Serial jest oparty na prawdziwych wydarzeniach,
jednak niektóre postacie, nazwiska, sytuacje, miejsca
i dialogi są fikcyjne dla celów dramatycznych.
Przepraszam.
Fikcją nie jest to, że mojemu synowi,
który miał 15 lat, przepisano OxyContin.
Przez wiele lat żył w uzależnieniu.
W wieku 32 lat zmarł,
samotny, na mrozie, na parkingu stacji benzynowej.
Tęsknimy za nim.
Co jest, kurwa?
Proszę pana, proszę tego nie robić!
Ja się tym zajmę.
W tym domu jest 220 czujników dymu.
- Nie mogę spać. - Proszę pana.
- Dziś jest bardzo ważny dzień. - Boże.
- Przepraszam. - Muszę się wyspać.
Przepraszam za to. Zajmę się tym.
Ważny dzień. Dr Richard musi się wyspać.
Co jest? Zmieniam baterie co miesiąc.
Brawo.
- Założę nowy. - Dobra robota. W porządku.
Nie martw się. Ogarnij ten bałagan.
Mógłbyś sprawdzić pozostałe?
Tak jest.
ZABIĆ BÓL
Dziękujemy za przybycie, pani Flowers. To wiele dla nas znaczy.
Brianna Ortiz.
To mój wspólnik, Bill Havens.
- To zaszczyt. - Jak się pan ma?
- Mogę mówić po imieniu? - Zostańmy przy „pani”.
Oczywiście. Lot minął bez problemów?
- W porządku. - Wszystko dobrze...
Pomińmy pogawędki.
Chce być pani miła. Zauważyłam. Dziękuję.
- Widzę, że zabrała pani... - Tak. Mam lot o 19.15.
Spieszy mi się do domu.
Mamy pięć godzin, więc wykorzystajmy je.
- W której sali? - Na końcu korytarza.
Co chcecie wiedzieć?
Od razu przejdziemy do rzeczy. W prawo.
- Witamy. - Świetnie.
Dzień dobry. Proszę nie wstawać.
W porządku.
Jak zapewne już pani wie,
wszystkie stany i dziesiątki miast oraz hrabstw pozywają Purdue Pharma
za ich rolę w wywołaniu epidemii opioidowej.
Setki pozwów, które ciągnęłyby się latami,
więc zebraliśmy wszystkie w jeden,
który, według nas, wymierzy sprawiedliwość.
Sprawiedliwość? Dobra.
Nie możemy ożywić zmarłych, ale zmusimy winnych do zapłaty.
Więc nie sprawiedliwość, tylko zapłata.
Nie wiem, w czym mam wam pomóc. Po prostu wymyślcie jakąś liczbę.
Największą, jaką potraficie, oni zapłacą, wy ogłosicie zwycięstwo.
Może dla pani to frustrujące,
wiem, ile pani przeszła, ale teraz jest inaczej.
Mamy powody do optymizmu.
Co pani tu robi?
- Chyba nie chce pani tu być. - Złożyłam komuś obietnicę.
Macie dostęp do tych samych akt co ja.
Widzieliście to co ja.
Tak. Ale nadal mam parę pytań.
Zacznijmy od jednego.
Jak do tego doszło?
Co myślę?
Marnujecie mój czas.
I swój.
Wiem, jak to się skończy. Już to przerabiałam.
Proszę się przedstawić.
Proszę pana.
Richard Sackler.
Złoży pan dziś zeznania w pozwie cywilnym
przeciwko Purdue Pharma, producentowi OxyContinu.
Dr. Sackler, jest pan tego świadom?
Tak to rozumiem.
Przesłuchaliście Richarda Sacklera?
Chcę podkreślić, że dr Sackler zgłosił się do nas dobrowolnie.
Jak wam się udało?
Proszę zaczynać.
Mówiłam, że tym razem jest inaczej.
Polujemy na grube ryby, nie płotki.
Ale potrzebujemy pani pomocy.
Czy...
Czy on siedział tutaj?
- Potrzebuję innego krzesła. - Słucham?
Załatwcie inne krzesło.
Może pan wynieść je z sali?
Dziękuję.
- Jeśli potrzebuje pani chwili... - Nie.
Co dalej?
Kiedy pierwszy raz usłyszała pani o OxyContinie?
W 1998 roku. Z powodu rentgena w Hillsville w Wirginii.
HILLSVILLE WIRGINIA
Przepraszam, że pani czekała, pani Flowers.
W czym problem?
Dzień dobry, doktorze. Muszę zobaczyć pański przenośny rentgen GE 4225.
- Potrzebuje pani prześwietlenia? - Nie.
Proszę odłożyć podkładkę. Nie jestem pacjentką.
Dobrze.
Umówiłam wizytę, żeby poświęcił mi pan całą uwagę.
Skoro mi się to udało,
jestem Edie Flowers.
Jestem śledczą z prokuratury w Roanoke.
Moim zadaniem jest namierzanie lekarzy,
którzy wystawiają faktury na Medicaid za zabiegi, których nie wykonują.
Oszukują nie tylko Medicaid, ale też podatników.
Zanim pan na mnie spojrzy,
proszę wierzyć, w pana interesie leży
pokazanie mi tego rentgena.
Proszę i dziękuję.
O rany. Dobrze.
Proszę, tu jest.
Nie zrobiłem nic złego.
W ciągu 30 dni wystawił pan faktury na 50 prześwietleń dziennie.
Nie 49, nie 51.
Przy cenie 107 dolarów za prześwietlenie
pańska klinika zarobiła 160 500 dolarów.
Mam zadzwonić do prawnika?
Po co, skoro nic złego pan nie zrobił?
- Oddam pieniądze. - Mnie?
Komukolwiek. Spłacę to.
Nie chcę stracić przez to licencji. Proszę.
- Na pewno jest jakiś sposób. - Współpraca.
Dobrze. Będę współpracował.
Potrzebuję kopii faktur z ostatnich dwóch lat.
Skopiuję też pliki z pańskich komputerów.
Jeśli powinnam o czymś wiedzieć, o czymkolwiek,
lepiej, żeby powiedział pan teraz, bo gdy sama coś znajdę,
sprawy przybiorą znacznie gorszy obrót.
Powinnam o czymś wiedzieć?
- Nie. - Na pewno?
Tak. Nic więcej nie ma.
Nic nie ma, słowo.
Więc przejrzyjmy pliki.
KAROLINA PÓŁNOCNA
Na początku mogliście usłyszeć o OxyContinie,
gdy Purdue wysyłało przedstawiciela do waszego lekarza...
Bierzemy chevy. Ściągamy z podnośnika.
...a wy mieliście pecha i doznaliście urazu.
Trochę szybciej, co?
Tak!
Dzień dobry.
- Jemy lunch. - Wcześnie.
- Jasne. - Co wcinacie?
Kanapkę z salami.
Trzeba wymienić koło.
To jest niezrobione. Ściągnijcie chevy.
- Kończcie jeść i do roboty. - Się robi.
Dobra robota. Świetny początek.
Co, do kurwy?
Ty!
Hej!
Pospiesz się!
Przez godzinę nic nie zrobiłeś.
Nazbierało się silników. Nie wiem, co z nimi zrobić.
To nie złomowisko.
Wrzuć silniki do kontenera i wracaj na warsztat.
- Dobra. - Skup się.
- Dobra! - Jazda.
- Wierzę w ciebie. - Też w siebie wierzę.
Cześć, Mike. Sorki za spóźnienie.
Domkniemy temat.
Dzięki, że zaczekałeś.
Wchodź.
- Skarbie, Mike chce się rozliczyć. - Cześć, Mike.
- Cześć! - Cześć!
- Dobra, będzie... - A kto to?
Łącznie 167 dolców.
Chwila.
W sklepie kiepsko idzie, więc dzięki za zniżkę.
- Żaden problem. - Zniżkę?
Wiesz, że...
Maggie mnie zostawiła.
Cholera.
- Nie wiedziałam. - Zostawiła mi tylko wóz.
- Zabrała dom. - Tak?
Nawet psa. Poszczuła mnie nim, jak poszedłem po buty.
Kojarzycie Rhondę z salonu Chevroleta?
- Znam Rhondę. - Nie z recepcji.
Dla niej mnie zostawiła.
Dobra.
- Jak idzie? - Niezła akcja.
- Zniżka? - Ma doła.
Zniżki emocjonalne.
- No nie wiem. - Kryger Tires.
Fantastycznie. Dziękuję.
Co?
Przyszła twoja montażownica z Włoch. Przejdzie kontrolę
- i przyjedzie dziś o 17. - Z Włoch. Super.
Ile nas kosztowała?
Jakieś 8000?
Osiem tysięcy dolarów?
To ty chciałeś włoską. Nawet nie wiem, co ona robi.
Skarbie, to, że chcę czegoś za 8000 dolarów,
nie znaczy, że masz to zamawiać.
Żartujesz sobie? Naprawdę.
- Skopię ci... Boże. - Prowadzisz księgowość.
- Tak? - Zabiję cię.
Studia przepadły.
Nie będzie studiów.
Kasa na studia sobie poszła.
- Okej. - Tatuś jest wredny.
- Kocham cię. - Idź robić swoje.
To miało być zrobione wczoraj.
Wyjeżdżajcie, gotowy.
Skurwiel.
- Ściągnij słuchawki! - Czemu?
- No weź. - Posłuchaj.
- Tylko się wydurniam. - Właśnie.
- Wydurniasz się. - Glen.
Wiesz, jak T-Rex się wita?
Nie odpierdalaj. Przestań.
- Koniec. - Wiesz, jak je T-Rex?
Wypierdalaj.
Już. Wyłącz to.
Wyłącz...
- Wyłącz! - Nie słyszę.
Wyłącz! Koniec.
- Wysiadaj. - No weź.
- Tylko się wydurniam. - Wysiadaj.
- Zrobię to. - Przestań się wygłupiać.
- Ostrzegałem cię, prawda? - Tak.
Więc co się stało?
Nic. Jaja sobie robisz.
- Wyłącz koparkę i do warsztatu. - Wyłączyłem muzykę!
Cholera.
- Kurwa. - Nic ci nie jest?
Co się stało?
Spadł... a koparka... i spadł.
- Glen, przepraszam. - Kurwa.
Możesz wstać? Chwyć się mnie.
- Moje plecy. Coś mi się wbiło. - Okej.
- Spróbuj wstać. - Wstaję.
Przepraszam.
- Tylko się wydurniałem. - Powoli.
- Nie chciałem cię zrzucić. - Raz, dwa, trzy.
- Kurwa! - Połóżcie go!
Wezwij karetkę.
Chryste.
Moje plecy. Kurwa.
Retraktor.
Dalej, proszę.
Ssak. Uszkodzone więzadło.
Wyciągam. Mam fragment kości.
Rozmawiałem z chirurgiem. Mówił, że wszystko poszło świetnie.
- Teraz... - Super.
Skup się.
Czas wstać z łóżka i zacząć leczenie.
Słuchaj uważnie. Mamy środek zwiotczający mięśnie.
Zgadza się.
- Mamy sterydy na zapalenie. - Okej.
I Vicodin na ból.
Dziękujemy.
- Z jedzeniem? - Z jedzeniem.
Ze sznyclem ze świnki!
Okej.
Widzimy się za tydzień na wizycie.
Tak, 25.
Glen, świetnie się spisałeś. Wszystko będzie dobrze.
- Dzięki, dr. Hartman. - Na razie.
Richard podpiął się pod nieskończone źródło klientów,
ludzi cierpiących,
ludzi, którzy muszą wyzdrowieć.
Spróbuj podnieść obie stopy jednocześnie.
To trochę trudniejsze ćwiczenie. Trzymaj.
Oddychaj. Jeszcze raz. Wdech, wydech.
- Opuść nogi troszkę. - Do kitu.
Czemu tak boli?
Bo rozciągasz mięśnie.
Rozluźnij się. Wspaniale. Spróbujmy czegoś innego.
- W kącie prostym, trzymaj. - Ostrożnie.
Powoli opuszczamy.
Cały czas oddychaj.
- Plecy na płasko. - Boże, jakie to chujowe.
- Naciśnij na moje dłonie. - Nie mogę.
Wiem, że to frustrujące, ale poradzisz sobie.
Świetnie ci idzie. To długi proces.
Tak.
Widziałam wiele takich przypadków.
Musisz zrozumieć, że teraz będziesz z tym żył.
Okej.
To nowa rzeczywistość. Zegnij kolana.
Jeszcze pięć razy.
Do góry. Pięć razy.
Nie chodzi tylko o pigułkę, która zabiła wiele osób.
To coś większego.
Ta plaga
zaczęła się, gdy ktoś z tamtej rodziny
zrozumiał, że prawdziwa kasa w medycynie jest w sprzedaży i marketingu.
No i kłamstwach.
- Mówi pani o Arthurze Sacklerze? - Tak.
Arthur Sackler wszystko rozpoczął.
Przed farmaceutyczną rewolucją był psychiatrą.
W tamtych czasach w psychiatrii głównie stosowano lobotomię.
Ale to jednorazowy zabieg.
Klienci nie wracają.
Arthur zrozumiał, że z odpowiednią pigułką zapewni sobie klientów na całe życie.
Nazwał ją...
Lobotomia w butelce.
Okazało się, że lepszy z niego sprzedawca niż lekarz,
więc kupił sobie dwie rzeczy:
firmę farmaceutyczną
i największą agencję reklamową w kraju.
Wiedział, że marketing to przyszłość leków
i rozbił bank, gdy dostał kontrakt na Valium.
Stworzył pierwszy bestsellerowy lek na świecie.
Nie wiedziałeś, że go potrzebujesz.
Stał się bogaty i chciał, by wszyscy o tym wiedzieli.
Kupił sporo starych dzieł sztuki.
Użyczał swojego nazwiska muzeom, szkołom czy szpitalom.
Chyba poczuł się nieśmiertelny.
Dziedzictwo było dla niego wszystkim.
Sackler!
WESOŁYCH ŚWIĄT OD SACKLERÓW
Przedkładał dziedzictwo nad rodzinę.
I jak to bywa w bogatych rodach,
krewni niecierpliwie czekali na jego śmierć.
Długo czekać nie musieli.
- Przepraszam. - Tak?
Muszę do lekarza.
Musi się pan zarejestrować tam.
26 maja 1987 roku przyjechał na SOR
w szpitalu Columbia Presbyterian i ogłosił:
Nazywam się dr Arthur Sackler i właśnie mam zawał.
Mam zator w gałęzi międzykomorowej przedniej lewej tętnicy wieńcowej.
Bez angioplastyki balonowej nie przeżyję.
Zacznijmy od początku. Proszę pana?
- Jestem dr Arthur Sackler. - Musi pan wrócić.
Mam zawał.
Mam zator w gałęzi międzykomorowej przedniej lewej tętnicy wieńcowej.
Bez angioplastyki balonowej nie przeżyję.
Musi się pan na chwilę uspokoić.
Proszę pana? Siostro!
Potrzebna pomoc.
Nie traćcie czasu.
Mam zator w gałęzi międzykomorowej przedniej lewej tętnicy wieńcowej.
- Bez angioplasty... - Zobaczymy na EKG.
Nie marnujcie czasu. Posłuchajcie mnie.
Dobrze panu idzie.
Wygląda na to... Miał pan rację.
Zawsze mam, kurwa, rację.
Rany boskie.
Czas zgonu: 19.58.
Arthur stworzył dzisiejszy przemysł farmaceutyczny
i zarobił miliony dla rodziny, ale to jego bratanek Richard
spuścił potwora ze smyczy...
Tędy, dr. Sackler.
...i zarobił miliardy.
Trwało to dziesięć lat,
ale myślę, że przekazanie pałeczki Richardowi
było początkiem OxyContinu.
Gdy Arthur wypadł z gry,
Richard opracował plan.
Ale najpierw potrzebował ważnego składnika.
Jedyne, co stało mu na drodze, to wielka, dysfunkcyjna rodzina.
NOWY JORK
- Po co w ogóle o tym rozmawiać? - Ile to potrwa?
- Stanley, co się dzieje? - Niech mówi!
Próbujemy. Do cholery, Stanley, co dostaniemy?
Wygląda na to, że Arthur obciążył hipoteką wiele dzieł sztuki i pieniędzy.
Czym, do cholery, jest „hipoteka”?
Jest winien pieniądze. I nie tylko, dzieła sztuki też.
Ma pokaźne długi w Harvardzie, Met, Smithsonian, Columbii...
I kto je spłaci?
Arthur miał kilka firm. Do wielu z nich dopisał was.
- Co to za firmy? - Okej.
Douglas McAdams, Medical Tribune International,
Napp Pharmaceuticals, MD Publications...
Nigdy o nich nie słyszałem.
...Medimetriks, Purdue Frederick, MRS, IMS, MSCDC.
Nie słyszałam o tych firmach.
Jesteście współwłaścicielami.
Powinniście sprzedać akcje i spłacić długi, które są dość pokaźne.
- Stanley, tata był bankrutem? - Nie. Cóż, może.
- Weź Purdue. - To kiepski pomysł.
Podzielą wszystko i dadzą nam po kawałku? Nie.
Daj im wszystko w zamian za Purdue.
Purdue ma tylko jeden wartościowy lek, MS Contin.
To niszowy rynek ludzi z rakiem.
Gdy skończy się patent, guzik nam zostanie.
Teraz też masz guzik.
Purdue to prawdziwa firma. Kupiłeś ją z Arthurem.
Coś produkują. Ci ludzie tego nie pojmują.
Nigdy w życiu niczego nie stworzyli, poza bredniami.
Nie! Nie będziemy...
Niech się nachapią, a my coś stworzymy.
Nigdy nie wprowadziłeś leku na rynek, synu.
To trwa dekady, a obecnie nic nie mamy.
- To ślepa uliczna. - Znamy ból.
Co racja, to racja.
Opracowaliśmy MS Contin, rozumiemy ból.
Ja rozumiem ból.
Na ludzkie zachowanie składają się dwie rzeczy:
ucieczka przed bólem ku przyjemności.
To cykl.
Ucieknij przed bólem, biegnij ku przyjemności.
Ból, przyjemność, ból, przyjemność.
I tak w kółko.
Ten cykl to nasze życie.
To kwintesencja tego, co znaczy być człowiekiem, żyć.
Jeśli postawimy się między bólem a przyjemnością...
Jeśli zostaniemy strażnikami wszystkich, którzy chcą uciec przed bólem,
zmienimy świat.
Dokończymy, co zaczął Arthur.
I już nigdy nie będziecie musieli martwić się pieniędzmi.
- Tak, kurwa. - Tak.
Purdue opracowuje jeden z najmocniejszych leków przeciwbólowych,
jakie trafiły na rynek, zapewniając nas, że jest bezpieczny.
Jakie motywacje miał Sackler poza pieniędzmi?
Napoleon był niski, więc podbił Europę.
Batman został Batmanem, bo zmarli jego rodzice.
- O to pan pyta? - Tak.
Na studiach próbował stworzyć pigułkę, która powoduje orgazm.
Uwielbiał jeździć do Tajlandii.
Jego ulubione warzywo to szparag. Mam w dupie jego motywację.
Nie liczy się, bo to zrobił.
Nawet gdyby znał pan powód, nie poczułby się pan lepiej.
A pani, pani Flowers?
Co motywowało panią?
Jedyne, co miałam: praca.
I tyle? Po prostu praca?
Po prostu praca.
ROK 1998
ROANOKE WIRGINIA
WYSŁANO ZE STANOWEGO ZAKŁADU KARNEGO
Tak!
OJCIEC CHRZESTNY GO-GO
MAGISTER RACHUNKOWOŚCI
Kurwa! Dawaj.
Cholera.
Tu infolinia dla graczy Tomb Raider. Opłata wynosi dwa...
- Cześć, tu Edie. - Witam, pani Edie. Co u pani?
Od dwóch minut jestem na poziomie 14.
Jestem w Atlantis, w jakiejś sali, i nie wiem, jak ją przejść.
Zginęłam 16 razy.
Halo?
Musi pani przejść dwa razy.
- Najpierw aktywować pułapki. - Chwila.
- Potem wyjść na... - Dobra, udało mi się.
Świetnie. Teraz musi pani iść w lewo, wspiąć się na blok i skoczyć...
Przy trzeciej kolumnie jest smok.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Jeśli mogę jakoś pomóc... - Nie.
Wszystko dobrze. Dobranoc.
Albo do widzenia, gdzie tam pan jest.
Jestem biurokratką.
Biurokracja trzyma wszystko w kupie.
Dzięki niej społeczeństwo jest zorganizowane i funkcjonuje.
Bez biurokracji nie ma cywilizacji.
Arkusze danych zapobiegają upadkowi świata i...
byłam dobra w swojej pracy.
Chuck ma wszystko gdzieś...
Potrzebuję kopii faktur z ostatnich dwóch lat.
Zielony - zasadne zarzuty.
Powinnam o czymś wiedzieć?
Żółty - zarzuty oszustwa, o których już wiedziałam.
Czerwony - gdy mnie okłamano.
- Nic więcej nie ma. - Na pewno?
Słowo.
Chuck ma wszystko gdzieś...
Gdy pojawiał się czerwony zakreślacz, zaczynało się robić ciekawie.
W 1998 roku niewiele osób słyszało o OxyContinie.
Ci, co słyszeli, pewnie nie wiedzieli co to.
I tak miało być.
To była ważna część planu Richarda.
Gdy Sacklerowie dostali Purdue,
musieli znaleźć lek na sprzedaż.
Bestseller.
A Richard wiele postawił na ból.
Okej. Dobry piesek.
Chodź.
Kto jest dobrą psinką?
Jaki grzeczniutki. Gotowy?
Gotowy zarobić trochę forsy?
Kocham cię mocno.
Właśnie tak. Chodź, mały.
Dzień dobry.
Chodź, mały. Dobry piesek.
Dobra psina. Wezmę cię na ręce.
Ale nie zaczynał od zera.
Przez 15 lat Purdue produkowała i reklamowała
lek przeciwbólowy z morfiną o nazwie MS Contin.
Trzeba było nieco zmienić recepturę, by stworzyć OxyContin.
MS Contin składa się z dwóch elementów.
Mamy „Contin”,
czyli naszą otoczkę, która powoli rozpuszcza się w przewodzie,
co powoduje stopniowe uwalnianie leku.
No i w środku mamy nadzienie,
siarczan morfiny, MS...
Gdy opracowaliśmy MS Contin,
były plany na kolejną wersję?
- Nie. - Czemu?
Bo morfina działa świetnie.
Jest dobrze znana,
dzięki czemu łatwo uzyskać zgodę FDA.
Morfina nie jest jedynym opiatem, który dobrze działa.
Ale to jedyny opiat, który kojarzy się ze śmiercią.
Chcę stworzyć lek przeciwbólowy, który ludzie będą kojarzyć
z dobrym samopoczuciem, z życiem.
Stwórzmy coś nowego.
Może pan to zrobić?
Wtedy narodził się kiepski pomysł.
- Jasne. - Więc proszę to zrobić.
Wymienili jeden rodzaj heroiny w powłoce spowalniającej uwalnianie
na znacznie mocniejszą substancję.
Podoba mi się.
To trochę niebezpieczne.
Uważaj.
Ale podoba mi się.
Okej...
Powiem słowo,
a wy powiecie, z czym wam się kojarzy.
Odpowiada, kto chce.
Kodeina.
Dentysta.
Syrop na kaszel.
Ząb mądrości.
Środek nasenny.
- Gorączka. - Dziękuję.
A morfina?
Śmierć.
Rak.
Uzależnienie.
Mocny ból.
Powiedzcie mi, jakie słowa kojarzą się wam z „oksykodonem”.
To Percocet?
„Oxy” to coś z płucami?
Jak tlen?
Co, do diaska?
W czym problem?
Widzicie? Wszyscy mają skojarzenia z morfiną,
ale oksykodon to czysta karta.
Nikt go nie kojarzy. Możemy stworzyć, co chcemy.
Chcesz stworzyć lek dwa razy silniejszy od morfiny
i dać go wszystkim?
Tak. Chcę.
Uzależnienie będzie problemem.
Gdy pacjent jest pod opieką lekarza,
leki są niezwykle bezpieczne.
To chyba nie do końca prawda.
- Nawet z Ms Continem widzieliśmy... - Dobra.
Stworzymy bardzo silny lek
i wsadzimy go w ręce milionom nowych pacjentów?
Zgadza się.
Pod opieką lekarza.
I za zgodą FDA.
Proszę.
Spójrzcie.
Lekarze przepisują morfinę tutaj,
bo morfina oznacza śmierć.
W przypadku oksykodonu nasi nowi pacjenci są tutaj.
Według mnie
w tamtej chwili można było to przerwać.
Gdyby Raymond, Mortimer czy ktoś inny odmówił,
nie rozmawialibyśmy teraz,
a wiele osób jadłoby teraz kolację z rodzinami.
Wiem, że się boicie. Że macie wątpliwości.
Ta historia to tragedia.
Pomożemy wielu ludziom odzyskać życie.
Uśmierzymy ich ból.
Jak nazwiemy lek?
OxyContin.
Nie wiedziałeś, że go potrzebujesz.
Richard miał swój dopalacz.
Co myślicie?
Tak narodził się OxyContin.
Richard miał pomysł:
lek, którego ludzie w potrzebie nie odmówią.
To była tylko połowa planu i to nie ta najgorsza.
Tutaj ujawnił się wpływ wujka Arthura.
Był sprzedawcą.
Wiedział, że produkt jest tak dobry jak jego reklama.
Richard dokładnie wiedział, co chce przekazać,
a co ważniejsze, w jaki sposób.
Zbudował zespół sprzedawców,
którzy mieli rozpuścić wici o OxyContinie.
Rekrutowali atrakcyjne absolwentki,
które znały lekarski żargon
i programowali je na całego.
Temperatura, tętno, częstotliwość oddechów, ciśnienie.
To parametry życiowe. Wiecie, co nim nie jest?
Ból.
Ból jest na końcu listy rzeczy, którymi przejmuje się lekarz,
gdy się wami zajmuje.
Lub waszą babcią.
Lub waszym chłopakiem.
- Cześć, Frank. - Shannon.
Ból od dawna jest postrzegany jako symptom urazu czy choroby,
a nie coś, co powinno się leczyć.
Będziesz siedział cały dzień i zajadał się płatkami?
Dokończ auto.
- Jak skończę. - Kiedy skończysz?
Trzy michy jebanych płatków.
Opony nie uciekną.
Stoczyłeś się.
Zatkasz mi kibel tymi płatkami.
- Ohyda! Zabieram. - Gram.
Wyłączam to. Rusz się.
Lekarze nie szanują bólu.
Regionalna Kierowniczka Sprzedaży
Bo go nie rozumieją.
Ile trwają studia lekarskie? Siedem lat?
Wiecie, ile czasu poświęca się na nich bólowi?
Czterdzieści osiem minut.
Pacjenci nie muszą dostosowywać swojego życia do bólu.
Lekarze powinni się nim zająć.
Nie musimy dłużej tolerować bólu.
Możemy go przezwyciężyć.
- Cześć. - Proszę.
Jestem Shannon.
Dziękuję.
Znamy sposób.
Znamy odpowiedź.
OxyContin.
Oto odpowiedź.
Jeśli będziecie pasować,
dołączycie do naszej krucjaty, by pomóc ludziom rozprawić się z bólem.
W Purdue wiele lat pracowaliśmy nad OxyContinem.
Efektywnym, długotrwałym i bezpiecznym środkiem przeciwbólowym,
który ma wiele zastosowań u różnych pacjentów.
Jednak musicie zrobić coś więcej, niż sprzedawać ten lek.
Musicie przekonać lekarzy, by brali ból na poważnie.
Słuchajcie uważnie.
Będziecie częścią pięknej, chlubnej,
cudownej rewolucji transformacji życia.
Powtórzcie za mną:
- „Piękna”. - Piękna.
- „Cudowna”. - Cudowna.
- „Chlubna”. - Chlubna.
- „Rewolucja”. - Rewolucja.
- I „transformacja życia”. - Transformacja życia.
Jeszcze raz!
- „Piękna”. - Piękna.
- „Cudowna”. - Cudowna.
- „Chlubna”. - Chlubna.
- „Rewolucja”. - Rewolucja.
- I „transformacja życia”. - Transformacja życia!
Dobrze zrobiłaś, przychodząc tu. Wiesz o tym?
- Jasne. - Cieszysz się?
I to jak.
Świetnie wypadłaś.
- Dziękuję. - Poważnie.
Mogę zadać ci pytanie?
Zastanawiam się, kiedy dostanę pierwszą wypłatę.
Czego potrzebujesz?
Chcę wiedzieć, kiedy mi zapłacicie.
Bo jesteś spłukana i nie masz gdzie mieszkać.
Zatrzymaj się u mnie.
Inne dziewczyny też ze mną mieszkały, gdy próbowały stanąć na nogi.
Damy ci trochę pieniędzy i znajdziemy jakiś kąt.
Serio, mam wolny pokój.
- Naprawdę? - Tak.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Mogę cię o coś spytać? - Tak?
Masz SM czy jakąś skoliozę?
- Nie. - Więc się wyprostuj.
Nie chodź tak.
Zasługujesz, by tu być.
Kurwa.
Kurwa. Boże.
Kurwa mać.
Lil, potrzebuję pomocy. Możesz tu przyjść?
Mam niespodziankę.
Tak, właśnie to się stało.
Siki.
Co zrobiłeś?
Rozlałem na siebie butelkę z sikami.
O mój Boże.
- Sporo tego. - Wszystko zalałeś.
- Okej. - Dzięki.
- Mogę jakoś pomóc? - Podasz mi...
Ty, podejdź na chwilę.
- Chodź, przyjrzyj się. - Nie musisz.
Podasz mi parę ręczników? Podniesiesz tyłek?
Zmieniłam pieluchę Kaylee. Wybrałeś sobie moment.
- To jakiś żart. - Okropny jesteś.
Słyszę, że się całujecie, a dookoła pływają szczyny, więc...
Zostań w pokoju.
Wykąpać cię?
Boże, to...
Wszystko dobrze.
Jasne?
- Spójrz na mnie. - Nie mogę przestać się śmiać.
Wiem. Wszystko będzie dobrze.
Najlepszy widok w Ohio.
To twoja sypialnia.
Rozgość się.
Te szuflady są twoje.
- Świetnie tu. - Lubisz fiolet?
Uwielbiam.
To nasza wspólna łazienka.
Toaleta, prysznic.
Wanna jest niesamowita.
To olejek z marokańskiej róży. Możesz go używać.
To jest salon, jak widać. A tam mamy prywatny taras
z zajebistym jacuzzi.
Masz samochód?
Jest mojej mamy, ale używam go.
Załatwimy ci kartę parkingową.
- Masz gotówkę? - Niewiele.
To też ogarniemy.
To wielki dzień.
Tak.
Uczcijmy to.
- Lubisz szampana? - Tak.
Zdrówko.
Dziękuję.
Za twoje nowe życie, Shannon Shaeffer.
Nigdy nie piłaś szampana, prawda?
Trzymaj.
Chcę ci podziękować za tę szansę...
Najpierw musimy naprawić to. Wyglądasz jak szpanerka.
Ogarniemy ci nowe ciuchy.
Powąchaj.
- Poważnie? - Tak. Powąchaj.
Importowana skóra z Włoch. Jak pachną?
- Jak importowana skóra z Włoch. - Nie.
Pachną forsą.
Powąchaj.
Piękny zapach.
Masz wspaniałe nogi.
I świetną figurę.
- No nie wiem. - Jesteś seksowna.
GABINET DR. HARTMANA
- Zapraszam, Lily, Glen. - Dziękujemy, że nas pan przyjął.
Zawsze miło was widzieć.
Jak ci idzie, mistrzu?
Nie za dobrze.
Nie najlepiej wygląda.
- Źle się czujesz? - Można tak powiedzieć.
Spójrz na ten wykres.
W skali od jednego do dziesięciu, jak określisz swój ból?
- Pięć albo... - Nie, raczej dziewięć.
Czuje się okropnie, nie śpi,
więc ja też nie śpię.
- I... - Nie śpię.
Przepisane leki już nie działają.
Nie? Dałem ci Vicodin. Standardowy lek.
Ale chciałbym przepisać ci coś nowego.
Nazywa się OxyContin.
Podobny do Vicodinu,
ale działa 12 godzin.
- Byłoby dobrze. - Dobra...
Weźmiesz jedną tabletkę rano.
I jedną przed snem,
żeby w środku nocy nie obudził cię ból.
- Wyśpię się? - Jak dziecko.
- Wszyscy się wyśpimy. - Oboje się wyśpicie.
- Jest bezpieczny? Okej. - Jak inne opioidy.
Nie musisz go często brać.
- Okej. - Dobra.
- Spróbujemy. - Ufam ci, doktorze.
Zjeżdżaj. Do spania.
Glen.
Muszę ci powiedzieć, jest jeden możliwy skutek uboczny.
- Jaki? - Zatwardzenie.
Tak?
- Dobra. - Dobranoc.
Poradzimy sobie.
Dobra. Zatwardzenie.
Ja do dr. Coyle'a.
- Kim pani jest? - Edie Flowers.
Kurwa mać.
Co za skurwiel.
Pytałam, czy powinnam o czymś wiedzieć, a pan odpowiedział, że nie, prawda?
- Tak. Prawda. - Nie jest pan szczery.
Powiedziałem wszystko.
Przepisał pan nowy lek,
o którym nigdy nie słyszałam, 1098 razy w sześć miesięcy.
Więcej recept niż pacjentów. Prawie pięć procent hrabstwa Carroll.
Oboje wiemy, że ci pacjenci nie istnieją,
a pan prowadzi jakiś durny biznes na boku.
Dałam panu szansę.
Teraz zaboli.
Okej. Proszę zaczekać.
Dr. Coyle, co pan wie o OxyContinie?
To, co zrobiło Purdue, co zrobił Richard Sackler...
Nadużył zaufania między lekarzem a pacjentem.
Sprzedawał nadzieję bezbronnym ludziom.
To świństwo na zupełnie innym poziomie.
Richard Sackler połączył dwie najbardziej uzależniające substancje:
chciwość i opium.
Gdy to zrozumiecie...
Gdy to pojmiecie,
wasz umysł nigdy się z tym nie pogodzi.
Już nigdy nie spojrzycie na świat tak samo.
Napisy: Wiktor Kowal