Serial jest oparty na prawdziwych wydarzeniach,
jednak niektóre postacie, nazwiska, sytuacje, miejsca
i dialogi są fikcyjne dla celów dramatycznych.
Fikcją natomiast nie jest moja historia.
Moja córka Cassy zmarła w wieku 42 lat
po tym, jak uzależniła się od OxyContinu.
Była iskierką w naszej rodzinie.
Teraz pozostały nam jedynie zdjęcia i wspomnienia po niej.
Jest ciężko.
Naprawdę ciężko.
ZABIĆ BÓL
Gdy Arthur Sackler przygotowywał wprowadzenie nowego leku na rynek,
wiedział, że musi przekonać lekarzy, bo go przepisywali.
Wpadł na genialny pomysł na nową reklamę.
Pokazywała wizytówki
lekarzy popierających lek, który chciał sprzedać.
Lek był prawdziwy, jednak lekarze byli zmyśleni.
CODZIENNIE CORAZ WIĘCEJ LEKARZY WYBIERA SIGMAMYCIN.
Arthur dał do zrozumienia, że nie liczy się,
czy coś jest prawdą,
tylko przekonanie ludzi, by tak myśleli.
Arthur Sackler zbudował branżę farmaceutyczną, którą znamy dziś.
Pigułka była jego sakramentem.
Gdyby wiedział, że mu się upiecze,
wkładałby leki, które sprzedawał,
prosto do ust ludzi.
Bądź błogosławiony.
- A Richard Sackler... - Bądź błogosławiona.
...okazał się najwierniejszym apostołem Arthura.
Istnieją dwa ważne typy człowieka.
- Słucham cię. - Czyżby?
Oczywiście.
- Już to przerabialiśmy. - Tak?
- Kilkukrotnie. - Dobrze. Więc odpowiedz.
Istnieją dwa typy ważnych ludzi:
twórcy i sprzedawcy.
Oba równie ważne, sprzedawcy może bardziej.
Nie ma większego talentu
niż ten, który skłania człowieka do wykonania fizycznego ruchu
wyjęcia pieniędzy z portfela i przekazania ich tobie.
Zgadza się.
- Sprzedawca jest królem. - Bogiem.
- Wolę „króla”. - Więc ich twórz.
Stwórz królów.
Tak jest.
Sprzedawanie leku jak OxyContin jest naprawdę proste.
- Ślicznie wyglądasz. - Uśmierza ból i przez chwilę
ludzie myślą, że odzyskują dawne życie.
I tak jest... przez chwilę.
Przedstawicielki działały.
Żeby wcisnąć produkt w ręce pacjentów,
oczarowywały lekarzy.
Wszelkimi dostępnymi środkami.
Lekarze to rodzina.
- Nasi lekarze to rodzina. - Rodziny się nie wybiera.
- Zawsze mamy prezenty.
Zawsze mamy prezenty.
- Nasi lekarze to rodzina. - Lekarze to rodzina.
- Rodziny się nie wybiera. - Rodziny się nie wybiera.
- Zawsze mamy prezenty. - Zawsze mamy prezenty.
- Rozlałaś? - Nie.
- Miałaś ćwiczyć chodzenie w szpilkach. - Ćwiczyłam.
Musisz się postarać, Shannon.
Dr. Morris, czemu nie przepisujesz więcej OxyContinu?
Masz niskie liczby.
Leczymy tutaj grypę i lekkie urazy.
Rozmawialiśmy o tym.
Każdy ma jakiś ból, który trzeba uśmierzyć,
a ty tego nie robisz, tatuśku.
Może dam ci 25 kuponów dla pacjentów?
Na darmowy 30-dniowy zapas OxyContinu.
- A ty to... - Shannon Shaeffer.
- Miło mi. - Shannon Shaeffer.
Jesteś w pakiecie z kuponami, Shannon Shaeffer?
Słucham?
Tylko mówię,
że jesteś najsłodszym kociakiem od OxyContinu, jaki nas odwiedził.
Że co, kurwa?
- Shannon... - Zadziorna jesteś.
- Zadziorna. - Wciąż się uczy.
Na razie przytul tego pluszaka,
podkręć wyniki, a ja niebawem wrócę.
Do zobaczenia, kociaku.
Musisz się przyzwyczaić.
Lekarze to rodzina,
- czasem obleśni wujkowi. - Jebać go.
Nie, jebać ciebie. To nie branża medyczna,
tylko społeczna,
a lekarze są wyjątkowi, bo wszyscy im ufają.
Bardziej niż politykom, nauczycielom, księżom,
a nawet własnym rodzicom.
Gdy lekarz każe ci coś zrobić, robisz to.
To podstępne,
że sprzedają heroinę jak pieprzoną prenumeratę gazet.
To rządowe auto?
Nie.
Pani?
- Bezpieczne? - Bardziej niż ja.
To strata czasu.
Robię to, by potwierdzić pańską wersję.
Jeśli 1908 pacjentów istnieje naprawdę,
nie ma problemu.
Nie wiem, co mam powiedzieć. To bardzo popularny lek.
To środek przeciwbólowy II kategorii. Nie bierze się go na katar.
Wysiadka.
W pani osobowości jest coś bardzo nieprzyjemnego.
- Wie pani? - Bardzo dobrze.
- To popularny lek. - To samo powiedziałem.
Znam Jima od dekad. To dobry człowiek.
Przyszłam sprawdzić pańską dokumentację.
- Nie mogę jej ujawnić. - Zrobi to pan.
Możemy to załatwić dziś.
Albo wrócę jutro z nakazem
i zespołem śledczych, którzy chętnie zajrzą w każdy kąt.
Kto wie, co znajdziemy.
Lewis, rób co pani mówi.
- Skąd pani jest? - Z prokuratury w Roanoke.
- Dyskopatia, wymiana stawu biodrowego. - Naprawdę?
Zerwane więzadła, artretyzm, jego córka Lyla zrobiła...
Niechże pani da spokój.
Ci ludzie cierpią od lat.
Może pani do nich zadzwonić. Nie zrobiłem nic złego.
Dobra, ten rentgen.
Żona chciała łódkę. Nie jestem przestępcą.
Lyla wykupiła receptę siedem razy.
- Tak. - Po operacji biustu?
- Tak. - To tydzień na Vicodinie, 10 mg.
Wystawił pan recepty na 210 tabletek. To przepisywanie nadmiernych ilości.
Widziałam to tysiące razy.
- Nie w tym przypadku. - Sam pan w to nie wierzy.
- Idziemy do auta. - Czemu? Dokąd jedziemy?
Do apteki, której nie prowadzi pana kolega. I następnej.
Ile to potrwa?
Pracuje pani dla mojej byłej, prawda?
Czemu OxyContin?
Jest bezpieczniejszy, mniej uzależnia, działa dłużej niż zamienniki.
To udowodnione. Tak pisze na ulotkach.
I w materiałach, które laski zostawiają.
- Laski? - Nie. Zjeżdżaj stąd.
- Potrzebuję leków. Zaraz pójdę. - Nie. Wyjdź.
Nie. Wyjdź.
Robbie, widziałeś, jak wchodził?
Nie. Wezwać policję?
- Tak. - Daj spokój.
- Nie. Wyjdź. Już. - Wiesz, co mi robisz?
- Wiesz, jakie to uczucie? - Proszę się uspokoić.
Zamknij ryj. Ostatnia szansa. Daj mi leki!
- Psiknę ci w twarz. - Chcę Oxy!
Wypad!
Wezwałeś policję?
- Cholera! - Sukinsynu!
- Niewiarygodne! - Lepiej wezwijcie policję.
- Wraca! - Nie!
Kurwa! Co ty robisz?
Wypierdalaj!
Stałam w aptece w hrabstwie Carroll...
- Dawać jebane Oxy! - Wywalcie go!
Gdzie jest?
...i gapiłam się na pluszaka OxyContin,
leku, o którym dowiedziałam się parę dni wcześniej.
- Nie zbliżaj się! - Co ty wyprawiasz? Riggs!
Wywal go!
Zjeżdżaj! Jezu!
- Wynoś się! Serio! - Nic nie widzę!
Pomyślałam, że w trakcie spotkania marketingu Purdue
ktoś powiedział: „Wiecie, co nam pomoże sprzedać lek II kategorii?
Wielka, puszysta, miękka,
pluszowa tabletka OxyContinu do przytulania”.
Więc zaprojektowali pluszaka, wyprodukowali go w Chinach
i sprowadzili do Wirginii.
Przedstawiciel handlowy przywiózł go do hrabstwa Carroll
i wsadził w ręce farmaceutki, którą miał napaść ćpun.
To znaczy, że ćpun wie o OxyContinie...
- Jazda stąd! - ...farmaceutka wie o OxyContinie.
- Przepraszam. - Lekarze wiedzą o OxyContinie...
To popularny lek.
Nawet pracownicy chińskich fabryk wiedzą o OxyContinie,
a ja gówno wiedziałam.
Przemknął nam pod nosem.
Na tym polegał geniusz pomysłu. Dlatego się tak rozprzestrzenił.
Kiedy pierwszy raz usłyszał pan o OxyContinie?
Jakiś miesiąc temu.
Jakie leki przeciwbólowe przepisywał pan wcześniej?
Czy według pana te liczby wyglądają na prawdziwe?
- Kiedy usłyszała pani o OxyContinie? - Osiem miesięcy temu.
Czy te liczby wyglądają na prawidłowe?
Tak.
Nie wiedziałam, jak groźna staje się ta pigułka.
Podaż kreowała własny popyt.
- To gabinet lekarski? - Tak.
Na prowincji niektórzy lekarze przyjmują w domu.
Pomyślałam, że pójdziesz sama.
- Serio? - Tak.
Dasz radę, Shannon.
Shannon.
Dasz radę.
Dzień dobry, ja do dr. Fitzgibbonsa.
- Pacjentka? - Nie.
Jestem Shannon Shaeffer z Purdue Pharma.
- Dobrze. - Jak się pani miewa?
Dobrze. Dziękuję.
Niech ciało robi swoje. Dojdziesz do siebie.
- Tak. Dzięki. - Dobra.
- Pozdrów rodziców. - Dobrze.
- Dziękuję. - Tak.
- Uprawiasz sport? - Tak, siatkówka.
Wylecz się, zanim wrócisz.
Dzięki. Jesteś bardzo ładna.
- Ty też! - Dzięki.
Dr Fitzgibbons?
Znam panią?
Nie. Jestem Shannon Shaeffer.
Jak się pan miewa?
- Co pani sprzedaje? - Jestem z Purdue Pharma.
Wiem, kim pani jest i co pani sprzedaje.
- Podziękuję. - Mogę prosić o chwilę...
- Jestem zajęty. - Nie szkodzi.
Poczekam, aż znajdzie pan chwilę.
Ile ma pani lat? Nieważne.
Nie przepisuję pacjentom OxyContinu ani innych opioidów,
chyba że mają raka, umierają,
lub umierają na raka, bo są uzależniające.
Cóż, mam dla pana świetnie wieści, bowiem OxyContin
jest znacznie mniej uzależniający niż pozostałe opioidy.
- Żartuje pani? - Nie!
Uzależnia się niecały jeden procent pacjentów.
Jak się pan dziś miewa?
Zmyśliła to pani?
- Nie. - To wierutne kłamstwo.
Zastrzeżenia proszę zgłaszać do New England Journal of Medicine.
Tak? Wie pani w ogóle, czym jest to czasopismo?
Czy czyta pani napisany skrypt?
- Polecam zapoznać się z broszurą... - Chętnie, dziękuję.
Przeczytam.
Jak się pani nazywa?
- Jestem Shannon Shaeffer. - Shannon Shaeffer.
Zapytam cię o coś.
Molekuła w OxyContinie jest prawie identyczna do heroiny.
Uważasz, że heroina nie uzależnia?
To błędne założenie.
Rozdają porsche takim kwiatuszkom?
Nie.
W OxyContinie jest oksykodon.
Morfina, kodeina, hydrokodon, hydromorfon,
dwuacetylomorfina, czyli heroina.
Pochodzą z maku lekarskiego.
Inne nazwy, to samo gówno.
Nic nie wiesz.
Jesteś nastolatką, która próbuje wcisnąć mi narkotyk.
Jesteś niebezpieczna.
I głupia.
Co czyni cię groźniejszą.
Proszę, wyjdź z mojego gabinetu.
Jesteś pieprzoną dilerką w kucyku.
Wypieprzaj z mojego domu!
Pieprzony dupek.
Nie pamiętałam, że taki z niego idiota.
Są tak podobne?
Z naukowego punktu widzenia. OxyContin i heroina?
To jakby widelec był podobny do pistoletu, bo oba są z metalu.
Chciał, byś poczuła, że jest od ciebie mądrzejszy.
Lekarze to w 83% mężczyźni.
Jeśli nie możesz przekonać go nauką,
połechtaj jego ego.
„Dr. Fitzgibbons, jaki pan mądry”.
Musisz się uśmiechać i wygrać za wszelką cenę.
Uśmiechałaś się?
Chyba tak.
Pokaż.
Szerzej.
Dobrze.
Ponoć słyszała, że Mitch wjechał autem do rzeki, żeby wyłudzić ubezpieczenie.
Gościowi odwaliło. Naprawdę.
Już po chłopaku.
Nie może trafić do domu. Słucha tylko swojego fiuta.
Ciągle zmuszał ją do seksu. Trzymał ją w łóżku.
Dziewczyna wpadła w histerię.
Auto nadaje się na złom.
To samo można powiedzieć o tych kobietach. Robią, co się im każe.
Są naprawdę bogate...
Ciągle by tylko...
Nigdy nie wyszłaby z tej chatki...
Znałem laskę z Kazachstanu. Piękna była...
Facet jest zdesperowany, żeby znaleźć dziewczynę.
- Mówi, że Czerkieska... - Chwila, Craig.
- Biorę tabletkę. - Co?
- Za godzinę. O 18. - Co?
- Masz brać co 12 godzin. - Już minęło.
Brałem dziś o 6.
Policzyłeś od szóstej do siódmej jako dwie godziny.
To jedna godzina, więc musisz zaczekać.
Minęło 11 godzin, tak tylko mówię...
Dokończysz wymieniać oponę?
- Idź mu pomóc. - Potem skończysz.
Tak. Dziękuję.
Skarbie, zaraz pękną mi plecy.
Gdybyś mógł brać wcześniej, lekarz by o tym powiedział.
- Wiem, co powiedział. - Przestaniesz?
Dobra, zaczekam 58 minut.
- Może być? - Kryger Tires.
Słyszałeś o Mitchu? Wiesz, że wjechał do rzeki?
I to z powodu kobiety.
Mogę brać je częściej niż co 12 godzin?
Organizm nabiera tolerancji. To normalne.
Jak zacznie mnie boleć głowa po ośmiu godzinach
albo zacznę odczuwać ból wcześniej, mogę wziąć tabletkę?
Glen, musisz trzymać się 12 godzin.
- Ale skoro działa... - A działa.
Dobrze słyszeć. Możemy zwiększyć dawkę.
Przepiszę ci 40 miligramów.
Nie rozumiem, czemu może brać silniejsze,
a nie słabsze częściej.
To nie do końca tak działa.
OxyContin ma działać 12 godzin, a ludzie z FDA,
którzy mają większe kwalifikacje i są znacznie mądrzejsi ode mnie,
mówią, że tak należy go zażywać.
Więc tak będziesz go zażywał.
Dobra?
Wykupić ci?
- Glen. - Tak?
Interesuje cię podzielenie się swoją historią?
Moją historią?
Producenci OxyContinu poprosili lekarzy, by zgłosili pacjentów,
którzy mieli pozytywne doświadczenia.
Jak? W jakim sensie?
Chyba chcą nakręcić, jak opowiadasz o sobie.
- Do telewizji? - Co?
- Chyba chodzi... o film. - Film?
- O mnie? - O tobie.
Będziesz jak twój ukochany, Kevin Costner.
- Już. - Muszę przyznać.
Trochę przypomina Kevina Costnera.
- Dziękuję. Debata skończona. - Trzeba zmienić fryzurę.
- Skarbie. - Przystojniak.
Kładę się.
Idziesz?
Za chwilkę.
Dobrze.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Nie siedź długo. - Dobrze.
- Załatwiłeś? - Może.
Tak, załatwiłem.
O tak.
Co z nimi zrobimy?
Połkniemy.
Jesteście pewni?
Nieźle rozkładają mojego ojczyma.
- O tak. - Chcesz?
- Okej. - Tak.
- O to chodzi. - Okej.
Bierz, Ty.
- Nie, dzięki. - No weź.
- Nie odwalaj. - Załatwiłem je wam.
- Fajnie się po nich pieprzy. - Okej.
Serio, dzięki.
Mogę dać ci pojarę.
- Przyszłam do dr. Coopera. - Czekolada to łapówka?
Zgadza się.
Ale recepcjonistka zdecyduje, czy chce się podzielić.
Dobrze wiemy, że nie.
Dr. Cooper, mogę zająć panu trzy minutki?
- Dwie. - Dobra.
Chciałabym porozmawiać o OxyContinie.
- Pacjenci o niego pytali. - Nie przepisuje go pan.
- Nie, odpowiadają mi inne leki. - Pańskim pacjentom chyba nie.
Z pacjentami wszystko dobrze.
- Mogę zostawić parę próbek? - Nie dziś.
Jest pani urocza, ale dziękuję.
- To pańska córka? - Tak, Emily.
Zawody regionalne w Columbus.
Przywołuje wspomnienia.
Ma świetną formę. Brała udział?
Tak, czwarte miejsce.
Imponujące.
Musi ciężko pracować.
Zdecydowanie.
- Tęsknie za tym. - Naprawdę?
Tak, byłam...
Zajmowałam się tym długo.
Było warto?
Nauczyłam się dyscypliny i ciężkiej pracy.
Jak upadać i się podnieść.
Myślę o tym codziennie, gdy mówię o leczeniu bólu.
Dr. Cooper, widziałam na własne oczy,
jak OxyContin pomaga ludziom odzyskać życie.
Albo cierpią, albo nie.
Nie ma nic skuteczniejszego.
Rany. Naprawdę pani w to wierzy, co?
Tak.
Dobrze. Co pani ma?
Świetnie. Mam...
broszurę z informacjami i kupony.
- Wszyscy uwielbiają kupony. - Tak.
- Ma pan mój numer w razie czego. - Dziękuję, Shannon...
- Shaeffer. To ja. - Shaeffer.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
- Smacznego. - Dziękuję.
- Przepraszam. - Witam.
Jak się nazywa ta kobieta? Zostawiła wizytówkę?
O tak!
Dziękuję. Wam również.
Dziękuję za przybycie.
- Przepraszam. Shannon? - Cześć.
- Tak?
Przekonałaś go.
- Co? - Lekarza.
Najpierw odmówił. Przekonałaś go, by przepisywał OxyContin.
- To moja praca. - Cześć. Kim jesteś?
Nie rozmawiam z tobą, tylko z nią.
- Ile za to zarobiłaś? - Nie twój interes.
- To był kupon na darmowy lek? - Pytasz, ile zarabiam?
Wsiadaj.
- Jak dilerka. - To niestosowne pytanie.
- Ładna torebka, buty. Drogie. - Za kogo ty się masz?
A ty ile zarabiasz? Pewnie nic.
Wiesz, czym jest OxyContin?
Jeśli nie zejdziesz mi z drogi,
przejadę cię i rozwalę, kurwa, łeb.
Potem dasz mi OxyContin na ból?
- Nie chcesz ze mną zadzierać. - Chyba chcę.
Jesteś damą?
Dymasz świat za torebki Louisa i porsche?
W tamtej chwili zrozumiałam,
że to coś większego niż lekarze czy apteki.
Jakby seksowne kosmitki nawiedziły amerykańską prowincję,
jeżdżąc od miasta do miasta swoimi porsche
i rozdając kupony na darmowe opioidy.
Uzależniały ludzi od swojego produktu.
WITAMY W WIRGINII
Pojebane.
OxyContin jest niesamowity.
Dzięki niemu pierwszy raz od czasu urazu poczułem się normalnie.
Odkąd zacząłem brać OxyContin, nie przegapiłem dnia w pracy.
Szef jest zadowolony.
Jako że ja jestem szefem, dzięki mnie chłopaki mają robotę.
- Glen Kryger. - Randy, reżyser.
Miło mi. Dzięki, że wpadłeś.
To zaszczyt cię poznać. Cieszę się, że tu jestem.
Teraz mogę szczerze przyznać, że cieszę się każdym dniem.
- Boże! Nie przestawaj. - Jezu. Skarbie.
Wspaniale. Poszło świetnie.
- Powtórzmy jeszcze raz. - Okej.
Tym razem nie patrz na nią,
- tylko w kamerę. - Okej.
Teraz mogę szczerze przyznać, że cieszę się każdym dniem.
Wróciliśmy.
Cicho.
- OxyContin przywrócił mnie do życia. - Tak!
40MG/DZIEŃ
Wujek Arthur zaszczepił w Richardzie duszę showmana.
Richard Sackler wiedział, jak sprzedawać.
Ból stawał się tak silny,
że czułam jakby ktoś chwytał mięśnie w moich plecach
i wykręcał je tak bardzo, że robiły się...
Teraz inaczej wyglądam, inaczej się czuję.
Życie znowu jest wspaniałe.
Czułem, jakby ktoś wbijał mi szpikulec do lodu
w kręgosłup i nim kręcił.
Ludzie lubią rozgłos. Niektórzy. Ja nie.
Ból przechodził na mózg.
Niszczył go, więc...
Nie będę kłamał.
Nigdy nie sądziłem, że znowu tak się poczuję.
Myślałem, że już po mnie.
Dziękuję, Purdue Pharma.
OxyContin przywrócił mnie do życia.
- Dobra. - Dziękuję.
To wiele dla mnie znaczy, że czujesz się lepiej.
Zmienił życie moje i mojej rodziny.
Dziękuję za to, co robisz.
Ciesz się. Zasłużyłeś.
Jak było? Jesteś sławny?
Costner może mi czyścić buty.
Burza oklasków.
- Ludzie czekający na zdjęcia z moi. - Co tam masz?
- Co dostałeś? - Prezenty?
Był pokaz świateł.
To wszystko za darmo.
- Proszę. - Kaylee się spodoba.
- Mam dla ciebie frisbee. - Kaylee. Pluszak!
- Fajny? - Złowisz więcej ryb.
- Nie wiem. Skarbie, czekoladki. - Jaki przystojniak.
Dziękuję.
Koszulki dla wszystkich. Za darmo.
- Dziwne. - Wiem.
Po prostu...
szaleństwo.
Czemu dali ci płytę ze swingiem?
- Widzieliście moje tabletki? - Nie.
Może ktoś je przełożył.
Gdzie je ostatnio położyłeś?
Zwykle stoją na swoim miejscu.
Albo są tutaj, albo w sypialni, albo w łazience...
- Chcesz czekoladkę? - Tak.
Chcę. Dziękuję.
Każda piosenka ma „swing” w tytule.
- To płyta ze swingiem. - Kiedyś będziemy z tatą tak wyglądać.
Stara para.
- Kochanie. - Tak?
Są w łazience?
Mamy trzy.
Myślałam, że mówiłeś, że zostawisz je w sypialni.
Nie.
Są trzy miejsca, prawda?
Zwykle są w kuchni.
Mówiłam, żebyś wybrał jedno miejsce, żeby ich nie zawieruszyć.
Sprawdzałeś w spodniach?
Nie ma ich w spodniach. Trochę bolała mnie głowa, ale...
A może...
Nie rozumiem, czemu ich tam nie ma.
Mówiłam, żebyś ich nie przekładał.
O tym mówię. Nie ma ich tam.
Sprawdzę jeszcze raz.
Słuchajcie...
Wkurza mnie, że nie ma ich tam, gdzie je zostawiłem.
Nikt ich nie widział?
Nie wiem. Zadzwonić do lekarza?
- Jest niedzielny wieczór. - Wiem.
Możemy zadzwonić do domu?
Po co mi domowy numer dr. Hartmana?
Nie wiem. Głupie pytanie.
Dziwny jesteś.
Dobra, wezmę...
- Advil i więcej Advilu. - Dasz radę?
- Chyba są... - Pewnie są w łazience.
- Mogę zatrzymać koszulkę? - Jasne.
Co sądzisz?
Moja dziewczyna wymiata!
- Naprawdę? - Oczywiście.
Sama dziś widziałaś.
- Nie byłam pewna. - Teraz już wiesz.
Trzymaj.
- Co to? - Otwórz.
- Pomogłaś wielu ludziom. - 5200 dolarów?
Dla Shannon pieprzonej Shaeffer.
Shannon pieprzona Shaeffer!
- Nie! - Tak!
To ty. Jak się z tym czujesz?
Zajebiście.
Nie potrzebujesz nikogo.
Sama to zrobiłaś.
A to dopiero początek.
Glen, co robisz?
Wracaj do łóżka.
Co się dzieje?
Poświecisz mi?
Co? Czemu?
Chyba butelka tam wpadła.
Nie wpadła tam.
- Poświeć, proszę. - Możesz...
- Poświeć. - Cicho.
- Zobacz, czy... - Przesuniesz?
- Widzisz coś? - Kurwa.
- Tak. - Serio?
Nie ma tu nic, sorki.
- Jesteś pewna? - Tak.
Nic tam nie ma.
- Możesz wyluzować na chwilę? - Ja tylko...
Glen, butelki z lekami nie ma pod pieprzonym piekarnikiem.
- Wstawaj. - Wiem.
- Nie ma jej tam. - Coś tam jest...
- Nie ma. Możesz wstać? - Coś jest.
Przestań. Usiądź.
- Odsunę... - Przestań. Uspokój się.
- Odsunę to. - Zachowujesz się jak wariat.
- Przestaniesz? - Możesz...
- Przestań! - Jezu.
- Dobra. - Na chwilę.
Kurwa!
Nie! Nic tam nie ma!
Jezu, kurwa, hałasujesz.
- Lil... - Nie.
Uspokoisz się?
Możesz przestać? Chryste!
Widzisz? Co z tobą?
- Mówiłem. - Nie łykaj... Kurwa, Glen.
- Co z tobą? - Trzymaj.
Znalazłem. Proszę. Weź.
- Gdzie je znalazłeś? - W łazience.
Gdzie w łazience?
Na podłodze, obok sedesu.
- Nieprawda. - Tak.
- Przy szafce... - Okej.
- Dobra. Cicho, Ty. - Już.
Wszystko dobrze? Chcesz wstać?
Niewygodnie mi, muszę wstać.
Wracajcie do łóżka.
Muszę się położyć.
Porozmawiamy o tym rano.
Purdue stworzyło lek, który musisz brać co 12 godzin,
mimo że w większości przypadków nie działał tak długo.
Ci ludzie dwa razy dziennie, codziennie,
przechodzili pewien rodzaj odstawienia.
OxyContin miał mnóstwo wad.
Twierdzi pani, że lek nie działał.
Powiedziałam, że miał wady, nie, że nie działał.
Ale Richard miał gdzieś wady.
ROK 1987
Zależało mu jedynie na udowodnieniu, że lek skutecznie uśmierzał ból.
A to zaczęło się od myszek.
Doktorze Richard.
Co widzę?
Powinniśmy się tym martwić?
Nie, to standardowe.
Kiedy podano jej dawkę?
Czternaście minut temu.
Lek zaczyna działać.
Któraś z myszy zdechła?
Jak na razie nie.
Świetnie.
Następnie - próby na ludziach.
W tej fazie
należy udowodnić, że lek działa skutecznie.
Jeśli nie, nie dostaniesz zgody.
Pierwsze próby OxyContinu odbyły się w Portoryko
na kobietach po operacjach ginekologicznych.
W drugiej fazie
przeprowadzili więcej prób na pacjentach z rakiem w amerykańskich szpitalach.
W trzeciej fazie
Purdue przeprowadziło próby kliniczne na dużą skalę w całym kraju,
do których zgłosiło się ponad 1000 pacjentów.
Zbadałam te próby i zauważyłam dwie rzeczy.
Po pierwsze - były cholernym bajzlem.
Po odstawieniu opioidów u wielu myszy wystąpiły symptomy,
tak jak u ludzi.
Zgrzytanie zębami, ból brzucha, dreszcze.
W przypadku prób na ludziach, OxyContin ma działać 12 godzin.
W Portoryko połowa kobiet nie wytrzymywała nocy bez kolejnej dawki.
Proszę, siostro!
W próbie na 164 pacjentach z rakiem jedna trzecia się wycofała.
Uznali leczenie za nieskuteczne,
doświadczyli ciężkich efektów ubocznych lub złamali protokół.
Co oznacza złamanie protokołu?
Nie musieli zgłaszać pewnych incydentów.
Nie mam pojęcia. Wiem tyle, co pani.
Przestań! Nie możesz...
Próba za próbą, pacjenci się wycofywali,
skarżyli, że lek nie działa tak długo, jak powinien,
i prosili o więcej oksykodonu.
Jak mówiłam, lek był skuteczny.
Ale miał wiele wad.
Wspomniała pani o dwóch rzeczach.
Drugą było to, że nie miało to żadnego znaczenia,
bo według FDA wszystko było do przyjęcia.
Myszy nie zdechły, więc, teoretycznie, OxyContin jest bezpieczny.
A ponad połowa pacjentów zgłosiła,
że OxyContin skutecznie uśmierzył ich ból.
Więc, teoretycznie, lek działał.
Wszystko to wcisnęli w nowy wniosek.
Z tego, co wiadomo,
wniosek Purdue miał przejść jak burza przez FDA.
Można by mieć nadzieję, że przy ocenie wniosku
panel ekspertów szczegółowo sprawdzi każdy detal.
Ale to tak nie działa.
Większość ludzi nie wie, że FDA
to mała agencja rządowa,
która przeważnie wierzy firmie farmaceutycznej na słowo.
Gdy pojawia się nowy produkt, sami niczego nie testują.
Oceniają to, co dostają.
W przypadku leków tym procesem zwykle zajmuje się jedna osoba.
W przypadku OxyContinu był to Curtis Wright.
Richard myślał, że Curtis to tylko formalność.
I się pomylił.
Mówi Curtis Wright z FDA.
Skończyłem analizować NDA
i mam kilka uzasadnionych zastrzeżeń, dr. Sackler.
Musimy wiele omówić.
Możemy się umówić na spotkanie albo porozmawiać teraz.
Z chęcią udzielę zgody,
ale musimy wyjaśnić kilka rzeczy.
To dla lekarzy, którzy decydują, czy przepisać lek, czy nie.
We wniosku nie ma miejsca na emocje.
Curtis Wright stanowił problem.
Richard wydał kupę forsy,
zakładając, że łatwo uzyska zgodę FDA.
Trafili na jednego gościa, który się przykładał.
Wszystko gra.
To... część procesu.
Przeliczyliśmy się, Richard.
- Mam zastrzeżenia. - Ja również.
To nie musi być cudowny lek dla wszystkich.
- Przeszarżowałeś. - Tak.
Zróbmy krok w tył
i uzyskajmy zgodę, by ten lek był zamiennikiem MS Continu.
- Lepszy wróbel w garści. - Tak. Wróbel w garści.
Jeśli to zrobimy, nie zarobimy tyle, by pokryć starty
i będzie po nas.
Wykrwawiamy się, czekając na zgodę,
a nie mamy niczego, na czym moglibyśmy zarobić.
Więc kap, kap, kap.
Przy odrobinie szczęścia sprzedamy firmę, zanim zbankrutujemy.
Daj spokój.
Podoba wam się widok waszych nazwisk na muzeach?
Podoba się? Bo staram się je tam utrzymać.
Jeśli tego nie zrobimy, padniemy.
- Padniemy? - Zgadza się. Padniemy.
- Zbankrutujemy. Jakieś pomysły? - Rak.
Rak należy do nas.
- Trzymajmy się go. - Kocham raka.
Rak mi się podoba, ale liczby się nie zgadzają.
Źle patrzysz na liczby.
Wiem, jak je interpretować.
Czyje to liczby?
Liczby to nauka, a nauka to jebana nauka.
Tak. Ale do kogo należą?
Do ciebie. Należą do ciebie.
Nie do nauki, tylko do ciebie.
To małe cegiełki, dzięki którym opowiadasz historię.
Więc opowiedz mi historię.
Historia jest taka, że liczby są kiepskie.
Widzisz? Nie podoba mi się ta historia.
To historia o suficie.
Ta historia zakłada, że mam nad głową sufit.
Nie ma żadnego sufitu.
Sufit.
To tylko obiekt, który przedstawia iluzję masy
między moją głową a nieskończonym wszechświatem.
Pozbądź się sufitu z historii.
Wykorzystaj liczby, by opowiedzieć swoją historię.
A gdy to zrobisz,
opowiesz Curtisowi Wrightowi historię, w której nie ma sufitu.
Okej?
Richard nauczył się od Arthura,
że różnicą między firmą w kryzysie
a firmą z sukcesami jest percepcja.
AGENCJA DS. ŻYWNOŚCI I LEKÓW
Dzień dobry, zapraszam. Dr Curtis Wright.
- Dr Richard Sackler. - Miło mi.
- Dr Raymond Sackler. - Dziękuję.
- Dr Mortimer Sackler. - Witam.
Dziękuję za spotkanie. Doceniam.
- My też dziękujemy. - Jasne.
Usiądziemy?
Albo postoimy.
Twierdzą panowie, że OxyContin ma większy margines bezpieczeństwa.
Nie twierdzimy, tylko tak jest.
Być może mają panowie rację.
Podczas prób mniej niż 0,3% pacjentów wykazało symptomy uzależnienia.
Bonnie!
Testowaliście lek pod tym kątem?
- Panie Wright... - Doktorze Wright.
Dr. Wright.
Nie możemy rozważyć każdej hipotetycznej sytuacji.
Oczywiście. I wcale o to nie proszę.
Chodzi mi o jedną.
Martwi mnie siła działania tabletki.
Dostaniemy zgodę czy nie?
Nie dziś.
- Czemu nie? - W tabletce jest duża dawka leku.
W moich spodniach jest duża dawka kutasa, którym zaraz...
Chyba muszę łyknąć Valium. Macie?
- Nie ma Valium. - Nikt w tej firmie nie ma Valium?
- Co to ma być? - Mogę ci załatwić.
- To chyba zły pomysł. - Nie ma jebanego Valium!
- Ty jesteś szefem, nie on? - Tak!
- Żadnego Valium! - Załatwić mu?
- Chcesz Valium czy nie? - Nie!
Nie musisz się na mnie drzeć!
Jedna szansa. Lepiej, żeby się udało.
Oby się udało.
Mamy Seconal. Zwali cię z nóg.
Richard przepuszcza pieniądze.
Jakiś gryzipiórek złapał ich za jaja.
Curtis Wright zapewne wiedział, jak wszyscy inni,
że heroina w pigułce jest bardzo groźna.
Narkotyk w takiej formie nie tylko zabija ludzi,
ale też niszczy rodziny i przyjaźnie,
biznesy i marzenia wszystkich dookoła.
Gdy spotyka to ciebie, twoją rodzinę,
zmieniasz się na zawsze.
Mówi pani z doświadczenia?
Tak.
Cholera.
Co jest?
- Cześć, Shawn. - Już minął rok?
Tak. Mówisz tak co roku.
Co tam?
Co mam powiedzieć mamie?
Czemu ciągle to robisz?
Mogę nie przychodzić, jeśli nie chcesz.
Powiedz, że ją kocham, myślę o niej i składam życzenia.
- Tak zrobię. - Pa, siostro.
Chcesz jagodę?
Otwórz buzię.
Jadła owoce, zanim wyjechaliśmy z domu.
Wiem.
- Uwielbia jagody. - Szaleje za nimi.
- Dali mi bekon. - Mogę go zjeść, jak nie chcesz.
Nie. Nie narzekam.
Mogę zamówić kawę?
- Ty, nie. - Czemu?
Ostatnio nie mogłeś zasnąć.
Muszę się skupić. Nie rozumiem, czemu to problem,
- skoro inni piją. - Może bez kofeiny?
To mija się z celem.
- Po co pić bez kofeiny? Okropnie smakuje. - Nie zaśniesz w nocy.
- Zaufaj mi. - Napij się kawy.
Glen mi pozwala.
- Dobra, napij się, ale... - Przecież mówię.
- Kaylee też się przyda. - Wystarczą jagody.
Mogę jeszcze?
Tacie krwawi ręka.
- Boże. - Ma zakrwawioną rękę.
Boże. Glen, ugryzłeś się rękę?
Co zrobiłeś? Jesteś zakrwawiony. Boże.
- Przynieść serwetki? - Tak.
- Przytrzymaj. - Posprzątam.
Ogarnę to.
Mój Boże! Wstawaj!
Glen! Nic ci nie jest?
Glen, spójrz na mnie.
- Co się dzieje? - Nie wiem!
- Dławi się? - Nie! Wezwijcie karetkę!
- Oddycha? - Chyba nie.
Spójrz na mnie.
- Glen! - Proszę pana?
Niech ktoś wezwie karetkę!
Co ty robisz?
Chryste! Zostań z nim.
Zostań z nim.
- Ktoś wezwał karetkę? - Już jadą!
Nie oddycha!
- Ktoś wezwał karetkę? - Jadą?
- Cholera! Zostań z nami! - Pomocy!
- Dalej! - Przestań!
Nie umieraj tu!
Spójrz na mnie, Glen!
ZABIĆ BÓL
Napisy: Wiktor Kowal