Tonia, słyszysz mnie?
DZIEŃ 15 – CZYSTE NIEBO, 3.48 – -3°
Tonia?
OBÓZ ALPHA
Czekaj.
Straciła przytomność.
Hej.
Odbiór.
Tonia, słyszysz mnie?
Słyszysz mnie?
Ojej.
Pacjentka reaguje na bodziec bólowy.
Tonia?
Otwórz oczy.
Dobrze. Zostań z nami, ogrzejemy cię.
Dobrze.
Mów do niej.
Tonia, jestem przy tobie.
Wciągniemy cię na tę łódź.
- Dobrze. - Zabierzemy cię w ciepłe miejsce.
Muszę zostać z Tre.
Wiem, że musisz zostać z Tre.
Zabieramy cię, potrzebujesz pomocy.
Zostaw ten kosz.
Wiem, że to trudne.
- Musimy cię rozgrzać. - Nie chcę go zostawiać.
Wiem.
Został sam.
Wiem. Zajmiemy się tobą.
Raz, dwa, trzy.
- Dobrze. - W porządku.
Uważaj, jest bardzo ślisko.
Powoli i spokojnie.
Tonia straciła przytomność.
Tre, podejdziesz tu?
To już nie była gra,
ale sytuacja życia i śmierci.
ARBORYSTA
Wiem, że ma dziecko w moim wieku.
Są ludzie, którzy czekają na nią w domu.
Myślałem tylko o tym,
żeby otrzymała pomoc.
- Jest tu Tre. - Przejedziesz się, tak?
Chodź tu.
O co chodzi?
Przepraszam, Tre.
Nie przepraszaj.
Powiem, co już mówiłem.
Tak bywa. Samo życie.
Zawsze takie będzie.
Takie rzeczy będą się zdarzać do śmierci.
Nie czuj się winna.
Przykro mi, że to cię spotkało.
Już dobrze.
Musimy jechać.
Masz wrócić do domu, do dzieci i rodziców, dobrze?
Tre, musisz iść.
Może nie wygraliśmy, ale zostaliśmy wysłuchani.
Tak.
W porządku?
Tak.
Cały czas wierzyłam, że wygramy.
OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA W PETERSBURGU
RATOWNIK 1
Nie wiem, co się stało.
Wiem, że gdy się obudziłam, byłam przywiązana do noszy
i nie byłam już w grze.
- Dobrze. - Już.
Potrzebowałam ich.
Dla rodziny, dla siebie.
Wciąż jestem w szoku.
Ale zyskałam nowego członka rodziny.
To wygrana, bo rzadko spotyka się wspaniałych ludzi.
Zawsze będę za to wdzięczna.
Mam nadzieję, że wróci, zawalczy o swoje miejsce w grze
i da sobie szansę.
Nie chcę być osobą, która mu ją odebrała.
TONIĘ ZAWIEZIONO DO CENTRUM MEDYCZNEGO W PETERSBURGU.
LECZONO JĄ NA HIPOTERMIĘ Z POWODU WYSTAWIENIA NA EKSTREMALNE ZIMNO,
HIPOGLIKEMIĘ SPOWODOWANĄ NIEDOŻYWIENIEM I ODWODNIENIE.
ZMUSIŁO JĄ TO DO OPUSZCZENIA GRY.
PO POMOCY PRZY EWAKUACJI TRE WRÓCIŁ DO OBOZU ALPHA.
MA DOBĘ NA ZNALEZIENIE NOWEJ DRUŻYNY LUB ZOSTANIE WYDALONY Z GRY.
11 GRACZY
WYKLUCZONY
WYKLUCZONA
TYLKO JEDNA ZASADA
MUSI BYĆ CZĘŚCIĄ DRUŻYNY
WYKLUCZONY
WYKLUCZONA
ŻEBY WYGRAĆ MILION DOLARÓW
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
DZIEŃ 15 – CZYSTE NIEBO, 14.45 – -2°
Trzy pozostałe w grze drużyny przeżyły najzimniejszą jak dotąd noc.
OBÓZ BRAVO
Dziś znów było zimno.
Większość nocy się trząsłem.
Obudziłem się i poszedłem po drewno, bo się skończyło.
Myślimy, że jeszcze mamy, a wszystko poszło.
Wciąż widać mój oddech, nawet w szałasie.
Tak.
Największym problemem są noce.
TECHNIK POLA NAFTOWEGO
Nie mamy śpiworów,
a zeszłej nocy było koło zera.
Całą noc się ruszaliśmy, bo trzęśliśmy się z zimna.
Nigdy nie rozumiałem powiedzenia:
„Zimniejszy niż tyłek studniarza”.
Ale pośladki dosłownie ci zamarzają.
Tak.
OBÓZ DELTA
Podzielicie się wełnianym kocem którejś nocy, gnojki?
Przyjdę cię przytulić.
Jasne, dawaj.
Nie marznę zbyt szybko.
Przywykłem do śniegu.
Ale wtedy sypiam
na kamieniach wygasłego paleniska, żeby go ogrzać.
ZAWODOWY TRAPER
Musimy zebrać drewno na opał,
bo robi się zimno.
I pozostanie zimno.
W tym rzecz.
Co noc robi się coraz zimniej.
BUDOWLANIEC
Było ciężko, ale wiem,
że przeżyję dzięki Delcie.
Powitali mnie z otwartymi ramionami.
To wiele zmieniło.
Butelka whisky byłaby…
- Rany, stary. - Cholera.
Widzieć, jak koleżanka z drużyny i przyjaciółka traci przytomność…
To zupełnie nowy poziom strachu,
którego nie znałem.
Toni już nie ma.
Wiem, że w sercu chciałaby wrócić.
Ale nie może wrócić.
Jestem ostatnim Mohikaninem.
CZAS DO WYDALENIA Z GRY
Ostatni w Alphie.
Muszę znaleźć inną drużynę.
Nie ufam Bravo.
Ale raczej nie dotrę
do obozu Charlie czy Delta przed zmrokiem,
więc są moją jedyną opcją,
by zostać w grze.
Wskoczenie w nową grupę ludzi,
poznawanie ich osobowości, wyczuwanie ich…
Nie wiem.
Oczywiście, że cię zaakceptują,
jeśli dostarczysz zasobów,
których mogą użyć.
Służyłaś mi, chatko.
Ale najpierw Tre musi wystrzelić flarę na cześć współgraczki Toni.
Jestem samotnikiem,
ale z Tonią pozostaniemy przyjaciółmi na całe życie.
Flara?
Zamknij się.
- Cholera! - Flara!
Dawaj, skarbie!
To chyba z Alphy.
Podobno mamy sojusz z Bravo,
ale nie widziałem żadnych oznak przyjaźni.
Po tym, jak Bayo wystrzelił flarę…
Jest flara!
Już po ziomalu!
Do widzenia, złodzieju!
Gdy w Bravo skakali z radości,
poczułem rozdrażnienie.
Alpha wystrzeliła flarę.
A potem, gdy Zach ją wystrzelił,
Bravo nic nie zrobili.
To przykre, że zawarliśmy sojusz, który nic nie znaczy.
Zastanawiałem się.
Wiem, że muszę iść do Bravo,
ale nie chcę tego robić.
Zacząłem w Alphie.
Teraz zamkniemy Alphę.
Wszyscy wiemy,
że chciwość to grzech, ale ja nie jestem taki.
Słyszałem dwie.
Dwie flary.
Gdy Delta odgaduje pochodzenie dwóch flar,
Bravo wykonuje dzisiejsze zadania…
Ciężko pracujący mężczyzna
…ignorując flary i swój sojusz z drużyną Alpha.
O tak!
Najgłośniejsi ludzie w grze.
Dobra.
Znajdźmy dobre miejsce.
Przed odejściem chcę ukryć zasoby przed Bravo.
Nie chcę, żeby je sobie przywłaszczyli.
Podwoiliby swoje zasoby.
To oszustwo.
Niech będzie ciekawie.
Mówicie, że jesteście silni.
Bawcie się dobrze.
Udowodnijcie, że dacie radę z tym, co macie.
Nie wywiązaliście się z sojuszu.
Nie pojawiliście się, nawet gdy ktoś miał wypadek.
Więc się zabawimy.
Nie znajdą,
ich wina.
Tonia mówiła,
że masz tylko jedną szansę, by pokazać komuś, kim jesteś.
Więc ktokolwiek wygra,
ufam, że zrobi to właściwie,
uczciwie.
DZIEŃ 18 – WIETRZNIE, 8.55 – 4°
To wygląda na…
To chyba helikopter.
To ptak.
To na pewno helikopter.
Zobaczę.
Coś spuszczają na sznurze.
Naprawdę?
Tak. Jakieś duże pakunki.
Po raz pierwszy od 18 dni…
Słyszę drugi.
…odgłos helikoptera…
Spójrz na rozmiar kontenera.
…sygnalizuje zrzut zasobów.
Ale się cieszę!
Chodźmy!
Skrzynia spada do każdego obozu.
Spuszczają po drugiej stronie. Leci drugi.
Zawartość zrzutu to pomoc w przetrwaniu,
ale paleta i boje też stanowią ukrytą szansę.
Jeśli zdecydują, że warto ryzykować,
będą musieli wejść do lodowatej wody.
ZRZUT ZASOBÓW
Chodź!
Jest wiatr.
Zaczyna płynąć.
Skrzynia jest w wodzie.
O rany!
Ale nikt nie chce wejść do wody,
która ma dwa stopnie.
O nie!
Odpływa.
Jest cholernie zimna.
Co jest grane?
Jak mamy tam się dostać?
To zrzut dla nas. Nie wiemy, co tam jest.
Oby coś wartego świeczki.
Tam? Nie.
Kto z was umie pływać?
Kto wchodzi do wody?
- Kto? - Masz najwięcej tkanki tłuszczowej.
Wejdziesz?
To coś się oddala, mówię ci.
Idę.
Dobra, on wchodzi.
Rozbieram się.
Nie pozwolę temu odpłynąć.
O Boże.
O rany!
Dawaj, skarbie! Naprzód!
Jest zimna. Nie będę kłamał.
Tracę czucie w palcach rąk i nóg.
Podaj ten kij.
Cholera, za krótki.
Szlag.
Moje płuca się kurczą.
Niekontrolowanie.
O mój Boże.
Wychodź już.
Tryb bestii, stary.
Brendon nie wahał się wskoczyć dla nas do wody.
SZEF KUCHNI
Uściskam cię, twardzielu.
Idź i się ogrzej.
Masz go.
- Tak, Drake. - Mam but pełen wody.
Dawaj, Sammy!
Jest też sieć?
Chodź na swoje miejsce.
Jest miłe i ciepłe.
Ogień jest fajny.
Swój chłop.
Martwiłem się, że dostanę hipotermii.
- Tak się cieszę. - Niesamowite.
Serce mi wali.
Mam nadzieję, że to jedzenie.
Lecimy.
Dobra. Sernik.
- Co to? - Nie wiem.
Dwie torby.
Co to, Sammy?
- Wygląda na śpiwór. - Śpiwór!
Jeden śpiwór.
Dwa śpiwory.
Co za miła niespodzianka.
Gdy temperatura spadła poniżej zera,
drużyny dostały po dwa śpiwory…
Te wodoodporne worki też są milutkie.
…oraz inne rzeczy, które mogą wykorzystać
i zwiększyć swoją szansę na wygraną.
Boje, co?
Przeciągnijmy przez nie sznur.
Dobra.
I wciągnijmy je.
Spójrz na te boje. To obłęd.
Tak.
Śpiwory i wodoodporne worki to jawne prezenty…
ANALITYK DANYCH
…ale bardzo chcę zobaczyć, co jeszcze tam jest.
To jakiś tajny kod, który musimy złamać?
To gra.
Nie sądzę,
że za każdym razem otrzymamy odpowiedzi.
Chyba sami będziemy musieli to rozgryźć.
Te są niezłe.
Ta paleta ma te wszystkie boje i sieci.
To dobra sieć.
To coś uniesie się na wodzie z dużą ilością rzeczy.
To byłby świetny początek tratwy.
Zdecydowanie.
I nagle wiem.
To jest łódź.
- Dobrze się unosiło. - Tak.
- Podoba mi się idea łodzi. - Tak.
Nie jestem pewna, co z tym zrobić,
ale myślę, że to da nam więcej możliwości.
Dali nam dwa śpiwory.
Może to miało być dla Alphy.
Dali nam dwa koce.
Tylko dwa na pięć osób?
WETERANKA SIŁ POWIETRZNYCH
Sprawdźmy, czy Alpha dostała to samo.
Piękny dzień.
Tak.
Mamy szczęście, że tu jesteśmy.
Tak, to obłędne.
Ludzie by zabili, by robić to, co my.
Ignorując ostatnie dwie flary wystrzelone wczoraj przez Alphę…
Spójrz, to ślady łosia.
…chłopcy z Bravo idą dwa i pół kilometra,
by odwiedzić sojuszników.
Wielki stary małż.
Tak.
Poranny przypływ się cofnął,
zostawiając skrzynię przed obozem Alphy.
Alpha ma chyba dwóch graczy mniej.
Pomyślałem, że doszło do pomyłki
i dlatego dostaliśmy tylko dwa śpiwory
Więc idziemy do Alphy, by zobaczyć,
co było w ich zrzutach i sprawdzić, jak sobie radzą.
Co jest grane?
Ich zrzut jest wciąż na plaży.
Dziwne.
Nie widzę dymu.
Co jest grane, do diabła?
Hej.
Tu jest ich obóz.
Nie tknęli tego.
Gdzie ich schronienie?
Stało tutaj.
To ich schronienie?
Tak, było.
No nie! Gdzie są plandeki?
Pusto.
Ale to małe, stary.
Musieli w tym cierpieć.
Wchodzimy do środka,
a tam wszystko rozebrane i nikogo nie ma.
I nagle do mnie dotarło: „Ale jazda”.
WŁAŚCICIEL ŁODZI IMPREZOWEJ
Nie ma ich.
Odpalili flary, a my nie zauważyliśmy.
- Odeszli. - Obozu Alpha już nie ma.
Pozostały dwie drużyny!
Do boju, chłopaki!
- Hej! - Naprzód!
To my!
- O rany! - Dawaj!
Do boju!
O tak!
Tylko dwie drużyny.
Od początku mówię, że Bravo jest skazane na sukces. Jesteśmy najsilniejsi.
To jakiś obłęd, stary.
Mamy ogromne szanse.
Ogromne, mówię wam.
Wszystko się układa,
jakby było pięknym dziełem sztuki Boga.
Tam jest nóż.
Ich nóż? Zostawili nóż?
- Napisali do nas. - Co?
W drewnie.
- Odczytasz z tej strony. - Tak.
„Bravo, nie było zbyt wiele…”
- „Zbyt wiele…” - „…tego sojuszu…”
„…teraz musicie…”
„Musicie znaleźć zasoby, które zostawiłem”.
Ukryli zapasy.
Jasny gwint.
- „Nie było zbyt wiele tego sojuszu”? - Co ma na myśli?
Myślałem, że był.
Może byli źli,
że nie sprawdzaliśmy, co u nich.
Ta notatka jest trochę przygnębiająca,
bo Alpha i Bravo miały sojusz.
Byliśmy przybici.
Mnie też było smutno.
No dobrze, rozdzielmy się i szukajmy.
A to co?
Zasoby to taki Święty Graal.
To drugi topór, drugi nóż.
dwie dodatkowe plandeki, dodatkowy łuk.
Jak długo ich nie ma?
Szukajcie dokładnie.
Więc szukamy i szukamy.
Szukaj czegoś, co wygląda nieco nietypowo.
Zasoby, tutaj!
Ale niedobre jest to,
że marnujemy na to kalorie.
- Znaleźliście coś? - Nie.
Gdzie byś to położył, Tre?
Nie wiem, jak długo jeszcze powinniśmy szukać.
Masz rękawiczki, włóż tam ręce.
Nic tam nie widzę.
Może wymacasz uchwyt. Rękojeść siekiery?
W pewnym momencie powinniśmy zrezygnować i wracać.
Nic tam nie ma.
Dobra.
Gdybym miał ukryć duże zasoby w lesie,
gdzie bym je schował?
Gdzieś wysoko.
Z tego by było bardzo miłe schronienie.
Znalazłem!
Chodźmy!
Hej!
Dobrze to ukryli.
- Piątka, bracie. - Bracie.
Tu są, ukryte za dziurą.
Ale jazda.
Wszystko jest ładnie ułożone w torbie.
Łuk i strzały.
Oby tam też była siekiera.
Bri zwariuje, gdy się dowie.
Zawarliśmy sojusz i się nie odzywali.
To dziwne.
To ważny moment w naszej grze.
A niby mieliśmy ich odwiedzać.
Ale chyba dobrze, że tak się stało.
Jestem taki wdzięczny.
Ale obłęd.
Sprawdźmy, czy dostali to samo, co my.
Zobaczmy w środku.
- To samo, dwa śpiwory. - To samo.
Zarzućmy to na plecy.
Nie wiemy, kto został w Delcie, jak sobie radzą
i jak długo chcą tu zostać.
Będzie wesoło.
- Tutaj. - Tu.
Ale teraz, gdy zdobyliśmy rzeczy Alphy…
Mamy dodatkowe śpiwory, dodatkowe plandeki na schronienie,
dodatkowe naczynia, noże, siekiery.
Więc wierzę, że to Bravo zdobędzie finałowy milion.
- Co zrobicie z 200 000 $? - Zmienię swoje życie.
- Zmieniłoby to moje życie. - Zmienię swoje życie.
Zrobimy, co trzeba i wszystko, co się da,
by wygrać.
Wciąż czuję się dziwnie po tym skoku do wody. Bardzo źle.
Ja stchórzyłem.
Jest ci trochę cieplej czy wciąż…
Wciąż jestem trochę zmarznięty.
Dziwne, zasnąłem i obudziłem się.
Powinieneś się po tym godzinę ruszać.
O nie.
Brendon, zwany Człowiekiem Gór.
Ten facet…
z bohatera stał się legendą.
Nigdy go takiego nie widziałem.
Zastanawialiśmy się, czy to hipotermia.
Brendon ma objaw hipotermii, gdy zimna krew wraca do środka ciała
i temperatura w ciele spada poniżej poziomu funkcjonalnego
długo po wyjściu z wody.
Po wyjściu z wody
poczułem mały dreszcz idący w górę po kręgosłupie.
Próbuję uzyskać nad tym kontrolę.
Nie drżę, po prostu nie czuję się dobrze.
- Tak. - Nigdzie się nie wybieram.
Martwi mnie Brendon.
Jest bardzo ważnym atutem w drużynie.
Gdyby ta woda nam go odebrała, wszystkich by to zabolało.
Pierwszy raz muszę przytulić się do koca.
Boże, on się uśmiecha.
Trzeba sobie zasłużyć na koc.
Cześć!
Drake coś niesie.
Cześć.
Alpha już nie istnieje.
„Alpha nie istnieje”?
Nikogo tam nie ma.
Był tam zrzut zaopatrzenia.
Chwila, o Boże!
- Co? - Zostały dwie drużyny.
To, że zostały dwie drużyny i jestem w jednej z nich,
jest niesamowitym uczuciem.
Nie wiem, co powiedzieć.
- Przeszukaliśmy las, mamy ich rzeczy. - Mamy dodatkową plandekę.
Wspaniale.
To prawdziwy szok.
O rany.
Macie siekierę?
Mamy żółtą siekierę.
Zostały dwie drużyny.
Ale co to znaczy?
Jak długo tu jeszcze będziemy?
Musimy przeczekać.
Jakaś okazja się w końcu nadarzy.
To trochę przerażające, że niewiele wiemy o drużynie Delta.
Próbuję wymyślić najlepszy sposób,
żebyśmy byli górą.
Nie przewidzisz, jak się sprawy potoczą.
Mamy za mało kalorii.
- Potrzebujemy jedzenia. - I snu.
- I wody.
Nie chcesz śpiwora, to wezmę.
Nie, weź go.
- Na pewno? - Tak.
- Wolę, żebyś ty w nim spał. - Czemu?
Bo przemokłeś. Miałeś dreszcze.
- Już jest dobrze. - Miałem tak, nim przekroczyłem zalewisko.
Gówno się wkrada w środku nocy.
Tak. To zimno.
Nic mi nie będzie.
Pierwszy raz tutaj mam swój koc.
Dobra, podsumowanie dnia.
A więc zostały Bravo i…
Delta.
Zostaniemy tu jeszcze długo?
Szybko zakończą grę?
Nie wiemy.
Ale wszyscy mamy śpiwory i bardzo się z tego cieszymy.
- Tak? - Tak.
Tak, proszę pana.
Spadamy.
DZIEŃ 19 – POCHMURNO, 6.52 – 6°
Zabiłbym za łopatę.
Środowisko Alaski może być brutalne.
Minęło kilka tygodni
i robi się coraz zimniej.
Ten też jest fajny.
Ciągle zdobywamy jedzenie,
ale za mało, by być w dobrej formie.
To prawdziwa walka.
Mam malucha.
Maluszka.
Każdy chce raz dziennie coś zjeść.
Ze mną tak nie będzie.
Poszukam trochę jedzenia dla siebie.
O tak!
Jest duży.
Każdy dzień to praca.
Czuję to w ciele, w kościach.
Mam 50 lat, jestem dużo starszy od nich.
Czasem się trochę wypalę lub zgłodnieję.
Wyborne.
Rano Eric poszedł szukać pożywienia
i zrobił małe śniadanie.
Ale tylko dla siebie.
To było niezłe.
Zawsze wrzucamy wszystko
do jednego garnka, i każdy się częstował.
MODELKA
Musimy grać fair, jeśli chodzi o jedzenie.
Przepraszam.
Eric nie gra zespołowo.
To wspólny wysiłek.
Dzielimy się obowiązkami, bo nie każdy umie gotować.
Wczoraj wystawiłem się na ryzyko,
wskakując do wody,
ale zrobiłem to dla drużyny.
Więc nie odbieraj mi i innym jedzenia, bo jesteś głodny.
Każdy z nas jest.
Jesteście jacyś cisi.
Mam gdzieś, kiedy ludzie jedzą,
o ile jedzenie
jest dzielone uczciwie.
Mam nie jeść i dalej tak się czuć?
To nie jest:
„To moje, a to, co przyniesiesz, jest twoje”.
Wszystko jest wspólne.
Teraz mam wyrzuty sumienia, że jem.
- I tak byś zjadł. Bez sensu czuć się źle. - Nie będę jadł.
Każdy musi dostać swoją część.
Koniec tematu.
Cholera. To już coś.
Zastawione na wiewiórkę.
Zmiażdżyło ją.
Sammy złapał kolejną mysz.
Myszka.
Co?
Sammy złapał mysz.
Jak miło.
Zjesz śniadanie, Emily?
Oddam je tobie, Sammy.
Proszę, Bri, śniadanie dla ciebie.
Pycha.
To prawdziwe mięso.
Małże i kraby są dobre,
ale to czerwone mięso.
- Tak. - Mocny zastrzyk białka i kalorii.
- Dam ci jedną z tych mięsistych nóżek. - Możesz odejść.
Nie chcę tego.
Na wyprawie będziesz potrzebować energii.
Dlatego wczoraj zjadłam dużo małży.
Myślę tylko o ugotowaniu wody do picia
i popłynięciu tratwą na wyspę.
Bardzo blisko nas jest wyspa.
Chcę się jej przyjrzeć.
Może są tam jadalne rośliny?
Może jakieś zwierzęta do upolowania?
- Postawmy to po prawej, Drew. - Dobra.
Może zbudujemy tratwę
i zbadamy tę wyspę, nim zrobią to inni.
Musimy to zrobić.
Zbudowanie tratwy to ogromna przewaga strategiczna.
Oby Delta jeszcze na to nie wpadła.
Naprawdę chcę popłynąć.
Jak najszybciej.
Wyspa jest oddalona o prawie 500 metrów
i Emily będzie wiosłować pod prąd.
Dzięki, że to robicie.
Spoko. To szybka sprawa.
W sumie można by to uznać za gotowe.
Dodajmy jeszcze kilka.
Możemy je nawet pociągnąć z powrotem.
Przywiązać do rogu?
Przywiąż do rogu.
Nie. Chcę, żeby były pod tratwą.
Czuję, że jestem trochę apodyktyczna.
Mam tendencje do perfekcjonizmu.
Ale tu stawiam na szali moje zdrowie.
Nawet jeśli upchniemy tu więcej…
To trudne.
Nie zmieszczą się.
Włożyłem pod to już cztery zderzaki.
Emily nagle mówi:
„Wezmę tratwę i popłynę na wyspę”.
My na to: „W porządku”.
Konstruuję wiele doków pływających.
Lepiej dałbym sobie radę na tratwie.
Spędzam dużo czasu na wodzie.
Mam tu więcej doświadczenia niż Emily.
Przywiązałabym to do liny.
Idę. Sami to zróbcie.
Wkurzające.
Mówi: „Pójdę tam, zrobię to”.
I wiesz co?
Sama sobie zrób tratwę, paniusiu.
Na pewno jest prąd.
- Tak. - Na pewno.
Widać go.
Wciąż jest odpływ?
- Tak. - Poczekajmy na przypływ.
Nie.
Wolę już płynąć.
Fala jest bardzo silna,
więc nie powinno się ignorować faktu,
że to nie tylko kilka machnięć wiosłem.
To ogromny wyczyn, zwłaszcza w czasie przypływu.
Raz, dwa, trzy, góra!
Nie czuję się w stu procentach wspierana przez zespół.
Połóżmy na wodzie.
Czuję się trochę lekceważona.
Ale wierzę w tę misję.
Wsiadaj.
Emily odcumowuje o 13.20.
Ma niecałe cztery godziny, by odbyć podróż w obie strony…
- Gotowa? - Tak.
…przed zmrokiem.
Trzy, dwa, jeden, start!
Wiosłuj.
Małe to wiosło.
Popatrzę z wyższego poziomu.
Ale to powolne!
Myślisz, że coś tam jest?
Nie wiem.
Byłoby super.
Zniosło ją.
Możecie powiedzieć, czy w ogóle się poruszam?
Na pewno się poruszasz!
Chcę przysłużyć się drużynie.
Żeby byli dumni.
Staram się zachować optymizm
i sprawić, żebyśmy osiągnęli sukces.
Gdy ten prąd w ciebie uderzy,
będziesz musiała mocno wiosłować!
Wiosłuj!
W pobliżu obozu Delta, 900 metrów na północ od wyspy,
zawodowy traper Brendon odkrył ślady niezwykłej zdobyczy.
Szukam jeżozwierza.
Widziałem jakieś ślady tu i tam.
Tutaj.
Znalazłem coś, co chyba jest norą.
Może jej używa.
A tu są spore, stare odchody.
Pewnie tu mieszka, wychodzi, idzie do toalety…
Szkoda, że nie ma świeżych odchodów.
Jeżozwierz nie je mięsa.
Jedzą
korę drzew.
Energia spada z każdym dniem
przez brak pożywienia.
Ale…
jeżozwierz dałby nam
pięć kilo dobrego mięsa i dużo tłuszczu.
To byłoby coś wspaniałego.
Więcej jedzenia w brzuchu podniosłoby morale.
Wiec czuję, że muszę go upolować.
Często wchodzą na drzewa.
Tu są świeższe odchody.
Kolejna nora.
Nie wierzę.
Oto i on.
Nie wchodź wyżej.
Wybacz, kolego.
Spada.
Wybacz, kolego.
Bravo!
Jemy dziś jeżozwierza!
Ogon ma być daleko,
bo mnie ukłuje w dupę.
Chcę szybko go zanieść drużynie, bo są głodni.
Mam nadzieję, że też podniesie ich morale.
Widzę, że mnie znosi.
Widzę prąd.
Zbliżając się do wyspy, mówię sobie:
„Daj spokój, będzie dobrze.
Tylko rób, co trzeba”.
Woda jest zimna,
ale im szybciej się tam dostanę, tym szybciej wrócę.
Ziemia na horyzoncie!
To zależy ode mnie.
Zrób szybki obchód,
żebyś mogła wrócić, gdy jest jeszcze odpływ!
Emily ma godzinę i 40 minut światła dnia,
by obejrzeć wyspę i wrócić do obozu.
Może to wszystko na nic, ale…
próbuję.
Gdy jestem na łonie natury,
odnajduję…
spokój i dystans…
Oddycham, słucham i patrzę.
Myślę o różnicy między sobą
a tymi facetami w mojej drużynie.
Nie wiem, czy Emily wróci przed zmrokiem.
Lepiej, żeby wróciła.
Ma trzy wodoodporne worki.
Wszystkie trzy?
Drażni mnie, gdy ludzie są całkowicie zamknięci na słowa innych.
Nie wiem, czy kiedykolwiek byłam zupełnie sama w sytuacji,
gdy wszystko zależało od mojej wytrzymałości.
Czasem trzeba zaufać losowi i zobaczyć, czy się uda.
Boże, to jabłoń dzika.
Tak.
Wiedziałam, że znajdę tu jabłonie dzikie
Tak.
Wiedziałam, że rosną w tym klimacie,
ale nasza strona wybrzeża jest zacieniona.
Jestem dumna, że miałam taki pomysł.
Fajnie.
Ta okazja, by samotnie wykonać zadanie,
przypomniała mi, kim naprawdę jestem.
Smakuje jak Granny Smith.
Ale dziś nic nie jadłam…
ani nie piłam,
więc palce lizać.
Co to jest?
No proszę.
Co my tu mamy?
Dobra.
Pełen komplet.
Jasny gwint.
Cieszę się, mimo że nie wiem, co to jest.
Jakaś pułapka?
Nie wiem, na jakie stworzenia,
ale może ktoś z drużyny wie.
Na pewno to ze sobą zabieram.
Podróż powrotna będzie udręką.
CZAS DO ZACHODU SŁOŃCA
Chciałam wrócić przed zachodem słońca.
Emily jest wciąż na wyspie.
Wiem. Musi szybko wracać.
Idzie w kierunku tratwy.
Cholera.
Ale jestem zmęczona.
Dobra, już prawie.
Wszystko dobrze?
Dobrze.
Znalazłaś coś?
Chyba kontenery na krewetki.
Ale mogę się mylić.
- Fajnie. - Nieźle.
Pływy się zmieniają.
Widzę to, czuję wiatr na twarzy.
Trochę mnie niepokoi zmiana pogody.
Tutaj to szybko się dzieje.
Wiosłuje. Odpływa.
To dobrze.
To długa droga.
Chyba płynę donikąd.
Daleko ją znosi.
O nie, musi jej się udać.
Ojej.
O mój Boże.
„Wygląda na to, że mięso znów wróciło do naszego jadłospisu, chłopcy”.
O Boże!
Co przyniosłeś?
Dopadłeś go! O w mordę!
Dopadłem.
- Mój chłop. - Człowiek Gór.
Tak. Zaczekaj.
Ale jak?
- To Człowiek Gór. Zamknij się. - O Boże.
Mój chłop, Człowiek Gór. Uratował mnie.
MECHANIK
Koleś upolował jeżozwierza.
Kradniesz moją chwałę?
Nie, z powrotem go związuję.
Chciałem go rozwiązać.
Nie przecinaj sznura.
Nie przetnę.
Rano było duże napięcie,
więc jeżozwierz to duży przełom.
Zanieść go na dół do wody?
Możesz.
Wypatroszymy go tam.
Jestem z siebie dumny.
Mam jedzenie dla wszystkich, znaczący posiłek.
- Skubiesz go w ten sposób. - Tak.
I je zbierasz.
Wyciągaj je i układaj jedno przy drugim.
Tak się skubie jeżozwierza.
Wiem, że Eric rano wziął jedzenie,
które było dla wszystkich.
Ale teraz tak nie będzie.
To jest dla wszystkich, dla Erica też.
Nigdy nie jadłam jeżozwierza, ale zaraz zjem.
Ale teraz zjemy.
Posoliłeś żeberka?
Aha.
Spójrz na ten tłuszcz.
Jak nastroje?
- Super. - Fantastyczne.
Powoli to wygotujemy w gulasz myśliwski.
Tu są nogi, wątroba, serce.
Chcę to serce.
Masz je. Jest twoje.
Zdenerwowali się, bo chciałem zjeść więcej tego ranka.
Rozumiem to.
Wiem, że czasem jestem gnojkiem.
Wiem, że powinienem się poprawić.
Największy gryzoń, jakiego jedliśmy.
Ja nie narzekam.
Dzięki Brendonowi chce mi się tu być
i czuję wdzięczność za to, kogo mam w drużynie.
Kto ma wątrobę?
Wątrobę jeżozwierza.
Bo czasem nie jestem dla nich miły.
Czuję się jak wataha wilków.
Ciekawe, co jedzą w Bravo.
Łzy kolegów.
- Nie to. - Życzę im szczęścia.
Szczęśliwej podróży do domu.
Dawaj, Emily, masz wrócić przed zmrokiem.
Szlag!
Odpadło cholerstwo.
Sukinsyn.
W porządku, Em?
Do bani.
Nasz skarb tonął.
Próbuję zmienić jego pozycję.
Super!
Odholowanie tych pułapek spowalnia mnie,
ale muszę to zrobić dla siebie i mojej drużyny.
Szlag.
Stary, ona nie płynie w dobrym kierunku.
Pływy ją znoszą.
Jest 17.06.
Gdy pływ osiągnie najwyższy punkt,
nie tylko zwiększy dystans do linii brzegowej Bravo,
ale też zmieni kierunek prądów,
znosząc wszystko, co stanie mu na drodze,
w stronę Oceanu Spokojnego.
Daleko ją znosi.
Była tam, a jest tu.
Nie poddaję się panice.
Nie chcę sobie mówić, że jestem w beznadziejnej sytuacji.
Chyba nie wiosłuje.
Robi się ciemno i zaczynamy się martwić.
Nie wyobrażam sobie stanu jej umysłu.
SURWIWALOWIEC
Nie wiem, czy ma siłę, by wrócić.
Możemy nie dostać pułapek na kraby.
Szlag.
Jej pomysł z wypadem na wyspę zepsuł mi humor.
Lepiej bym nawigował wśród pływów
i wiosłowałbym bez przerwy.
To bezmyślność.
I w końcu nikt nic na tym nie zyska.
Musi być zmęczona.
Muszę rozgrzać palce.
Bardzo mnie bolą.
Tak zrób.
Bri rozpala ogień.
Dobra.
Rany.
Co?
Pływy wykańczają Emily.
Co?
Nie żartuję.
Jest źle.
Musi być bardzo zmęczona.
Wiem, że zaczyna się denerwować.
Szlag, jeśli wypadnie z gry, jak odzyskamy rzeczy.
Nie odzyskamy?
Do cholery, ma wszystkie torby wodoodporne i dużą torbę.
Przypilnujesz tu? Pójdę tam.
Jasne.
Do diabła.
Prąd zepchnął Emily 900 metrów na wschód od obozu.
I jest tak silny, że wiosłowanie przeciw niemu
to przegrana bitwa.
Mam nadzieję, że jej się uda.
Czuję się bezradna, widząc koleżankę na tratwie na środku wody,
i nie mogąc jej pomóc.
- Drew? - Tak?
Możesz przynieść jej kurtkę puchową?
Nie wejdę w to błoto.
Dziwne, że niektórych osób z drużyny to nie obchodziło.
Nie ma pośpiechu,
ale czas może nie być po naszej stronie.
Dam jej swoją kurtkę, gdy dopłynie.
Ja też dam jej swoją.
Emily jest twarda i wiele potrafi,
ale jest wystraszona i zmarznięta.
I jeśli kogokolwiek zniesie tak daleko…
to nie ma już odwrotu.
Dalej, Em! Dasz radę!
Dziękuję.
Jest kiepsko!
Panika…
Szlag!
…zaczyna brać górę.
Boli mnie całe ciało.
Nie mogę wygrać z tym prądem
i znosi mnie na morze.
Dawaj, Em!
To nie ma sensu.
Wiem, jak działa hipotermia
i jak szybko może się pojawić.
To sytuacja zagrożenia życia.
Muszę zejść z tratwy,
napełnić to powietrzem,
trzymać się tego i płynąć.
Inaczej utknę.
Już tu utknęłam.
Nie wiem, co robić.
Dasz radę, Em!
Musi tu dotrzeć.
Nie ma już sił.
O mój Boże.
Jestem przerażona.
Bardzo się boję.
Nie chcę wchodzić do wody.
Dawaj, Emily, dasz radę!
Dobrze, musi tylko dołożyć sił.
Jest źle.
Naprawdę źle.
Jest wyczerpana.
Może odpalić flarę.
Nie chcę tego robić.
Już się trzęsę.
Boję się.
To się nie może tak skończyć.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska