagający.
Pod presją przejmuję kontrolę.
SZEF KUCHNI
Tak żyje się w kuchni.
Taki jestem. Nie chcę być tym złym.
Próbuję pozostać w grze i wygrać.
Bo trochę to jeszcze potrwa.
Staram się, żeby byli zdrowi, nawodnieni i tak dalej.
Postanowiłem zebrać trochę wody morskiej
i zrobić sól.
Trochę tu brudno, a…
nie chcę brudnej soli.
Odcedzimy.
Nie mam sznurka, więc użyłem korzenia.
Poświęciłem moją wełnianą koszulę.
Powinniśmy otrzymać od sześciu do 15 gramów soli.
Jestem przyrodoznawcą,
znam się na jedzeniu i uzdrawianiu.
Sól jest kluczowa w życiu,
bez niej moje mięśnie są napięte.
Doprowadzam do wrzenia
i powoli gotuję.
Ma zostać trochę wilgoci,
żeby się nie skrystalizowała i nie przykleiła do garnka.
I voilà!
Sól morska.
Teraz mogę gotować i uszczęśliwić drużynę.
To pomoże mięśniom.
Da nam elektrolity
i jedzenie nie będzie mdłe.
- Mamy przyprawy. - Wydobędzie smaki.
- Lubię przyprawy. - Tak.
Eric zdecydowanie zadarł z każdym,
ale jedno mogę powiedzieć o szefie.
Bardzo dba, żeby drużyna była w formie
i żeby była nakarmiona.
Potrzebuję soli, bo się pocę.
Wystarczy, by dostarczyć nam trochę…
Żebyśmy byli zdrowi.
- Tak. - Tak.
W obozie Charlie skurcze Julia ustąpiły.
Więc zrezygnował z ewakuacji medycznej,
co wykluczyłoby go z gry.
To, co zwykle dzieje się w nocy, stało się teraz.
Na górze pleców,
ale też w brzuchu, czego nigdy nie doświadczyłem.
To mnie zaskoczyło.
Gdybyś miał to ocenić w skali od zera do dziesięciu?
Zero to brak bólu, dziesięć to najgorszy ból w twoim życiu.
Około 20.
Dobrze znoszę ból, ale ten był nieziemski.
Pamiętasz, ile wody wypiłeś?
Może razem pół litra.
Spożyliśmy 250 kalorii przez siedem i pół dnia.
Bez odpowiedniego jedzenia i elektrolitów
dużo trudniej jest mu walczyć z odwodnieniem tylko przez picie wody.
To się chyba pogłębia.
Boję się, że te skurcze będą się nasilać.
Co gorsza,
niskie temperatury pobudzają skurcze mięśni,
bo ciało próbuje się ogrzać poprzez napinanie mięśni.
Nie widzę powodu do natychmiastowej ewakuacji.
- Jasne. - Ale odpalenie flary jest twoją decyzją.
W porządku.
Julio, trzymasz się?
Długo nad tym myślałem.
Opieram się na nagich faktach.
Biorąc pod uwagę stan mojego zdrowia,
jestem gotowy odpalić flarę.
Rany.
- Pogodziłem się z tym. - Wiesz co…
Cholera. Moje ciało się poddaje.
Chcę dalej walczyć. Chcę…
- Ja też. - Chcę, żebyśmy mogli to zmienić.
Ale nie sądzę, żeby moje ciało mogło to zrobić.
Nie wyobrażałam sobie,
że mogłabym odejść tak wcześnie.
Cholera, stary.
No tak.
Najpierw odchodzi Bri, Potem Julio, potem Meghan.
I to wszystko w ciągu 24 godzin.
To na pewno odbiera motywację.
Po czterdziestce nauczyłam się odpuszczać rzeczy,
które wyniszczają ciało.
Czasem twoja siła, odwaga i niezłomność
wyraża się w powiedzeniu sobie:
„Czas to zakończyć”.
To nie jest rezygnacja.
To próba
uchronienia siebie przed trwałym urazem.
Joey…
- Nie chcemy cię zostawić. - Nie chcemy zostawić cię w złej sytuacji.
Nie płacz.
Nie wiem już, co się dzieje.
Drużyna się rozpada
jak opony odpadające od samochodu.
Balansujesz na trzech oponach,
a potem dwie pozostałe opony pękają i…
sam jestem odpadłą oponą i się toczę…
Jedna po drugiej.
Przepraszam, że nie mogę zostać.
O nie.
Nie mogłem uwierzyć, że zostałem w Charlie sam.
Charlie chyba zaraz wystrzeli flarę.
- Widziałam, że tam stoją. - Tak.
- Równomiernie się rozstawili. - Zaraz wystrzelą flarę.
Brooklyn jest twardy.
Ludzie są tam hardzi i szorstcy.
Mam w sobie ten hardkorowy Brooklyn,
umiem go wykorzystać.
Ale Alaska to bestia.
Alaska jest inna.
Oszałamiająca w swoim pięknie
brutalnie ci przypomni,
że jesteś maluczki.
Meghan mówiła: „Wspinałam się na te wszystkie góry, więc jestem dobra.
Mam dom, pieniądze, to tylko dodatek”.
Z Juliem było podobnie:
„Nie potrzebuję pieniędzy”.
Ale ja wiele przeszedłem i mam jeszcze dużo do zaoferowania.
Jestem tu, by wygrać.
- Są! Aż dwie! - Boże.
Są dwie!
Cholera!
Poważnie? Nie ciesz się, może coś im jest.
Flara.
- Flara. - Flara.
Flara!
- Tak! Flara. - My wciąż cali, stary!
Oni odpadają, a my wciąż cali.
Tak, ta wczorajsza burza…
Mówiłem, że była niesamowita.
Macie za swoje, sukinsyny. Mówiłem, żeby się nie cieszyć.
I co?
Nie wiem, kto jest w innych drużynach.
Trochę się pogubiłem.
Mogę tylko siedzieć i czekać,
by dowiedzieć się, co się dzieje,
a chcę wiedzieć.
To chyba Meghan.
I Julio.
Padają jak muchy.
A nie mówiłam?
- Tak. - Nie mówiłam?
Przewidziałaś to.
Moje poczucie własnej wartości po zobaczeniu tych flar
jest niesamowite.
Opuszczenie obozu Charlie było dobrą decyzją.
- O Boże! - Obozu Charlie już nie ma.
- Już po nich. - Tak.
Joey pewnie pójdzie do Delty.
- Obyśmy później zobaczyli kolejną flarę. - Odchodzą.
Wiem, że Joey nie da rady okrążyć zatoki.
Pójdzie do Delty.
Nie wiem, czy ma jakieś umiejętności,
których potrzebuje ich drużyna.
Głownie widziałam,
że rąbał drewno i robił patyki pierzaste.
Poza tym naprawdę nie wiem, co jeszcze umiał.
Na razie!
O tak!
Czuję się taka dowartościowana.
- Dobra robota. - Dobre posunięcie.
O rany.
Po upadku jego obozu Joey ma dobę, by dołączyć do innej drużyny.
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
Inaczej będzie musiał wystrzelić flarę.
Czas ucieka.
A pieniądze…
Nie chcę ich.
Potrzebuję ich.
Zrobię wszystko, by wygrać.
Ahoj!
Cześć. Mamy gościa.
Mamy gościa.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska