Boję się.
OBÓZ BRAVO
Jest dosłownie na środku jeziora.
Jest tak daleko.
Popłakałam się, gdy powiedziała, że się boi.
Tak.
Emily walczyła ponad godzinę z silnymi prądami krzyżowymi.
Czuję, że nic nie mogę zrobić.
Że odpływam coraz dalej.
Temperatura spada i za 20 minut zajdzie słońce.
Dawaj, Emily, dasz radę!
Panikuję.
Szlag.
Jeśli poprosi o ratunek, zostanie wydalona z gry.
Jak nie wróci, stracimy tratwę,
wiosło, wszystkie boje i wszystkie torby wodoodporne.
Nie chcę wchodzić do wody.
Musi tu dotrzeć.
Zwłaszcza że ma dla nas dwie pułapki na krewetki.
Tak.
Mogłabym wrócić na wyspę,
ale utknęłabym tam bez dachu nad głową.
Dalej, Emily!
Moje nogi są zanurzone w lodowatej wodzie.
Musi dostać dziś śpiwór.
Dotrze tu i odpoczywa.
- Sami zrobimy resztę. - Tak.
Zrozumiałam, że to była głupia decyzja.
Chyba nie wiosłuje.
Prąd zepchnął Emily 900 metrów na wschód od obozu,
a temperatura wody jest bliska zeru.
Dasz radę!
Musi być wyczerpana.
Tak się boję.
Dość tego.
Wracam do domu.
Zabierzcie mnie stąd.
Wiem, jak działa hipotermia.
Nie narażę swojego życia.
Było miło.
Wolę, żeby była bezpieczna.
- Siadaj. - Mam cieplejsze ubrania.
Mam dla ciebie koc.
- Popłyniemy na biegu jałowym? - To było głupie.
- Moja tratwa. - Tak.
Niedobrze.
Biorą ją na łódź i zostawiają tratwę.
Cholera.
Myślałam, że coś robię coś dobrego, ale…
zrobiło się niebezpiecznie i…
Wciąż się trzęsę.
Ciekawe, czy pozwolili jej wziąć moje wiosło.
Nie miała daleko do brzegu. Masakra.
Prądy są prawdziwe.
Znosiło mnie coraz dalej.
Moja drużyna.
To będzie najtrudniejsze.
To najtrudniejsze.
Czy dadzą się uściskać na pożegnanie?
- Czy teraz musi wystrzelić flarę? - Tak.
Dobra, wracajmy.
Członkowie drużyny idą do jej łodzi,
a lekarz bada Emily.
Czujesz palce?
Są zdrętwiałe.
Rozczarowałam sama siebie,
ale rozczarowała mnie też moja drużyna…
ANALITYK DANYCH
bo to nie była samolubna misja.
Chciałam dać nam przewagę.
Ale nie doceniłam prądów i…
i to była moja wielka przegrana.
Cześć.
Dzięki.
Nie ma za co.
Tak mi przykro.
Nawet nie żal mi siebie,
żal mi naszej drużyny.
W porządku.
Ale wiem, że dacie radę i…
Byłaś taka dzielna, Emily.
To takie smutne, że musi odejść,
bo nawiązałam z nią więź.
Znam mało tak mądrych kobiet. To wielka strata.
WETERANKA SIŁ POWIETRZNYCH
W sumie rzeczy na tratwie nie były nam niezbędne, to drobiazgi.
Rano poszukamy tratwy.
W porządku, nie o to chodzi.
- Kochamy cię. - Ja was też.
Bravo.
Smutno wracać do domu.
Weszłam w to z dobrymi intencjami.
I popełniałam błędy.
Ale takie jest życie.
Dobra.
Chcę się cieplej ubrać.
Przegrywasz i się uczysz.
Ale mam jeszcze wiele do zaoferowania.
Wiedziałem, że za to zapłacimy.
Mam nadzieję, że to nie koniec Bravo.
I tak wygramy, choćby nie wiem co.
9 GRACZY
WYKLUCZONY
WYKLUCZONA
WYKLUCZONY
TYLKO JEDNA ZASADA
WYKLUCZONA
MUSZĄ BYĆ CZĘŚCIĄ DRUŻYNY
WYKLUCZONY
WYKLUCZONA
ŻEBY WYGRAĆ MILION DOLARÓW
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
DZIEŃ 22 – POCHMURNO, 10.37 – 2°
Zostały dwie drużyny.
- Niesamowite. - Alphy nie ma.
Matka natura cię złamie.
Bravo pewnie już ogołociło Alphę.
Zasada miłości i wojny.
Tak. Kusi mnie,
by iść na rekonesans i zobaczyć, jak im idzie.
To daleki spacer.
Nie marnowałbym energii.
Będziesz wyczerpany.
Ale czy to jest tego warte?
Nie sądzę.
Czy to da nam jakąś przewagę?
- Jako zespół zdecydowaliśmy… - Pilnować własnego nosa.
Uprawiać swój ogródek.
To podejście drużyny Delta od początku.
Jasne.
Od początku mnie ciekawi, co u Bravo.
BUDOWLANIEC
Chciałabym znać ich morale i siłę.
Wyglądają na pełnych energii?
Są wyczerpani?
To gra i trzeba grać.
Myślę, że te informacje mogłyby okazać się cenne,
ale cała drużyna była przeciwko mnie.
Jestem nowy w tej drużynie
i nie jestem decyzyjny.
Jeśli chcesz się przejść, to idź po wodę.
Tak.
Cóż, Emily odeszła.
Śpi w cieple i je świeże bułeczki.
- Tak. - To lubi.
- Emily jest bystra i inteligentna, ale… - Tak.
…jej nadmierna analiza wszystkiego zabierała dużo czasu.
Straciliśmy przez to sporo rzeczy.
Jej pomysł zbudowania tratwy był super.
Wiedziałem, że bardzo się przyda
w szukaniu zasobów i jedzenia.
Ciężko było patrzeć, jak ją tracimy.
WŁAŚCICIEL ŁODZI IMPREZOWEJ
Ale jest jak jest.
- Przebolejemy to. - Zrobimy kolejną.
- Zbudujemy nową. - Pójdziemy do Alphy po paletę i boje.
Zabierzemy resztę ich zasobów ze zrzutu,
i przyniesiemy tu przed przypływem.
Po uratowaniu Emily opowiedziała nam…
TECHNIK POLA NAFTOWEGO
…o zasobach na wyspie między Deltą a nami.
Na środku wyspy rośnie jabłoń.
Widziała też głuszca.
Moglibyśmy zjeść dobre mięso ptaka.
Ruszamy do Alphy.
- Do zobaczenia. - Pa.
- Pa, Bri.
Chodźmy.
Prowadź, Drakeski.
Drużyna Bravo idzie na południe opróżnić obóz Alpha,
ale przypływ wzbiera szybko.
Muszą przejść pięć kilometrów w obie strony w niecałą godzinę,
zanim przypływ całkowicie zanurzy brzeg i zaleje ścieżkę.
Jestem taki głodny.
Zeżarłbym konia z kopytami.
Zacząłem czuć narastający głód.
Byłem coraz słabszy.
Muszę coś zjeść.
Szlag.
Brak węglowodanów i tłuszczów daje nam się we znaki,
zwłaszcza przy wymagających aktywnościach.
Te drzewa będą trudne.
Będzie ślisko.
Przejdź przez pień.
Niesienie palety będzie mordęgą.
Powrót będzie wariacki.
I przypływ narasta.
Pływ nie jest dziś dla nas korzystny.
O rany.
Cholera, Sammy, ledwo stoję na nogach.
Wiem, stary, ja też.
Dobra.
- Nie potrzebujemy pudła ani skrzyni. - Nie.
Dobra.
Raz, dwa, trzy.
Może rozłożyć sieć, włożyć wszystko do niej i związać?
- Tak. - Włożymy tu wszystko.
Jak w połowach siecią.
Spróbuję nieść paletę.
- Robię węzeł pielęgniarski. - Tak.
Ciągnij.
Jest ciasny.
Chcę wody.
- Najtrudniejsze przed nami. - Tak. To było najłatwiejsze.
Wiem, że czas nagli, ale…
Tak jakby.
Tak. Albo przypływ nagli.
Przypływ szybko narasta.
Musimy się spiąć i nie robić przerw,
bo trzeba wracać tak szybko, jak się da.
To będzie masakra, chłopaki.
Chodźmy.
Przeniesiemy to
i odpoczniemy.
Wygramy.
Zaszliśmy daleko.
Świetnie nam idzie.
Świetnie.
Znalazłem muszlę przegrzebka.
Pierwszą, odkąd tu jesteśmy.
Przyda się na tackę do soli albo…
na bikini… Nie wiem.
Jasne, stary.
Świruję już.
Muszę się przemknąć.
Tak. Proszę.
Dobra.
Delta koncentruje się na trosce o obóz i przetrwaniu.
Wszyscy oszczędzamy kalorie i czekamy na rozwój wypadków.
Muszę się uczesać.
Ale nie wiem, czy do końca…
się z tym zgadzam.
Więc będę proaktywny
i zobaczę, jaka jest sytuacja
i jakie możliwości przede mną stoją.
Dobra.
To dużo bardziej męczące, niż myślałem.
Nie jest lekkie.
Nie jest.
Szlag.
Widzę Bravo
Widzę, jak chodzą po drugiej stronie zatoki.
Nie wiem, co się dzieje,
ale wygląda na to, że coś robią.
Ożeż ty.
To była udręka.
Wiedziałem, że będzie ciężko,
ale nie, że aż tak.
Ale miło.
Obserwowałem Bravo,
Widziałem boje i inne.
Bardzo słabo,
ale widziałem, jak podnoszą paletę.
Widziałem ją całą.
Rozpoznałem ją.
Potem zobaczyłem kolor boi.
Nie martwi mnie Bravo.
Mnie też nie.
Rozumiem cię, ale dobrze nam idzie.
Dajemy sobie radę.
Nie obchodzi mnie Bravo.
Skupiamy się na sobie.
SZEF KUCHNI
Żywimy się, ogrzewamy, pilnujemy naszych spraw.
Lubię rywalizację i muszę wiedzieć, że mam przewagę.
Dlatego martwię się,
że Bravo może coś knuć.
Próbuję nas przygotować.
Chcę, żeby moja drużyna była przygotowana na wszystko.
Niestety Delta wyraźnie pokazała, że ich to nie obchodzi.
Zacząłem mówić o Bravo, bo chciałem, żebyśmy byli przygotowani.
Joey, pilnujemy własnego nosa.
W ten sposób wygramy.
Cholera.
Jest za zimno, by być na zewnątrz.
Coraz wcześniej robi się ciemno.
Dopiero siódma, a my już w łóżku.
Nie znoszę tego.
Drake.
Mamy tam chorą Bri.
O mój Boże.
Staram się nie zwymiotować.
Będziemy robić swoje: oszczędzać kalorie, spać, jeść…
I powtórka.
O mój Boże.
DZIEŃ 23 – POCHMURNO, 9.45 – 4°
Wczoraj byłam chora.
W środku nocy wstałam i pomyślałam: „Zaraz zwymiotuję”.
Wyszłam, rzuciłam się na ziemię i zaczęłam zwracać.
Coś strasznego.
Choroba tu jest dziesięć razy gorsza niż w domu.
Złóżmy tratwę i…
- Tak zróbmy. - …cieszmy się dniem?
Dobra, do dzieła.
Nie chcę odpoczywać, gdy inni…
ciężko pracują, bo trzeba tu przetrwać.
Ale moje ciało potrzebuje odpoczynku i kalorii, by wyzdrowieć.
Budujemy ją tu na żwirze?
Może na tych skałach?
Tak.
Dobra.
Potrzebne nam gałęzie?
Tylko na wiosło.
Znajdę jakąś dobrą.
Mojej drużyny nie interesuje drużyna Bravo.
Chcą się tu zaszyć na długo.
Ja nie chcę tu długo być.
Chcę wiedzieć, że mam przewagę.
A jeśli nie, to chcę ciężej pracować.
Zacznijmy więc porównywać obozy.
Myślę, że można wygrać tylko dzięki dobrej strategii,
mając dobry plan i wiedzę.
Jeśli nie masz strategii na wszystko, to nie masz żadnej.
Są tam.
O nie.
Widzę, że Bravo coś robi.
Szykują się na tratwę.
Dobra.
Gramy dalej.
Chyba mamy coś do zrobienia.
Jesteśmy gotowi.
Musimy ją nazwać.
„DD”: Demontaż Delty.
Chłopaki i pani.
Tak?
Poobserwowałem Bravo
i jestem pewien, że budują tratwę.
- Na pewno. - Dwie palety czy jedna?
Widziałam, jak podnosili jedną.
Było tam chyba trzech facetów.
Joey ma obsesję na punkcie Bravo.
MECHANIK
Ciągle się zastanawia, co się tam dzieje.
Joey nie skupia się na celu.
Chodzi o przetrwanie.
Wątpię już, czy powinien tu być.
Ma obsesję na punkcie Bravo…
MODELKA
…ale naszej piątce dobrze idzie.
Jemy codziennie. Jedliśmy jeżozwierza.
Chcemy trzymać się obranego kursu, by robić swoje.
Budujemy dziś tratwę?
Ja wrzucam na luz.
Nie marnuję energii.
Odpoczywam.
Nie ma pośpiechu.
Nie da się przyspieszyć, oszukać czy pokonać tego procesu. On wymaga czasu.
Okropnie się czuję.
Strasznie boli mnie głowa.
Szlag, coś jej jest.
Naprawdę?
Boże.
Przykro mi, Bri. Chciałbym ci pomóc.
W porządku.
Bri okazała się bardzo cenna.
Pomagała nam znaleźć małże do jedzenia,
kopała, ciężko pracowała.
Ale chyba z nią kiepsko i bardzo jej współczuję.
To źle, stary.
Bardzo źle.
Trochę się martwię, że wróci do domu.
Nie mówię, że to udaremniłoby nam zwycięstwo, ale to byłby cios.
Boże.
Cholera.
Co się dzieje?
Bri jest chora jak diabli.
- To niedobrze, Bri. - Tak.
Rzygałaś?
Trochę.
Najpierw było ci mdło, a teraz boli cię głowa od wymiotowania?
Tak.
To ból od odruchów wymiotnych.
Tak.
Cholera.
Szlag.
Oby ci przeszło.
Bri nie wygląda dobrze.
Potrzebujemy jej pomocy.
O mój Boże.
Ale jeśli to potrwa, nie wiem,
czy starczy jej sił, by dać radę
w sytuacjach wymagających wytrzymałości.
SURWIWALOWIEC
I to w tym zimnym klimacie.
Masz czerwoną twarz.
Idąc do nas, piła wodę z kilku różnych strumieni.
Może się nią zatruła.
To niepokojące.
Jeśli byłaby fizycznie niezdolna do gry, to koniec.
Bri poprosiła o diagnozę medyczną.
Jeśli konieczne będzie leczenie,
zostanie wydalona z gry.
Dzień dobry, Bri.
Dzień dobry.
Jak się masz?
Cały czas miałam nudności.
Mam uderzenia gorąca,
a po obudzeniu miałam zawroty głowy.
Powiedz mi, co piłaś.
Wodę.
Gotowaną wodę?
Nie zawsze.
Picie skażonej wody to ryzyko lamblii…
15 DNI TEMU
Mogę się od tego rozchorować.
…zakażenia pasożytami jelit, które może wywoływać objawy typu silne nudności,
ból brzucha i zmęczenie nawet kilka tygodni po zarażeniu.
Dobrze, więc trochę mnie to martwi.
To czerwona flaga.
Zostały dwie drużyny i wierzę,
że zmierzam w kierunku wygranej z Bravo.
To przerażające. Nie chorowałam tak wcześniej.
Nic nie mam, żeby się zregenerować
i nie wiem, kiedy wydobrzeję.
W takim środowisku to dziesięć razy trudniejsze.
Po przeprowadzeniu podstawowych badań
zespół medyczny ustalił,
że funkcje życiowe Bri są w normie,
a jej stan stabilny.
Ludzie są tu, by rywalizować i wygrać część miliona dolarów.
Dałyby mi one większe poczucie bezpieczeństwa,
ale czuję się coraz gorzej.
To okropne.
Wiecie, że jestem chora.
- Wniosę dużo mniej, niż bym chciała… - Tak.
…do prac, które pomagają nam przetrwać.
Nie mogę pracować na pełnych obrotach.
Tak.
Więc…
- Tak. - Kiepsko się czuję.
Wyglądasz kiepsko.
Twój wyraz twarzy między dziś a pierwszym dniem, gdy cię poznałem…
Tak.
Jesteś radosna z natury, ale teraz nie widać w tobie radości.
Dzięki.
- Chcę tylko poczuć się lepiej. - Tak.
I myślę, że lepiej odejść teraz,
bo nie wiem, kiedy poczuję się lepiej.
W porządku.
Mam ściśnięty żołądek.
Podjęłam decyzję.
Tak, powinnaś odejść.
Przykro mi, że was zostawiam.
Wiem.
- Dobra, zróbmy to. - Dobrze
Sytuacja, gdy decyduję się odpalić flarę ze względu na zdrowie,
jest bolesna.
Wielkim wydarzeniem tej gry było odejście z obozu Charlie,
przejście całej tej drogi do Bravo
i zostanie przez nich przyjętą.
Moi koledzy bardzo mnie wspierali
i chcą, żebym był cała i zdrowa.
Nie chcą widzieć mnie w coraz gorszym stanie.
Czas odejść.
Coś słyszałem.
- Co? - Usłyszałem strzał.
- Nic nie słyszałeś. - Ja też nie.
- Słyszałem coś z tej strony. - Ja nie.
- Strzał? - Nic nie słyszałem.
Ja też nie.
Straciliśmy dwie graczki i zostało nas trzech.
Taka jest gra.
Im więcej ludzi zrezygnuje, tym więcej pieniędzy w kieszeni,
ale mniej rąk do pracy.
Jesteśmy zmęczeni.
To kolejne brzemię.
Ale Bri ma poważne problemy.
Nie chcemy tego w drużynie.
Chcemy być najsilniejsi.
Więc wskocz na łódź i odpłyń.
Tyle w temacie.
- Pa, Bri! - Pa!
BRI BYŁA POD OPIEKĄ 36 GODZIN Z POWODU MDŁOŚCI I ODWODNIENIA.
I zostało trzech.
ZDIAGNOZOWANO U NIEJ I LECZONO JĄ TEŻ NA STOPĘ OKOPOWĄ.
Trzech amigos.
DZIEŃ 24 – POCHMURNO, 11.15 – 1°
Budujemy dziś tratwę?
Możemy uruchomić tratwę.
Jaki tego cel?
Wypłyniemy i będziemy łowić ryby?
Po to chcemy ją zrobić?
Chcemy być przygotowani na Bravo.
Widzę, że irytują się, gdy mówię o Bravo.
Ale może wydarzyć się coś,
co będzie wymagać podjęcia działania,
może z użyciem tratwy.
To może być cokolwiek
i powinniśmy cały czas brać to pod uwagę.
Troszczę się o drużynę.
Mamy dać z siebie wszystko.
Więc nie odpuszczę tematu.
Coś do rozważenia.
Lepiej ją mieć i nie potrzebować,
niż potrzebować i nie mieć.
Dokładnie.
Macie temat pod kontrolą.
Mogę iść na polowanie?
Śmiało.
Budowałem tratwy z palet z kolegami, by pływać po kanale.
Robiliśmy je z durnych rzeczy.
Z czegokolwiek, co nie tonie. To proste.
Tak.
Więc dzisiaj tratwa?
- Tak. - Tak.
To chodźmy.
Do dzieła.
Dno musi być jak najlżejsze.
Dobudujemy boki i zrównoważymy je.
Potrzebujemy
trzech długich pali.
Dorastałem w Luizjanie, znam bagna,
żeglowałem po zalewiskach i jeziorach całe życie.
Przetestuję tę wiedzę i pomogę w budowie tratwy.
Pal będzie wystawał jakieś 60 centymetrów.
Po 60 centymetrów z tej, z tej i z tej strony.
To zapewni spławność.
Martwi mnie tylko, że mogą się wygiąć,
bo te z cienkiego drewna nie są masywne.
O jakich palach mówisz?
A o jakich ty? To twój…
Każdego rodzaju. Jakieś solidne.
Tak.
Zawijamy boje w siatkę.
Ale sieć może…
- Zależy, jak zwiążesz. - Tak.
Joseph jest bardzo skupiony,
ale Eric z łatwością potrafi skomplikować rzeczy.
Pale będą na pontonach.
Grubość?
Idealnie.
- Poszukasz pali? - Mogę.
To prawie wszystko.
Jeszcze wiosło.
Najpierw musi płynąć.
To najmniejszy problem.
Chcę płynąć i być bezpieczny.
Ma być stabilna, żeby się nie wywróciła,
bo to pewnie ja będę nią pływał.
Ma być bezpieczna.
Myślisz, że to odpowiednie nacięcie?
Tak, lina w nie wejdzie.
Natniemy je w poprzek, żeby było miejsce dla liny?
Tak. I mocno je zwiążemy.
Mam kilka patyków. Jak myślicie?
Nie.
Mogą się przydać.
Wyglądają na cienkie.
- I na spróchniałe. - One stały.
Ze stojącego posuszu.
Gdy pracujemy w zespole, te przepychanki i utarczki wydają się bezpodstawne.
Ściąłem je.
Przynieś jeszcze kilka, proszę.
To mnie zbija z tropu.
Joey!
Zdarza się, stary.
Wszyscy są tacy wrażliwi.
Nie przyjechałem tu odpocząć.
Przyjechałem wygrać grę.
Rozłożę tę skrzynię na części, by zrobić wiosło.
Każdy ma na to swój sposób.
Mój może być inny niż członków mojej drużyny.
To też mnie martwi, bo…
Eric, nie martw się tyle.
Do wiosła jeszcze daleko.
Ale ja…
chcę zrobić wiosło.
- Dobra. - Użyję na nie tej skrzyni.
Jeśli chcesz, to zrób, ale musimy najpierw ustawić łódź.
To właśnie robicie, ja zrobię coś innego,
żebyśmy załatwili dwie rzeczy naraz, zamiast tu stać.
Jak ważne jest teraz wiosło?
Będzie ważne.
Będzie ważne, ale nie jest.
- Nie skończyliśmy… - Zróbcie to sami. Idę.
- Skończcie to. - Super, dzięki.
Spadaj.
Tak, idź się powściekać.
- Co? - Idź się powściekać.
Nie jestem zły. Masz się tylko odwalić.
Kazałeś mi spadać. Przywódca tak nie mówi.
Ja przewodzę w tle, ale czas zabrać głos.
Mam tego dość.
Mówię głośno, żebyś usłyszał.
- Miłej pracy. - Dzięki. Nie mów do mnie.
Ponieważ Eric próbował być liderem,
chciał zostawić swój ślad na tratwie.
Jednak nie trzeba wiele, by go zdenerwować.
Chciał być szefem i przejąć kontrolę nad sytuacją.
Ma gdzieś, że chciałem pomóc mu zbudować wiosło.
Niech zrobi je sam.
Gdy utknie na wodzie…
powiem: „Mówiłem ci”.
Wystarczająco dobre?
Nawet za dobre.
Położę to tak.
Myślę, że możemy to tak złożyć, podziurawić…
Zrobię kilka dziur.
Tak.
I to samo z tym płatem.
Tak, właśnie tam.
Ściągamy i ściskamy je.
Krótki wypad na drugą stronę?
Zdecydowaliśmy, że ja wejdę na tratwę.
Jest spora szansa, że skończę jak Emily, nie mogąc sterować ani manewrować pływem.
To by było niedobrze.
Skąd chcesz wypłynąć?
Pewnie gdzieś stąd.
- Z tych kamieni? - Tak.
- Masz. - Super.
Jedno alaskijskie wiosło.
Zrobione.
O tym mówię. Praca zespołowa.
Gotowy?
Zwińmy kawałek, żeby woda się nie dostała.
Co jest?
Widzisz helikoptery?
Słyszycie coś?
Helikopter?
- Tak. Ruszmy się. - Gra się zaczyna, chłopaki.
Jest helikopter.
Coś zrzucają.
Tak, coś tam wisi.
- Co jest grane? - Szybko!
No już, chodźmy!
Nie wiem, co to, ale to jakiś pakunek.
Jest daleko.
Oby coś do jedzenia.
Patrz, jak daleko to zrzucili.
Co widzisz, Drew?
Cholera, to łódź.
Jasne. Postanowiłem zbudować tratwę.
Czyli to była genialna decyzja.
Graczom zaoferowano sposób na przetrwanie.
Nie wierzę!
- Nowy cel, stary. - Na tratwę i ruszamy po łódź.
Do zatoki zrzucono dwie łodzie z wiosłami i pułapkami na krewetki
w równej odległości od linii brzegowych.
- Co widzisz? - Jakiś pakunek.
Paczka czeka na nas w zatoce.
Wygląda jak łódź.
Uwijaj się szybko.
Trzeba płynąć.
- Gotowe? - Gotowe.
Nie chcę być złośliwy, ale mówiłem ci.
Ojej.
Chłopaki, składamy.
Ten zrzut nie tylko da im narzędzia do zdobywania potrzebnego białka,
ale też dostęp do obszarów, których jeszcze nie zbadali.
To znaczy, że możemy łowić ryby.
Możemy też powęszyć w Bravo.
Chodźmy.
Płyńmy, nim się oddali.
Musimy zdobyć tę łódź.
To środek transportu,
sposób na zdobywanie jedzenia.
Jeśli dobrze wykorzystali materiały z pierwszego zrzutu,
zyskają przewagę w tym wyścigu.
Uważaj.
Super.
Jeśli dotrzemy do łodzi, a ich wciąż będzie pływać, zgarniemy ją.
- Dajmy ją tu. - Tutaj.
Podam ci wiosło.
Dobra.
Popchnijcie mnie, gdy wejdę.
- Dawaj. - Stopy do przodu.
Poziomuję cię.
Obserwujemy Bravo?
Tak.
Jeszcze stateczniki.
i szybko w drogę, żeby dotrzeć tam przed Bravo.
Nie wiemy, ile nas wyprzedzają.
Musimy ruszać.
Szybko.
Odepchnijcie mnie. Mocno.
Dobra, chłopaki.
Powodzenia, Drew!
Bravo płynie.
- Widzę tratwę. Patrz. - Bravo na tratwie!
- Dasz radę. - Do łodzi!
Wiosło się sprawdzi.
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
Widząc Bravo, powiedzieliśmy:
„Cholera, musimy płynąć,
bo Bravo nas wyprzedza”.
- Mamy drugi nóż, żeby to przyspieszyć? - Tak.
Martwię się, że ukradną naszą łódź.
- Tak, płynie. - Płynie z tamtym prądem.
Wykorzystam ten prąd i odpocznę.
Musimy płynąć.
Doskonale. Płynę, jak powinienem.
Chyba zrobione. Gotowy?
Tak, dawaj.
Szybko.
Gdy przygotowujemy się do wodowania,
trochę się denerwuję, ale mam twarz pokerzysty.
- To może wszystko zmienić. - Oby.
Stary, on płynie.
Jest tam mały prąd na środku.
Poniesie cię do łodzi.
Gdy wejdę na naszą, wezmę łódź Delty,
bo to będzie dla nich duży cios.
To doskonała okazja.
Gotowy?
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
Jesteś na zalewisku, stary.
- Tak! - Wszystko zależy od ciebie.
Słyszysz te krzyki?
Tak!
Są na wodzie.
Powoli i spokojnie.
- Płynie. - Płynie.
Dawaj, skarbie.
Prąd zrobi resztę.
Tak.
Dobrze, stary.
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
Dasz radę, Drewski!
Jedziesz prosto na nią.
Przyholuj ją do domu!
Drew wyprzedza Deltę.
Musimy wziąć łódź i płynąć w ich stronę.
Jeśli dostali łódź, musimy ją wziąć.
Mając obie łodzie, jesteśmy mistrzami.
Koniec gry.
Jedna łódź na drużynę to równe szanse.
Nie ma reguły zabraniającej wzięcia obu,
podwojenia swoich zasobów
i zostawienia przeciwnikowi ograniczonych źródeł pożywienia w zimie.
Zacząłem panikować.
To głęboka woda i długa droga.
Najbardziej bałem się popełnić błąd,
jak upuszczenie wiosła
lub błędne ocenienie pływu i położenia.
Przeoczając go, musiałbym płynąć pod prąd.
Gdy czułem niepokój, zamykałem oczy…
odmawiałem modlitwę…
i zaczynałem wiosłować.
Patrzcie, jak odpływa.
Dawaj!
I raz!
I dwa!
Skupiałem się na prądzie i celu.
Prąd był jak…
Z brzegu na taki nie wyglądał,
ale był bardzo silny.
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
Daj mi siłę.
Chcę dobić do prądu.
Przemierzyłem bagna i zalewiska Luizjany.
Dokonałeś tego, przetrwasz wszystko.
Musimy się ruszać.
Uderzy w ten prąd. Patrz.
Uderzy i popłynie.
Bravo ledwo się rusza.
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
Wygląda podejrzanie.
Węzły się rozwiązują.
- Wiosło się rozpada. - Boże.
Wiedziałem, że tak będzie.
Kiepska jakość.
Boże, spójrz na to.
Już po wiośle.
Dziękuję, Boże.
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
Jestem wdzięczny.
Odpływam trochę dalej, niż chcę.
Płyń w prawo, inaczej ci się wymknie!
Staram się.
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
Zaczyna się oddalać.
Pospiesz się, bo cię zniesie!
Przypływ szybko wzrasta,
tworząc bardzo silny prąd, coraz trudniejszy w nawigacji.
Skoncentruj się! Dalej!
Ta cholerna łódź odpływa.
Patrzę na bąbelki w wodzie, by określić, jak daleko posuwam wiosłem.
Płynę może 20 - 30 cm z każdym uderzeniem wiosła.
Jest coraz gorzej i prąd wciąż mnie znosi.
Wydaje się, że jestem blisko łodzi,
a tu nagle ją mijam.
Tu jesteś, skarbie.
Już prawie.
- Jest silny. Da radę. - „Aporter”.
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
Poluje i przynosi.
Tak.
Nie mogę.
Dalej, Drew!
Już prawie!
Patrzę, a tu druga drużyna chlapie jak…
Przykro mówić, ale dzięki Bogu to nie ja.
Opuściłem głowę, by odpocząć…
PRĄD
…a gdy spoglądałem w górę, łódź była coraz bliżej.
Joseph jest przy łodzi.
Tak, skarbie!
Tak!
- Tak! - Tak!
Dziękuję, Boże.
Kiedy wpadłem do łodzi,
moja dusza wróciła do ciała.
Pomyślałem: „Naprawdę mi się udało”
Dalej, bierz ją!
Jest za daleko.
Wiosłuj!
Teraz nie interesuje mnie łódź Delty.
Musimy się martwić o naszą łódź płynącą po zatoce.
To jego ostatnia szansa.
Użyje nóg.
Steruje nogami.
- Jest w wodzie? - Jest w wodzie? Nie wierzę.
- Jest w wodzie. - Już po nich.
- Mogę? - Jest w wodzie, wiosłuje nogami.
Daj spojrzeć.
O nie, niedobrze.
Niedobrze.
Nie ma za dużo czasu.
O mój Boże.
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
Dawaj!
Boże, co za piekło.
Jestem wykończony.
Chcę wygrać.
Nie mam już siły.
Jest zmęczony.
Pewnie ma lodowate dłonie i stopy.
Wyjdź z wody, głupcze.
Płynie dalej. Nie dotrze do łodzi, spójrz.
Oddala się. To koniec.
Nie ma już sił.
- Dasz radę, Drew. - Popłynę do tamtego brzegu.
Przyjdźcie po mnie.
- Rezygnuje. - Zaniosę mu suche ubranie.
O rany.
Cholera. Patrz, jak jest daleko.
ODLEGŁOŚĆ DO ŁODZI
To koniec.
CIĄG DALSZY
Co to jest?
Chyba nawiążemy pierwszy kontakt z drużyną Bravo.
Jesteśmy młodzi, wysportowani, przemy do celu.
Chcemy wygrać za wszelką cenę.
Zlinczowaliby cię za coś takiego.
Wyluzuj.
- Bądźcie twardzi! - Czekaj!
Cholera, tonę!
Chodźmy!
Co dla nas masz?
Coś zrzucili.
Tak, zrzucili.
„To wasza ostateczna drużyna? To wy decydujecie”.
W DWÓCH KOŃCOWYCH ODCINKACH…
Trochę nas martwi twoje zdrowie, Sammy.
Myślę, że mogę się spiąć i nie rezygnować.
Szybciej, chodź!
Jesteś zmęczony.
Nie czuję nóg.
Nie niosę cię przez dwie rzeki po to, żebyś zwalniał.
Jest milion do wygrania!
Podjąłeś tę decyzję.
Dochodzę do punktu zwrotnego.
To jak tykająca bomba zegarowa.
A jeśli Kucyk popłynął do Bravo?
Przyda się wam pomoc?
- Musieliby być naiwni. - Żeby się nie skapnąć?
Nie chcę go już w drużynie. Mam dość.
Odpalę flarę, jeśli do tego dojdzie.
A niech mnie.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska