Ang programang ito ay base sa tunay na pangyayari.
Ngunit may ilang karakter, pangalan, insidente, lugar
at mga diyalogo na gawa-gawa lamang para sa pagsasadula ng kuwento.
Pero hindi gawa-gawa lamang ang aking kuwento.
Apatnapu't dalawang taong gulang namatay ang aking anak na si Cassy
pagkatapos niyang maging adik sa OxyContin.
Siya ang nagbibigay saya sa aming pamilya
pero ngayon mga larawan at mga alaala na lang ang naiwan sa kaniya.
Ang hirap talaga.
Napakahirap talaga.
No'ng hinahanda ni Arthur Sackler ang bagong gamot na ilalabas sa merkado,
alam niyang kailangan kumbinsihin ang mga doktor para ireseta 'to.
Kaya nakapag-isip siya ng isang napakagaling na ideya
para sa isang bagong ad.
Naglalaman ang ad ng mga business card
mula sa mga doktor na sumusuporta sa gamot na ibinebenta niya.
Tunay na tunay ang gamot, pero gawa-gawa lang ang mga doktor.
ARAW-ARAW, KAHIT SAAN, PARAMI NANG PARAMI ANG MGA DOKTOR NA PUMIPILI NG SIGMAMYCIN.
Nilinaw ni Arthur na di mahalaga kung totoo man ang isang bagay,
ang mahalaga ay ang paniwala ng ibang tao na totoo ito.
Itinayo ni Arthur Sackler ang industriya ng parmasyutiko na kinikilala natin ngayon
at sakramento niya ang tabletas.
Kung sa tingin niya makakalusot siya,
sa tingin ko isusubo niya nang direkta ang mga gamot na ibinebenta niya
sa bibig ng mga tao.
Pagpalain ka.
- At si Richard Sackler... - Pagpalain ka.
...papatunayan niya ang pagiging pinakadakilang disipulo ni Arthur.
May dalawang magkaugnay na uri ng tao.
- Alam ko. - Talaga?
Oo naman.
- Nadaanan na natin 'to. - Talaga?
- Ilang beses na. - O sige. E di sabihin mo sa 'kin.
May dalawang uri ng tao na mahalaga, ang mga tagalikha at ang mga tagabenta.
Pareho silang mahalaga, posibleng mas angat ang tagabenta.
Wala nang mas magandang talento
kaysa talentong makapag-udyok ng aktuwal na galaw ng tao
sa pagkuha ng pera mula sa pitaka at ang pag-abot nito sa 'yo.
Tama.
- Isang hari ang tagapagsara. - Isang diyos ang tagapagsara.
- Mas gusto ko "hari." - E di gumawa ka ng mga hari, Richard.
Gumawa ka ng mga hari.
Opo, sir.
Di naman talagang mahirap magbenta ng gamot na gumagana katulad ng OxyContin.
- Ang ganda mong tingnan. - Inaalis nito ang sakit
at, kahit sandali, iniisip ng mga tao na bumabalik na ang dating buhay nila.
At bumabalik nga, sa ilang sandali lang.
Ginawa ng mga tagapagbenta ang lahat
para dalhin ang produkto sa kamay ng mga pasyente.
Inaakit nila ang mga doktor,
aa kahit anong paraang kailangan.
"Pamilya ang mga doktor."
- Pamilya ang mga doktor. - "Di natin pinipili ang pamilya natin."
- Di natin pinipili ang pamilya natin. - "Lagi tayong may dalang regalo."
Lagi tayong may dalang regalo.
- "Pamilya ang mga doktor." - Pamilya ang mga doktor.
- "Di natin pinipili ang pamilya natin." - Di natin pinipili ang pamilya natin.
- "Lagi tayong may dalang regalo." - Lagi tayong may dalang regalo.
- Natapilok ka ba? - Hindi.
Sinabi ko sa 'yo mag-ensayo ka sa paglalakad.
Nagawa ko na.
Kailangan mong galingan, Shannon.
Dr. Morris, may isang tanong ako sa 'yo.
Bakit di ka nagrereseta ng mas maraming OxyContin?
Ang baba ng numero mo.
Mga trangkaso at pananahing operasyon ang ginagawa rito.
Napag-usapan natin 'to.
May pananakit ang lahat na kailangan alisin
at di sapat ang pag-alis mo ng pananakit, daddy.
Bakit di kita bigyan ng 25 na coupon na puwede mong ipasa sa mga pasyente?
Para sa isang 30 araw na libreng OxyContin ang bawat coupon.
- Oo, at ikaw si? - Ako si Shannon Shaeffer.
- Natutuwa akong makilala ka. - Shannon Shaeffer.
Kasama ka ba sa mga coupon, Shannon Shaeffer?
Ano'ng sinabi mo?
Sinasabi ko lang,
ikaw ang pinaka-cute na taga-OxyContin na nakita ko sa opisinang 'to.
Ano'ng sabi mo sa 'kin?
- Shannon... - Matapang ka.
- Ang tapang niya. - Nagsasanay pa lang siya.
Bakit di mo na lang kilalanin 'to?
Itaas mo ang numero mo, at babalik ako.
Sana magkita tayong muli, kayong taga-OxyContin.
Kailangan mong masanay sa ganiyan.
Nang sinabi ko na pamilya ang mga doktor,
dapat sinabi ko na puwede silang ang nakakatakot mong tiyuhin.
Buwisit ang taong 'yan.
Hindi, ikaw ang buwisit. Wala tayo sa medikal na negosyo.
Nasa pagnenegosyo tayo ng tao,
at espesyal ang mga doktor dahil may tiwala sa kanila ang lahat.
Mas may tiwala ang tao sa kanila kaysa sa politiko, guro, pari,
at higit pa sa kanilang magulang.
Kapag may pinapagawa sa 'yo ang doktor mo, gagawin mo.
Palihim silang nasa labas,
nagbebenta ng heroin na parang isang subscription sa magazine.
Kotse ba ng gobyerno 'to?
Hindi.
Kotse mo 'to?
- Ligtas ba 'to? - Mas ligtas ang kotse kaysa sa 'kin.
Pag-aaksaya lang ito ng oras.
Ginagawa ko 'to para sa kapakanan mo, Dr. Koyle, para patunayan ang kuwento mo.
Kung totoong gumagamit ng OxyContin ang 1,908 na pasyente,
wala tayong problema.
Di ko alam kung ano'ng gusto mong marinig sa 'kin. Isang sikat na gamot lang 'to.
Isang Schedule 2 na narkotiko 'to. Di 'to ginagamit sa sipon.
Labas.
Mayroong kang di kanais-nais na personalidad.
- Alam mo ba 'yon? - Oo, alam na alam.
- Isang sikat na gamot 'yon. - 'Yan ang sabi ko sa kaniya.
Ilang dekada kong kilala si Jim. Mabait siyang tao.
Hindi ako nagpunta dito para sa reference. Nandito 'ko para tingnan ang record mo.
- Alam mong di ko puwede ibigay 'yon. - Puwede at ibibigay mo.
Gawin na natin 'to ngayon at hindi mo na 'ko makikita.
Gawin natin bukas, babalik ako na may dalang warrant
at isang pangkat ng mga imbestigador
na iisa-isahin ang lahat ng gamit mo.
Malay mo kung ano'ng matutuklasan namin.
Lewis, gawin mo lang ang gusto ng babae.
- Sino ang kasama mo? - Opisina ng US Attorney sa Roanoke.
- Slipped disc, masamang hip replacement. - Talaga?
Torn ACL, arthritis, ang anak niyang si Lyla, nagkaroon ng--
Utang na loob, Ms. Flowers.
Taon na ang haba ng lahat ng record ng mga taong 'to.
Puwede mong tawagan ang kahit sino rito. Kahit kailan, wala akong ginawang masama.
Okay, ang x-ray machine.
Gusto ng asawa ko ng isang maliit na bapor. Di ako isang kriminal.
Umulit si Lyla ng reseta niya nang pitong beses.
- Oo. - Para sa pagpagawa ng suso.
- Oo. - Isang linggo 'yan ng Vicodin,
10 mg ang pinakamataas.
Nagreseta ka ng 210 na tabletas. Sobra-sobrang pagrereseta 'yan.
Ilang beses ko nang nakita 'yan.
- Hindi 'yan ang nangyayari rito. - Alam mong mali 'yon, Dok.
- Tara na sa kotse. - Bakit? Saan tayo pupunta?
Sa botika na di hawak ng kaibigan mo, at pagkatapos baka isa pa.
Gaano pa katagal 'to?
Natatrabaho ka siguro para sa dati kong asawa, tama ba?
Bakit OxyContin?
Mas ligtas 'to, mas di nakakaadik, at mas tumatagal kaysa alternatibo nito.
Napatunayan 'to. Nasa babasahing papel sa loob ng mga pakete.
Nasa materyales 'to na iniwan ng mga babae.
- Mga babae? - Hindi. Ikaw-- Umalis ka rito.
Kailangan ko lang ang gamot ko at aalis na ako.
Hindi, hindi. Alis.
Hindi. Alis.
Robbie, nakita mo ba siyang pumasok?
Hindi. Gusto mo bang tumawag ako ng pulis?
- Oo. - 'Wag, utang na loob.
- Hindi. Umalis ka na ngayon. - Alam n'yo ba ang ginagawa niyo sa 'kin?
- Alam n'yo ba ang pakiramdam nito? - Sir, kailangan mong kumalma.
Tumahimik ka riyan. Ibigay mo ang gamot ko!
- Sasabuyan kita nito. - Gusto ko ang Oxy ko!
Umalis ka rito!
Alis! Tumawag ka na ba ng pulis?
- Buwisit! - Tarantado ka!
- Di ako makapaniwala rito! - Tumawag na kayo ng pulis.
- Uy! Pabalik na siya! - Hindi!
- Tabi! - Ano'ng ginagawa mo?
Umalis ka riyan!
Nakatayo ako sa isang botika sa Carroll County...
- Ibigay mo sa 'kin ang Oxy! - Ilabas n'yo siya rito!
Nasaan 'yon?
Nakatingin sa isang stuffed toy para sa OxyContin,
isang droga na kamakailan ko lang narinig.
- Lumayo kayo sa 'kin! - Ano'ng ginagawa mo? Riggs!
Ilabas mo siya ngayon din!
'Wag n'yo akong hawakan! Diyos ko!
- Lumabas ka rito! Seryoso to! - Bulag ako!
At iniisip ko, sa isang bahagi ng Purdue marketing meeting,
may nagsabi, "Alam n'yo ba ang kailangan natin
para tulungan tayong magbenta ng ating Schedule 2 na narkotiko?
Kailangan natin ng isang malaki, mabalahibo, malambot,
at masarap yakapin na tableta ng OxyContin."
At kaya nagdisenyo sila ng isang laruan, ipinagawa
at pinadala mula sa China patungong Virginia.
Tapos, may isang drug rep na dinala ito sa Carroll County,
inilagay sa kamay ng isang pharmacist na muntik nang dumugin ng isang adik,
at ang ibig sabihin, alam ng adik ang tungkol sa OxyContin...
Labas!
...alam ng pharmacist ang tungkol sa OxyContin.
- Pasensiya na. - Alam ng doktor ang tungkol sa OxyContin...
Isang napakasikat na gamot.
Kahit ang mga tao sa China na gumawa ng laruan, may alam tungkol sa OxyContin,
pero ako, wala akong ka-alam-alam.
Pumasok ito sa ilalim ng radar,
at napakagaling no'n, at kaya kumalat ito nang mabilis.
Kailan mo unang narinig ang OxyContin?
Mga isang buwan na ang nakalipas.
Anong uri ng pain killer ang nirereseta mo dati?
Masasabi mo ba na totoo ang mga numerong 'to?
Kailan mo unang narinig ang tungkol sa OxyContin?
Walong buwan na ang nakalipas.
Masasabi mo ba na tama ang mga numerong 'to?
Oo, tama.
Di ko alam kung gaano delikado ang maliit na tabletang 'to.
Isang supply 'to na lumikha ng sarili nitong demand.
- Opisina ba 'to ng doktor? - Oo.
Dito sa labas ng lungsod, may ilang doktor na nagtatrabaho sa kanilang bahay.
Naisip ko na gawin mo 'tong mag-isa.
- Talaga? - Oo.
Kaya mo 'to, Shannon.
Uy, Shannon.
Kaya mo 'to.
Hi, nandito ako para makipagkita kay Dr. Fitzgibbons.
- Pasyente ka ba? - Hindi.
Shannon Shaeffer ang pangalan ko. Taga-Purdue Pharma ako.
- Okay. - Kumusta ang araw mo ngayon?
Mabuti. Salamat.
Hayaan mo lang magtrabaho ang katawan mo. Gagaling ka nang mabuti, okay?
- Opo. Salamat. - O sige.
- Ikumusta mo ako sa mga magulang mo, okay? - Opo.
- Salamat. - Oo.
- Dahil sa sports? - Oo, volleyball.
Sa gayon, magpagaling ka muna bago ka bumalik doon.
Salamat. At siya nga pala, napakakaganda mo.
- Napakaganda mo! - Salamat.
Dr. Fitzgibbons?
Kilala ba kita?
Di pa tayo nagkakilala. Ako si Shannon Shaeffer.
Kumusta ka ngayong araw?
- Ano'ng binebenta mo? - Taga-Purdue Pharma ako.
O, alam ko kung sino ka. Alam ko ang binebenta mo.
- Salamat. - Kung bigyan mo ako ng isang sandali--
- Medyo abala ako. - Ayos lang sa 'kin.
Puwede akong maghintay hanggang malibre ka.
Ilang taon ka na? 'Wag na.
Di ako nagrereseta ng oxycodone o mga opioid kagaya niyan
sa aking mga pasyente,
maliban lang kung ito ay para sa kanser o mamamatay na sila,
o mamamatay sila sa kanser, dahil nakakaadik 'yan.
Kung gayon, may magandang balita ako sa 'yo, sir, dahil sa katunayan,
mas di nakakaadik ang OxyContin kaysa ibang mga opioids.
- Niloloko mo ba ako? - Hindi!
Mas mababa pa sa isang porsiyento ang rate ng addiction.
Kumusta ka ngayong araw?
Gawa-gawa mo lang ba 'yan?
- Hindi. - Isang kasinungalingan 'yan.
Idulog mo 'yan sa New England Journal of Medicine.
Puwede? Alam mo kaya kung ano ang New England Journal of Medicine ?
O isang linya lang 'yan na sinulat nila para sa 'yo?
Kung puwede kong ipakita ko sa 'yo ang polyetong 'to--
Oo, puwede, salamat.
Babasahin ko 'yan.
Ano nga ang pangalan mo ulit?
- Ako si Shannon Shaeffer. - Shannon Shaeffer.
Itatanong ko sa 'yo 'to,
halos pareho sa heroin ang molecule sa OxyContin,
sa tingin mo ba na di nakakaadik ang heroin?
O, di tama 'yan.
Pinamimigay lang ang mga Porsche sa inyong mga cute na babae ngayon?
Hindi.
Oxycodone, 'yan ang nasa OxyContin.
Morphine, codeine, hydrocodone, hydromorphone,
diacetylmorphine, heroin 'yan,
lahat ay mula sa opium poppy.
Iba-ibang pangalan, pero pareho lang ang lahat.
Wala kang alam.
Isa kang teenager na sinubukan akong bentahan ng Schedule 2 na narkotiko.
Delikado ka.
At tanga ka.
Nagiging mas delikado ka dahil diyan.
Kailangan mo nang umalis ng opisina ko.
Isa kang dalagang drug pusher.
Umalis ka sa bahay ko!
Tarantado.
Sa pagkakaalala ko, di naman siya ganoon katanga.
Pareho ba sila?
'Pag tiningnan sa siyensiya? 'Yong OxyContin at heroin?
Parang sinasabi na pareho ang tinidor at ang machine gun
dahil pareho silang bakal.
Gusto niyang ipamukha sa 'yo na mas matalino siya.
Lalaki ang 83% ng mga doktor.
Di epektibo na kumbinsihin mo siya sa pamamagitan ng siyensiya,
kailangan mo siyang purihin.
"Oh, Dr. Fitzgibbons, ang lawak at ang galing ng utak mo."
Ngumiti ka lang at gawin mo ang lahat para manalo.
Ngumiti ka ba?
Oo yata.
Pakita mo sa 'kin.
Lakihan mo pa.
Magaling.
...sinabing narinig niya na dineretso ni Mitch ang Bronco sa sapa
para makapera sa insurance.
Nabaliw na ang tao.
Talaga.
Di siya makakita. Nawawala ang bata.
Di niya alam paano umuwi,
sobra siyang nalito kung saan siya dinadala ng libog niya.
Ang ginawa niya lang noong may nangyari sa kanila--
Oo, iniwan lang niya do'n sa kama.
Halos nagwawala na ang babae...
Bulok na ang kotse, sinasabi ko sa 'yo.
'Yan ang masasabi mo sa mga babaeng 'to.
Sumusunod sila sa iniutos sa kanila, mula sa Larousse.
Mayayaman talaga 'yon...
Nakipag-barilan na sana siya.
Di na sana siya nakalabas sa bahay na 'yan...
May nakilala akong babae mula sa Kazakhstan. Isa siyang magandang babae...
Ganiyan kadesperado ang taong 'to para makakuha pa ng babae.
- Ang sabi niya, "Circassian--" - Saglit lang, Craig. Saglit lang.
Okay...
- Iinumin ko ang aking tableta. - Ano?
- Di hanggang 6:00. May isang oras ka pa. - Ano?
- Kada 12 oras 'to, tama? - Naka-12 na.
Anim, pito, walo, siyam, sampu, labing-isa, labing-dalawa.
Isa, dalawa, tatlo, apat, lima.
Binilang mo ang anim at pito bilang dalawang oras.
Isang oras ang anim hanggang pito, kailangan mong maghintay.
Labing-isang oras pa lang. Sinasabi ko lang...
Gusto mo bang ayusin na ang gulong?
- Tumulong ka lang. - Tapusin mo 'yan mamaya.
Oo. Salamat.
Ang likod ko, mahal, sumasama na naman.
Kung puwede inumin nang maaga, sinabi sana niya.
- Alam ko ang sinabi ng doktor. - Puwedeng tumigil ka na?
Maghintay ako ng 58 na minuto.
- Ayos ba 'yan? - Kryger Tires.
Narinig mo ba ang tungkol kay Mitch?
Alam mo bang dineretso niya ang kotse niya sa sapa?
Na walang magandang dahilan kundi isang babae.
Gusto ko lang malaman kung puwede ko silang inumin
nang mas madalas kaysa kada 12 oras.
Nagkakaroon na ng tolerance ang katawan mo. Normal lang 'yan.
Tama, kaya kung magkakaroon ako ng sakit sa ulo sa ika-walong oras,
o makaramdam ako ng pananakit bago nito, puwede na akong uminom?
Glen, kailangan mong sundin ang 12 oras.
- Pero umeepekto 'to... - Oo, halata naman.
Mabuti 'yan. Puwede nating taasan ang dose.
Itaas natin sa 40 milligrams.
Di ko maintindihan kung bakit puwede siyang uminom ng malakas na dose
at di puwedeng uminom ng mahinang dose nang mas madalas.
Di ganiyan ang pag-epekto nito.
Ginawa ang OxyContin na tumagal ng 12 oras, at ang mga tao sa FDA,
na may mas mataas na sweldo kaysa akin, at mas matalino kaysa akin,
ang nagsabi na ganiyan ang paggamit nito.
Kaya ganiyan natin gagamitin 'to.
Okay?
Gusto mo bang ako na ang kumuha nito?
- Uy, Glen. - Oo?
Interesado ka bang ibahagi ang kuwento mo?
Ano'ng ibig mong sabihin, ang kuwento ko?
Ang mga taong gumawa ng OxyContin
ay humiling sa mga doktor na magpadala sa kanila ng mga pasyente
na nagkaroon ng positibong karanasan.
Kagaya ng ano? Ano'ng ibig mong sabihin?
Parang kukuhanan ka ng video habang nagkukuwento ka.
- Ano, parang nasa TV? - Ano?
- Parang isang pelikula. - Isang pelikula?
- Tungkol sa 'kin? - Tungkol sa 'yo.
Puwede kang maging katulad ng boyfriend mong si Kevin Costner.
- O sige. - Sinasabi ko sa 'yo, Lily.
Parang kahawig nga niya si Kevin Costner.
- Salamat. Tapos na ang debate. - Kung gawin mo 'to sa buhok niya.
- Babe... - Mas guwapo siya.
Matutulog na ako.
Sama ka?
Oo, saglit lang.
Okay.
- Goodnight. - Goodnight.
- 'Wag kang magpagabi masyado. - Oo.
- Nakuha mo? - Siguro.
Oo, nakuha ko.
Ayos.
Ano'ng gagawin natin dito?
Lulunukin.
Sigurado kang gusto mo 'to?
Sabog na sabog ang amain ko rito.
- Ayos. - Gusto n'yo 'to?
- Oo? Okay. - Oo.
- 'Yan ang gusto natin. - Oo, okay.
Ikaw naman, Ty.
- Hindi, ayos lang ako. - Sige na.
- Walang atrasan rito. - Kinuha ko 'to para sa 'yo.
- Maganda 'to 'pag makikipag-sex ka. - Oo, okay.
Hindi, ayos lang ako.
Puwede kong ibigay sa 'yo 'yong natira kong yosi.
Oo nga.
Nandito ako para makipagkita kay Dr. Cooper.
Suhol ba ang tsokolateng 'yan?
Oo.
Nasa receptionist mo kung gusto niyang magbigay rin sa 'yo.
Alam na natin ang mangyayari.
Dr. Cooper, puwede humiling ng tatlong minuto sa 'yo?
- Bigyan kitang dalawa. - Ayos na 'yan.
Gusto kitang kausapin tungkol sa OxyContin.
May mga pasyente akong nagtanong tungkol diyan.
Pero di ka pa nakapagreseta nito?
- Hindi, kuntento na ako sa mga gamit ko. - Baka ang mga pasyente mo, hindi.
Maayos ang mga pasyente ko. Ayos lang sila.
- Puwede ba akong mag-iwan ng mga sample? - 'Wag ngayong araw.
Ang ganda mo, pero 'wag, salamat.
- Anak mo ba 'to? - Oo, si Emily.
Mukhang nasa regionals sa Columbus.
Bumabalik ang mga alaala ko.
Napakaganda ng porma niya. Nakapuwesto ba siya?
Oo. Pang-apat.
Ang galing.
Matindi siguro ang pag-eensayo niya.
Totoo 'yan.
- Nami-miss ko 'yan. - Talaga?
Oo, Isa ako...
Matagal ko 'yang ginawa.
Ngayong naalala mo, sulit ba?
Naturuan ako ng disiplina at pagsusumikap.
Naturuan akong bumagon muli pagkatapos mabigo.
Iniisip ko 'to araw-araw
habang nasa labas akong nagsasalita tungkol sa paggamot
ng pananakit ng mga tao.
Dr. Cooper, nakita ko mismo
kung paano nakatulong ang OxyContin para mabalik ang dating buhay nila.
Dalawa lang 'yan, maghihirap sila sa pananakit o hindi,
at wala nang kasing epektibo nito.
Okay, grabe. Naniniwala ka talaga diyan, ano?
Oo. Naniniwala ako.
O sige. Ano'ng dala mo?
Mabuti. Mayroon akong...
itong polyeto na may ilang impormasyon at may mga coupon din.
- Gustong-gusto ng lahat ang mga coupon. - Oo.
Nandiyan ang numero ko kung may kailangan kang kahit ano.
Salamat, Shannon...
- Shaeffer. Ako 'yan. - Shaeffer.
- Magandang araw sa 'yo. - Sa ' yo rin.
- Mag-enjoy ka sa mga tsokolateng 'yan. - Oo, salamat.
- Excuse me. - Ano po 'yon?
Ano'ng pangalan ng babaeng 'yon? May card ba siya?
Oo!
Salamat. At salamat din.
Salamat sa lahat sa pagpunta.
- Excuse me? Shannon? - Hi.
- Opo?
Nabago mo ang isip niya.
- Ano? - Ang doktor.
Sinabi niya "hindi." Nakumbinse mo siyang magreseta ng OxyContin
- Trabaho ko 'yan. - Hi. Sino kayo?
Di kita kinakausap. Kinakausap ko siya.
- Magkano ang ibinayad sa 'yo para diyan? - Wala ka nang pakialam do'n.
"Libreng unang beses" na coupon ba 'yon?
Tinanong mo ba kung magkano ang kinikita ko?
Pumasok ka sa kotse.
- Parang galaw ng isang dealer sa kalye. - Saang mundo 'yan na okay ang ganiyan?
- May magandang bag, sapatos. Mamahalin. - Ano ang tingin mo sa sarili mo?
Magkano ang kinikita mo? Baka wala!
Alam mo ba kung ano ang OxyContin?
Kung di ka tumabi riyan,
sasagasaan kita ng kotse ko at babasagin ko ang ulo mo.
Bibigyan mo ako ng OxyContin pagkatapos para maayos ang lahat?
- Di mo gugustuhin 'pag kinalaban mo ako. - Gusto ko subukan.
Prostitusyon ba 'to?
Nangangalakal ng sarili sa mundo para sa Louis na bag at Porsche?
Sa sandaling ito kong napagtanto
na mas malaki 'to kaysa kahit sinong doktor o botika.
Parang nilusob ng mga sexy na alien
ang kanayunan ng America,
tumatakbo sa kanilang Porsche sa bawat bayan,
namimigay ng mga coupon para sa libreng mga opioid.
Hinihikayat na maadik ang mga tao sa kanilang produkto.
MALIGAYANG PAGDATING SA VIRGINIA
Matinding problema 'to.
Napakagaling ng OxyContin.
Unang bagay na nakapagbigay sa 'kin ng normal na pakiramdam
mula no'ng disgrasya ko.
Mula nang gumamit ako ng OxyContin, di pa ako nakapag-absent sa trabaho.
Siguradong natutuwa ang aking boss para diyan.
Dahil ako ang boss, nananatiling may trabaho ang mga 'to.
- Glen Kryger. - Randy, ako ang direktor mo.
Mabuti. Salamat sa pagpunta.
Karangalan kong makilala ka, Glen. Masaya ako na nandito ako.
Ngayon, kaya kong sabihin na sa bawat araw ng buhay ko, nag-e-enjoy ako.
- O diyos ko, 'wag kang tumigil. Diyos ko! - O diyos ko. O, mahal.
Magaling. Ang galing no'n.
- Gawin natin ulit. - Okay.
Pero ngayon 'wag kang tumigin sa kaniya.
- Tumingin kang diretso sa camera. - Okay.
Masasabi ko talaga na sa bawat araw ng buhay ko, nag-e-enjoy ako.
Tapos na tayo. Tapos na.
O, tumahimik ka riyan.
- Ibinalik ng OxyContin ang buhay ko. - Oo!
Tinuro ng kaniyang Tito Arthur
ang halaga ng pagpapanggap kay Richard.
Marunong si Richard Sackler magbenta.
Titindi ang sakit,
na parang may kumukuha ng muscle ko sa likod
at pinipilipit nang pinipilipit hanggang humigpit...
Ngayon, iba na ang hitsura ko. Iba ang pakiramdam ko.
Muling gumanda ang buhay.
Pakiramdam ko na parang may taong may ice pick
na tinutusok sa aking backbone, kinakawag-kawag lang.
Gusto ng tao ng publisidad. Ibang tao, oo. Ako, hindi.
Parang dumidiretso sa utak mo ang sakit.
Winawasak lang nito ang utak mo, kaya...
Di ako magsisinungaling.
Di ko inakala na makaramdam muli ng ganito.
Akala ko tapos na ako.
Salamat, Purdue Pharma.
Ibinalik ng OxyContin ang buhay ko.
- Ayos. - Salamat.
Mahalaga sa 'kin na malaman na maganda na ang pakiramdam mo.
Nakagawa 'to ng malaking pagbabago sa akin at sa pamilya ko.
Kaya salamat sa ginagawa mo.
I-enjoy mo 'to. Karapat-dapat sa 'yo 'to.
Kumusta naman? Sikat ka na ba?
Ibig kong sabihin, walang kinalaman si Costner dito ngayon.
Palakpakan.
- Nag-aabang mga tao para magpalitrato. - Ano 'yan?
- Ano'ng nakuha mo? - Nakakuha ka ng marami?
May light show pa.
Siya nga pala, libre 'tong lahat.
- Boom. - Magugustuhan 'to ni Kaylee.
- May Frisbee ako para sa 'yo. - Kaylee. Isang maliit na plushee!
- Nagustuhan mo? - Baka makakuha ka ng mas marami.
- Di ko alam. Mahal, tsokolate. - Ang guwapo mo.
Salamat para dito.
Shirt para sa lahat. Libre 'tong lahat.
- Sobrang kakaiba 'to. - Alam ko.
Oo, parang ano lang 'to...
Nakakaloko 'to.
Bakit ka nila binigyan ng isang CD para sa swing music?
- May nakakita ba ng aking mga tableta? - Wala.
Baka may naglipat n'on?
Saan mo huling ininom 'yon?
Nandito lang dapat sila, tama?
Okay, nandito lang 'yon, sa kuwarto o sa banyo, kaya...
- Gusto mo ng tsokolate? - Oo.
Oo, gusto ko. Salamat.
May salitang "swing" sa bawat kanta rito.
- Swing CD 'to. - Balang araw, magiging ganito kami.
Mag-asawang matanda.
- Uy, babe. - Opo?
Nasa banyo ba sila, o...
Magaling, may tatlo tayong nakuha.
Akala ko sinabi mong iiwan mo sila sa banyo.
Hindi.
Ibig kong sabihin, may tatlong lugar, tama?
Kadalasan sa kusina.
Kaya nga sinabi ko na itago mo sa isang lugar, di 'yan mawawala.
Tiningnan mo ba ang bulsa sa maong mo?
Wala, wala sila sa mga bulsa ng maong ko. May kaunting sakit ang ulo ko, pero...
E 'yong...
Di ko maintindihan kung bakit wala sila sa lugar.
Sinabi ko sa 'yo na ilagay mo sa isang lugar.
'Yan nga ang sinasabi ko. Wala sila ro'n.
Tingnan mo ulit.
Guys, ano lang...
Kasi-- Inis lang ako na wala sila sa kung saan ko silang iniwan.
Walang nakakita nito?
Di ko alam. Tatawagan ba natin ang doktor?
- Gabi na, at Linggo ngayon. - Alam ko.
Puwede nating siyang tawagan sa bahay?
Bakit ako magkakaroon ng numero sa bahay ni Dr. Harman?
Ewan. Ang tanga ng tanong ko.
Kakaiba ka.
Iinom na lang ako ng...
- Advil at... dadamihan ko. - Okay? Magiging ayos ka lang ba?
- Parang nasa... Oo. - Maghanap ka pa. Nasa banyo siguro sila.
- Puwedeng akin na lang ang T-shirt na 'to? - Oo, siyempre.
Ano sa tingin mo?
Ang galing-galing mo!
- Talaga? - Oo. Talaga.
Nakita mo naman ngayong araw, di ba?
- Sa totoo lang, di ako sigurado. - Pero ngayon, alam mo na.
Ito.
- Ano 'to? - Buksan mo.
- Marami kang natulungang tao. - Ano 'to, 5,200 dollars?
Na nakapangalan kay Shannon Shaeffer.
Shannon Shaeffer.
- Hindi! - Oo!
Ikaw 'yan. Ano'ng pakiramdam?
Sobrang sarap.
Di mo kailangan ang kahit sino sa mundong 'to.
Ikaw ang gumawa niyan.
Umpisa pa lang 'to.
Glen, ano'ng ginagawa mo?
Bumalik ka sa kuwarto mo.
Ano'ng ginagawa mo?
- Puwede mo ba akong ilawan dito? - Ano? Bakit?
Parang may nahulog na isang bote.
Hindi, walang nahulog diyan.
- Ilawan mo nga diyan, pakiusap? - Puwede mo bang--
- Ilawan mo nga diyan. - Tahimik lang.
- Tingnan kung may isa... - Puwede mong iusog 'to?
- Nakita mo? - Buwisit.
- Oo. - Talaga?
Di ko nakita, pasensiya na.
- Sigurado ka? - Oo, sigurado.
Walang kahit ano riyan.
- Puwede ka bang mag-relax sandali? - Ano lang ako...
Glen, di pupunta ang bote mo sa ilalim ng lutuan.
- Tumayo ka riyan. - Alam ko.
- Wala 'yan diyan. - May ano rito...
- Hindi. Wala riyan. Tumayo ka na riyan. - Oo. Oo, nandito 'yan.
Uy. Puwede ka bang tumigil? Puwede ka bang umupo muna do'n?
- Iusog ko 'to-- - Tumigil ka. Kalma lang. Hindi.
- Iusog ko 'to. - Nababaliw ka na.
- Puwede ka bang tumigil? - Tumigil ka ng isang--
- Tigil! - Diyos ko.
- O sige. - Isang saglit lang!
Buwisit!
Hindi! Wala 'yan diyan!
Diyos ko, napakaingay mo.
- Lil... - Hindi.
Puwede kang kumalma muna?
Puwede kang-- Diyos ko! Puwede bang tumigil ka?
Kita mo na? Ano'ng problema mo?
- Sinabi ko sa 'yo... - 'Wag--
'Wag mong kainin-- Ano'ng nangyayari, Glen?
- Ano'ng problema mo? - Heto.
Nakita ko sila. Heto. Inumin mo na.
- Saan mo nakita 'yan? - Sa banyo.
Saan sa banyo?
Nasa sahig sa banyo sa tabi ng toilet.
- Hindi, wala do'n. - Nando'n.
- Ang kabinet ng gamot katabi ng-- - Okay.
- Okay. Tumahimik ka na, Ty. Okay. - Okay, tama na.
Ayos ka lang? Gusto mong tumayo?
Di lang ako komportable ngayon. Kailangan kong gumalaw.
Okay, matulog na kayo, guys.
Kailangan kong humiga.
Okay, pag-usapan natin 'to bukas.
Nagdisenyo ang Purdue ng isang gamot
na kailangan mong inumin nang isang beses kada 12 oras,
kahit na di tumatagal ng ganoon sa karamihan ng tao.
Ibig sabihin, para sa mga taong 'yan, dalawang beses, araw-araw,
dumadaan sila sa isang uri ng withdrawal.
Isang may malubhang depekto na gamot ang OxyContin.
Sinasabi mo na di umeepekto ang gamot.
Sinabi kong may depekto, hindi 'yong di umeepekto.
Pero walang pakialam si Richard sa mga depekto.
Ang pakialam niya lang ay tungkol sa pagpapatunay na epektibo 'to
sa pagtanggal ng pananakit.
At nag-umpisa 'to sa mga maliit na daga.
Dr. Richard.
Ano'ng tinitingnan ko rito?
Bagay ba 'to na dapat alalahanin?
Hindi, karaniwan lang 'to.
Kailan niya nakuha ang dose?
No'ng nakalipas na 14 na minuto.
Nararamdaman niya lang ang mga epekto.
May namatay ba sa mga daga?
Sa ngayon, wala.
Magaling.
Sunod, ang mga pagsubok sa tao.
Sa yugtong 'to,
kailangan mong patunayan na ginagawa ng gamot mo ang sinasabi mo.
Kung hindi, di aprobado.
Nangyari sa Puerto Rico ang unang pagsubok sa tao para sa OxyContin,
sa mga babaeng nagpapagaling mula sa operasyong pang-gynecology.
Para sa pangalawang yugto,
gumawa sila ng marami pang mga pagsubok
sa mga pasyente ng kanser sa maraming ospital sa US.
At sa pangatlong yugto,
gumawa ang Purdue ng malalakihang clinical trial sa buong bansa
kasama ang higit sa 1,000 na mga boluntaryong pasyente.
Sinuri ko ang mga pagsubok na 'yon
at dalawang bagay ang nakakuha ng aking pansin.
Pinakauna, magulo ang mga pagsubok na 'yon.
Marami daga ang nakaranas ng withdrawal nang inalis ang mga opioid,
na kagaya sa tao.
Nanginginig at tumatama na ngipin, sakit sa tiyan, at panginginig sa katawan.
Sa pagsubok naman sa tao,
dapat tumagal ang OxyContin hanggang 12 oras.
Sa Puerto Rico, kalahati ang di nakatagal ng buong gabi na walang dagdag na gamot.
Pakiusap, nars!
Sa isang pagsubok na may 164 na pasyente, umalis ang isa sa bawat tatlo.
Natuklasan nilang di epektibo ang paggamot,
o nagkaroon masamang karanasan, o paglabag sa protocol.
Ano'ng ibig mong sabihin sa "paglabag ng protocol"?
Di nila kailangang i-report ang ilang insidente.
Di ko alam. Di ko alam kung bakit.
Itigal mo 'yan. Di ka puwede--
Sa sunod-sunod na pagsubok, umaalis ang mga pasyente,
nagrereklamong di tumatagal ang gamot tulad ng inaasahan,
at humihingi ng karagdagang oxycodone para makaraos sila.
Gaya ng sinabi ko, epektibo ang gamot.
May malubhang depekto lang 'to.
Ang sabi mo may dalawang bagay.
Di na mahalaga 'yong pangalawa,
dahil, ayon sa FDA, katanggap-tanggap ang lahat ng 'to.
Di namatay ang daga, kaya sa usapang teknikal, ligtas ang OxyContin.
At higit sa kalahati ng mga pasyente ang nagsabi
na sapat na tinanggal ng OxyContin ang kanilang pananakit.
Kaya, sa teknikal na usapan, gumagana ang gamot.
At mula sa lahat ng 'yan, nabuo ang isang panibagong aplikasyon ng gamot.
Kahit tingnan ng sinuman,
may aplikasyon ang Purdue na mabilis na makakalusot sa FDA.
Inaasahan mo na uusisain ang isang aplikasyon
ng isang panel ng mga eksperto na sisilip sa bawat detalye.
Di ganiyan ang nangyayari dito.
Ang di naiintindihan ng mga tao tungkol sa FDA
ay maliit lang itong ahensiya ng gobyerno
at madalas, tinatanggap na lang nila ang sinasabi ng mga kompanya.
Kung may bagong produkto, walang nangyayaring pagsubok sa ahensiya.
Inaaral na lang nila kung ano ang binibigay.
Sa gamot, kadalasan bumabagsak ang prosesong 'to sa isang tao lang.
At para sa OxyContin, Curtis Wright ang pangalan niya.
Akala ni Richard na isang pormalidad lang ang gagawin ni Curtis.
Mali si Richard.
Si Curtis Wright 'to sa FDA.
Kinumpleto ko ang pagsusuri ng NDA,
at nais ko ipaalam sa 'yo, Dr. Sackler, may ilang mga lehitimong tanong ako.
Marami tayong dapat pag-usapan.
Puwede tayo magtakda ng oras, o puwede kong isa-isahin ngayon.
Masaya akong pirmahan 'to.
May dalawang bagay lang na dapat tugunan.
Ito 'yong sa pagdedesisyon ng mga doktor kung irereseta 'to o hindi.
Wala dapat kahit anong emosyon sa aplikasyon na 'to.
Kaya, isang problema si Curtis.
Ang laki ng ginastos na pera ni Richard,
sa pagpalagay na magiging madali ang pag-aproba sa FDA.
Nakakita sila ng isang tao na may pakialam.
Ayos lang 'to.
Bahagi 'to ng proseso.
Lumalagpas na tayo rito, Richard.
- May mga inaalala ako. - May mga inaalala rin ako.
Di 'to kailangan maging isang himalang gamot para sa lahat.
- Sumosobra ka na. - Oo, talaga.
Umatras lang tayo,
at ipaaproba ang gamot na ito bilang kapalit ng MS Contin.
- Mahalaga ang mga bagay na kuha na natin. - Oo, tama.
Kung gawin natin 'yan, di tayo makakakuha ng sapat na pera para sa mga lugi natin
at pagkatapos, magsasarado na tayo.
Dahan-dahan tayong mamamatay habang hinihintay ang pag-aproba,
at walang pumapasok para pigilan ang pagbagsak.
Kaya dinadahan-dahan nga tayo.
Masuwerte na kung maibenta natin ang kompanya bago madeklara ng Chapter 11.
O, utang na loob, anak.
Gusto n'yong maikabit ang mga pangalan n'yo sa museo?
Gusto n'yo 'yan? Dahil sinusubukan kong ilagay 'yan do'n.
Kung di natin gawin 'to, patay na tayo.
- Patay? - Oo, tama 'yan. Patay.
- Lugi. May mas magandang ideya kayo? - Kanser.
Tayo ang nagmamay-ari ng kanser.
- Manatili tayo sa kanser. - Gustong-gusto ko ang kanser.
Masaya ako sa kanser, pero di tumutugma ang mga numero.
Mali ang pagtingin mo sa numero.
Alam ko kung paano basahin ang numero.
Kaninong numero 'yan?
Ang numero ay ang siyensiya, at ang siyensiya ay siyensiya.
Oo. Pero kanino 'yan?
Sa 'yo. Sa 'yo 'yan.
Di pagmamay-ari ng siyensiya ang numero. Sa 'yo sila.
Magagamit mo sila para sa pagsalaysay mo ng kuwento.
Kaya, sabihin mo sa 'kin ang kuwento.
Ang kuwento ay ang pangit ng mga numero.
Oo. Ayan, di ko gusto ang kuwentong 'yan.
Kuwento 'yan tungkol sa bubong.
Ipinapalagay ng kuwentong 'yan na may bubong sa ibabaw ng ulo ko.
Walang bubong.
Bubong.
Isang bagay 'yan na nagpapakita ng isang ilusyon na may bagay
sa pagitan ng ulo ko at isang walang katapusang sandaigdig.
Tanggalin mo ang bubong na 'yon sa kuwento.
Gamitin mo ang numero sa pagsalaysay ng kuwento mo.
At kapag tapos ka na,
gusto kong sabihin mo kay Curtis ang isang kuwento na walang bubong.
Okay?
Natutunan ni Richard kay Arthur
na ang pagkakaiba sa pagitan ng isang naghihirap na kompanya
at ng isang maunlad ay ang pagtingin dito.
O, hi. Oo. Pasok kayo. Hi. Dr. Curtis Wright.
- Dr. Richard Sackler. - Mabuti.
- Dr. Raymond Sackler. - Salamat at nandito kayo.
- Dr. Mortimer Sackler. - Hi. Tuloy kayo.
Salamat at nandito kayo. Natutuwa talaga ako.
- Salamat sa pagtanggap sa 'min. - O, siyempre.
Uupo ba tayo?
Oo, tatayo lang tayo.
Ang sabi n'yo, mas mataas ang margin of safety ng OxyContin.
Di lang namin sinasabi 'yon. Totoo 'yon.
Alam n'yo, baka tama kayo.
Sa aming mga pagsubok, mababa pa sa 0.3 porsiyento ng mga pasyente
ang nagpakita ng kahit anong palatandaan ng pag-aabuso.
Bonnie!
Pero nagsubok ba kayo para sa pag-aabuso?
- Mr. Wright-- - "Doctor" po. Dr. Wright.
Dr. Wright.
Di namin puwedeng harapin ang bawat hypothetical na sitwasyon.
Siyempre. At di kita tinatanong
para harapin ang bawat hypothetical na sitwasyon.
Ito lang.
Nababahala ako sa lakas ng tableta.
Maaprobahan ba kami o hindi?
Hindi ngayong araw.
- Bakit hindi? - Maraming gamot sa tableta.
At kamao ako ang tatama sa mukha mo kung--
Parang kailangan ko ng Valium. May Valium ka ba?
- Wala akong Valium. - Walang may Valium sa kompanyang 'to?
- Ano 'to? - Puwede kitang hanapan ng Valium.
- Di magandang ideya ang Valium. - Walang Valium.
- Ikaw ang boss, di siya? - Oo!
- Sinasabi kong walang Valium! - Hahanapan ko ba siya ng Valium?
- Kailangan mo ng Valium o hindi? - Hindi!
Di mo ako kailangang sigawan!
Isang pagkakataon. Kailangang umubra 'to.
Kailangang umubra 'to, anak.
Alam ko may Seconal tayo. Patutulugin ka kaagad nito.
Malaking pera ang ginagastos ni Richard.
Hawak na sila ng mid-level bureaucrat na 'to.
Dahil alam siguro ni Curtis Wright, kagaya ng iba,
na sobrang delikado ang heroin sa anyong tableta.
Di lang pumapatay ng tao ang isang gamot sa anyong 'yan,
sinisira nito ang pamilya at mga kaibigan nila,
ang mga negosyo at pangarap ng lahat sa paligid nila.
Kapag nangyari 'yan sa 'yo, kapag nangyari 'yan sa pamilya mo,
babaguhin na nito ang buong buhay mo.
Nagsasalita ka ba mula sa 'yong karanasan?
Oo.
Buwisit.
Ano'ng balita?
- Uy, Shawn. - Isang taon na ba?
Oo. 'Yan ang sinasabi mo bawat taon.
Kaya, ano'ng balita?
Ano'ng gusto mong sabihin ko kay Mama?
Bakit patuloy mong ginagawa 'to?
Di ko kailangang pumunta rito kung ayaw mo.
Sabihin mo kaniya na mahal ko siya, iniisip ko siya, at maligayang kaarawan.
- Gagawin ko 'yan. - Sige.
Gusto mo ng isa pang blueberry?
Bukas ang bibig.
Naka-isang pakete na siya ng prutas bago tayo umalis ng bahay.
Alam ko.
- Gusto niya ang blueberries niya. - Mahilig siya talaga do'n.
- Naglagay sila ng bacon dito. - Akin na lang kung ayaw mo.
Hindi. Di ako nagrereklamo.
Puwede ba akong kumuha ng kape?
- Ty, hindi. - Bakit hindi?
No'ng huling nagkape ka, gising ka buong gabi.
Kailangan kong magpokus.
Di ko maintindihan kung bakit malaking bagay 'yon
- kung nagkakape naman ang lahat. - Bakit hindi na lang decaf?
Dahil di binibigay ng decaf ang gusto mo.
- Bakit mo iinumin 'yon? Di masarap. - Di ka makakatulog mamayang gabi.
- Maniwala ka. - Magkape ka.
Sabi ni Glen puwede akong magkape.
- O sige, magkape ka, pero... - 'Yan ang sinabi ko.
- Kailangan ni Kaylee ng kape. - Pinapasok ang blueberries sa loob.
Puwedeng isa pa?
Dumudugo ang kamay ni Dada.
- Hala... - May dugo sa kamay niya.
Diyos ko. Glen, kinagat mo ba ang kamay mo?
Ano'ng ginawa mo? Puno ka ng dugo. Diyos ko.
- Kailangan mo pa? - Oo, kumuha ka pa ng mga napkin.
- Ito. Hawakan mo. - Linisin ko 'yan.
Linisin ko 'yan.
Diyos ko! Tumayo ka!
Glen! Glen, ayos ka lang ba?
Glen, tumingin ka sa 'kin.
- Ano'ng nangyayari? - Di ko alam!
- Nabulunan ba siya? - Hindi! Puwede bang tumawag ng 911?
- Humihinga ba siya? - Parang hindi.
Tumingin ka lang sa 'kin. Tumingin ka sa 'kin.
- Glen! - Sir?
Tumawag kayo ng 911!
Ano'ng ginagawa mo?
Diyos ko! 'Wag mo siyang iwan.
'Wag mo siyang iwan.
- May tumawag na ba ng ambulansiya? - May parating na!
Di siya humihinga!
- Tumawag kayo ng ambulansiya! - May parating na ba?
- Buwisit! Utang na loob! 'Wag ka bumitaw! - Tulungan n'yo kami!
- Utang na loob! - Tigil!
'Wag mo kaming iiwan!
Tumingin ka sa 'kin, Glen!
HANGO SA LIBRO NI BARRY MEIER
HANGO SA ARTIKULO NI PATRICK RADDEN KEEFE, "THE FAMILY THAT BUILT THE EMPIRE OF PAIN"
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Andrew Jan Novera