OBÓZ DELTA
Ahoj!
Cześć. Mamy gościa.
Mamy gościa.
Cześć.
- Cześć. - Cześć. Jak tam?
Bywało lepiej.
Gdy szedłem do Delty,
podniecenie uszło z mojego ciała.
BUDOWLANIEC
Ich obóz
jest oszałamiający.
- Wejdź. - Co tam?
- Wejdź, ogrzej się. - Tak?
- Ogrzej się. - Gotowi na moją historię?
Tak.
Umiejętności, które wnoszę, może nie są tak cenne,
jak kiedyś myślałem.
Muszę się dobrze sprzedać,
bo jeśli nie przekonam Delty, że mogę wnieść prawdziwą wartość,
to mam szansę na odpalenie flary w ciągu 12 godzin.
Wczoraj Bri nagle przyszło to do głowy
i poszła sobie.
Poszła do Alphy.
- Wow. - Tak.
Pomyśleliśmy: „No tak, taka już jesteś”.
To ona odpaliła flarę?
Tak myślę.
Ale…
Więc pozostaliśmy: ja, Julio i Meghan.
Ale Julio i Meghan ledwo ciągnęli,
a zeszłej nocy było zimno.
Tak.
No i…
zostałem sam.
Więc przychodzę z propozycją.
Mam cały sprzęt dla całej drużyny.
Więc jeśli chcecie dodatkowy topór, nóż, więcej plandek…
mogę to wszystko wnieść.
Zapracuję na jedzenie,
na swoje utrzymanie,
umiem polować z łukiem.
Zdecydowanie się nie ociągam.
Joey potrzebuje pomocy.
Jest wyczerpany, zmarznięty i głodny.
SZEF KUCHNI
Od początku byłem oddany drużynie,
dodawałem im sił,
dużo trudnych spraw spoczywało na moich barkach.
Ale takie są zasady.
Nie przygotowaliście się, nie nasza wina.
Powinniście byli to zrobić
w ciągu pierwszego tygodnia.
Jadłeś coś?
Czujesz, że jesteś dużo słabszy lub…
Ja? Mam dużo kalorii i wciąż dużo energii.
Przykro cię widzieć w sytuacji bez drużyny,
gdy sam wciąż masz dużo siły.
Ale to jest gra.
Tak.
To nie on odchodzi, to drużyna go opuściła.
Ale to kolejna osoba do wykarmienia.
Nie widzę korzyści z bycia w piątkę.
ZAWODOWY TRAPER
Wygląda to tak.
I nie mam…
Nie chcę ultimatum i takich tam,
ale te pieniądze…
te pieniądze byłyby wszystkim dla mnie i rodziny.
Dlatego tu jestem.
To dużo znaczy.
Moja żona miała poronienia,
przechodziła przez to wszystkie zabiegi…
To było przerażające.
Tak.
Dostaliśmy z żoną
tyle…
rachunków.
To było…
Tak, to było niesprawiedliwe.
Ciężko było go widzieć w takim stanie.
Był zdesperowany, by pozostać w grze.
MODELKA
Wzruszył mnie.
Ciężko było tego słuchać w sytuacji,
gdy pewnie go odrzucimy.
Czasem trzeba być tym złym.
Ta gra to jeden z tych szans,
gdy moglibyśmy znów stanąć na nogi.
Zmieniłoby to życie mojej rodziny w monumentalny sposób.
Tak.
To moja historia.
I rozumiem, wóz albo przewóz.
Więc…
- Dasz nam kilka minut na rozmowę? - Jasne.
Zaraz ci powiemy.
Oczywiście.
Dzięki za wysłuchanie mnie.
11 GRACZY
WYKLUCZONY
TYLKO JEDNA ZASADA
MUSZĄ BYĆ CZĘŚCIĄ DRUŻYNY
WYKLUCZONY
WYKLUCZONA
ŻEBY WYGRAĆ MILION DOLARÓW
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
OBÓZ BRAVO
Rąbię drewno! Tak, proszę pana!
Moje ciało jest dziś ledwo zipie, ale na duszy mi lekko.
To dobrze.
Dobrze.
Prawie jak w pierwszy dzień.
Mam energię, żartuję.
Tylko szybko się męczę.
Dobry z ciebie gość, Drake.
Nie lubię, gdy ludzie cierpią.
Ja dobrze znoszę cierpienie.
Mogę wiele znieść.
Nie lubię patrzeć, jak inni cierpią.
Tak.
Nie lubię tego!
Poszukam…
Chłopcze!
…podpałki na ogień w środku.
„Chłopcze”?
„Przywitajcie się z moim małym przyjacielem!”
Prawie jak karabin maszynowy.
Jestem pod wrażeniem chęci pomocy Drake’a.
Jednak te docinki…
ANALITYK DANYCH
…te chłopięce przechwałki sprawiają…
że bardziej doceniam styl mojego własnego życia.
Ale na pewno chcę ćwiczyć cierpliwość i zrozumienie,
i miejmy nadzieję,
że odwdzięczą mi się tym samym.
- Panno Bri. - Tak?
Jak wygląda woda?
Dobrze.
Chcę dokładnie umyć ręce.
Brudna dziewczynka.
To potrzeba dominacji.
Chcą być najgłośniejsi i zapracowani.
To niekoniecznie jest dobre dla drużyny.
Jak twoje paznokcie?
Nie: „Jak twoje paznokcie?”, ale…
- Są zabłocone od szukania małży. - Tak.
Masz kilka zadrapań.
Tak, na pierwszych dwóch palcach mam dużo.
Chcę użyć tej wody…
Zjadłem wielkiego ślimaka.
…do mycia.
- Chwila. - Nikt go nie chciał…
- Chwila. - …to ugrillowałem i zjadłem.
Możesz mówić ciszej?
Rozmawiamy. Dzięki.
- Tak. - Dzięki.
Przepraszam.
Fajnie mieć koleżankę.
Po dołączeniu Bri
czuję, że mój głos się bardziej liczy.
Poczułam lekką zmianę dynamiki.
Czuję, że o wiele lepiej pasuję do Bravo.
- Doskonale pasujesz. Jestem… - Dziękuję.
…taka szczęśliwa. że tu jesteś.
Ja też. Naprawdę.
Czyja ta bordowa skarpeta?
Moja. Bez obaw, później ją zabiorę.
Nie użyłaś jej do czegoś paskudnego w nocy, co?
Co masz na myśli?
Są jak faceci, z którymi służyłam w armii.
WETERANKA SIŁ POWIETRZNYCH
Woda z lodowca Alaski.
Pobłogosławił ją eskimoski szaman.
Ale Emily jest delikatniejsza.
Czasem trudno jej się odezwać
i wyrazić, co czuje.
Ale dynamika społeczna wymaga strategii.
Musisz dostosować się do realiów
i zbudować więzi z ludźmi
w takich sytuacjach.
Idę poszukać czegoś więcej na podpałkę.
- Do zobaczenia. - Pa.
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
Gdy skończyliśmy rozmowę,
poczułem brak nadziei.
Czułem, że nie mam środków na przetrwanie.
Wiem, że jeśli Delta mnie nie zechce,
jest duża szansa, że w Bravo powiedzą to samo.
W tym momencie jestem tylko wędrowcem,
włóczęgą nad przepaścią.
To trudne.
Nie wiem.
Wygląda na szczerego.
Wczoraj podjęliśmy decyzję,
że nikogo nie przyjmiemy.
Tak było.
Wyglądają na to, że są w dobrej sytuacji.
Więc tak naprawdę…
widzę już siebie idącego do Bravo.
Dobra, więc już wiemy?
- Tak. - Tak.
W porządku.
Jesteśmy gotowi.
Zapraszamy.
Będziemy zwięźli.
Więc,
przechodząc do rzeczy,
to jest gra.
I jesteśmy tu,
by ja wygrać.
Wiem, że masz małe dzieci i potrzebujesz pieniędzy.
Wiem też, że obiecałeś przynieść wasze rzeczy i tak dalej.
Jednak w piątkę mielibyśmy kolejny brzuch do nakarmienia.
Nie chcemy być bezwzględni,
ale uważamy, że powinieneś wrócić do swojego obozu
spakować go i przynieść.
Serio?
Będzie zimno. Lubisz się przytulać?
Tak.
Dajmy czadu!
- Tak! - Do roboty!
- Nie umieliśmy inaczej. - Stary.
Gdyby to nie była gra, pomógłbym facetowi.
Miałbym się zmienić, by wygrać jakąś grę?
Jestem wam bardzo wdzięczny, wierzcie mi.
Byłem absolutnie przeciwny,
ale gdy ten człowiek otworzył usta…
MECHANIK
…spojrzałem na to inaczej.
Musiałem przyznać, że się myliłem.
Będę z tobą szczery.
Byłem zdecydowanie przeciwny,
ale gdy przedstawiając się, zacząłeś mówić o dzieciach,
nie mogłem ci odmówić.
Mam nadzieję, że nie pożałuję tej decyzji
i że to dobre posunięcie.
Będę miał go na oku.
Mówię ci, wygrywamy.
- Tak. - To zwycięska drużyna.
- Wygrywamy. - Tak?
- Po całości. - Tak.
To dla mnie, mojej rodziny, żony, dzieci…
Witamy w Drużynie D.
Wiele im zawdzięczam.
Ale każdy tu prowadzi własną grę.
I wciąż nie uwierzę,
że oczarowała ich moja desperacka prośba.
Czułem, jakbym przeszedł przez otchłań śmierci
i dotarł na drugą stronę.
To ważny moment.
Pewnie długo go nie zapomnę.
Wciąż jestem w grze.
Wciąż w grze.
OBÓZ ALPHA
Nie będę kłamał.
Myślę, że czas to najtrudniejsza sprawa.
Trudno nie wiedzieć, która jest godzina.
To miesza mi w głowie, bo wszędzie się spóźniam.
Ale tu zegar jest czymś, czego najbardziej mi brakuje.
Niech to szlag.
Jestem w pełni przekonana, że wytrwamy do końca.
METALURG
Wygramy.
Zdecydowanie.
Tak.
Pięćset tysięcy na głowę.
Tak.
Rety.
Tak, niewiarygodna kwota.
Każdy ma jakąś motywację,
ale gwarantuję, że nie ma tu nikogo,
kto potrzebuje tego bardziej niż my.
Dobra, zobaczmy, co się dzieje.
Jeśli dam radę wstać.
I zrobię wszystko, co w mojej mocy
by tak się stało.
Mój tata przetrwał dwie tury w Wietnamie.
Ja też przetrwam tak długo, jak trzeba.
Chciałabym znaleźć kilka krabów.
To mało prawdopodobne.
Im dłużej szukamy, tym więcej znajdziemy.
Tu nic nie ma.
Nic.
Może to nie sezon na kraby.
Chcę zapewnić rodzinie lepsze życie.
Spłacić dług zaciągnięty na nieruchomość mamy,
żebyśmy nie bali się jej stracić.
Moja drużyna musi jeść.
Wybacz, kolego.
Tre doświadczał
tych samych problemów życiowych co ja.
Też musiał ciężko pracować i radzić sobie sam.
I starał się być dobrym człowiekiem.
Byłem bezdomny.
Wiele razy traciłem wszystko, co miałem.
Nie da się przygotować na kolejny krok. Budzisz się i robisz, co trzeba.
Nie robię tego tylko dla siebie.
Moja rodzina potrzebuje pomocy.
Dasz radę.
Chcę, by moja rodzina nie zmagała się z każdym dniem. To niewielka cena.
Dasz radę. Chodźmy.
Tonia i ja musimy wygrać,
Musimy wygrać i wygramy.
W mym sercu jest walka.
Muszę przez to przejść.
DZIEŃ 11 – CZYSTE NIEBO, 9.35 – 2°
Dzień jest jasny i bezchmurny.
Drużyna Delta chce iść trzy kilometry wybrzeżem,
by zdobyć byłe zasoby drużyny Charlie.
Boli mnie noga, czuję pulsowanie.
Zostałbym, jeśli nie macie nic przeciwko.
- Dobra, naprzód. - Dobra, chodźmy.
Powodzenia.
Od dawna żyję z chronicznym bólem nogi.
Jest zniszczona.
Nie mam chrząstki.
Byłem zbyt twardy i dziki w wojsku.
Muszę mieć wymienione kolano. Veterans Affairs nie płacą za to.
Jeśli to my wygramy,
te pieniądze są na pewno w tym pomogą.
OBÓZ CHARLIE
Dziwnie jest przebywać tak długo w jednym miejscu,
a potem nagle je porzucić.
No i spójrz.
Wiem, to awans w stu procentach.
Kręcę się wokół Erica.
Jest bardzo sprawny i silny. To koń pociągowy.
Mając go po swojej stronie, jestem chroniony na Delcie.
Od razu pomyślałem:
„Chcę być pod skrzydłami tego faceta”.
Mamy lepszych ludzi.
Tak. I jesteście tacy zwarci.
Joey jest gadatliwy.
Dużo mówi, ale ja to lubię.
Czasem wkurzam ludzi,
więc miło mi, gdy mogę z kimś porozmawiać,
bo dawno nie rozmawiałem z resztą drużyny.
Ta dwójka świetnie się dogaduje.
Tak. Eric tego potrzebował.
Fakt.
To może podnieść jego morale
i go ostudzi.
Od przybycia Joey’a Eric jest dużo milszy.
Czy nadal będą problemy?
Tak, nikt się nie zmienia z dnia na dzień.
Gdy jesteś głodny, zmęczony,
tęsknisz za bliskimi, jest gorzej.
Szlag.
Nie poddawaj się.
Dobrze.
Jeden pies.
Eric to dobry gość. Lubię go, ale nie wiem, co robić z jego wyskokami.
Tak.
Ufam, że Joey go wyważy lepiej niż my.
Możemy stać się silni.
Tak. Na wszystkich frontach.
Ale teraz trzeba podzielić pieniądze na pięć części.
Tak.
Z czworga zrobiło się pięcioro, czyli mniej pieniędzy.
Każdy musi teraz się wykazać.
Gdy tu jestem, myślę, że ryby muszą być tu całkiem niezłe.
Tak.
Takie wrażenie.
Ja też.
Zrobiłbym zupę rybną.
Patrzę na ziemię i próbuję znaleźć jakieś haki.
Tak.
Byłbym szczęśliwy.
Wierzę w Boga i będę się modlił o rzeczy potrzebne nam do przetrwania.
Niektórzy w Delcie nie wierzą.
Ale mając życie i los, jaki mam,
musiałem polegać na Bogu i własnym zrozumieniu.
O kurczę.
Co tam masz?
Lubicie ryby?
O wow!
Spójrz na to.
- Wciąż żyje. - Wciąż żyje?
Wciąż żyje.
Jakiś obłęd, wypłynęła na brzeg.
Tak.
- To błogosławieństwo. - Zwijamy ją?
Jak miło.
A o czym to rozmawialiśmy?
Zjemy rybę, stary.
- Wiesz, co powiedział? - Tak, stary.
- „Byłoby miło”. - Już wiesz.
- Połóżmy ją… - Gdziekolwiek.
- W trawie? - Żeby wszyscy wiedzieli, gdzie jest.
Tak.
Tam.
Wiem, gdzie ją położymy.
Jasny gwint, stary.
Nasza pierwsza ryba.
Są rzeczy, które przydarzyły się tej drużynie,
a których nie rozumiem.
Znalezienie ryby wyrzuconej na brzeg,
która wciąż żyje?
Jak to się stało?
To idealne miejsce.
Gotowe.
Co za szalony poranek. O tak!
Manifestacje, o których mówi Joseph
i jego system wierzeń…
Nie chcę tego ciągle słuchać,
ale dzięki temu rozumiem pewne rzeczy.
Dobra, pomalutku.
Pachnie świeżością.
Powiedziałeś: „Ryba”,
a ja: „Że co?”.
Łzy mi napływają do oczu, ale…
Nie rozumiemy, jak to działa.
- Obłęd. - Czyste szaleństwo.
Szaleństwo.
Jakie jest prawdopodobieństwo?
No jakie?
DZIEŃ 11 – POCHMURNO, 12.35 – 4°
Próbuję skonstruować łopatę.
Żeby było łatwiej szukać małży.
Dzięki temu nie trzeba będzie wkładać rąk w zimny piasek.
Nadaję kształt rękojeści.
Ten koniec będzie uchwytem.
Ma być miła i okrągła.
Jak łopata?
Chyba będzie niezła.
Szybko się męczę.
Nie musisz tego robić.
Wciąż wyciągam ich dużo gołymi rękami.
Oby nie była dla was za ciężka.
Będzie dobra.
Wciąż myślisz o pójściu na polowanie albo…
Nie wiem.
Małże są super,
ale jeśli mamy być silną, nie do zdarcia drużyną
potrzebujemy białka z polowania.
Chcę też wystrugać łyżkę.
Nie wiem.
Również ważne jest to,
żebyśmy mieli dość witamin i minerałów,
a nie tylko małże.
Zobaczymy.
Sammy i ja szukaliśmy pożywienia.
Huby?
Tak.
To bardzo twardy grzyb.
Jadłem, jest bardzo dobry.
Tak, bardzo. I dobry dla zdrowia.
Może znajdziesz rzeżuchę włochatą.
Będę patrzeć.
Bri pomaga tropić drobną zwierzynę.
Ale mam nadzieję, że reszta drużyny
też zabrała się do pracy, by była równowaga.
Jak się czujesz?
Nie spałem, ale dobrze jest odpocząć.
Uważaj, depczesz krzesiwo.
Szlag. Przepraszam.
Wypiłem ciut jesionu białego z wodą,
żeby zrobić kupę.
- Super. - Minęło siedem dni.
Ale zimno, stary.
- Bardzo. - Jest zimno.
Łopata nabiera kształtu.
- Mogę nad nią popracować? - Dawaj, topór jest tam.
Fajnie.
Nigdy nie robiłem łopaty.
Improwizuję.
Może trochę ją zmniejszyć, to nie będzie taka ciężka?
Spoko. Wszystko pod kontrolą.
Prawie odrąbałeś krawędź.
Szlag.
Odrąbałem część uchwytu. To dobrze.
Można odrywać stąd po kawałku.
Ale to niebezpieczne, bo możemy złamać uchwyt.
- I po ptakach. - Byłoby niedobrze.
Nie wiem.
Ciekawe, czy to się uda.
Wygląda na to, że chłopcom z Teksasu brakuje wiedzy o surwiwalu.
Masakra.
Będę walczył z niedźwiedziem.
Myślę, że to się wydarzy jutro.
Tutaj należy mieć jasny cel.
A teraz chłopaki marnują czas,
kalorie i energię na głupią łopatę,
kiedy tak naprawdę mamy mnóstwo małży.
Świetnie.
Wypiąłeś się, że niby chcesz klapsa?
Wiosłem.
O cholera.
Teraz go piecze.
Rozgrzej się trochę.
Do diabła!
Rany.
Widzę go.
I oto on.
Obóz Charles.
Jest tam.
Wszystko tu masz, skarbie. Och, skarbie.
- Stary, to jest okropne. - Wiem.
Nie mieliście żadnej ochrony przed wiatrem.
Nie.
Wniesienie tu drewna na opał wymagało wysiłku.
To był problem. Trzeba było znaleźć wielką kłodę i ją tu wciągnąć.
Nie wiem, co mogliśmy zrobić inaczej.
Sądząc po obozie,
kilku ludziom brakowało tu umiejętności przetrwania.
Ten obóz jest stworzony, by się przemęczać.
Tak, ja bym się załamał.
Każdy by się załamał.
Szlag.
To był dramat, stary.
Nasz pierwszy posiłek to siedem małży
w dniu odejścia Bri.
Jakieś 250 kalorii.
Przez cały ten czas.
Po odejściu Bri było tylko gorzej.
Naprawdę. To był silny cios.
To naprawdę był nagły wiatr w oczy.
Przyjechałem tu,
by rozgramiać przeciwników na prawo i lewo,
a tu tylko walczysz i walczysz,
a zwycięstw było niewiele.
Joey nie umiał zintegrować zespołu.
Mieli problem z ogniem, z tym i z tamtym.
Ich schronienie było dość liche.
Czuję, że to był istny chaos.
Zastanawiam się, czy Joey aby zna się na surwiwalu.
Gdybyś był moim pracownikiem,
zwolniłbym cię.
Przed nami długi spacer z mnóstwem bagażu.
Może chodźmy już.
Ten wiatr mnie przewiewa.
Tak, chcę się ruszać.
Tak.
Charlie pokazał mi,
że praca zespołowa jest ważna,
ale umiejętność przetrwania jest ważniejsza.
Więc zatrzymanie Joey’a może nie było najlepszą decyzją w moim życiu.
Trzymaj się, Charlie.
Kuźwa.
Wody szybko opadły, co?
Tak, prawie każdego rana jest odpływ.
Hej, gdzie ryba?
To chyba jeszcze nie tu.
Chyba nie aż tak daleko.
W kolejnej zatoczce.
Tak, tutaj.
Widzisz ją?
Nie.
Uważam, że ją minęliśmy, ale może jest tu.
Proszę. Wy się tym zajmowaliście.
Nie, nie możesz nas winić.
- Możemy. - Mogliśmy wybrać punkt orientacyjny.
Powinniśmy byli ułożyć mały stos kamieni.
Znacznik.
Cholera.
Za długo tu jesteśmy, żeby robić coś takiego.
Drużyna obwiniała mnie i Joey’a.
Ostrożnie.
Czuję, że to wina wszystkich,
ale wszyscy wskoczyli na niego, i ja też.
Co jest?
Atmosfera w drużynie jest napięta.
Wiem, że źle ci z tym, ale to wina wszystkich.
- Tak. - Może ptak ją porwał?
Mogło tak być.
Na pewno.
Głuptas.
Pieprzona ryba.
Chyba należy wyjąć środek,
ugotować resztę, a na odnóżach jest mięso.
Ugotowaliśmy ślimaki i rozgwiazdy.
Twoje ciało się uspokaja i odprężasz się,
gdy zaczynasz żuć.
Dosłownie to czujesz.
To wspaniałe uczucie.
Całkiem niezłe.
Dobre.
Są smaczne.
Wydają się pożywne.
Jeśli mnie po tym zemdli, będę miała przechlapane.
Tre mówi, że jest zadowolony z jedzenia.
Można zjeść.
To nie jest dobre, ale podnosi morale.
Da się zjeść.
A niby jak ma być
z dwiema rękami zamiast sześciu?
Wiem, że straciliśmy ludzi,
ale i tak wiele zrobiliśmy.
Nadal dzielimy się zadaniami,
dajemy sobie radę z ogniem,
mamy drewno na opał,
zastawiamy pułapki, wszystko jest zorganizowane,
żebyśmy mogli się wyspać.
Racja.
Nasza strategia teraz to wytrzymać.
Podoba mi się to czy nie.
Nie zrezygnuję.
Nie odpalę flary.
Tre też nie zrezygnuje.
Nie podda się.
Nie skapituluje.
Będziemy pracować i pracować.
Po prostu wytrwamy do końca.
Jak odczuwasz bycie tylko we dwoje?
Cieszę się.
Cudownie mi z tym.
Mam wymarzonego partnera.
Gracias.
Podzielam to zdanie.
Chyba oboje dobrze się spisujemy
i będziemy walczyć, jeśli coś nam zagrozi.
Rzadko buduję więź z ludźmi.
Zbudowanie tak niesamowitej więzi
z innym człowiekiem to do mnie niepodobne.
- Zrobimy, co w naszej mocy. - Więcej się nie da.
Wóz albo przewóz?
Tak.
Jest nas tylko dwoje.
Nawiązaliśmy rodzinną więź.
O cokolwiek Tonia by nie prosiła,
zrobiłbym, co w mojej mocy, by jej pomóc.
Wiem, że Tonia też taka jet.
To najmocniejsza strona naszej drużyny.
Prędzej czy później wytropię te sarny i ich legowiska.
Tak.
Gdybym jakąś upolował, bylibyśmy w siódmym niebie.
Jesteśmy słabsi, ale znając naszą dwójkę,
możemy osiągnąć cel.
Damy radę.
Jasne, jesteśmy tak dobrzy jak przedtem.
- Tak. - Nie ma sprawy.
Po południowej stronie zatoki po prawie dwóch godzinach poszukiwań
drużyna Delta wciąż nie może zlokalizować ryby.
Mówię ci, jest tam na sto procent.
Idź wzdłuż trawy.
Oto i ona! Mam ją!
Tutaj.
Hurra!
- Jest. - Znalazł rybę!
- Wiedziałem, że była w połowie drogi. - Mamy ją.
- Ryba znów jest w menu. - W menu.
Stary.
Tak, była w menu, zeszła z menu, jest w menu.
Jest w nim.
Idziemy.
Marzyliśmy o tłuszczach.
Marzyliśmy.
Założę rękawiczki.
Rozewrę ją.
O rany, jest trochę szorstka,
ale wygląda na jadalną.
- Pachnie świeżością. Jest lodowata. - Tak.
Możemy ruszać.
Może posłucham rady Joego
i się zdrzemnę.
Wygląda na to, że zdobyliście sprzęt.
Wykańczająca wędrówka.
Musimy coś zjeść.
Powinienem był ugotować dla was wodę. Cholera.
Nie martw się.
Spójrz.
Co robiłeś?
- Autentyczna ryba! - Co?
- Spodziewałeś się ryby? - Nie!
Tłuszcze spożywaliśmy, ssąc mózgi wiewiórek.
Bez składników odżywczych nie mamy szans.
Nie można jasno myśleć.
Cokolwiek to jest, mięso jest różowe i pachnie świeżością.
Tak, stary. Wykwintne danie.
Może otworzymy restaurację dla Alphy i Bravo?
Było coś takiego jak…
„TD Kitchen”.
Kuchnia Team Delta.
Takie źródło tłuszczu daje mi pewność.
Zdecydowanie pokonamy każdego, kto jeszcze został.
Dziś będzie uczta.
Dziękuję, Boże.
Tak, Panie.
Drake i ja pójdziemy coś upolować.
Poszukamy wiewiórek, może znajdziemy coś jeszcze.
Właśnie.
Może skoncentrujmy się na zrobieniu większych zapasów?
Tak.
Nagle powiedziała…
WŁAŚCICIEL ŁODZI IMPREZOWEJ
…„Musimy zjeść coś innego”.
Chodźmy po jedzenie.
Jako że było trochę niesnasek,
powiedzieliśmy: „Dobra, idziemy coś upolować. Wedle życzenia”.
Dobra.
Do dzieła.
Zastawię też pułapki.
Planowaliśmy iść na polowanie,
ale ciągle to odkładaliśmy.
Dobra, przejdźmy tędy dookoła.
Być tu, gdy nic cię nie rozprasza,
i skupiać się na polowaniu,
jest czymś cudownym.
Jest kolejne wielkie gówno na drodze do naszej łazienki.
Jest duże.
To gówno wielkości ludzkiego.
Dokąd poszedł ten mały gnojek?
Hej.
Niedźwiedź.
To mały niedźwiedź.
Jakiś obłęd.
Widzisz go?
Spójrz na niego. Widzisz go?
Jasny gwint.
A gdzie jego mama?
Stary… Gdzie jego mama?
Właśnie mówię. Gdzie jest jego mama?
Niedźwiadek był bez mamy.
TECHNIK POLA NAFTOWEGO
Nie mogliśmy określić rozmiaru ryzyka.
Mały miś.
Musi być tu gdzieś niedźwiedzica czarna.
To trochę przerażające,
bo łatwo byłoby im wejść do naszego obozu
i kogoś zaatakować.
Tak. Wracam, mam zimne palce.
Niczego nie widziałem.
Widziałem niedźwiadka.
Małego misia.
Nim zobaczył niedźwiedzia, mówił: „Idziemy upolować wiewiórkę”.
To potwierdziło moją opinię,
ale niedźwiedź jest super.
To było na pewno ekscytujące,
ale wciąż potrzebujemy białka.
Cholera, stary.
Nie przyniósł wiewiórki. W porządku.
Może jutro.
To on osrał nasz obóz.
Co za dzień, stary.
Urodzajny.
- Obłędny. - Dziękuję, Panie.
Chwytajcie swoje…
- Swoje rybki? - Chwyć rybkę.
Tak!
To teraz najlepsze danie na Alasce.
To mój pierwszy pełny posiłek.
Nie mogłem uwierzyć,
jak wszystko się zmieniło.
Zjem ją sauté. Patrzcie, jak kapie.
Tłuszcz stamtąd kapie.
Gotowa.
Czyste szaleństwo.
Jako nowy zauważyłem,
że na wszystko tu trzeba zasłużyć.
- To było dobre. - Było pyszne.
Musisz pracować, żeby jeść, że tak powiem.
Śniło mi się o czwartej nad ranem,
że przygotowywałem Ericowi kawę.
Masz dla mnie filiżankę?
Pójdziemy po trochę drewna, żeby dołożyć?
Ja pójdę.
Dobra.
Jest tam. Przyniosę.
Między Erikiem i Joey’em coś jest.
Chciałeś szpikulec, szefie?
Tak.
To trochę dziwne.
Daj mi kawałek.
Joey jest bardzo niepewny siebie,
a Eric miał kilka problemów z tym,
jak odzywa się do ludzi i jak się zachowuje w różnych sytuacjach.
Chyba chce mieć kogoś po swojej stronie.
Joey robi wszystko, co może,
by wykazać się przed Erikiem. To dziwne.
To dziwaczne.
Jesteś w swoim żywiole?
Cieszę się życiem.
DZIEŃ 14 – CZYSTE NIEBO, 11.15 – 2°
Mijają dni, zbliża się pełnia
i odpływ jest w najniższym punkcie od przyjazdu.
Woda w tej części Alaski może wznosić się i opadać 5 metrów dziennie.
Oby ta cholerna łopata dziś się przydała.
I obyśmy zdobyli dużo jedzenia.
Znalazłyśmy całą tonę nad rzeką.
- Jest trochę. Na pewno… - Spójrz na te dziury.
- Bingo! Tak. - Kopiemy.
Super. To świetna okazja, by wypróbować łopatę.
Utknęła w błocie.
Czuję się jak poszukiwacz złota.
Boże. Nic, tylko rozbijam muszle.
Jedną rozbiłam. Czuję to.
- Tak? - Tak.
Bri pokazuje mi na plaży, jak znajduje małże.
Jasna cholera.
O mój Boże.
Z innymi narzędziami chyba byłoby łatwiej.
To nie najlepsza łopata.
Jest bardzo ciężka.
Niczego nie ułatwia.
Zapytamy chłopaków,
czy mogą ją zrobić bardziej…
Głębszą, tak.
Z kątem 90 stopni.
Ale i tak nie zrobią.
Nie, zacytują jakiś głupi film.
No tak.
Niedojrzałe zachowanie Drew i Drake’a
utrudnia dynamikę drużyny.
Głód to sytuacja zagrażająca życiu
i muszę znaleźć swoje własne wyjście z tej sytuacji.
Chyba muszę zacząć manipulować wynikiem.
Po części jestem tu po to,
by uczyć się od ludzi,
którzy odebrali inne wychowanie
i mają inny styl życia niż ja.
- Zgadzam się. - Ale będę bronić tego, w co wierzę.
Z tymi kolesiami trzeba tupnąć nogą: „Zamknijcie się”.
Wiem.
Emily jest taka życzliwa
i taka zdeterminowana.
Cieszy mnie, że zaczyna się wyłaniać jako liderka.
- Opryskał mnie. - Trysnął.
- Tak. - Fajnie.
Proszę.
- Cale pole minowe w tym małym dołku. - Tak.
Tak najlepiej spędzać czas na plaży.
- Szukając małży na Alasce? - W błocie i w zimnie.
Dużo tu małży.
Tak, Panie.
Odwróć go. Masz? Jeden…
Cholera, chodź tu.
Hej!
Gdzie są małże? Tutaj gdzieś?
Tutaj.
Chodź, pokażę ci, co robimy.
Dam ci krótką instrukcję.
Wsadzasz palec w dołek i zaczynasz kopać.
Joey jest żółtodziobem,
a ja jestem świetnym nauczycielem i lubię uczyć nowych rzeczy.
Ufam, że czegoś się nauczy.
Więc szukam…
Widzisz te kamienie tu i te tam?
- Tak. - Jakby kierowały się w to miejsce.
Eric się popisuje przed tym nowym.
Tak. Schronisko to niby był jego pomysł.
- Tak. - Trzymam gębę na kłódkę.
Słyszałem za dużo kłamstw.
Nie jest żadnym przywódcą.
- O rany. - To Saxidomus gigantea.
O Boże, stary.
Tak, spójrz na niego.
- Tak, stary. - Jak lśni w słońcu.
O rany.
Szlag!
Cholera, to parzy.
Będzie dobrze.
Musimy je wypłukać w słonej wodzie i wyczyścić.
Tak.
Ty skończyłeś.
Nie kopałbym już tą ręką.
Obie krwawią.
Obie krwawią?
Oba środkowe palce.
To opłucz ręce i chyba idź do obozu…
Szlag.
I opatrz je jak najszybciej.
Szukając małży, zraniłem się w dwa palce.
W porządku.
Będę kopał dalej.
Część mojego palca była odsłonięta.
Rany zadane przez małże.
Muszę używać rąk.
Używam ich codziennie.
Rąbię drewno.
Grzebię w różnych rzeczach.
Boję się, że Delta mnie wykluczy.
Nie chcę zostać wykluczony przez coś tak głupiego.
Mamy ślad krwi.
To kiepsko.
- Widzisz? - Tak, tutaj.
Przykro to mówić, ale kumpel Erica, Joey, biedaczysko,
może nie był dla drużyny dobrym wyborem.
Nie jest dobrze.
Infekcja może szybko się przemieścić bez pomocy.
Bardzo lubię Joey’a, ale…
ten koleś to dureń.
- O rany! Cholera! - O nie.
Małż rani go w palec, przychodzi,
gotuje wodę,
chce oczyścić ranę,
ale zamiast polać ją wodą,
bierze puszkę z wodą pitną
i zanurza w nią palec.
Jak ręka?
Próbuję namoczyć ją przez chwilę.
To obrzydliwe.
Chciałem na niego nakrzyczeć,
ale pomyślałem: „Nie będę dziś tym złym”.
Ale siedziało to we mnie.
Mam nadzieję, że to przemyśli.
Co myślisz o tym nowym dzieciaku?
- Fajny? - Nie wiem.
Musimy zobaczyć.
Głupich nie sieją.
Co za diabeł?
Masakra z tym ogniem.
Nie pali się dziś dobrze.
Cokolwiek robię, zero efektu.
To był bardzo ciężki dzień.
Jestem wykończona.
A ten ogień…
staje okoniem i nie chcę się palić.
Było ciężko.
Wszystko można znieść przez minutę.
Wszystko.
Musisz tylko przetrwać do następnej.
To nie zostanie w środku.
Co?
Te owoce morza.
Muszę włożyć buty.
O nie.
Bardzo mnie mdli
i nie wiem dlaczego.
Przykro mi.
To nie twoja wina.
Warto było spróbować,
ale to na pewno nie koniec.
W końcu wracam do szałasu.
Chcesz wody?
- Co mówisz? - Wody?
Nie chcę niczego.
Wymioty coś mi zrobiły,
bo nagle dreszcze przypominają konwulsje,
a ja miotam się jak umierająca ryba.
Wchodzę pod jej koc, a potem biorę swój
i nas nim owijam.
Przytulamy się na łyżeczkę i oddaję jej ciepło swojego ciała.
Tobie też musi być ciepło.
Zaopiekowałem się nią, jak tylko mogłem.
DZIEŃ 15 – POCHMURNO, 3.27 – -3°
Tre.
Chyba nie czuję się dobrze.
- Nie? - Chyba nie czuję się dobrze.
Co czujesz?
Mam dziwne uczucie w głowie.
Jakby podłoga się podnosiła i opadała.
Wezwać ratownika?
Tak. Zapytaj go, czy nic mi nie jest.
GRACZE MOGĄ OTRZYMAĆ DIAGNOZĘ MEDYCZNĄ
GDY SĄ LECZENI LUB UZNANI ZA NIEZDOLNYCH DO POZOSTANIA W GRZE, ZOSTAJĄ WYDALENI
Tonia, czy prosisz o leczenie?
Nie. Chcę wiedzieć, czy nic mi nie jest.
Nie prosi o leczenie.
Chce wiedzieć, czy nic jej nie jest.
Nie rozłączaj się.
Będę z tobą szczery, nie wyglądasz dobrze.
Jeśli twoje zdrowie jest zagrożone, wolę, żebyś wróciła do domu.
Tonia?
Tonia, słyszysz mnie?
Tonia?
Hej.
Straciła przytomność.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska