Esta serie está baseada en feitos reais.
Porén, algúns personaxes, nomes, acontecementos, localizacións
e conversas son ficticios para fins dramáticos.
O que non é ficción é a miña historia.
A miña filla Cassy morreu aos 42 anos
logo de volverse adicta ao OxyContin.
Ela era a luz para todos nós na familia
e o único que nos queda dela son fotos e recordos.
É duro.
É moi duro.
Cando Arthur Sackler preparaba o novo fármaco para o mercado,
sabía que tiña que convencer os doutores para que o receitasen.
E ocorréuselle unha idea brillante para un anuncio.
Eran tarxetas de negocio
de doutores que apoiaban o fármaco que quería vender.
O fármaco era de verdade, mais os doutores eran inventados.
CADA VEZ HAI MÁIS MÉDICOS QUE ESCOLLEN SIGMAMYCIN
Arthur deixou claro que non importaba
se algo era certo,
o que importaba era que a xente pensase que si.
Arthur Sackler construíu a industria farmacéutica de hoxe en día
e as pastillas eran o seu sacramento.
Se pensase que podía saír coa súa,
tería metido os fármacos que vendía
directamente na boca da xente.
O corpo de Cristo.
- E Richard Sackler... - O corpo de Cristo.
...demostraría ser o mellor discípulo de Arthur.
Hai dous tipos de humanos importantes.
- Estou de acordo. - Si?
Dende logo.
- Xa o falamos. - Si?
- Varias veces. - Vale, logo dimo.
Hai dous tipos de seres humanos que importan,
creadores e vendedores.
Son igual de importantes, se cadra os vendedores máis.
Non hai maior talento
có que estimula o movemento físico dunha persoa
no que quita o diñeiro do peto e cho dá a ti.
Certo.
- Case coma o rei. - Deus, máis ben.
- Prefiro "rei". - Pois fai reis.
Vai facer reis.
Si, señor.
Non é difícil vender un fármaco que funciona coma OxyContin.
- Estás fermosa. - Quita a dor e, por un momento,
a xente pensa que vai recuperar a súa vida.
E recupérana... por un tempiño.
O equipo de vendas
tiña que facer chegar o produto aos pacientes,
por iso cativaban os médicos.
Facían o que fixese falta.
Os médicos son familia.
- Son familia. - Non escollemos a familia.
- Sempre con agasallos.
Sempre con agasallos.
- Os médicos son familia. - Son familia.
- Non escollemos a familia. - Non escollemos a familia.
- E sempre ofrecemos agasallos. - Ofrecemos agasallos.
- Caeuche? - Non.
- Díxenche que practicases cos tacóns. - Xa practiquei.
Tes que dominalos, Shannon.
Doutor Morris, teño unha pregunta. Por que non receita máis OxyContin?
As cifras son baixas.
Aquí so hai gripes e puntos de sutura.
Xa o falamos.
Hai persoas que queren acabar coa dor
e non acabas con dor abonda, meu rei.
Vouche dar 25 vales para que llelos deas aos pacientes.
Cada vale cámbiase por 30 días gratis de OxyContin.
- E ti es...? - Son Shannon Shaeffer.
- Encantada. - Shannon Shaeffer.
E vés cos vales, Shannon Shaeffer?
Perdoe?
Só digo
que nunca vira unha gatiña de OxyContin tan fermosa.
Que carallo dis?
- Shannon... - Es liorteira.
- É liorteira. - Está aprendendo.
Por que non te acuruxas con isto,
sobes as cifras e xa virei ver como vas?
Espero verte de novo, gatiña de OxyContin.
Tes que afacerte.
Os médicos son familia,
- poden ser un tío noxento. - Que lle dean.
Isto non é o negocio dos fármacos.
É o das persoas,
e os médicos son especiais porque todos confían neles.
Fíanse máis deles que dos políticos, profesores, curas,
e máis que dos seus pais.
Se un médico che manda facer algo, falo.
É pérfido que sigan por aí
vendendo heroína como unha puta subscrición dunha revista.
É un coche do goberno?
Non.
É o seu coche?
- É seguro? - Máis ca min.
Isto é unha perda de tempo.
Fago isto polo seu ben, para corroborar a súa historia.
Se os 1908 pacientes son pacientes reais de OxyContin,
non hai problema.
Non sei que quere que lle diga. É un fármaco moi común.
É un narcótico de categoría II. Non se emprega para o catarro.
Baixe.
Ten unha personalidade moi antipática.
- Sabíao? - Dende logo.
- É un fármaco común. - Xa llo dixen.
Coñezo a Jim. É un bo home.
Eu só veño mirar os historiais.
- Non podo darllos. - Si, e vaimos dar.
Pode ser hoxe e logo marcho.
Se é mañá, volvo cunha orde
e investigadores para buscar baixo as pedras.
A saber que atopamos.
Lewis, fai o que che di.
- Con quen vés? - Fiscalía dos EUA en Roanoke.
- Hernia de disco, prótese de cadeira. - De veras?
Lesión do ligamento cruzado anterior, artrite. A súa filla Lyla tiña...
Señora Flowers,
a xente leva anos con eses problemas.
Pode chamar a quen queira da lista. Xuro que non fixen nada malo.
Vale, o aparato de raios X.
A miña muller quería un barco. Non son un criminal.
Lyla ten sete receitas.
- Si. - Por poñer peito?
- Si. - Iso é unha semana tomando Vicodin.
Receitou 210 pastillas. Iso é excederse coas receitas.
Vino miles de veces.
- Iso non é o que pasa. - Sabe que si, doutor.
- Subamos ao coche. - Por que? A onde imos?
A unha farmacia que non sexa dun amigo seu.
Canto tempo nos vai levar?
Traballa para a miña exmuller, non?
Por que OxyContin?
É máis seguro, menos aditivo e dura máis que os outros.
Está demostrado. Está no prospecto.
Pono no papel que deixan as rapazas.
- As rapazas? - Non, fóra de aquí.
- Só quero a miña medicación. - Non, fóra.
Non. Fóra.
Robbie, víchelo entrar?
Non. Queres que chame a policía?
- Si. - Veña, ho.
- Non. Fóra. Xa. - Sabedes o que me facedes?
- Sabedes como me sinto? - Señor, ten que tranquilizarse.
Cala a puta boca. Dáme o meu medicamento!
- Vouche botar isto! - Quero o puto Oxy!
Fóra de aquí! Lisca!
Fóra! Chamaches xa a policía?
- Hostia puta! - Fillo de puta!
- Isto é incrible! - Chamade a policía.
- Eh, que volve! - Non!
- Fóra! - Que fas?
Sóltame, hostia!
Estou nunha farmacia no condado de Carroll...
- Dáme o puto Oxy! - Sacádeo de aquí!
Onde o tes?
...e atopo un peluche de OxyContin,
un fármaco do que oín falar hai só uns días.
- Non me toques! - Pero que fas? Riggs!
Sácao de aquí!
Non me toquedes, cona!
- Fóra de aquí xa! - Non vexo!
E penso que, nalgún momento, naquela reunión de márketing de Purdue,
alguén dixo: "Sabedes que precisamos para vender o narcótico de categoría II?
Precisamos un peluche grande, brandiño,
acolchado e adorable dunha pastilla de OxyContin."
E deseñaron un peluche, mandáronos facer
e enviáronos da China a Virxinia.
Un vendedor de fármacos levounos ao condado de Carroll
e deullos á farmacéutica, á que ía atacar un adicto.
É dicir, se o adicto coñece o OxyContin...
- Fóra! - ...a farmacéutica tamén.
- Perdoe. - Os médicos tamén.
Un fármaco común.
Ata os chineses que fixeron os peluches o coñecen,
mais eu non sabía unha merda.
Logrou pasar desapercibido,
que era a súa intención, por iso se estendeu tan rápido.
Cando oíu falar de OxyContin?
Hai un mes.
Que tipo de analxésicos receitaba antes?
Diría que estas cifras lle resultan cribles?
Cando oíu falar de OxyContin por primeira vez?
Hai oito meses.
E diría que estas cifras son precisas?
Si, son correctas.
Non sabía o perigosa que ía ser esta pastilla.
Era unha oferta que creaba a súa propia demanda.
- Isto é un consultorio? - Si.
Nas aforas, algúns médicos atenden nas súas casas.
Pódelo facer ti soa.
- De veras? - Si.
Ti podes, Shannon.
Ei, Shannon.
Ti podes, hostia.
Boas, veño ver o doutor Fitzgibbons.
- Es unha paciente? - Non.
Son Shannon Shaeffer, de parte de Purdue Pharma.
- Vale. - Como está hoxe?
Ben, grazas.
Que o corpo faga o seu traballo. Curarás ben, si?
- Si, grazas. - Moi ben.
- Saúda os teus colegas. - Vale.
- Grazas. - Pasa.
- Facendo deporte? - Si, voleibol.
Pois cúrate antes de volver a xogar.
Grazas. Es moi guapa, por certo.
- Ti si que es guapa! - Grazas.
Doutor Fitzgibbons?
Coñézote?
Non, son Shannon Shaeffer.
Como está hoxe?
- Que vendes? - Veño de parte de Purdue Pharma.
Ah, logo xa sei quen es. Xa sei que vendes.
- Grazas. - Se me dá un minuto...
- Estou ocupado. - Non importa.
Podo esperar ata que poida.
Cantos anos tes? Tanto ten.
Non receito oxicodona ou opiáceos aos meus pacientes,
só se teñen cáncer ou están a morrer,
ou se están a morrer de cáncer, porque é aditivo.
Pois teño boas novas para vostede, señor, porque OxyContin
é moitísimo menos aditivo que os outros opiáceos.
- Estás de broma? - Non!
O índice de adicción é menos do un por cen.
Como está hoxe?
Acabas de inventalo?
- Non. - É unha mentira descarada.
Iso terá que falalo co New England Journal of Medicine.
Sabes que é o New England Journal of Medicine?
Ou é algo que che mandaron dicir?
- Se lle podo amosar este panfleto... - Si, grazas.
Vouno ler.
Como era o teu nome?
- Shannon Shaeffer. - Shannon Shaeffer.
Vouche preguntar algo.
A molécula do OxyContin é case idéntica á da heroína.
Logo a heroína non é aditiva?
Iso non é preciso.
Agora repártenvos Porsches ás bonecas preciosas?
Non.
Oxicodona, iso é o que hai no OxyContin.
Morfina, codeína, hidrocodona, hidromorfona,
diacetilmorfina, iso é heroína,
procede todo da durmideira.
Nomes distintos, a mesma merda.
Non sabes nada.
Es unha adolescente que quere venderme narcóticos de categoría II.
Es perigosa.
E es parva.
Iso faite máis perigosa.
E agora sae da miña consulta.
Es unha puta traficante con coleta.
Fóra da miña casa!
Puto pendón.
Non lembraba que fose tan merdeiro.
Son tan semellantes?
Cientificamente. OxyContin e a heroína?
Tan semellantes coma un garfo e unha metralleta porque son de metal.
Quere que sintas que el é máis listo.
O 83 % dos médicos son homes.
Se non o convences coa ciencia,
alimenta o seu ego.
"Doutor Fitzgibbons, ten un cerebro impresionante."
Tes que sorrir e facer o que faga falta.
Sorriches?
Iso creo.
A ver.
Máis grande.
Ben.
...dixo que escoitou que Mitch meteu o Bronco nun arroio para cobrar o seguro.
Está toliño perdido.
De verdade.
Non pode ver. Está perdidiño.
Non atopa camiño,
vai a onde o leve a súa pirola.
O único que fixo foi foder durante dúas... Si, tíñaa aló na cama.
A rapaza estaba histérica...
Este coche é unha merda, que o saibas.
Iso é o que podes dicir das mulleres. Fan o que lles dis. Bielorrusas!
Esas son moi, moi ricas...
Tivo que estar dálle que dálle.
Non chegou a saír daquel chalé.
Coñecín unha rapaza de Casaquistán. Era fermosa...
Imaxinade o desesperado que está o home.
- "Di que as da Circasia..." - Un momento, Craig.
Ben...
- Vou tomar a pastilla. - Que?
- Ata as seis non, quédache unha hora. - Que?
- É cada 12 horas, non? - Xa pasaron 12.
Seis, sete, oito, nove, dez, once, doce. Unha, dúas, tres, catro, cinco.
Contaches as seis e as sete como dúas horas.
Das seis ás sete vai unha hora. Espera.
Só pasaron 11 horas. Só digo que...
Podes ir cambiar as rodas?
- Vai axudar. - Remata despois.
Si. Grazas.
Entuméceseme o lombo, amor.
Se a puideses tomar antes, xa cho tería dito o médico.
- Xa sei o que dixo. - Para, por favor.
Espero 58 minutos.
- Mellor? - Pneumáticos Kryger.
Sabes o de Mitch? Meteu o coche nun arroio.
E foi por unha muller.
Quero saber se as podo tomar antes das 12 horas.
O teu corpo desenvolve tolerancia, é normal.
E cando me doe a cabeza na oitava hora
ou se comezo a ter dor antes, podo tomar outra?
Tes que cinguirte ás 12 horas.
- Mais se funciona... - E funciona, obviamente.
É bo oílo. Podemos aumentar a dose.
Imos subila a 40 miligramos.
Por que pode tomar unha máis forte
e non as outras máis a miúdo?
Non funciona así.
OxyContin creouse para durar 12 horas, e os da FDA,
que cobran bastante máis ca min e son moito máis listos ca min,
din que se debe usar así.
Así que ímolo facer así.
Vale?
Gárdocha eu?
- Ah, Glen. - Si?
Interesaríache contar a túa historia?
Como a miña historia?
Os que crearon OxyContin
pediron que lles enviásemos pacientes
que tivesen unha boa experiencia.
Como? A que te refires?
Creo que te queren filmar contando a túa historia.
- Coma na televisión? - Que?
- Máis ben coma un filme. - Un filme?
- Sobre min? - Sobre ti.
Xa podes ser coma o teu amigo, Kevin Costner.
- Vale. - Téñocho que dicir, Lily.
Parécese un pouco a Kevin Costner.
- Grazas. Levamos dez anos coa discusión. - Co pelo así.
- Amor... - Máis guapo.
Vou para a cama.
Queres vir?
Vou nun anaco.
Vale.
- Boa noite. - Boa noite.
- Non quedes ata moi tarde. - Xa non.
- Telas? - Pode ser.
Si, téñoas.
Ai, si.
E que facemos?
Tragalas.
Seguro que as queredes?
Ao meu padrastro déixano na merda.
- Si, ho. - Queres?
- Si? Vale. - Si.
- É para iso. - Si, vale.
Tócache, Ty.
- Non, estou ben. - Veña.
- Non me fodas. - Son para vós.
- Son boas para foder. - Si, vale.
Non, estou ben.
Queres a última calada?
Ai, si.
- Veño ver o doutor Cooper. - Os bombóns son subornos?
Pois si.
Mais depende da recepcionista se quere compartilos.
Xa sabemos que pasará.
Doutor Cooper, permíteme tres minutos?
- Douche dous. - Váleme.
Gustaríame falarlle de OxyContin.
- Preguntáronme pacientes. - Pero non o receitou.
- Non, estou satisfeito co que teño. - Se cadra os seus pacientes non.
Os meus pacientes están ben.
- Déixolle unhas mostras? - Hoxe non.
Es moi amable, pero non, grazas.
- É a súa filla? - Si, Emily.
Parecen as rexionais en Columbus.
Tráeme recordos.
Está en boa forma. Clasificouse?
Si, cuarta.
Incrible.
Debe traballar duro.
Si, traballa.
- Bótoo de menos. - Si?
Si, eu era...
Competín durante moitos anos.
E agora cres que pagou a pena?
Aprendín disciplina e a traballar duro.
Ensinoume a levantarme cando erraba.
Pénsoo sempre
cando falo de tratar a dor doutras persoas.
Dr. Cooper, vin cos meus propios ollos
como o OxyContin lle axuda á xente a recuperar a súa vida.
Ou sofren con dor ou sen ela,
e non hai nada tan eficaz.
Vaia. Cres niso de verdade, non?
Creo, si.
Vale. A ver, que tes?
Xenial, teño...
este panfleto con información e algúns vales.
- Sempre gustan. - Si.
- Ten o meu número se precisa algo. - Grazas, Shannon...
- Shaeffer. Esa son eu. - Shaeffer.
- Bo día. - Igualmente.
- Goce dos bombóns. - Si, grazas.
- Perdoe. - Boas.
Como se chama a muller? Ten tarxeta?
Si!
Grazas. Moitas grazas.
Grazas por vir.
- Perdoa? Shannon? - Ola.
- Dime.
Fixeches que cambiase de idea.
- Que? - O médico.
Dixo que non, e convencíchelo para receitar OxyContin.
- É o meu traballo. - Ola, quen es?
Falo con ela, non contigo.
- Canto che pagaron por isto? - Non che importa.
- Un vale da primeira vez gratis? - Pregúntasme canto cobro?
Sube ao coche.
- Algo propio dun traficante. - Paréceche normal preguntarmo?
- Bolso e zapatos caros. - Quen te cres?
Ti canto gañas? Seguro que nada!
Sabes o que é OxyContin?
Se non saes do medio,
pásoche por riba co coche e esmágoche o puto cranio.
E darasme OxyContin para estar ben?
- Non queres tocarme o carallo. - Quero.
Es unha madama?
Que lle dean ao mundo por uns bolsos de LV e un Porsche?
Nese momento deime conta
que isto ía máis alá dun médico ou dunha farmacia.
Coma se extraterrestres sexys invadisen as zonas rurais dos EUA
e fosen de vila en vila no seu Porsche
repartindo vales por opiáceos de balde.
Que a xente se fixese adicta ao seu produto.
BENVIDO A VIRXINIA
Isto era unha merda.
OxyContin é incrible.
É o único que me fixo sentir normal dende a lesión.
Dende que comecei con OxyContin, non perdín nin un día de traballo.
O meu xefe alégrase moito.
Sobre todo porque son o xefe, e conservo os meus empregados.
- Glen Kryger. - Randy, o director.
Un pracer. Grazas por vir.
É un honor coñecerte. Alégrame vir.
Agora podo dicir de verdade que gozo de cada día que vivo.
- Ai, mimá. Non pares. Mimá! - Hostia! Meu amor.
Iso estivo xenial.
- Unha vez máis. - Vale.
E non a mires a ela.
- Mira á cámara. - Vale.
Podo dicir de verdade que gozo de cada día que vivo.
Volvemos.
Ai, cala.
- OxyContin devolveume a miña vida. - Si!
OXYCONTIN 40 MG/DÍA
Polas veas de Richard corrían dotes de empresario,
herdouno do seu tío Arthur.
Richard Sackler sabía como vender.
A dor era moi intensa.
Coma se alguén collese os músculos das miñas costas
e os retorcese e retorcese ata que estivesen tan apertados...
Agora estou diferente. Síntome diferente.
A vida volve ser marabillosa.
Era coma se alguén me dese cun picaxeos
e me picase na columna todo o tempo.
Á xente gústalle a publicidade, a min non.
Era coma se a dor fose ata o cerebro.
Desfaiche o cerebro.
Non vou mentir.
Nunca pensei que me volvería sentir así.
Estaba fodido.
Grazas, Purdue Pharma.
OxyContin devolveume a miña vida.
- Moi ben. - Grazas.
Significa moito para min que te sintas mellor.
Supuxo unha gran diferenza para a miña familia.
Grazas polo que facedes.
Gózao. Merécelo.
Que tal? Es famoso?
A ver, Costner xa non ten nada que facer comigo ao lado.
Aplausos.
- Xente que quería fotos comigo. - Que traes?
- Que é iso? - Traes lambadas?
Espectáculo de luces.
E isto é todo de balde, por certo.
- Mira. - A Kaylee vaille encantar.
- Un frisbee para ti. - Kaylee, un peluche!
- Gústache? - Seguro que pescas máis.
- Non sei. Amor, bombóns. - Que guapo.
Graciñas.
Camisetas para todos. Todo de balde.
- Que raro. - Xa.
Si, foi...
unha loucura.
Por que che deron un CD de música swing?
- Vistes as miñas pastillas? - Non.
Se cadra movéstelas ou algo.
Onde as tomaches antes?
Normalmente están no seu sitio, non?
Ou están aquí, no cuarto ou no baño, así que...
- Queres un bombón? - Si.
Si, dáme. Grazas.
Todas as cancións teñen a palabra "swing".
- É un CD de swing. - Estes seremos papá mais eu.
Unha parella de vellos.
- Eh, amor. - Si?
Están no baño ou...?
Xenial, temos tres.
Pensei que dixeras que as ías deixar no cuarto.
Non.
A ver, hai tres sitios, non?
Normalmente na cociña.
Díxenche que as deixases nun sitio, para non perdelas.
Miraches no peto do pantalón?
Non están nos petos do pantalón. Dóeme algo a cabeza, pero...
E se...?
Por que non están no seu sitio?
Tiñas que telas nun único sitio.
É o que digo, non están en ningún.
Vou volver mirar.
A ver, eu...
Amólame que non estean onde as deixei.
Non as vistes?
Non sei. Chamamos o doutor?
- É domingo pola noite. - Xa.
Chamámolo á casa?
Por que ía ter o número da súa casa?
Non sei, pregunta absurda.
Que raro estás.
Vale, pois tomarei...
- Advil e... máis Advil. - Vas estar ben?
- Creo que están no... Si. - Estarán no baño.
- Podo quedar coa camiseta? - Si, claro.
Que che parece?
Esta rapaza estao a bordar!
- En serio? - Si, de veras.
Víchelo hoxe, non?
- Non estaba segura. - Pois xa o sabes.
Toma.
- Que é isto? - Ábreo.
- Axudaches a moita xente. - 5200 dólares?
Páguese á orde da puta Shannon Shaeffer.
A puta Shannon Shaeffer!
- Non! - Si!
Es ti. Como te sentes?
De marabilla, hostia.
Non precisas a ninguén neste mundo.
Fixéchelo ti.
Isto é só o comezo.
Glen, que fas?
Volve á cama.
Que fas?
Podes iluminarme aquí?
Que? Por que?
Creo que caeu un bote aí.
Non, non caeu aí.
- Podes acender a lanterna? - Podes...?
- Ilumina aí. - Anda amodo.
- Mira se hai... - Podes mover este lado?
- Velo? - Merda.
- Si. - Si?
Non o vexo, perdoa.
- Segura? - Si.
Aí non hai nada.
- Podes calmarte un momento? - É que...
Glen, o bote non vai estar baixo a puta cociña.
- Levanta. - Xa.
- Non vai estar aí... - Hai algo...
- Non. Podes levantarte, por favor? - Si, está aí.
Eh, podes parar? Séntate.
- Vouna mover... - Para. Reláxate, non.
- Vouna mover. - Es un psicópata.
- Podes parar? - Para un...
- Para! - Por Deus.
- Vale. - Un momento!
Hostia!
Non! Non vai estar aí!
Meu Deus, estás a facer un ruído da hostia.
- Lil... - Non.
Podes relaxarte?
Podes...? Miña nai! Podes parar?
Ves? Que carallo che pasa?
- Díxencho. - Non comas... Que cona fas, Glen?
- Que carallo che pasa? - Toma.
Atopeinas. Toma.
- Onde estaban? - No baño.
No baño onde?
Estaban no chan do baño, ao lado do retrete.
- Non tal. - Si tal.
- Na caixa de primeiros auxilios... - Vale.
- Vale. Cala, Ty. - Vale, para.
Estás ben? Queres erguerte?
Non estou cómodo, necesito moverme.
Vale, volvede á cama.
Teño que deitarme.
Vale, xa falaremos disto mañá á mañá.
Purdue deseñou un fármaco que había que tomar cada 12 horas,
mais para moita xente non duraba tanto.
É dicir, esa xente, dúas veces ao día, tódolos días,
experimentou abstinencia.
OxyContin era un fármaco defectuoso.
Logo está a dicir que o fármaco non funcionaba.
Dixen que era defectuoso, non que non funcionase.
Porén, a Richard non lle importaba.
Só lle importaba demostrar que podía eliminar a dor.
E iso comezou cuns ratos peludos.
Doutor Richard.
Que estou a ver?
Hai que preocuparse por isto?
Non, isto é normal.
Cando recibiu a dose?
Hai 14 minutos.
Está sentindo os efectos.
Morreu algún rato?
Por agora non.
Excelente.
O seguinte: ensaios en humanos.
Nesta fase,
tes que demostrar que o fármaco fai xusto o que afirmas.
Se non o fai, non se aproba.
Os primeiras ensaios en humanos foron en Porto Rico,
con mulleres que se recuperaban de cirurxías xinecolóxicas.
Para a segunda fase,
fixeron máis ensaios con pacientes con cáncer en varios hospitais dos EUA.
E na fase tres,
Purdue levou a cabo ensaios clínicos a grande escala polo país
con máis de mil pacientes voluntarios.
Revisei eses ensaios e destacaban dúas cousas.
O primeiro foi unha puta desfeita.
Cando lles sacabas os opiáceos, moitos tiñan abstinencia,
coma un humano.
Rinchaban os dentes, dor abdominal e tremores.
Nos ensaios con humanos, OxyContin debía durar 12 horas.
En Porto Rico, a metade tivo que recibir máis medicación pola noite.
Por favor, enfermeira!
Nun ensaio de 164 pacientes con cáncer, un terzo abandonou.
Consideraron o tratamento ineficaz,
tiveron experiencias adversas ou incumpriron o protocolo.
A que se refire con "incumprir o protocolo"?
Non debían comunicar todos os incidentes.
Non sei. Pode supoñer o que queira.
Para! Non podes...
En todos os ensaios, os pacientes abandonaban.
Dicían que o fármaco non duraba tanto como debía
e tiñan que pedir máis oxicodona para soportalo.
Como dixen, o fármaco era eficaz.
Mais era moi defectuoso.
Dixo que había dúas cousas.
A outra é que iso non importaba un carallo,
porque polo xeral, segundo a FDA, iso era aceptable.
Os ratos non morrían, así que, tecnicamente, OxyContin é seguro.
Máis da metade dos pacientes dixeron
que OxyContin lles aliviaba a dor.
Polo que, tecnicamente, o fármaco funciona.
E iso convértese nunha nova solicitude dun fármaco.
Polo que se ve,
Purdue tiña unha solicitude que ía pasar sen problema pola FDA.
Esperaríase que unha solicitude a revisase
un panel de expertos que tivesen en conta cada detalle.
Non funciona así.
O que a xente non entende da FDA
é que son unha axencia do goberno
que a maioría das veces se fía do que lle din as empresas.
Cando vén un novo produto, eles non comproban nada.
Revisan o que lles dan.
Para os fármacos, este proceso débeo facer unha persoa.
E para o OxyContin, esta persoa era Curtis Wright.
Richard creu que Curtis era un trámite máis.
Estaba errado.
Son Curtis Wright, da FDA.
Completei a miña análise do ADN,
e, doutor Sackler, teño algunhas preocupacións lexítimas.
Debemos revisar moitas delas.
Podemos fixar unha data, ou podo revisalas agora.
Gustaríame autorizarllo.
Hai que solucionar un par de cousas.
Isto é para que os doutores decidan se receitalo ou non.
Nesta solicitude non se debe mencionar a emoción.
Curtis Wright era un problema.
Richard gastou moitos cartos
e pensaba que a FDA llo aprobaría sen pensalo.
Atoparon o único home que non pasaba de todo.
Está ben.
Isto é... parte do proceso.
Isto é demasiado, Richard.
- Teño preocupacións. - Tamén eu.
Non ten que ser un fármaco milagreiro.
- Abarcas moito. - Si.
Demos marcha atrás
e consigamos que aproben o fármaco como substituto do MS Contin.
- Vale máis paxaro na man... - Que cento a voar.
Se o facemos así, non recuperaremos os cartos investidos
e estaremos acabados.
Aguantaremos ata que o aproben,
e non hai nada que estea por vir que o poida substituír.
Gota a gota.
Teremos sorte se podemos vender a empresa antes de arruinarnos.
Veña, fillo.
Gústavos ter o nome nas paredes de museos?
Gústavos? Eu intento mantelos aí.
Se non o facemos, estamos acabados.
- Acabados? - Si, acabados.
- Arruinados. Algunha idea mellor? - Cáncer.
Xa temos o cáncer.
- Sigue co cáncer. - Encántame.
Está ben, pero os números non lle fan xustiza.
Non estás mirando ben as cifras.
Non sei como lelas.
De quen son as cifras?
As cifras son a ciencia, e a ciencia é a puta ciencia.
Si, pero a quen pertencen?
A ti. Perténcenche a ti.
As cifras non pertencen á ciencia, senón a ti.
Son coma ladrillos que podes usar para contar a historia.
Cóntame a historia.
As cifras son pésimas.
Non me gusta esa historia.
É a historia dun teito.
A historia supón que teño un teito sobre min.
Non hai teito.
Teito.
É un obxecto que crea a ilusión dunha masa
entre a miña cabeza e un universo infinito.
Saca o teito da historia.
Usa as cifras para contar a túa historia.
E cando remates,
quero que lle contes a Curtis Wright unha historia que non teña teito.
Estamos?
Richard aprendeu de Arthur
que a diferenza entre unha empresa con problemas
e unha próspera é a percepción.
ADMINISTRACIÓN DOS EUA
Ola, si. Entrade. Ola. Doutor Curtis Wright.
- Dr. Richard Sackler. - Un pracer.
- Dr. Raymond Sackler. - Grazas por vir.
- Dr. Mortimer Sackler. - Benvidos.
Grazas por vir, moitas grazas.
- Grazas por recibirnos. - Faltaría máis.
Sentamos?
Vale, mellor de pé.
Aseguran que OxyContin ten unha maior marxe de seguridade.
Non o aseguramos, é así.
Se cadra están no correcto.
Nos nosos ensaios, menos do 0,3 % dos pacientes experimentaron adicción.
Bonnie!
Pero era ese o obxectivo?
- Señor Wright... - É doutor. Doutor Wright.
Doutor Wright.
Non podemos considerar todas as posibles situacións hipotéticas.
E non lles pido que consideren todas as situacións hipotéticas.
Só esta.
Preocúpame a potencia da pastilla.
Vainos aprobar o fármaco ou non?
Hoxe non.
- Por que? - O fármaco contén moita droga.
Eu teño unha pirola nos pantalóns que che vou meter...
Necesito un Valium. Tes un?
- Non teño Valium. - Ninguén de aquí ten un?
- Que é isto? - Podo conseguircho.
- Creo que non é boa idea. - Nada de Valium!
- Es ti o xefe agora? - Si!
- E digo que nada de Valium! - Tráiolle un Valium?
- Queres o Valium? - Non!
Non me berredes, hostia!
Unha oportunidade. Espero que funcione.
Máis vale que funcione.
Temos Seconal. Iso poñerate a durmir.
Richard desbarataba os cartos.
Este burócrata tíñaos collidos polos collóns.
Seguramente Curtis Wright soubese, coma todo o mundo,
que a heroína en pastilla é extremadamente perigosa.
Unha droga nese formato non só mata xente,
destrúe familias e amizades,
os negocios e os soños dos que están ao seu redor.
Cando iso che pasa a ti, cando lle pasa á túa familia,
iso cámbiate para sempre.
Fala dende a experiencia?
Falo, si.
Merda.
Que foi?
- Ola, Shawn. - Xa pasou un ano?
Si. É o que dis cada ano.
E que foi?
Que lle digo a mamá?
Por que o fas?
Non teño que vir se non queres.
Dille que a quero, que penso nela e felicítaa.
- Fareino. - Abur, irmá.
Outro arando?
Abre a boca.
Tomou unha chea de froita antes de saír da casa.
Xa o sei.
- Encántanlle os arandos. - Tolea por eles.
- Puxéronlle touciño entrefebrado. - Dámo a min.
Non, non me queixo.
Podo tomar un café?
- Ty, non. - Por que non?
Despois non pegas ollo de noite.
É para concentrarme. Non é para tanto,
- todo o mundo o toma. - E un descafeinado?
Iso non vale de nada.
- Para que o vou beber? Non sabe ben. - Despois non pegas ollo.
- Faime caso. - Toma un café.
Glen di que o podo tomar.
- Vale, toma o café, pero... - Iso era o que dicía.
- Kaylee tamén. - Segue cos arandos.
Podo comer outro?
A man de papá está sangrando.
- Ai, mimá... - Ten sangue na man.
Ai, mimá. Glen, mordiches a man?
Que fixeches? Estás cheo de sangue.
- Queres máis? - Si, dáme panos.
- Toma, colle. - Xa me limpo eu.
Xa me limpo eu.
Ai, miña nai! Levanta!
Glen, estás ben?
Glen, mírame.
- Que pasa? - Non o sei!
- Estase esganando? - Non! Chamade unha ambulancia!
- Respira? - Creo que non.
Mírame. Mírame.
- Glen! - Señor?
Unha ambulancia!
Que estás a facer?
Por Deus! Non te vaias.
Non te vaias.
- E a ambulancia? - Vén de camiño!
Non respira!
- E a ambulancia? - Vén de camiño?
- Veña, hostia! Non te vaias! - Axuda!
- Veña! - Para!
Non morras, hostia!
Mírame, Glen!
Subtítulos: María Suárez Seijas