Esta serie está baseada en feitos reais.
Porén, algúns personaxes, nomes, acontecementos, localizacións
e conversas son ficticios para fins dramáticos.
Síntoo.
O que non é ficción é que ao meu fillo,
con 15 anos, receitáronlle OxyContin.
Viviu moitos anos sendo adicto.
E con 32 anos, morreu,
soíño á intemperie no aparcadoiro dunha gasolineira.
E estrañámolo.
Que hostia é iso?
Señor, non faga iso!
- Xa o teño. - Déixeme a min, señor.
Hai 220 detectores de fume na propiedade.
- Non podo durmir. - Señor!
- É un día importante. - Meu Deus.
- Síntoo. - Preciso descansar.
Síntoo moito. Por favor, déixeme a min.
O doutor Richard precisa descansar.
Por que pasa isto? Cámbiolle as pilas unha vez ao mes.
Ben feito.
- Poñerei un novo. - Bo traballo, tranquilo.
Non te preocupes, ti limpa este desastre.
E poderías comprobar o resto?
Si, señor.
COCHE N.o 049
Grazas por vir, señora Flowers. Significa moito.
Son Brianna Ortiz e este é o meu socio, Bill Havens.
- Un pracer. - Que tal?
- Chámolle Edie? - Señora Flowers.
Por suposto. Tivo un bo voo?
- Tiven. - Todo ben co...?
Déixate de lerias.
Sei que intentas ser amable, xa me dei conta. Grazas.
- Vexo que trouxo a súa... - Si, cambiei o voo para o das 7:15.
Quero ir á casa.
Temos cinco horas, aproveitémolas.
- A onde imos? Xenial. - Ao final do corredor.
Que queredes saber?
Poñémonos agora co tema. Á dereita.
- Benvida. - Xenial.
Ola. Queda sentado.
Moi ben.
Como xa saberá,
estados, cidades e condados demandan a Purdue Pharma
por comezar unha epidemia de opiáceos.
Levaríanos décadas resolver os centos de demandas,
así que unificamos as demandas nun único caso
que cremos que impartirá xustiza.
Xustiza. Vale.
Non podemos revivir xente, pero podemos facer que paguen.
Logo non é xustiza, é pagar.
Por que me precisades?
Podedes pensar nunha cantidade.
Escollede a cantidade que queirades, eles págano, e dicides que gañades.
Isto resultaralle frustrante,
e sei que o pasou mal, pero agora é distinto.
Podemos ser optimistas co resultado.
Por que está aquí?
- Parece que non quería vir. - Fixen unha promesa.
Tedes acceso aos arquivos.
Vistes o que eu vin.
Vimos, mais temos algunhas preguntas que facerlle.
Comecemos coa primeira.
Como pensa que chegamos aquí?
Que penso?
Que me facedes perder o tempo.
E o voso tamén.
Sei como acaba isto. Xa pasei polo mesmo.
Pode dicir o seu nome?
Señor.
Richard Sackler.
Está aquí para testificar no caso civil
contra Purdue Pharma, fabricante de OxyContin.
Doutor Sackler, é consciente diso?
Iso teño entendido.
Interrogastes a Richard Sackler?
Que conste en acta que a presenza do doutor Sackler
é voluntaria.
Como o conseguistes?
Ben, pode comezar.
Díxenllo, as cousas son distintas.
Imos polos peixes gordos, non por calquera mandado.
Mais precisamos a súa axuda.
Estaba...
Sentouse aquí?
- Preciso outra cadeira. - Como?
Outra cadeira.
Podes sacar esa cadeira de aquí?
Grazas.
- Vale, se precisa un momento... - Non.
E agora que?
Cando escoitou falar de OxyContin?
En 1998, por un aparato de raios X en Hillsville, Virxinia.
HILLSVILLE VIRXINIA
Sinto a espera, señora Flowers.
Que lle sucede?
Bos días, doutor. Preciso ver o GE 4225 de raios X.
- Precisa unha radiografía? - Non.
Deixe de escribir, non son paciente.
Moi ben.
Só podía chamar a súa atención cunha cita,
e agora que a teño,
son Edie Flowers.
Son investigadora da fiscalía dos EUA en Roanoke.
Parte do meu traballo é localizar doutores
que lle cobran a Medicaid por intervencións non realizadas.
Iso é fraude, non só a Medicaid, senón aos contribuíntes do país.
Antes de que me mire así,
fágame caso cando lle digo que o que máis lle convén
é que me ensine o aparato de raios X.
Por favor e grazas.
Ai, mimá. Si, vale.
Aí está.
Non fixen nada malo.
Facturou a Medicaid 50 radiografías cada día durante 30 días.
Non 49 nin 51.
E a 107 dólares cada radiografía,
esta clínica, que é súa, gañou 160 500 dólares.
Preciso avogado?
Para que? Se non fixo nada malo.
- Devolvereino. - Vaimo devolver?
A quen sexa, devolvereillo.
Escoite, non podo perder a miña consulta por isto. Por favor.
- Haberá algunha saída. - Cooperar.
Vale, cooperarei.
Preciso as facturas dos últimos dous anos
e os arquivos dos ordenadores,
e se hai algo que deba saber, calquera cousa,
é mellor que mo diga agora, porque se o descubro,
as cousas empeorarán moito.
Debo saber algo máis?
- Non. - Seguro?
Non. Non hai nada.
Nada, prométoo.
A ver eses arquivos.
CAROLINA DO NORTE
Ao comezo, só escoitabas falar de OxyContin
se Purdue mandaba a alguén falar cun doutor...
Chevy lista. Báixaa de aquí.
...e tiñas a mala sorte de saír ferida.
Bule un pouco, oh.
Si!
Eh, bo día.
- Xantando. - De improviso, non?
- Dende logo. - Que comedes?
Bocadillos de salame.
Hai que cambiarlle a roda de reposto.
Queda iso. Baixade a Chevy do elevador.
- Acabade a comida, cona. - Poñémonos agora.
Bo traballo. Comezastes xenial hoxe.
Pero que hostia?
Ty!
Eh!
Eh! Dálle brío!
Levas unha hora sen facer nada.
Apareceron todos estes motores e non sei que facer con eles.
Isto non é un cemiterio de coches.
Mete os motores no lixo. Precísote no taller.
- Xa vou. - Céntrate.
- Si, vale! - Dálle.
- Confío en ti. - Eu tamén confío en min.
Mike, perdoa por facerche esperar.
Logo acabamos.
Grazas por esperar.
Entra.
- Ola. Mike quere marchar. - Ola, Mike.
- Ei! - Ola!
- Vale, son... - Quen é?
En total, 167.
Si. Espera.
As cousas non van ben na tenda, non me fas un desconto logo?
- Sen problema. - Desconto?
Si, é que... Sabes que me deixou Maggie?
Contra!
- Non o sabía. - Si, levou todo menos o camión.
- E quedou coa casa. - Si?
Levou o can e fixo que me atacase cando fun coller os zapatos.
Sabes Rhonda a que traballa en Chevrolet?
- Sei. - Non a de recepción.
Deixoume por esa.
Vale.
- E que? - Iso foi moi forte.
- Un desconto a Mike? - Veña, ho, está triste.
Descontos emocionais.
- Non o vexo. - Pneumáticos Kryger.
Vaia, xenial. Moitas grazas. Vale.
Que?
Chegou o teu chisme ese das rodas de Italia. Acaba de pasar por aduanas
- e entregarano hoxe ás cinco. - Italia. Xenial.
Canto nos custou?
Uns oito dos grandes.
Oito mil dólares?
Es ti o que quería unha desas boas de Italia.
Eu nin sei que fai.
Amor, inda que eu queira algo de 8000 dólares
non significa que teñas que compralo.
Estás de broma? Estarás de broma.
- Vouche dar unha... Miña nai. - Ti levas as contas.
- Si? - Voute matar.
Non nos gusta a universidade.
Nada de universidade.
Aló van os cartos da universidade.
- Vale. - Papá é malo.
- Quérote. - Ti vai e atende ao teu.
Isto tiña que estar listo onte, rapaces.
Sacádeo, está listo.
A cona que o fixo.
- Saca iso! - Por que?
- Veña. - Escoita.
- Ando ás voltas. - Si, exacto.
- Deixa de pintar a mona. - Glen.
Sabes como saúda un T-Rex?
Déixate de lerias. Para.
PNEUMÁTICOS KRYGER
- Para. - Sabes como come un T-Rex?
- Fai... - Sae de aí, hostia.
Veña, apaga iso.
Apaga...
- Eh, apágao. - Non te escoito.
Apágao! Acabouse.
- Sae. - Veña, meu.
- Só pinto a mona. - Fóra.
- Podo facelo. - Deixa de pintar a mona.
- Aviseite antes, non si? - Avisaches, si.
Vale, e que pasou?
Nada. Pintas o parvo.
- Apaga iso e vai para o taller. - Xa quitei a música.
Merda!
- Hostia! - Estás ben?
Que pasou?
Caeu... E o rotador... E caeu.
- Glen, síntoo moito. - Hostia puta!
Podes erguerte? Cólleme do ombreiro.
- Teño algo nas costas. - Vale.
- Intenta erguerte. - Inténtoo.
Síntoo moito.
- Só pintaba a mona. - Amodo.
- Non quería tirarte. - Un, dous, tres, xa.
- Hostia puta! - Para!
Vai chamar unha ambulancia.
Mi madriña.
As miñas costas. Hostia puta.
Retractor.
Seguinte.
Succión. Ese é o ligamento danado.
Vale, xa está fóra. Ese é o fragmento do óso.
Falei co teu cirurxián. Dixo que foi todo un éxito, saíu perfecto.
- Agora... - Xenial.
Atención.
Agora para saír da cama precisas estas medicinas.
Vale? Atende. Toma o relaxante muscular.
Aí tes.
- O esteroide para a inflamación. - Vale.
E o Vicodin para a dor.
Grazas.
- Con comida? - Si.
Schnitzel de porco!
Vale.
Vémonos a semana que vén na revisión.
Si, o 25.
Glen, fixéchelo ben. Todo vai saír ben.
- Grazas, doutor Hartman. - Abur.
Richard colleu confianza con infinidade de clientes,
xente con dor
e xente que só quería mellorar.
Intenta levantar os dous pés á vez.
É máis difícil, máis avanzado. Aguanta.
Respira. De novo. Inspira, expira.
- Baixa as pernas un pouco. - Que horror.
Por que doe tanto?
Os músculos estíranse ao faceres iso.
Relaxa. Moi ben. Imos probar algo distinto.
- E 90 graos, aguanta. - Amodo.
E agora báixaas un pouquiño, amodo.
E respira.
- As costas no chan. - Vaia puta merda.
- Empuxa as mans. - Non podo.
Vale, sei que te frustras, pero xa o tes.
Estalo facendo moi ben. É un proceso longo.
Xa.
Vin moitos casos coma o teu,
e tes que saber que é algo co que tes que vivir, vale?
Vale.
É a túa nova realidade. Levanta os xeonllos.
Cinco máis, veña.
- Arriba. Cinco máis. - Vale.
Isto non é unha pastilla que matou a moita xente.
É máis ca iso.
Non. Esta cousa, esta praga
comezou cando alguén nesa familia
se decatou de que a forma de gañar diñeiro na medicina era con vendas e márketing.
E con mentiras.
- Fala de Arthur Sackler? - Si.
Arthur Sackler comezou todo isto.
Era un psiquiatra nos tempos da revolución farmacéutica.
Daquela, a saúde mental tratábase cunha lobotomía.
Pero as lobotomías só se fan unha vez.
Non se repiten clientes.
Arthur deuse conta de que cunha pastilla tería un cliente para toda a vida.
Comercializou a nova pastilla...
Unha lobotomía en bote.
Resulta que era mellor vendedor ca médico,
así que comprou dúas cousas:
unha empresa farmacéutica
e a maior axencia de publicidade médica do país.
Sabía que o márketing era o futuro das pastillas
e tocoulle o premio gordo cando conseguiu o contrato con Valium,
e crearon así o primeiro fármaco supervendas do mundo.
O fármaco que precisabas.
Logo fíxose rico e quería que todo o mundo o soubese.
Comprou arte antiga e luxosa.
Puxo o seu nome en museos, escolas e hospitais que aceptasen o seu diñeiro,
e todos aceptaron.
Coido que iso o fixo sentir inmortal.
Para el, o legado érao todo.
Sackler!
FELICES FESTAS OS SACKLER
O legado facíao ser prepotente coa súa familia,
e coma en moitas familias moi ricas,
non lle daba chegado a súa morte.
Non debían esperar moito.
- Perdoe. - Si?
Quero falar cun doutor.
Señor, antes ten que darnos os seus datos.
O 26 de maio de 1987, foi el só a urxencias
do Hospital Presbiteriano de Columbia e dixo:
Son o doutor Arthur Sackler. Estame dando un infarto.
Teño bloqueada a arteria descendente anterior esquerda.
Preciso unha anxioplastia con globo ou non sobrevivirei.
Vale, comecemos dende o principio. Señor?
- Son o doutor Arthur Sackler. - Volva aquí, señor.
Estame dando un infarto.
Teño bloqueada a arteria descendente anterior esquerda.
Preciso unha anxioplastia con globo ou non sobrevivirei.
Señor, cálmese un momento.
Señor? Onde está? Señor? Enfermeira!
Preciso axuda aquí.
Non perdades o tempo.
Teño bloqueada a arteria descendente anterior esquerda.
- Preciso unha anxio... - A ver que di o electro.
Non perdades o tempo. Facede o que vos digo.
Moi ben.
Vaia, parece... Eh, tiña razón.
Si, sempre teño razón, hostia.
Ai, non.
Hora da morte: 19:58.
Arthur creou un negocio farmacéutico moderno
e gañou millóns para a familia, pero foi o seu sobriño, Richard,
quen desatou o monstro...
Por aquí, doutor Sackler.
...e gañou miles de millóns.
Levoulle dez anos,
pero... coido que o legado que lle deixou Arthur a Richard
foi o comezo de OxyContin.
E agora que Arthur xa non estaba no mapa,
Richard tiña un plan.
Porén, antes precisaba un ingrediente chave,
e o único que se lle interpoñía no camiño era unha gran familia disfuncional.
NOVA YORK
- Por que queres falar disto? - Canto tempo nos vai levar?
- Stanley, dinos que está a pasar. - Deixádeo falar!
Iso intentamos! Stanley, de que vai isto?
Parece que Arthur hipotecou moitas pezas de arte e cartos estes anos.
Que carallo significa "hipotecou"?
Significa que debe cartos. E pezas de arte tamén.
Ten débedas considerables con Harvard, o Met, o Smithsonian, Columbia...
E quen as vai pagar?
Arthur tiña varios negocios e puxo os vosos nomes en moitos deles.
- Que negocios? - Vale.
Douglas McAdams, Medical Tribune International,
Napp Pharmaceuticals, MD Publications...
- Ti...? - Nunca escoitei...
...Medimetriks, Purdue Frederick, MRS, IMS, MSCDC.
Non me soa ningún.
Están a nome voso.
Suxírovos que liquidedes estas débedas porque, como dixen, son considerables.
- Stanley, papá estaba arruinado? - Non. Pode ser.
- Purdue para ti. - É unha idea horrible.
Vano dividir todo e imos quedar con anaquiños de nada? Non.
Dádelles todo e cambiádeo por Purdue.
Purdue ten só un fármaco que paga a pena, MS Contin.
É un nicho de mercado para os que morren de cáncer.
Cando expire a patente, estamos fodidos.
Sábelo ben, xa estamos fodidos.
Purdue é unha empresa de verdade. Comprástela Arthur e ti.
Eles fan algo de verdade. Os de aí non o entenden.
Estar de leria foi único que fixeron en toda a súa puta vida.
Non! Non imos...
Que coman canapés, faremos algo máis.
Nunca levaches un fármaco ao mercado.
Precisas uns dez anos e non temos nada en mente.
- É unha cerellada. - Coñecemos a dor.
Si, que non che caiba dúbida.
Desenvolvemos MS Contin, entendemos a dor.
Eu entendo a dor.
Todo comportamento humano está composto de dúas cousas esenciais:
escapar da dor e ir cara ao pracer.
É un ciclo.
Escapar da dor, ir cara ao pracer.
Dor, pracer, dor, pracer.
Unha e outra vez.
Este círculo é a nosa existencia.
É a esencia do que significa ser humano, estar vivo.
Mais se nos colocamos xusto aí, entre a dor e o pracer...
Se nos convertemos nos gardas para os que queren escapar da dor,
cambiaremos o mundo.
Acabemos o que comezou Arthur.
E nunca máis teredes que preocuparvos polos cartos.
- Si, hostia. - Si.
Purdue quere crear o analxésico máis potente
nunca antes visto e dinos que é totalmente seguro.
Que motivou a Sackler, á parte dos cartos?
Napoleón era baixo e conquistou Europa.
Batman é Batman porque mataron os seus pais.
- É iso o que preguntas? - Si.
Na universidade intentou crear unha pastilla que provocase orgasmos.
Encantáballe ir de vacacións a Tailandia.
Gústanlle os espárragos. Tanto me ten a súa motivación.
Non importa porque xa o fixo.
E aínda que soubésedes o motivo, non vos sentiriades mellor.
E vostede, señora Flowers?
Que a motivou?
O único que tiña: traballo.
Só iso? O traballo?
O traballo.
ROANOKE VIRXINIA
ENVIADO DENDE UN CORRECCIONAL
Si!
O PADRIÑO DO GO-GO
MÁSTER CONTABILIDADE
Hostia! Veña.
Merda.
Contactou coa liña de axuda de Tomb Raider. O cargo é de dous...
- Ola, son Edie. - Ola, Edie, como está?
Levo dous minutos no nivel 14.
En Atlantis, na piscina, e non sei como saír de aí.
Morrín 16 veces.
Ola?
Ten que desprazarse dúas veces polo espazo.
- Salte as trampas. - Espera.
- Logo xa pode saír da... - Vale, xa o teño.
Moi ben. Agora vaia á esquerda, escale e salte ao...
Hai un dragón na terceira columna.
- Grazas. - Un pracer, señora.
- Se hai algo máis... - Non.
Estou ben. Boa noite.
Ou bo día, depende onde esteas.
Son burócrata.
A burocracia é o que nos mantén unidos.
É o que mantén a sociedade organizada e funcionando.
Non hai civilización sen burocracia.
As follas de cálculo son o que evita que o mundo colapse e...
era boa no meu traballo.
Chuck, meu rei, non digas...
Preciso as facturas dos últimos dous anos.
Cargos lexítimos en verde.
Debo saber algo máis?
Cargos fraudulentos dos que tiña constancia en amarelo
e as mentiras en vermello.
- Non hai nada. - Seguro?
Prométoo.
Chuck, meu rei, non digas...
Cando todo era vermello comezaba a ser divertido.
En 1998 pouca xente escoitara falar de OxyContin.
E se o escoitaras, non sabías para que valía.
E esa era a idea.
Era crucial para o plan de Richard.
Agora os Sackler tiñan Purdue,
e debían atopar un fármaco que vender.
Que se vendese ben.
E Richard apostaba pola dor.
Vale, moi ben.
Veña, moi ben.
Es moi boíño, non si?
Es moi bo. Estás listo?
Listo para facer rosquillas comigo e tamén cartiños, Unchie?
Quérote moito.
Iso é, moi ben. Veña, vamos.
- Bo día. - Bo día.
Veña. Que boíño es. Es moi bo.
Es o mellor. Voute coller mellor.
Non comezaba dende cero.
Durante 15 anos, Purdue fixo e comercializou
un analxésico a base de morfina chamado MS Contin.
OxyContin só precisaba unhas modificacións na receita.
MS Contin ten dous elementos.
Por suposto, o Contin,
o revestimento de caramelo que se disolve lentamente no tracto dixestivo
e que fai que o sistema teña efectos retardados.
E logo está o chocolate con leite,
sulfato de morfina, MS...
E cando creamos MS Contin,
había algún plan para unha segunda xeración?
- Non. - Por que non?
A morfina funciona ben.
Todos saben
que por iso foi tan doado que a FDA o aprobase.
A ver, a morfina non é o único opiáceo que funciona ben.
Mais é o único opiáceo que está relacionado coa morte.
Eu...
Quero crear un analxésico que a xente relacione
cunha mellor calidade de vida.
Fagamos algo innovador.
Pódelo facer?
Foi o comezo dunha mala idea.
- Claro. - Pois faino.
Colleron unha clase de heroína cun revestimento de liberación lenta
e cambiárona por unha moito máis forte.
Gústame.
É algo perigoso.
Ten coidado.
Porén, gústame.
Vale...
Direi unha palabra
e vós tedes que dicir o primeiro que vos veña á mente.
Que comece quen queira. Ben.
Codeína.
Dentista.
Xarope da tose.
Moas do siso.
Somnífero.
- Febre. - Grazas.
Vale, e se digo "morfina"?
Morte.
Cáncer.
Adictos.
Dor aguda.
Vale, agora dicídeme que palabras relacionades coa "oxicodona".
Iso... é Percocet?
"Oxi" é coma algo dos pulmóns.
Coma osíxeno?
Eh, pero que fas?
Que tes?
Ves? Todos teñen unha idea sobre a morfina,
pero a oxicodona ten vía libre.
Ninguén a relaciona con nada. Podemos facer o que queiramos.
Queres coller un fármaco co dobre de efecto cá morfina
e darlla a todo o mundo?
Si, iso quero.
Van abusar do fármaco.
Cando un paciente está baixo a supervisión do seu doutor,
estes fármacos son seguros.
Creo que iso non é moi correcto.
- Con MS Contin tamén vimos abuso de... - Si, xa, vale.
Imos coller un fármaco moi potente
e poñelo en mans de millóns de persoas?
Si, iso é.
Baixo o coidado do seu médico.
E coa aprobación da FDA.
Tomade.
Mirade isto.
Hoxe en día, os médicos receitan morfina aquí
porque a morfina é a morte.
Porén, coa oxicodona, os nosos novos pacientes están aquí.
Nese momento
creo que todo isto se puido deter.
Se Raymond, Mortimer ou calquera dixese que non,
non estariamos a falar
e habería moita xente ceando coas súas familias.
Sei que tedes medo e que isto vos preocupa.
Esta historia é unha traxedia.
Ímoslle devolver a moita xente a súa vida.
Ímoslle quitar moita dor.
Como lle chamamos?
OxyContin.
O fármaco que precisabas.
Richard tiña un fármaco de deseño.
Que pensades?
Aí naceu OxyContin.
Richard tiña unha ideaza:
un fármaco que a xente non podía rexeitar.
E iso só era metade do plan, e non era a peor parte.
E botaron man da influencia do tío Arthur.
Era un vendedor
e sabía que o produto era tan bo como a mensaxe que o acompañaba.
Richard sabía que mensaxe era,
e, sobre todo, como enviala.
Dedicouse a reunir un equipo de vendas
para correr a voz de OxyContin.
Ficharon universitarias graduadas guapas
que falasen o idioma dun doutor,
e logo coméronlles a cabeza.
Temperatura, ritmo cardíaco, frecuencia respiratoria e tensión.
Estas son as constantes vitais. Sabedes o que non o é?
Dor.
A dor é o último que un profesional da saúde ten en conta
cando vos atende.
Ou a vosa avoa.
Ou o voso mozo.
- Ola, Frank. - Shannon.
A dor considérase un síntoma dunha ferida ou enfermidade,
non algo que tratar por si mesma.
Eh! Vas estar todo o día sentando comendo cereais?
Remata co coche.
- Cando acabe. - Cando acabes?
Tres putas cuncas de cereais.
As rodas non marchan.
Es un dexenerado.
Vas atascar os retretes con tantos cereais.
- Dás noxo! - Estou xogando.
Pois quítocho e apágoo. Fóra, veña.
Os médicos non respectan a dor.
PURDUE - BRITT HUFFORD XEFA DE VENDAS REXIONAL
Porque non a entenden.
A carreira de médico dura... Canto? Sete anos?
Sabedes canta información reciben os estudantes sobre a dor?
Uns 48 minutos.
Os pacientes non precisan afacerse a vivir con dor.
Os médicos deben modificar o tratamento.
A dor xa non é algo que teñamos que tolerar.
É algo que podemos vencer.
- Ola. - Tome.
Chámome Shannon.
Grazas.
Temos a forma de vencelo.
Temos unha resposta.
OxyContin.
Esa é a resposta.
Se sodes candidatas axeitadas,
unirédesvos á nosa cruzada para cambiar como os estadounidenses lidan coa dor.
En Purdue, levamos anos desenvolvendo OxyContin.
Un tratamento efectivo, duradeiro e seguro contra a dor
que se pode aplicar a un amplo rango de pacientes.
Porén, teredes que facer máis que vender este tratamento.
Teredes que convencer os médicos para que tomen en serio a dor.
Sen erros.
Formaredes parte dunha revolución fermosa,
magnífica e marabillosa para transformar a vida.
Repetide comigo:
- "Fermosa." - Fermosa.
- "Marabillosa." - Marabillosa.
- "Magnífica." - Magnífica.
- "Revolución." - Revolución.
- E "transformar a vida". - Transformar a vida.
Unha vez máis!
- "Fermosa." - Fermosa.
- "Marabillosa." - Marabillosa.
- "Magnífica." - Magnífica.
- "Revolución." - Revolución.
- E "transformar a vida". - Transformar a vida.
Vir foi a mellor decisión. Sábelo, verdade?
- Claro. - Estás emocionada?
Por suposto.
Estiveches moi ben.
- Grazas. - De verdade.
Pódoche facer unha pregunta?
Cando me van dar o meu cheque?
Que precisas?
Saber cando me van pagar.
Estás sen branca e non tes onde vivir.
Podes quedar comigo.
Moitas rapazas fixérono cando tentaban saír adiante.
Así aforras diñeiro e logo buscarás onde vivir.
Teño un cuarto libre.
- De verdade? - Si.
- Grazas. - De nada.
- Vouche facer unha pregunta. - Dime.
Tes esclerose múltiple ou escoliose?
- Non. - Vale, pois pon o lombo recto.
Non camiñes así.
Mereces estar aquí.
Deon Dyer rompe o empate e os Tar Heels van gañando...
Ai, merda.
Hostia puta.
Merda, cona.
Lil, preciso a túa axuda. Podes vir un momento?
Teño un problema.
Si, acaba de pasar.
Unha mexada.
- Isto é... - Que fixeches?
Caeume por riba unha botella de mexo.
Miña nai. Vale.
- É moito. - Está por todo.
- Vale. - Grazas.
- Podo axudar? - Pódesme traer...?
Ty, ven un momento.
- Ven mirar isto. - Non fai falta.
Pódesme traer unhas toallas? Podes levantar o cu?
Acabo de cambiar a Kaylee, escolliches o momento.
- Que ridículo. - Que noxo.
Escoito sons e hai mexo, así que...
Mellor queda no cuarto.
Lávote coa esponxa de forma sexy?
Deus, é que...
Estás ben.
Vale?
- Mírame. - Non podo parar de rir.
Xa o sei. Estarás ben.
A mellor vista en Ohio.
O teu cuarto.
Ponte cómoda.
Usa todos os caixóns, coma se fosen teus.
- Xenial. - Gústache o púrpura?
Si, encántame.
Este é o baño, compartirémolo.
Retrete, ducha con sauna.
Esa bañeira é unha marabilla.
E iso é aceite de baño de Rosa de Marrocos, pódelo usar.
Esta é a sala de estar, evidentemente, e aí arriba está a terraza privada cuberta
cun puto jacuzzi da hostia.
Tes coche?
Si, é o de miña nai, pero úsoo eu agora.
Conseguireiche un permiso de estacionamento.
- Tes cartos en efectivo? - Non moitos.
Conseguirémolos tamén.
Hoxe será a hostia.
Si.
Celebrémolo.
- Gústache o champaña? - Si.
Brindemos.
Grazas.
Pola túa nova vida, Shannon Shaeffer.
Nunca tomaras champaña, non?
Toma.
Escoita, quería... Quero agradecerche esta oportunidade...
Primeiro hai que arranxar iso. Dás escándalo.
Precisas roupa nova.
Cheira isto.
- Dilo en serio? - Si, chéirao.
É coiro importado de Italia. A que cheira?
- A coiro importado de Italia? - Non.
Cheira a cartos.
Chéirao.
Si, é bo.
Tes unhas pernas incribles.
Tes un tipazo.
- Non sei eu. - Estás cuca de carallo.
CONSULTORIO DOUTOR HARTMAN
- Pasade, Lily, Glen. - Grazas por atendernos tan rápido.
Sempre me alegro de vervos.
Ben, como vas, campión?
Non moi ben.
Non parece.
- Con problemas? - Pódese dicir que si.
Vale. Mira este cartel.
Nunha escala do un ao dez, onde situarías a túa dor?
- Diría que un cinco ou... - Non, é un nove.
Síntese unha merda e non dorme,
- e eu tampouco durmo, así que... - Non dorme.
Si, o que me deches xa non funciona.
Non? Deiche Vicodin. Un fármaco habitual.
Con todo, gustaríame probar algo novo contigo.
Chámase OxyContin.
É semellante a Vicodin,
mais o seu efecto dura 12 horas completas, non desaparece.
- Iso estaría ben. - Ben...
Tomarás unha polas mañás
e outra antes de durmir
para que non espertes no medio da noite con dor.
- E durmirei? - Estupendamente.
- Durmiremos todos. - Durmiredes de marabilla.
- É seguro? Vale. - Igual cós outros opiáceos.
A boa nova: non o tes que tomar tan decote.
- Vale. - Vale?
- Intentémolo. - Confío en ti.
Marchade de aquí e ide durmir mellor.
Ai, Glen.
Debo advertirte de que hai un posible efecto secundario.
- Cal? - O estrinximento.
Eh?
- Vale. - Veña, a durmir.
Creo que con iso podemos.
Moi ben. Estrinximento.
ATENCIÓN PORTA AUTOMÁTICA
Preciso falar co doutor Coyle.
- Nome? - Edie Flowers.
A cona que me fixo.
Fillo de puta.
Pregunteille se había algo máis que debía saber e dixo que non, certo?
- Si, certo. - Non está sendo sincero comigo.
Conteillo todo.
Receitou un novo fármaco
do que nunca antes escoitara falar 1098 veces nos últimos seis meses.
Iso son máis receitas ca pacientes, e case o cinco por cento do condado de Carroll.
Ambos sabemos que eses pacientes non existen
e que está maquinando unha puta merda de complot, hostia.
Deille unha oportunidade.
Agora vaille doer.
Vale. Agarde un momento, si?
Doutor Coyle, que me pode dicir sobre OxyContin?
O que Purdue e Richard Sackler fixeron,
foi abusar da confianza entre o doutor e os seus pacientes...
Vendéronlles esperanza aos vulnerables,
non se pode ser máis desprezable.
E logo Richard Sackler combinou dúas das substancias máis aditivas:
a cobiza e o opio.
E cando entendes iso...
Cando entendes iso,
o teu cerebro nunca máis vai poder aceptalo.
E nunca volverás ver o mundo igual.
Subtítulos: María Suárez Seijas