‪รายการนี้สร้างจากเหตุการณ์จริง
‪แต่ตัวละคร ชื่อ เหตุการณ์ สถานที่
‪และบทสนทนาถูกแต่งขึ้นเพื่อให้ความบันเทิง
‪แต่สิ่งที่ไม่ได้ถูกแต่งขึ้นคือเรื่องราวของฉันค่ะ
‪ลูกสาวฉัน แคสซี่ ตายตอนอายุ 42 ปี
‪หลังจากเสพติดออกซิคอนติน
‪เธอเคยเป็นชีวิตชีวาของเราทุกคนในครอบครัว
‪ตอนนี้เราเหลือแค่รูปถ่าย ‪และความทรงจําเกี่ยวกับเธอ
‪มันยากค่ะ
‪มันยากมากจริงๆ
‪ตอนที่อาเธอร์ แซ็คเลอร์เตรียมออกยาตัวใหม่ ‪เพื่อตีตลาด
‪เขารู้ว่าต้องโน้มน้าวให้หมอสั่งจ่ายยานั่น
‪เขาเลยคิดไอเดียบรรเจิด ‪สําหรับโฆษณาตัวใหม่ขึ้นมา
‪โฆษณานั้นมีนามบัตร
‪ของหมอที่เลือกจ่ายยาที่เขาพยายามจะขาย
‪ยานั่นเป็นของจริง ‪แต่บรรดาหมอทั้งหมดนั่นถูกกุขึ้นมา
‪(มีแพทย์เลือกซิกมามายซินมากขึ้นเรื่อยๆ ‪ทุกที่ ทุกวัน)
‪อาเธอร์พูดชัดเจนว่าจะเป็นจริงหรือไม่นั้น
‪ไม่สําคัญเลย
‪แต่สําคัญที่คนอื่นจะคิดแบบนั้นหรือเปล่า
‪อาเธอร์ แซ็คเลอร์สร้างอุตสาหกรรมยา ‪ที่เรารู้จักในวันนี้
‪และยานั่นเป็นคําสาบานของเขา
‪ถ้าเขาคิดว่าตัวเองรอดไปได้ล่ะก็
‪ฉันว่าเขาคงเอายาที่เขาขาย
‪ยัดใส่ปากคนไปแล้ว
‪พระเจ้าอวยพร
‪- และริชาร์ด แซ็คเลอร์... ‪- พระเจ้าอวยพร
‪เขาจะพิสูจน์ว่าเป็นศิษย์เอกของอาเธอร์
‪มีคนสองประเภทที่เกี่ยวโยงกัน
‪- ผมเห็นด้วย ‪- จริงเหรอ
‪แน่นอน
‪- เราเคยคุยกันแล้ว ‪- งั้นเหรอ
‪- ตั้งหลายครั้ง ‪- ก็ได้ งั้นพูดมา
‪มีคนสองประเภทที่สําคัญ
‪คนสร้างกับคนขาย
‪พวกเขาสําคัญพอๆ กัน ‪คนขายอาจสําคัญกว่าด้วยซ้ํา
‪ไม่มีพรสวรรค์ใดยิ่งใหญ่ไปกว่า
‪พรสวรรค์ที่กระตุ้นการเคลื่อนไหวทางกายของคน
‪ให้หยิบเงินออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ลุง
‪ถูกต้อง
‪- คนปิดการขายคือราชา ‪- คนปิดการขายคือพระเจ้า
‪- ผมชอบ "ราชา" มากกว่า ‪- งั้นก็สร้างราชาขึ้นมา
‪ไปสร้างราชา
‪ครับผม
‪มันไม่ยากเลยที่จะขายยา ‪ที่มีฤทธิ์เหมือนออกซิคอนติน
‪- น่ารักจังเลย ‪- มันทําให้ความเจ็บปวดหายไป และชั่วขณะหนึ่ง
‪ผู้คนก็คิดว่าพวกเขาได้ชีวิตคืนมา
‪ซึ่งก็ได้คืนจริงๆ แค่ช่วงหนึ่ง
‪ทีมขายอยู่ข้างนอก
‪และเพื่อส่งสินค้าให้ถึงมือคนไข้
‪พวกเขาหว่านเสน่ห์ใส่หมอ
‪ด้วยทุกวิถีทางที่จําเป็น
‪หมอคือครอบครัว
‪- หมอของเราคือครอบครัว ‪- เราไม่ได้เลือกครอบครัว
‪- เรามาพร้อมของขวัญเสมอ
‪เรามาพร้อมของขวัญเสมอ
‪- หมอของเราคือครอบครัว ‪- หมอของเราคือครอบครัว
‪- เราไม่ได้เลือกครอบครัว ‪- เราไม่ได้เลือกครอบครัว
‪- และเรามาพร้อมของขวัญเสมอ ‪- และเรามาพร้อมของขวัญเสมอ
‪- หกหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪- บอกแล้วให้ฝึกเดินกับชุดนั้น ‪- ฝึกแล้ว
‪วันแรกฉันอยากให้เธอปัง แชนน่อน
‪หมอมอร์ริสคะ ฉันมีคําถามหนึ่งข้อ ‪ทําไมไม่สั่งออกซิคอนตินเพิ่มล่ะ
‪แบบว่ายอดคุณต่ําน่ะ
‪ที่นี่เจอแต่ไข้หวัดกับเย็บแผลเท่านั้นเอง
‪แต่เราคุยกันแล้วนี่
‪ทุกคนมีความเจ็บปวดที่ต้องบรรเทา
‪และคุณยังบรรเทาความเจ็บปวด ‪ไม่มากพอค่ะ ป๊ะป๋า
‪ฉันให้คูปองคุณ 25 ใบดีไหม คุณแจกคนไข้ได้เลย
‪แต่ละใบแลกออกซิคอนตินฟรี 30 วัน
‪- ครับ คุณคือ... ‪- ฉันแชนน่อน เชฟเฟอร์ค่ะ
‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- แชนน่อน เชฟเฟอร์
‪คุณมาพร้อมคูปองหรือเปล่า แชนน่อน เชฟเฟอร์
‪ว่าไงนะคะ
‪ผมแค่จะบอกว่า
‪คุณเป็นลูกเหมียวออกซิคอนตินที่น่ารักที่สุด ‪เท่าที่เจอช่วงนี้เลย
‪อะไรวะเนี่ย
‪- แชนน่อน... ‪- ร้ายไม่เบาแฮะ
‪- ร้ายนะเนี่ย ‪- เธอยังอยู่ในช่วงฝึกงานค่ะ
‪มากอดเจ้าตัวเล็กนี่ก่อนดีกว่า
‪ทํายอดให้ได้เยอะๆ แล้วฉันจะกลับมาดูนะคะ
‪หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ ลูกเหมียวออกซิคอนติน
‪เธอต้องทําตัวให้ชินกับมัน
‪ที่บอกว่าหมอคือครอบครัว
‪- ฉันลืมบอกว่าเขาอาจเป็นลุงน่าขนลุกของเธอ ‪- ช่างหัวหมอนั่น
‪ไม่ ช่างหัวเธอสิ ‪เราไม่ได้ทําธุรกิจทางการแพทย์
‪เราทําธุรกิจกับคน
‪และหมอก็พิเศษมากเพราะทุกคนเชื่อใจหมอ
‪เชื่อใจมากกว่านักการเมือง ครู บาทหลวง
‪และมากกว่าพ่อแม่ตัวเองอีก
‪ดังนั้นถ้าหมอบอกให้ทําอะไรก็ทําซะ
‪มันแปลกที่คนพวกนั้นยังลอยนวล
‪ขายยาเสพติดเหมือนใบสมัครสมาชิกนิตยสาร
‪นี่รถของรัฐหรือเปล่า
‪ไม่ใช่
‪นี่รถคุณเหรอ
‪- มันปลอดภัยไหม ‪- รถปลอดภัยกว่าฉันแล้วกัน
‪แบบนี้มันเสียเวลาเปล่าน่า
‪ฉันทําเพื่อประโยชน์ของคุณนะ ‪เพื่อยืนยันเรื่องคุณ หมอคอยล์
‪ถ้าคนไข้ 1,908 คนเป็นคนไข้ออกซิคอนตินจริงๆ
‪ก็ไม่มีปัญหา
‪ผมไม่รู้ว่าคุณอยากให้ผมบอกอะไร ‪มันก็แค่ยายอดนิยม
‪มันเป็นยาเสพติดให้โทษประเภทสอง ‪ไม่ได้เอาไว้ใช้แก้คัดจมูก
‪ลงมา
‪คุณมีบุคลิกบางอย่างที่ไม่น่าอภิรมย์เลย
‪- รู้ตัวไหม ‪- รู้ดีเลยล่ะ
‪- ก็แค่ยายอดนิยม ‪- ผมก็บอกเธอแบบนั้น
‪ผมรู้จักจิมมาหลายสิบปี เขาเป็นคนดี
‪ฉันไม่ได้มาเพื่อบุคคลอ้างอิง ‪ฉันมาเพื่อดูบันทึกประวัติของคุณ
‪- คุณก็รู้ว่าผมให้ดูไม่ได้หรอก ‪- ได้และต้องได้
‪ให้ดูวันนี้แล้วฉันจะเลิกกวนใจคุณ
‪ไม่งั้นพรุ่งนี้ฉันจะกลับมาพร้อมหมายค้น
‪กับทีมนักสืบที่พร้อมทําทุกวิถีทาง
‪ใครจะรู้ว่าเราจะเจออะไร
‪ให้ตายสิ ลูอิส ทําตามที่เธอบอกเถอะ
‪- คุณมาจากไหนนะ ‪- สํานักงานอัยการสหรัฐฯ ในโรอาโนก
‪- หมอนรองกระดูกเคลื่อน ผ่าตัดเปลี่ยนสะโพก ‪- จริงเหรอ
‪เอ็นเข่าฉีก ข้ออักเสบ ไลลาลูกสาวเขา...
‪ไม่เอาน่า คุณฟลาวเวอร์ส
‪คนพวกนี้มีประวัติย้อนหลังไปหลายปี
‪คุณจะโทรหาใครในรายชื่อนี้ก็ได้ครับ ‪สาบานเลยว่าผมไม่ได้ทําอะไรผิด
‪โอเค เครื่องเอกซเรย์
‪ภรรยาผมอยากได้เรือ ผมไม่ใช่อาชญากร
‪ไลลาซื้อยาตามใบสั่งแพทย์เจ็ดครั้ง
‪- ใช่ ‪- เพื่อเสริมหน้าอก
‪- ใช่ ‪- นั่นคือไวโคดินหนึ่งสัปดาห์ เต็มที่สิบมิลลิกรัม
‪คุณจ่ายยา 210 เม็ด นั่นมันเกินขนาด
‪ฉันเห็นมาเป็นพันครั้งแล้ว
‪- นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ ‪- คุณรู้ดีกว่านั้นค่ะ หมอคอยล์
‪- กลับขึ้นรถกัน ‪- ทําไม เราจะไปไหนกัน
‪ไปร้านขายยาที่ไม่ใช่ของเพื่อนคุณ ‪แล้วก็อาจจะร้านอื่นด้วย
‪ต้องทําแบบนี้อีกนานแค่ไหน
‪คุณทํางานให้ภรรยาเก่าผมใช่ไหม
‪ทําไมต้องออกซิคอนติน
‪มันปลอดภัยกว่า เสพติดน้อยกว่า ‪และออกฤทธิ์นานกว่าตัวอื่น
‪ได้รับการพิสูจน์แล้ว สอดอยู่ในซองยา
‪ที่สาวๆ ชอบทิ้งกัน
‪- สาวๆ เหรอ ‪- ไม่ นั่น เชิญออกไปค่ะ
‪- ผมขอซื้อยาแล้วจะไปครับ ‪- ไม่ๆ ออกไปซะ
‪ไม่ ไปซะ
‪ร็อบบี้ เห็นเขาเข้ามาหรือเปล่า
‪ผมไม่เห็นครับ ให้เรียกตํารวจไหม
‪- เรียกเลย ‪- ไม่ ไม่เอาน่า
‪- ไม่ ไปซะ เดี๋ยวนี้ ‪- รู้ไหมว่าคุณทําอะไรกับผม
‪- รู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง ‪- นี่คุณ สงบสติอารมณ์หน่อย
‪คุณแหละหุบปาก โอกาสสุดท้าย ส่งยามา
‪- ฉันจะฉีดใส่คุณนะ ‪- ผมอยากได้ยาออกซิของผม
‪ออกไปจากที่นี่ ออกไป
‪ไปซะ ไป โทรแจ้งตํารวจหรือยัง
‪- ให้ตายสิ ‪- ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- พับผ่าสิวะ ‪- รีบโทรแจ้งตํารวจ
‪- เฮ้ยๆ เขาย้อนกลับมา ‪- ไม่
‪- หลบไป ‪- ทําอะไรน่ะ
‪ออกไปนะ
‪ฉันยืนอยู่ในร้านขายยาที่แคร์โรลเคาน์ตี
‪- เอายาออกซิมาให้ผม ‪- ลากเขาออกไป
‪มันอยู่ไหน
‪จ้องตุ๊กตายัดนุ่นของออกซิคอนติน
‪ยาที่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อจนกระทั่งไม่กี่วันก่อน
‪- อย่าเข้ามานะ ‪- มัวทําอะไรอยู่ ริกก์
‪ลากเขาออกไป
‪ปล่อยผมนะ พระเจ้า
‪- ออกไปให้พ้น ไปซะ ‪- ผมตาบอดแล้ว
‪แล้วฉันก็คิดว่า ณ จุดหนึ่ง ‪ในการประชุมการตลาดของเพอร์ดู
‪มีคนพูดว่า "รู้ไหมว่าเราต้องมีอะไร ‪เพื่อช่วยขายยาเสพติดให้โทษประเภทสอง
‪เราต้องมีตุ๊กตาออกซิคอนตินยัดนุ่น
‪ที่ตัวใหญ่ นุ่มฟู และน่ากอด"
‪พวกเขาเลยออกแบบตุ๊กตา สั่งผลิต
‪แล้วส่งจากจีนไปเวอร์จิเนีย
‪ตัวแทนขายยาขับรถพามันไปถึงแคร์โรลเคาน์ตี
‪ส่งต่อให้เภสัชกรที่กําลังจะถูกขี้ยาปล้น
‪ซึ่งแปลว่าขี้ยารู้เรื่องออกซิคอนติน
‪- ออกไป ‪- เภสัชกรรู้เรื่องออกซิคอนติน
‪- ขอโทษค่ะ ‪- หมอรู้เรื่องออกซิคอนติน...
‪ยายอดนิยม
‪แม้แต่คนในจีนที่ผลิตตุ๊กตานี่ก็รู้เรื่องออกซิคอนติน
‪แต่ฉันไม่รู้อะไรเลย
‪มันแทรกซึมเข้ามาแบบลับๆ
‪และนั่นคือความหลักแหลมของไอเดีย ‪และเหตุผลที่มันแพร่ไปเร็วมาก
‪คุณเริ่มรู้จักออกซิคอนตินเมื่อไหร่คะ
‪เดือนที่แล้วครับ
‪ก่อนหน้านี้คุณจ่ายยาแก้ปวดแบบไหนคะ
‪คุณว่าตัวเลขพวกนี้ดูน่าเชื่อถือไหมคะ
‪คุณเริ่มรู้จักออกซิคอนตินเมื่อไหร่คะ
‪แปดเดือนก่อน
‪แล้วคุณว่าตัวเลขพวกนี้ถูกต้องไหมคะ
‪ค่ะ ถูกต้อง
‪ฉันไม่รู้ว่ายาเม็ดเล็กๆ นี่อันตรายแค่ไหน
‪มันคืออุปทานที่สร้างอุปสงค์ด้วยตัวเอง
‪- นี่ออฟฟิศหมอเหรอ ‪- ใช่
‪ในแถบชนบท หมอบางคนทํางานที่บ้าน
‪ฉันว่างานนี้เธอไปคนเดียวได้
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪เธอทําได้ แชนน่อน
‪นี่ แชนน่อน
‪เธอเอาอยู่น่า
‪สวัสดีค่ะ ฉันมาหาหมอฟิตซ์กิ๊บบอนส์
‪- เป็นคนไข้หรือเปล่าคะ ‪- เปล่าค่ะ
‪ฉันชื่อแชนน่อน เชฟเฟอร์ มาจากเพอร์ดูฟาร์มา
‪- โอเค ‪- วันนี้เป็นไงบ้างคะ
‪ดีค่ะ ขอบคุณ
‪ปล่อยให้ร่างกายทําหน้าที่ของมัน ‪เดี๋ยวก็หาย โอเคไหม
‪- ได้ค่ะ ขอบคุณ ‪- ครับ
‪- ฝากทักทายพ่อแม่คุณด้วยนะ ‪- ได้เลย
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- นี่ค่ะ
‪- จากกีฬาเหรอ ‪- ใช่ค่ะ วอลเลย์บอล
‪งั้นก็รักษาตัวให้หายก่อนกลับลงสนามนะคะ
‪ขอบคุณค่ะ แล้วคุณก็สวยมากเลยนะ
‪- คุณสวยมากค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪หมอฟิตซ์กิ๊บบอนส์คะ
‪ผมรู้จักคุณไหม
‪เราไม่เคยเจอกันค่ะ ฉันแชนน่อน เชฟเฟอร์
‪วันนี้เป็นไงบ้างคะ
‪- คุณขายอะไร ‪- ฉันมาจากเพอร์ดูฟาร์มาค่ะ
‪อ๋อ งั้นผมก็รู้จักคุณ รู้ว่าคุณขายอะไร
‪- ขอบคุณ แต่ไม่ล่ะ ‪- ฉันขอเวลาสักครู่...
‪- ผมค่อนข้างยุ่ง ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪ฉันรอได้จนกว่าคุณจะว่าง
‪คุณอายุเท่าไร ช่างเถอะ
‪ผมไม่สั่งออกซิโคโดน ‪หรือยากลุ่มโอปิออยด์ให้คนไข้ของผม
‪เว้นแต่เป็นมะเร็ง หรือกําลังจะตาย
‪หรือกําลังจะตายด้วยมะเร็ง เพราะมันเสพติดได้
‪เรื่องนั้น ฉันมีข่าวดีมาบอกค่ะ ‪เพราะที่จริงออกซิคอนติน
‪เสพติดน้อยกว่าโอปิออยด์ชนิดอื่นมาก
‪- ล้อเล่นใช่ไหม ‪- ไม่ค่ะ
‪อัตราการเสพติดต่ํากว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์
‪วันนี้เป็นไงบ้างคะ
‪คุณคิดบทนั่นเองเหรอ
‪- เปล่าค่ะ ‪- นั่นมันโกหกหน้าด้านๆ
‪งั้นคุณคงต้องไปคุย ‪กับ "วารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์" แล้วล่ะ
‪ได้เหรอ ‪คุณรู้จัก "วารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์" จริงๆ
‪หรือเป็นบทที่พวกเขาเขียนให้คุณ
‪- ฉันขอแนะนําแผ่นพับนี้... ‪- ได้ ขอบคุณ
‪ไว้ผมจะอ่าน
‪ขอถามชื่อคุณอีกที
‪- ฉันแชนน่อน เชฟเฟอร์ค่ะ ‪- แชนน่อน เชฟเฟอร์
‪ผมขอถามหน่อย
‪โมเลกุลในออกซิคอนติน ‪เกือบจะเหมือนกับเฮโรอีน
‪คุณคิดว่าเฮโรอีนไม่ใช่สารเสพติดไหม
‪นั่นไม่จริงหรอกค่ะ
‪เดี๋ยวนี้พวกเขาแจกรถพอร์เชอ ‪ให้พวกคุณแล้วเหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪ออกซิโคโดนคือสิ่งที่อยู่ในออกซิคอนติน
‪มอร์ฟีน โคเดอีน ไฮโดรโคโดน ไฮโดรมอร์โฟน
‪ไดอาซีทิลมอร์ฟีน นั่นคือเฮโรอีน
‪ทั้งหมดมาจากฝิ่น
‪ชื่อต่างกัน แต่เหมือนกัน
‪คุณไม่รู้อะไรเลย
‪คุณเป็นวัยรุ่นคนหนึ่ง ‪ที่พยายามขายยาเสพติดให้โทษประเภทสองกับผม
‪คุณเป็นตัวอันตราย
‪และคุณโง่
‪นั่นทําให้คุณยิ่งอันตราย
‪ผมต้องขอให้คุณออกไปจากออฟฟิศผม
‪แกก็แค่นังคนค้ายาที่ไว้หางม้า
‪ออกไปจากบ้านฉัน
‪ไอ้สารเลวเอ๊ย
‪ไม่ยักจําได้ว่าเขางี่เง่าขนาดนั้น
‪มันคล้ายกันขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ในเชิงวิทยาศาสตร์ ‪ระหว่างออกซิคอนตินกับเฮโรอีนน่ะ
‪เหมือนบอกว่าส้อมกับปืนกลคล้ายกัน ‪เพราะเป็นโลหะทั้งคู่
‪เขาอยากทําให้เธอรู้สึกว่าเขาฉลาดกว่าเธอ
‪หมอ 83 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้ชาย
‪ถ้าใช้วิทยาศาสตร์เอาชนะใจเขาไม่ได้
‪เธอก็ต้องเลียแข้งเลียขาเขา
‪"โอ้ หมอฟิตซ์กิ๊บบอนส์ ‪สมองคุณใหญ่และแข็งแรงมากเลยค่ะ"
‪เธอแค่ต้องยิ้มและทําทุกอย่างเพื่อเอาชนะ
‪เธอยิ้มหรือเปล่า
‪คิดว่านะ
‪ขอดูหน่อย
‪กว้างอีก
‪ดี
‪เธอได้ยินว่ามิตช์ขับรถบรองโกลงคลอง ‪เพื่อเอาเงินประกัน
‪หมอนั่นเสียสติไปครึ่งหนึ่งแล้ว
‪จริงๆ นะ
‪เขามองไม่เห็น หลงทาง
‪หาทางกลับบ้านไม่เจอ
‪สับสนว่าไอ้จ้อนจะพาเขาไปไหน
‪เขามีเซ็กส์กับเธออย่างเดียว ‪ใช่ ให้เธออยู่แต่บนเตียง
‪เธอแทบจะเป็นบ้า...
‪รถนี่มันเศษเหล็กชัดๆ ขอบอกเลย
‪ผู้หญิงพวกนั้นก็แบบนี้แหละ ทําตามคําสั่งเป๊ะๆ
‪คนพวกนั้นอภิมหารวย...
‪เธอคงโดนกินตับไม่หยุด
‪จนไม่ได้ออกจากกระท่อมนั่น...
‪ฉันรู้จักสาวจากคาซัคสถาน เธอเป็นสาวสวย...
‪นั่นคือความจนตรอกของผู้ชายที่อยากได้ผู้หญิงเพิ่ม
‪- เขาพูดว่าเซอร์คัสเซียน... ‪- เดี๋ยวมา เคร็ก เดี๋ยวมา
‪โอเค งั้น...
‪- ผมจะกินยา ‪- อะไรนะ
‪- รอหกโมงก่อน อีกหนึ่งชั่วโมง ‪- ว่าไงนะ
‪- ทุก 12 ชั่วโมงไม่ใช่เหรอ ‪- นี่ 12 ชั่วโมงแล้ว
‪หก เจ็ด แปด เก้า สิบ สิบเอ็ด สิบสอง ‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
‪คุณนับหกกับเจ็ดเป็นสองชั่วโมง
‪หกถึงเจ็ดคือหนึ่งชั่วโมง คุณต้องรอ
‪นี่เพิ่ง 11 ชั่วโมงเอง คือ...
‪นายไปทําล้อให้เสร็จดีไหม
‪- ไปช่วยหน่อย ‪- เดี๋ยวค่อยมาต่อ
‪ใช่ ขอบใจ
‪หลังผมกําลังจะยึด ที่รัก
‪ถ้าคุณกินยาเร็วกว่านั้นได้ หมอก็คงอนุญาตแล้ว
‪- ผมรู้ว่าหมอบอกว่าไง ‪- คุณหยุดได้ไหม
‪ผมจะรอ 58 นาที
‪- พอใจไหม ‪- ไครเกอร์ยางยนต์ค่ะ
‪ได้ยินเรื่องมิตช์หรือยัง ‪รู้ไหมว่าเขาขับรถลงคลอง
‪เหตุผลเรื่องผู้หญิงล้วนๆ
‪ผมแค่อยากรู้ว่าผมจะกินยานี่ ‪บ่อยกว่าทุก 12 ชั่วโมงได้ไหมครับ
‪ร่างกายคุณกําลังดื้อยาครับ เป็นเรื่องปกติ
‪ครับ แล้วเวลาผมปวดหัวในชั่วโมงที่แปด
‪หรือถ้าผมเริ่มรู้สึกปวดก่อน ผมกินสักเม็ดได้ไหม
‪เกล็น ต้องเป็น 12 ชั่วโมง
‪- แต่ถ้ามันได้ผล... ‪- ซึ่งได้ผลอยู่แล้ว
‪ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น เราเพิ่มโดสได้
‪เพิ่มเป็น 40 มิลลิกรัมแล้วกัน
‪ฉันไม่เข้าใจว่าทําไมเขาถึงกินยาที่แรงกว่าได้
‪แต่กินยาที่เบากว่าถี่ขึ้นไม่ได้
‪มันไม่ใช่แบบนั้นครับ
‪ออกซิคอนตินถูกคิดค้นให้ออกฤทธิ์นาน 12 ชั่วโมง ‪และเจ้าหน้าที่เอฟดีเอ
‪ที่ได้เงินเดือนสูงกว่าผมมาก ‪และฉลาดกว่าผมมาก
‪บอกว่าเราต้องจ่ายยาแบบนั้น
‪เพราะงั้นนั่นคือวิธีที่เราจะใช้ยาครับ
‪โอเคนะ
‪ฉันจัดการให้ไหม
‪- เอ่อ เกล็น ‪- ครับ
‪คุณสนใจจะแบ่งปันเรื่องของคุณไหม
‪หมายความว่าไง เรื่องของผมเหรอ
‪คนที่ทําออกซิคอนติน
‪ขอให้หมอส่งคนไข้ไปให้
‪คนที่มีประสบการณ์ด้านบวก
‪ยังไงครับ หมายความว่าไง
‪ผมว่าพวกเขาคงถ่ายวิดีโอ ‪ตอนคุณเล่าเรื่องของคุณ
‪- แบบออกทีวีเหรอคะ ‪- อะไรนะ
‪- เหมือนหนังมากกว่า ‪- หนังเหรอ
‪- เกี่ยวกับผมเนี่ยนะ ‪- เกี่ยวกับคุณ
‪ทีนี้ก็เหมือนแฟนคุณแล้ว เควิน คอสต์เนอร์
‪- งั้นเหรอ ‪- ผมต้องบอกคุณนะ ลิลลี่
‪เขามีส่วนคล้ายเควิน คอสต์เนอร์จริงๆ
‪- ขอบคุณ จบการถกตลอดสิบปี ‪- ถ้าคุณจัดผมแบบนี้น่ะนะ
‪- ที่รัก... ‪- เขาหล่อกว่า
‪ฉันไปนอนแล้วนะ
‪ไปด้วยกันไหม
‪เดี๋ยวตามไป
‪โอเค
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪- อย่านอนดึกล่ะ ‪- ไม่ดึกหรอก
‪- ได้มาไหม ‪- ได้มั้ง
‪ใช่ ได้มาแล้ว
‪ใช่เลย
‪เราทํายังไงกับมันดี
‪กลืนลงไป
‪แน่ใจเหรอว่าอยาก
‪มันทําให้พ่อเลี้ยงฉันเมาเละ
‪- ยอดเลย ‪- อยากเหรอ
‪- เอาเหรอ โอเค ‪- ใช่
‪- นั่นแหละเป้าหมาย ‪- ได้ โอเค
‪ตานายแล้ว ไท
‪- ไม่ๆ ฉันไม่เป็นไร ‪- เถอะน่า
‪- อย่าปอดแหกสิ ‪- ฉันแค่เอามาให้น่ะ
‪- มันช่วยให้อึ๊บสนุกนะ ‪- ใช่ โอเค
‪ไม่ๆ ฉันไม่เป็นไร
‪- ฉันมีปลายบุหรี่ที่เธอสูบได้ ‪- ยอดเลย
‪- ฉันมาหาหมอคูเปอร์ค่ะ ‪- นั่นช็อกโกแลตสินบนหรือเปล่า
‪ค่ะ ใช่แล้ว
‪แต่มันขึ้นอยู่กับพนักงานต้อนรับของคุณ ‪ว่าอยากแบ่งกับคุณไหม
‪งั้นก็รู้คําตอบ
‪หมอคูเปอร์ ฉันขอเวลาสามนาทีได้ไหมคะ
‪- ให้สองนาที ‪- ได้ค่ะ
‪ฉันอยากคุยกับคุณเรื่องออกซิคอนตินน่ะ
‪- มีคนไข้ถามผมเรื่องนั้นเหมือนกัน ‪- แต่คุณยังไม่สั่งจ่ายยาเหรอ
‪- ไม่ ผมพอใจกับยาที่มีอยู่ ‪- แต่คนไข้คุณอาจไม่พอใจด้วย
‪คนไข้ผมพอใจแล้ว พวกเขาพอใจ
‪- ฉันทิ้งตัวอย่างไว้ได้ไหมคะ ‪- ไม่ใช่วันนี้ครับ
‪คุณน่ารักมาก แต่ไม่ล่ะ ขอบคุณ
‪- นี่ลูกสาวคุณเหรอคะ ‪- ใช่ เอมิลี่
‪เหมือนแข่งระดับภาคที่โคลัมบัสเลย
‪ทําให้นึกถึงความทรงจําเก่าๆ
‪ฟอร์มเธอดีมาก ติดอันดับไหมคะ
‪ครับ ที่สี่
‪น่าประทับใจมาก
‪เธอคงฝึกหนักน่าดู
‪ใช่เลย
‪- คิดถึงจัง ‪- เหรอครับ
‪ค่ะ ฉันเคย...
‪ฉันเคยทําแบบนั้นอยู่นานเลย
‪พอมองย้อนกลับไป มันคุ้มค่าไหม
‪สอนให้ฉันมีวินัยและทํางานหนัก
‪สอนให้ฉันล้มเหลวและลุกขึ้นใหม่อีกครั้ง
‪ฉันคิดถึงมันทุกวัน
‪ขณะที่ฉันมาพูด ‪ถึงการบรรเทาความเจ็บปวดของคนอื่น
‪หมอคูเปอร์คะ ฉันเห็นมากับตา
‪ว่าออกซิคอนตินช่วยให้ผู้คนได้ชีวิตคืนมายังไง
‪พวกเขาอาจเจ็บปวดหรือไม่ก็ได้
‪และไม่มีอะไรได้ผลเท่า
‪โอเค ว้าว คุณเชื่อเรื่องนั้นจริงๆ ใช่ไหม
‪ใช่ ฉันเชื่อค่ะ
‪ก็ได้ แล้วคุณมีอะไรบ้างล่ะ
‪เยี่ยม ฉันมี...
‪แผ่นพับที่มีข้อมูลแล้วก็คูปองค่ะ
‪- ใครๆ ก็ชอบคูปอง ‪- ใช่
‪- ถ้าต้องการอะไร เบอร์ฉันอยู่ในนั้นนะคะ ‪- ขอบคุณ แชนน่อน...
‪- เชฟเฟอร์ นั่นชื่อฉันค่ะ ‪- เชฟเฟอร์
‪- ขอให้มีวันที่ดีนะคะ ‪- เช่นกันค่ะ
‪- กินช็อกโกแลตให้อร่อย ‪- ขอบคุณค่ะ อร่อยแน่
‪- ขอโทษนะคะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร มีนามบัตรไหม
‪เลิศมาก
‪ขอบคุณ และขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณทุกคนที่มานะคะ
‪- โทษที แชนน่อน ‪- สวัสดีค่ะ
‪- ไง ‪- ไงคะ
‪คุณเปลี่ยนใจเขาได้
‪- อะไรนะคะ ‪- หมอคนนั้นไง
‪เขาบอกว่า "ไม่" ‪แต่คุณกล่อมจนเขายอมสั่งออกซิคอนติน
‪- นั่นหน้าที่ฉันค่ะ ‪- สวัสดีค่ะ คุณเป็นใครคะ
‪ฉันไม่ได้พูดกับคุณ ฉันพูดกับเธอ
‪- งานนี้คุณได้ค่าจ้างเท่าไร ‪- นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ
‪- นั่นคูปอง "ฟรีเม็ดแรก" หรือเปล่า ‪- คุณถามว่าฉันได้เงินเท่าไรเหรอ
‪ขึ้นรถ
‪- เหมือนพวกค้ายาข้างถนนเลย ‪- ถามแบบนั้นได้ด้วยเหรอ
‪- มีกระเป๋าสวยๆ รองเท้าสวยๆ แพงหูฉี่ ‪- คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ
‪แล้วคุณได้เงินเท่าไรเหรอ ไม่ได้สิท่า
‪คุณรู้ไหมว่าออกซิคอนตินคืออะไร
‪ถ้าคุณไม่หลีกทางให้ฉัน
‪ฉันจะขับรถทับกะโหลกคุณให้เละเลย
‪แล้วให้ออกซิคอนตินจะได้หายกันสินะ
‪- คุณไม่อยากมีเรื่องกับฉันหรอก ‪- แต่ฉันอยาก
‪คุณเป็นแม่เล้าเหรอ
‪ท่องไปทั่วโลก ‪เพื่อกระเป๋าหลุยส์กับรถพอร์เชอเนี่ยนะ
‪ตอนนั้นเองที่ฉันรู้
‪ว่าเรื่องนี้มันใหญ่กว่าหมอคนไหน ‪หรือร้านขายยาร้านไหน
‪มันเหมือนมนุษย์ต่างดาวตัวน้อยสุดเซ็กซี่ ‪รุกรานชนบทของอเมริกา
‪ซิ่งรถพอร์เชอจากเมืองหนึ่งไปอีกเมือง
‪เพื่อแจกคูปองโอปิออยด์ฟรี
‪ทําให้ผู้คนติดใจสินค้าของพวกเขา
‪(ยินดีต้อนรับสู่เวอร์จิเนีย)
‪นี่มันเละเทะมาก
‪ออกซิคอนตินนี่เหลือเชื่อจริงๆ
‪มันเป็นสิ่งแรกที่ทําให้ผมรู้สึกปกติตั้งแต่บาดเจ็บมา
‪ตั้งแต่ผมเริ่มใช้ออกซิคอนติน ‪ผมก็ไม่เคยขาดงานเลยสักวัน
‪เจ้านายผมชอบมาก
‪เพราะผมเป็นเจ้านายเลยจ้างคนพวกนี้ต่อ
‪- เกล็น ไครเกอร์ ‪- แรนดี้ ผมเป็นผู้กํากับครับ
‪ยินดีครับ ขอบคุณที่มา
‪เป็นเกียรติที่ได้พบคุณ เกล็น ดีใจที่ได้มา
‪ตอนนี้ผมพูดได้เต็มปากเลย ‪ว่าผมมีความสุขกับทุกวันที่มีชีวิตอยู่
‪- โอ้ พระเจ้า อย่าหยุดนะ พระเจ้า ‪- พระเจ้า ที่รัก
‪เยี่ยมมาก นั่นเยี่ยมมาก
‪- ขออีกรอบนะ ‪- โอเค
‪รอบนี้อย่ามองเธอ
‪- มองไปที่กล้อง ‪- โอเค
‪ตอนนี้ผมพูดได้เต็มปากเลย ‪ว่าผมมีความสุขกับทุกวันที่มีชีวิตอยู่
‪เรากลับมาแล้ว เรากลับมาแล้ว
‪หุบปากเลย
‪- ออกซิคอนตินคืนชีวิตให้กับผม ‪- เย่
‪(ออกซิคอนติน 40 มก.ต่อวัน)
‪พลังแห่งการแสดง ‪ถูกฉีดเข้ากระแสเลือดของริชาร์ด
‪โดยลุงอาเธอร์ของเขา
‪ริชาร์ด แซ็คเลอร์รู้วิธีขาย
‪ความเจ็บปวดจะรุนแรงมาก
‪มันรู้สึกเหมือนมีคนมากระชากกล้ามเนื้อที่หลังฉัน
‪บิดแล้วบิดอีกจนมันยึดไปหมด
‪ตอนนี้ฉันดูเป็นคนละคนเลยค่ะ รู้สึกต่างออกไป
‪ชีวิตกลับมาวิเศษอีกครั้ง
‪มันรู้สึกเหมือนมีคนใช้ที่เจาะน้ําแข็ง
‪ขูดลงไปตามกระดูกสันหลังผม แล้วบิดไปมา
‪คนเราชอบเป็นข่าว บางคนชอบ แต่ผมไม่
‪มันเหมือนความเจ็บปวดแล่นขึ้นสมอง
‪มันกัดกินสมองคุณ ดังนั้น...
‪ผมจะไม่โกหกครับ
‪ผมไม่เคยคิดว่าจะรู้สึกแบบนี้อีก
‪ผมนึกว่าผมจบเห่แล้ว
‪ขอบคุณเพอร์ดูฟาร์มาครับ
‪ออกซิคอนตินคืนชีวิตให้กับผม
‪- เยี่ยม ‪- ขอบคุณครับ
‪มันมีความหมายกับฉันมากที่รู้ว่าคุณรู้สึกดีขึ้นค่ะ
‪มันเปลี่ยนชีวิตผมและครอบครัวไปเลย
‪ขอบคุณสําหรับสิ่งที่คุณทําครับ
‪เต็มที่เลยค่ะ คุณสมควรได้รับมันแล้ว
‪เป็นไงบ้าง นี่ดังแล้วเหรอ
‪ต้องบอกว่าตอนนี้คอสต์เนอร์ก็เทียบไม่ติดแล้ว
‪เสียงปรบมือดังสนั่น
‪- มีคนรอถ่ายรูปกับผมเพียบ ‪- ได้อะไรมา
‪- ได้อะไรมาน่ะ ‪- มีของดีเยอะไหม
‪มีโชว์แสงสี
‪แล้วก็ทั้งหมดนี่ฟรีนะ
‪- ตูม ‪- เคย์ลีต้องชอบนี่แน่ๆ
‪- ฉันเอาจานร่อนมาให้นาย ‪- เคย์ลี ตุ๊กตาน้อยๆ
‪- ชอบไหม ‪- คราวนี้นายอาจตกปลาได้มากขึ้น
‪- ไม่รู้สิ ที่รัก ช็อกโกแลต ‪- หล่อจังเลย
‪ขอบคุณค่ะ
‪เสื้อเชิ้ตสําหรับทุกคน ฟรีหมดเลย
‪- แปลกจัง ‪- ผมรู้
‪ใช่ มัน...
‪มันบ้ามาก
‪ทําไมพวกเขาถึงให้ซีดีเพลงสวิงกับคุณ
‪- มีใครเห็นยาผมไหม ‪- ไม่นะ
‪หรือมีคนย้ายที่มัน
‪คุณกินยาครั้งสุดท้ายที่ไหน
‪ปกติมันก็อยู่ที่เดิมนี่นา
‪โอเค ถ้าไม่อยู่ตรงนี้ก็ในห้องนอนหรือห้องน้ํา
‪- เอาช็อกโกแลตไหม ‪- ครับ
‪เอาครับ ขอบคุณ
‪ทุกเพลงมีคําว่า "สวิง" อยู่ในนั้น
‪- ก็มันเป็นซีดีเพลงสวิง ‪- สักวันแม่กับพ่อก็จะเป็นแบบนี้
‪คู่รักแก่ๆ
‪- นี่ ที่รัก ‪- ว่าไง
‪มันอยู่ในห้องน้ําหรือ...
‪เยี่ยม ก็มีอยู่สามที่แหละ
‪ไหนคุณว่าจะทิ้งไว้ในห้องนอนไง
‪ไม่มี
‪ปกติวางไว้สามจุดใช่ไหม
‪ปกติอยู่ในครัว
‪ฉันถึงบอกให้คุณเก็บไว้ที่เดียว จะได้ไม่ทําหาย
‪ดูในกระเป๋ากางเกงยีนส์หรือยัง
‪ไม่ มันไม่ได้อยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ ‪ผมปวดหัวนิดหน่อย แต่...
‪แล้ว...
‪ผมไม่เข้าใจว่าทําไมมันไม่อยู่ที่เดิม
‪ฉันบอกให้คุณเก็บไว้ที่เดียว
‪นั่นแหละที่ผมจะบอก มันไม่อยู่ที่เดิม
‪เช็กสองสามรอบแล้ว
‪ทุกคน คือ...
‪แค่หงุดหงิดที่มันไม่อยู่ที่เดิมที่วางไว้น่ะ
‪ไม่มีใครเห็นเลยเหรอ
‪ไม่รู้สิ เราควรโทรหาหมอไหม
‪- นี่คืนวันอาทิตย์นะ ‪- ผมรู้
‪เราโทรไปบ้านเขาได้ไหม
‪ฉันจะมีเบอร์บ้านหมอฮาร์ตแมนไปทําไม
‪ไม่รู้สิ เป็นคําถามที่โง่มาก
‪คุณนี่พิลึกจัง
‪งั้นผมจะกิน...
‪- แอดวิล กับแอดวิลเพิ่มอีกหน่อย ‪- ได้เหรอ คุณจะโอเคใช่ไหม
‪- ผมว่ามันอยู่ใน... ‪- ลองหาดู น่าจะอยู่ในห้องน้ํา
‪- ฉันขอเสื้อเชิ้ตตัวนี้ได้ไหม ‪- ได้สิ ได้อยู่แล้ว
‪ลูกคิดว่าไง
‪น้องสาวฉันเจ๋งที่สุด
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่ เจ๋งจริงๆ
‪วันนี้เธอเห็นแล้วใช่ไหมล่ะ
‪- ที่จริงฉันก็ไม่แน่ใจหรอก ‪- ตอนนี้เธอรู้แล้ว
‪นี่
‪- อะไรเหรอ ‪- เปิดดูสิ
‪- เธอช่วยคนไว้เยอะมาก ‪- ห้าพันสองร้อยดอลลาร์เหรอ
‪จ่ายให้ยัยแชนน่อน เชฟเฟอร์
‪ยัยแชนน่อน เชฟเฟอร์
‪- ไม่จริง ‪- จริง
‪นั่นเธอ รู้สึกยังไงบ้าง
‪รู้สึกดีมากๆ เลย
‪เธอไม่ต้องการใครในโลกนี้หรอก
‪เธอทําได้
‪นี่แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
‪เกล็น ทําอะไรน่ะ
‪กลับไปนอนไป
‪ทําอะไรน่ะ
‪คุณช่วยมาส่องไฟให้ผมหน่อยได้ไหม
‪อะไรนะ ทําไม
‪ผมว่าขวดมันหล่นลงไป
‪ไม่ มันไม่ได้หล่นลงไปหรอก
‪- คุณช่วยส่องไฟลงไปได้ไหม ‪- นี่คุณ...
‪- ส่องไฟลงไปตรงนั้น ‪- เบาเสียง
‪- ดูว่ามี... ‪- ขยับไปด้านนี้ได้ไหม
‪- เห็นไหม ‪- บ้าเอ๊ย
‪- เห็น ‪- เห็นเหรอ
‪ไม่ๆ ไม่เห็นเลย โทษที
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ใจสิ
‪ข้างล่างไม่มีอะไรเลย
‪- คุณช่วยใจเย็นก่อนได้ไหม ‪- ผมแค่...
‪เกล็น ขวดยาไม่ไปอยู่ใต้เตาหรอก
‪- ลุกขึ้นมา ‪- ผมรู้
‪- มันไม่อยู่ข้างหลังนั่นหรอก ‪- มีบางอย่าง...
‪- ไม่ ไม่มี ช่วยลุกขึ้นได้ไหม ‪- มีๆ มีสิ
‪นี่ พอได้ไหม ไปนั่งก่อน
‪- ผมจะเลื่อนมัน... ‪- พอแล้ว ใจเย็นๆ ไม่
‪- ผมจะเลื่อนมันออก ‪- คุณกําลังทําตัวเหมือนโรคจิต
‪- พอทีได้ไหม ‪- หยุดสัก...
‪- หยุดน่า หยุด ‪- พระเจ้า
‪- ก็ได้ ‪- สักวินาที
‪บ้าเอ๊ย
‪ไม่ มันไม่อยู่ข้างหลังนั่นหรอก
‪พระเจ้า คุณทําเสียงดังมากเลย
‪- ลิล... ‪- ไม่
‪คุณใจเย็นได้ไหม
‪คุณ พระเจ้า พอทีเถอะน่า
‪เห็นไหม เป็นบ้าอะไรของคุณ
‪- ผมบอกแล้ว... ‪- อย่า อย่ากิน อะไรเนี่ย เกล็น
‪- เป็นบ้าอะไรของคุณ ‪- นี่ๆ
‪ผมเจอแล้ว นี่ เอาไป
‪- ลูกเจอมันที่ไหน ‪- ในห้องน้ํา
‪ตรงไหนของห้องน้ํา
‪มันอยู่บนพื้นห้องน้ําข้างโถส้วม
‪- ไม่ใช่ ‪- ใช่สิ
‪- ตรงตู้ยาข้าง... ‪- โอเคๆ
‪- โอเค หุบปาก ไท ‪- โอเค หยุด
‪เป็นอะไรหรือเปล่า อยากลุกไหม
‪ผมแค่รู้สึกไม่สบายตัว ต้องขยับหน่อย
‪โอเค กลับไปนอนเถอะ ทุกคน
‪ผมต้องเอนหลังหน่อย
‪โอเค เราจะคุยเรื่องนี้กันตอนเช้า
‪เพอร์ดูออกแบบยาที่คุณต้องกินทุก 12 ชั่วโมง
‪แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะอยู่ได้ไม่นานก็ตาม
‪ซึ่งแปลว่าคนพวกนั้นกินวันละสองครั้ง ทุกวัน
‪พวกเขาต้องผ่านกระบวนการเลิกยา
‪ออกซิคอนตินเป็นยาที่มีข้อบกพร่องร้ายแรง
‪คุณจะบอกว่าที่จริงยาไม่ได้ผลเหรอคะ
‪ฉันบอกว่ามันมีข้อบกพร่อง ไม่ใช่ไม่ได้ผล
‪แต่ริชาร์ดไม่สนใจข้อบกพร่อง
‪(ปี 1987 นอร์วอล์ก รัฐคอนเนตทิคัต)
‪เขาแค่อยากพิสูจน์ว่ามันได้ผล ‪ในแง่ของการระงับความเจ็บปวด
‪และนั่นเริ่มจากหนูขนฟูตัวน้อย
‪ดร.ริชาร์ดครับ
‪ผมกําลังดูอะไรอยู่
‪มีอะไรที่ต้องกังวลไหม
‪ไม่ๆ แบบนี้ปกติครับ
‪มันได้รับยาไปเมื่อไหร่
‪เมื่อ 14 นาทีก่อนครับ
‪ยากําลังออกฤทธิ์
‪มีหนูตายบ้างไหม
‪จนถึงตอนนี้ยังไม่มีครับ
‪วิเศษมาก
‪ต่อไปคือการทดลองในมนุษย์
‪ในระยะนี้
‪คุณต้องพิสูจน์ว่ายาของคุณ ‪มีประสิทธิภาพตามที่กล่าวอ้าง
‪ถ้าพิสูจน์ไม่ได้ก็ไม่อนุมัติ
‪การทดลองออกซิคอนตินในมนุษย์ครั้งแรก ‪เกิดขึ้นในเปอร์โตริโก
‪กับผู้หญิงที่กําลังพักฟื้นจากการผ่าตัดทางนรีเวช
‪ในระยะที่สอง
‪พวกเขาทําการทดลองกับคนไข้มะเร็ง ‪ของโรงพยาบาลหลายแห่งในอเมริกา
‪และในระยะที่สาม
‪เพอร์ดูได้ทดลองทางการแพทย์ครั้งใหญ่ ‪ทั่วประเทศ
‪โดยมีคนไข้อาสาสมัครมากกว่า 1,000 คน
‪ฉันตรวจสอบการทดลองพวกนั้นแล้ว ‪และมีสองอย่างที่สะดุดตาฉัน
‪อย่างแรก มันเละเทะมาก
‪เมื่อเลิกให้โอปิออยด์ ‪หนูหลายตัวมีอาการเสี้ยนยา
‪เหมือนที่มนุษย์เป็น
‪ฟันกระทบกัน ปวดท้อง และตัวสั่น
‪สําหรับการทดลองกับมนุษย์ ‪ออกซิคอนตินน่าจะอยู่ได้ 12 ชั่วโมง
‪ในเปอร์โตริโก คนไข้หญิงครึ่งหนึ่ง ‪ทนข้ามคืนไม่ได้โดยไม่มียาเพิ่ม
‪ขอร้องล่ะ คุณพยาบาล
‪ในการทดลองหนึ่งที่มีผู้ป่วยมะเร็ง 164 คน ‪หนึ่งในสามถอนตัว
‪พวกเขาพบว่าการรักษาไม่ได้ผล
‪หรือมีประสบการณ์ด้านลบ หรือฝ่าฝืนระเบียบการ
‪"ฝ่าฝืนระเบียบการ" หมายความว่ายังไงคะ
‪พวกเขาไม่จําเป็นต้องรายงานเหตุการณ์บางส่วน
‪ไม่รู้สิ ฉันก็รู้พอๆ กับคุณนั่นแหละ
‪หยุดนะ ไม่ได้...
‪ในการทดลองครั้งแล้วครั้งเล่า คนไข้ถอนตัว
‪บ่นว่ายาอยู่ได้ไม่นานเท่าที่ควร
‪และขอออกซิโคโดนเพิ่มเพื่อให้รอด
‪อย่างที่บอก ยาได้ผลดี
‪มันแค่มีข้อบกพร่องร้ายแรง
‪คุณบอกว่ามีสองอย่าง
‪อีกอย่างคือมันไม่สําคัญด้วยซ้ํา
‪เพราะปกติแล้ว ตามกฎของเอฟดีเอ ‪ทั้งหมดนี้ยอมรับได้
‪หนูไม่ตาย ดังนั้นตามหลักแล้ว ‪ออกซิคอนตินปลอดภัย
‪และคนไข้เกินครึ่งรายงานว่า
‪ออกซิคอนตินช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้มากพอ
‪ดังนั้น ตามหลักแล้ว ยาได้ผล
‪ทั้งหมดนั่นถูกนํามาประยุกต์เป็นตัวยาตัวใหม่
‪เท่าที่ทุกคนบอกได้
‪เพอร์ดูได้ยื่นคําร้องที่จะผ่านเอฟดีเอ
‪คุณคงหวังว่าใบคําร้องจะได้รับการพิจารณา
‪โดยคณะผู้เชี่ยวชาญที่ตรวจสอบทุกรายละเอียด
‪แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪สิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับเอฟดีเอ
‪คือพวกเขาเป็นหน่วยงานรัฐเล็กๆ
‪ที่มักจะเชื่อคําพูดของบริษัท
‪เมื่อมีสินค้าตัวใหม่ ‪พวกเขาไม่ทดสอบอะไรด้วยตัวเอง
‪แค่ตรวจสอบสิ่งที่ได้มา
‪สําหรับยา ใช้คนแค่คนเดียวพิจารณา
‪และสําหรับออกซิคอนติน เขาชื่อเคอร์ติส ไรต์
‪(เคอร์ติส ไรต์)
‪ริชาร์ดคิดว่าแค่ผ่านเคอร์ติสพอเป็นพิธี
‪ริชาร์ดคิดผิด
‪ผมเคอร์ติส ไรต์จากเอฟดีเอครับ
‪ผมวิเคราะห์สัญญาปกปิดความลับเสร็จแล้ว
‪และผมต้องแจ้งตามนี้ครับ ดร.แซ็คเลอร์ ‪ผมมีข้อกังวลที่ชอบด้วยกฎหมายครับ
‪มีหลายสิ่งที่เราต้องคุยกัน
‪เราจะนัดเวลากัน ‪หรือให้ผมตรวจสอบทุกอย่างตอนนี้เลยก็ได้
‪ผมยินดีเซ็นให้ครับ
‪แต่มีสองสามอย่างที่ต้องชัดเจน
‪นี่ต้องเป็นหมอที่ตัดสินใจว่าจะสั่งยาหรือไม่
‪คําร้องนี้ต้องไม่มีอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้อง
‪ปรากฏว่าเคอร์ติส ไรต์เป็นตัวปัญหา
‪ริชาร์ดใช้เงินไปเยอะมาก
‪แล้วคิดว่าเอฟดีเอจะอนุมัติให้ง่ายๆ
‪แต่ดันเจอชายคนหนึ่งที่ใส่ใจ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪นี่เป็นส่วนหนึ่งของขั้นตอน
‪เราทําเกินไป ริชาร์ด
‪- ฉันกังวล ‪- ฉันก็กังวลเหมือนกัน
‪มันไม่จําเป็นต้องเป็นยาวิเศษสําหรับทุกคน
‪- นายทําเกินไป ‪- ใช่ นั่นสิ
‪เราถอยสักก้าวเถอะ
‪แล้วให้อนุมัติยาตัวนี้ ‪เป็นยาใช้ทดแทนเอ็มเอสคอนติน
‪- ช้าๆ ได้พร้าสองเล่มงาม ‪- ใช่ พร้าสองเล่มงาม
‪ถ้าเราทําแบบนั้น ‪เราจะหาเงินมาโปะที่ขาดทุนไม่ได้
‪แล้วเราก็จะจบเห่จริงๆ
‪เราจะเลือดไหลหมดตัวอย่างช้าๆ ‪ระหว่างรอการอนุมัติ
‪และไม่มีอะไรไหลลงมาตามท่อเพื่ออุดรูรั่วนั่น
‪ติ๋ง ติ๋ง ติ๋ง
‪ถ้าเราโชคดีก็คงขายบริษัทได้ ‪ก่อนประกาศล้มละลาย
‪ไม่เอาน่า ไอ้ลูกชาย
‪พวกลุงอยากมีชื่อแปะอยู่บนผนังพิพิธภัณฑ์ไหม
‪อยากไหม เพราะผมพยายามรักษามันอยู่
‪ถ้าเราไม่ทํา เราตายแน่
‪- ตายเหรอ ‪- ใช่ ถูกต้อง ตาย
‪- ถังแตก มีความคิดที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ ‪- มะเร็ง
‪เราเป็นเจ้าของมะเร็ง
‪- อยู่กับมะเร็งต่อไป ‪- ผมรักมะเร็ง
‪ผมมีความสุขกับมะเร็ง แต่ตัวเลขมันไม่พอ
‪แกมองตัวเลขผิดไป
‪ผมรู้วิธีอ่านตัวเลขน่า
‪มันเป็นตัวเลขของใคร
‪ตัวเลขคือวิทยาศาสตร์ ‪และวิทยาศาสตร์ก็คือวิทยาศาสตร์ไง
‪ใช่ แต่มันขึ้นอยู่กับใครล่ะ
‪แกไง มันขึ้นอยู่กับแก
‪ตัวเลขไม่ได้ขึ้นอยู่กับวิทยาศาสตร์ แต่ขึ้นอยู่กับแก
‪มันคือตัวต่อเล็กๆ ที่แกเอามาใช้เล่าเรื่อง
‪ดังนั้น เล่าให้ฉันฟัง
‪เรื่องก็คือตัวเลขมันห่วย
‪ใช่ ฉันไม่ชอบเรื่องนั้นเลย
‪นั่นเป็นเรื่องเกี่ยวกับหลังคา
‪เรื่องที่สมมุติว่ามีหลังคาอยู่เหนือหัวฉัน
‪แต่ไม่มีหลังคา
‪หลังคา
‪นั่นคือวัตถุที่แสดงภาพลวงตาของมวล
‪ระหว่างหัวฉันกับจักรวาลที่ไม่มีที่สิ้นสุด
‪เอาหลังคาออกจากเรื่องนี้
‪แล้วใช้ตัวเลขเล่าเรื่องของแก
‪พอเสร็จแล้ว
‪ฉันอยากให้แกเล่าเรื่องที่ไม่มีหลังคา ‪ให้เคอร์ติส ไรต์ฟัง
‪โอเคไหม
‪ริชาร์ดเรียนรู้จากอาเธอร์
‪ว่าความแตกต่างระหว่างบริษัทที่กําลังแย่
‪กับบริษัทที่รุ่งเรืองคือมุมมอง
‪(องค์การอาหารและยาสหรัฐฯ)
‪สวัสดีครับ เชิญครับ ‪ผมดอกเตอร์เคอร์ติส ไรต์ครับ
‪- ดอกเตอร์ริชาร์ด แซ็คเลอร์ครับ ‪- ยินดีครับ สวัสดี
‪- ดอกเตอร์เรย์มอนด์ แซ็คเลอร์ ‪- สวัสดีครับ ขอบคุณที่มา
‪- ดร.มอร์ติเมอร์ แซ็คเลอร์ ‪- สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับ
‪ขอบคุณที่มาครับ ผมซาบซึ้งจริงๆ
‪- ขอบคุณที่ยอมพบเรา ‪- แน่นอนครับ
‪นั่งกันดีไหม
‪ได้ เรายืนดีกว่า
‪คุณอ้างว่าออกซิคอนตินมีค่าความปลอดภัยสูงกว่า
‪เราไม่ได้อ้าง มันจริง
‪รู้ไหม คุณอาจพูดถูกก็ได้ครับ
‪ระหว่างการทดลองของเรา มีคนไข้ ‪ไม่ถึง 0.3 เปอร์เซ็นต์แสดงอาการถูกทารุณ
‪บอนนี่
‪แต่คุณได้ตรวจหาการถูกทารุณหรือเปล่า
‪- คุณไรต์... ‪- "ดอกเตอร์" ครับ ดอกเตอร์ไรต์
‪ดอกเตอร์ไรต์
‪เรามาตอบทุกสถานการณ์สมมติไม่ได้หรอก
‪แน่นอนครับ และผมไม่ได้ขอ ‪ให้คุณตอบทุกสถานการณ์สมมติ
‪แค่สถานการณ์เดียว
‪ผมกังวลเรื่องประสิทธิภาพของยา
‪เราจะได้รับการอนุมัติหรือเปล่าเนี่ย
‪ไม่ใช่วันนี้ครับ
‪- ทําไมล่ะ ‪- ในยามีสารหลายตัวมาก
‪ไอ้จ้อนหลายอันในกางเกงผมกําลังจะ...
‪ฉันว่าฉันต้องกินแวเลียม มีแวเลียมไหม
‪- ไม่ ไม่มีแวเลียม ‪- บริษัทนี้ไม่มีใครมีแวเลียมเลยเหรอ
‪- อะไรเนี่ย ‪- ผมหาแวเลียมให้คุณได้นะ
‪- ผมว่าแวเลียมไม่ใช่ความคิดที่ดีหรอก ‪- ไม่มีแวเลียม
‪- นายเป็นเจ้านายแทนเขาแล้วเหรอ ‪- ใช่
‪- แล้วก็บอกว่าไม่มีแวเลียมไง ‪- ผมต้องหาแวเลียมให้เขาไหม
‪- ยังจะเอาแวเลียมไหม ‪- ไม่
‪ไม่เห็นต้องตะโกนใส่ฉันเลย
‪ครั้งเดียว ขอให้ได้ผลเถอะ
‪ขอให้ได้ผล ไอ้ลูกชาย
‪เรามีเซโคนัล มันจะทําให้สลบเหมือด
‪ริชาร์ดกําลังผลาญเงิน
‪ข้าราชการระดับกลางถือไพ่เหนือกว่า
‪เพราะเคอร์ติส ไรต์คงรู้เหมือนคนอื่นๆ
‪ว่าเฮโรอีนแบบเม็ดอันตรายมาก
‪ยาในรูปแบบนั้นไม่ได้แค่ฆ่าคน
‪แต่มันทําลายครอบครัว มิตรภาพ
‪ธุรกิจ และความฝันของทุกคนรอบตัว
‪เมื่อมันเกิดขึ้นกับคุณ ‪เมื่อมันเกิดขึ้นกับครอบครัวคุณ
‪คุณจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
‪คุณพูดจากประสบการณ์เหรอคะ
‪ใช่แล้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪ว่าไง
‪- ไง ชอว์น ‪- หนึ่งปีแล้วเหรอ
‪ใช่ แกก็พูดแบบนั้นทุกปี
‪แล้วมีอะไร
‪แกอยากให้บอกแม่ยังไง
‪ทําไมยังทําแบบนี้
‪ถ้าแกไม่อยากให้มาก็จะไม่มา
‪บอกแม่ว่าฉันรักแม่ ฉันคิดถึงแม่ สุขสันต์วันเกิด
‪- แล้วจะบอกให้ ‪- บาย พี่
‪(แคร็กเกอร์ บาร์เรล เท็กซาโก)
‪เอาบลูเบอร์รีอีกไหมจ๊ะ
‪อ้าปาก
‪น้องกินผลไม้ไปถุงหนึ่งแล้วก่อนเราออกมา
‪แม่รู้
‪- น้องชอบบลูเบอร์รีมาก ‪- คลั่งรักบลูเบอร์รี
‪- เขาใส่เบคอนมาด้วย ‪- ถ้าคุณไม่กินก็ส่งมา
‪ไม่ๆ ผมไม่ได้บ่น
‪ผมขอสั่งกาแฟได้ไหม
‪- ไท ไม่ได้ ‪- ทําไมล่ะ
‪ครั้งก่อนลูกนอนไม่หลับทั้งคืน
‪ผมต้องใช้สมาธิ ‪ไม่เข้าใจว่าเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน
‪- คนอื่นก็ดื่มกัน ‪- ทําไมไม่ดื่มกาแฟดีแคฟล่ะ
‪ไม่มีกาเฟอีนก็หมดความหมาย
‪- จะดื่มทําไม ไม่อร่อยด้วย ‪- คืนนี้ลูกนอนไม่หลับแน่ ถ้าดื่ม
‪- เชื่อผมน่า ‪- งั้นก็ดื่ม
‪เกล็นบอกว่าผมดื่มกาแฟได้
‪- ก็ได้ ดื่มกาแฟได้ แต่... ‪- บอกแล้วไง
‪- เคย์ลีอยากดื่มกาแฟ ‪- ใส่บลูเบอร์รีลงไป
‪ขออีกได้ไหมคะ
‪มือพ่อเลือดออก
‪- พระเจ้า... ‪- มือเขาเปื้อนเลือด
‪พระเจ้า เกล็น คุณกัดมือตัวเองเหรอ
‪คุณทําอะไรลงไปเนี่ย เลือดท่วมเลย พระเจ้า
‪- เอาอีกไหม ‪- เอา หยิบผ้าเช็ดปากมาอีก
‪- นี่ จับไว้ ‪- ผมไปล้างเอง
‪ผมไปล้างเอง
‪โอ้ พระเจ้า ลุกขึ้น
‪เกล็นๆ เป็นไรไหม
‪เกล็น มองหน้าฉัน
‪- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ‪- ฉันไม่รู้ค่ะ
‪- เขาสําลักเหรอ ‪- ไม่ ใครก็ได้โทรแจ้ง 911 ที
‪- เขายังหายใจอยู่ไหม ‪- ฉันว่าไม่นะ
‪นี่ มองหน้าฉัน มองฉัน
‪- เกล็น ‪- คุณครับ คุณ
‪ใครก็ได้โทรแจ้ง 911 ที
‪เฮ้ย จะทําอะไรน่ะ
‪พระเจ้า อยู่กับเขา
‪อยู่กับเขา...
‪- มีใครเรียกรถพยาบาลหรือยัง ‪- มีคนกําลังมา
‪เขาไม่หายใจ...
‪- มีใครเรียกรถพยาบาลหรือยัง ‪- มีใครกําลังมาไหม
‪- บ้าเอ๊ย เร็วเข้า อยู่กับเราก่อน ‪- ใครก็ได้ช่วยที
‪- เร็วเข้า ‪- หยุดนะ
‪อย่าตายต่อหน้าเรานะ
‪มองฉันสิ เกล็น
‪(อิงจากหนังสือโดย แบร์รี่ ไมเออร์)
‪(อิงจากบทความในนิตยสารเดอะนิวยอร์กเกอร์)
‪(ครอบครัวผู้สร้างอาณาจักรแห่งความเจ็บปวด ‪โดย แพทริก แร็ดเดน คีฟ)
‪คําบรรยายโดย: ฐิตา วีระมนทนาศักดิ์