Esta serie está baseada en feitos reais.
Porén, algúns personaxes, nomes, acontecementos, localizacións
e conversas son ficticios para fins dramáticos.
Con todo, a morte do meu fillo, Patrick, non é ficción.
Morreu aos 24 anos...
logo de inxerir unha pastilla de OxyContin.
E o tempo non cura todas as feridas.
A aflición non é un proceso,
é un peso para toda a vida na alma e no corazón.
Unha sobredose.
Agora estás con metadona,
pero nunhas catro horas reduciremos o goteo,
e experimentarás abstinencia.
- Abstinencia? - Náuseas, suores, tremores.
Estarei atenta.
É o que lle pasou onte á noite cando perdeu as pastillas.
- OxyContin, non? Que dose? - Oxy, si.
Son dúas ou tres, se cadra máis.
É unha dose elevada.
- Se deixou... - Está inconsciente.
Veña! Queda connosco!
Traeremos o equipo de desintoxicación.
Desintoxicación?
Creo que non o entende, é unha receita.
Pode crear adición, mesmo seguindo as indicacións do médico.
- Dobrou a dose. - Foi un accidente.
Non é un adicto.
- Chámao como queiras... - Non, perdoe,
pero o Dr. Hartman dixo que só é aditivo...
no un por cento da xente.
Pois Urxencias está chea dese un por cento.
- Podemos falar co Dr. Hartman? - Búscoo axiña.
O goberno leva moitos anos
permitindo a venda de cousas que son prexudiciais.
Hai unha arte para manipular ese proceso.
Arthur Sackler non inventou a práctica, mais converteuna nunha ciencia.
Escribiches unha historia de merda. Non lle gustou.
Son consciente.
Sabes que significa?
Failles MICE.
- De veras? - Totalmente.
Faille MICE ao cabrón.
MICE.
Que beneficio imos ter de máis estudos con animais?
Cando a CIA quere infiltrar a alguén, céntrase en catro cousas.
M, I, C, E. M, "moedas".
Canto queren?
I, "ideoloxía". En que cren?
C, "coacción". Que lles dá medo? E, "ego".
Que os fai sentir coma os máis importantes?
Curtis Wright é o revisor de fármacos
que se interpón entre OxyContin e os EUA.
Entre o sufrimento e a salvación.
Ben, imos centrarnos en Curtis Wright.
Sobre todo no seu ego.
Non sei ben que pasou...
Curtis Wright?
...pero houbo un contacto infrecuente entre Wright...
Firme aquí.
...e Purdue.
Hai reflexións éticas a ter en conta.
Por suposto. E son máis que reflexións.
Debemos documentar tódalas interaccións.
Asegurádevos de que todo é lexítimo.
- Cantidades anómalas. - Si, señor.
- Nunca tal cousa vira. - Creo que Wright quere,
sobre todo, sentir que o necesitan.
Por sorte, é certo.
Doutor Wright?
Si.
- Escóitame? - Escoito.
Vaille ben a conexión?
Cunha chamada telefónica bastaba,
pero a verdade é que é xenial.
Parvadas, Dr. Wright.
Queremos ter todo perfecto na solicitude,
e tamén que coñeza o equipo responsable.
Vale, moi ben.
Hai algunhas cuestións que nos gustaría analizar con detalle.
Parécelle ben, Dr. Wright?
- Por suposto. - Si?
Vale, primeiro, dicídelle...
Dádelle os bos días ao Dr. Wright.
Bo día, Dr. Wright!
Non sabía que serían tantos.
Non se subestime, Dr. Wright.
É un dos maiores expertos no campo.
Todos os que estamos aquí aprendemos algo de vostede.
Sei que é un home ocupado, así que imos directos ao caso, si?
Vale. Adiante.
Purdue precisaba unha cousa de Curtis Wright.
Precisaban que aprobase unha linguaxe que lles permitise dicir,
coa aprobación do goberno dos EUA,
que OxyContin era o opiáceo máis seguro do mercado.
E se podían conseguir iso, remataba o xogo.
Pero Curtis non ía ceder tan facilmente porque é un científico,
e alí non había ciencia.
Direino de novo.
NON APROBADO
Deron co único home ao que non lle importaba.
Seguiron intentando apelar ao seu ego.
Non tiña amigos fóra da...
Purdue permitiulle a Wright publicar un artigo co Dr. Robert Kaiko,
o xefe de I+D de Richard Sackler.
...coma un marine...
Curtis debeuse sentir moi especial.
Era incrible. Tiña un Uzi na man...
Saía coma a diarrea, coma...
Chuspes coma un de béisbol.
Pero un bo chuspe, non?
INVESTIGACIÓN FARMACOTERAPIA
Moi bo. "Unha molécula é a parte invisible máis pequena
dunha substancia química pura con propiedades químicas únicas.
O seu potencial."
Unch, estás escoitando?
Curtis Wright non cedeu nin cando publicaron ese artigo.
Ego.
NON APROBADO
- Puto... - Por favor.
- Calma, respira! - Díxoo!
- Respira. - Díxoo!
Dixo que vai funcionar, vale?
Co ego non funcionaba, así que pasaron ao plan B.
NON APROBADO
Bu!
- Howard? - Ei, Curtis.
- Que fas aí? - Que tes de comer? Ten boa pinta.
Estivemos pensando
que sería máis eficaz e máis proveitoso
quedar todos en persoa.
Xa sabes, negociar e acabar dunha vez.
- Negociar? - Si, xa sabes.
Negociar.
Si, supoño que si.
Gustaríanos ter unha relación máis informal contigo.
Paréceche ben, tío?
Curtis aceptou ter unha relación máis informal.
O equipo de Purdue reservou tres días un cuarto dun hotel
entre Washington D. C. e Norwalk, Connecticut.
Que cre que pasou nese cuarto?
Ninguén o sabe.
Mais logo desa reunión,
Purdue tiña a aprobación de Wright.
APROBADO FDA
O plan de márketing de OxyContin dependía das palabras
dunha solicitude firmada e selada pola FDA.
Memoriceino, atendede.
"Crese que unha absorción retardada, presente nas pastillas de OxyContin,
reduce a dependencia do fármaco."
Iso significa que a FDA dixo oficialmente
que OxyContin crese qué é máis seguro que ningún outro fármaco semellante.
Redúcese todo a esa palabra: "Crese."
CRESE
Crese.
Descifremos iso.
Quen o cre?
A única vez que esa palabra sae nunha solicitude dun fármaco.
Ridiculez homicida.
Ninguén pode demostrar que foi algo ilegal,
mais sei dúas cousas.
Curtis Wright deixou a FDA un ano despois da aprobación de OxyContin.
E acabou traballando para Purdue.
- Tes que estar de puta broma. - Non.
Richard Sackler era imparable.
Fixo o que faría calquera persoa racional.
Deu unha festa.
Hai unhas semanas,
toda a Costa Este estaba cuberta de neve.
Chamárono a Xistra do Século.
Grazas por vir. Mira.
Onte cheguei tarde porque estaba no alto do Himalaia.
Nas profundidades do Tíbet, no alto do Annapurna.
Unha das montañas máis remotas do Himalaia.
Dentro dun mosteiro no que vivía
o Sabio.
Unha numerosa asistencia.
- Grazas. - De nada.
Facía falta a tuba?
"Oh, Sabio." Invoqueino.
"Que significa toda esta neve?"
"Toda esta neve?"
"Onde debía nevar pouco ou nada."
O fume do incenso era denso
e o ambiente tórrido era máxico. O Sabio pechou os ollos
e, en transo, preguntoume: "Es un poeta
ou es o líder do mellor equipo de vendas da Terra?"
Si!
A solicitude do OxyContin foi a máis esixente
de todos os analxésicos presentados.
Á FDA levoulle 11 meses e 14 días aprobalo.
Isto non pasou sen máis.
Foi o traballo en equipo sen igual
dos responsables do produto e dos de aprobacións da FDA.
A importancia da Xistra do Século
é que o lanzamento de OxyContin virá seguido dunha xistra
de receitas que acabarán coa competencia.
Esta xistra de receitas será tan densa, tan grande e tan branca,
que nunca veredes a bandeira branca da rendición.
Agora!
Agora saíde aí e vendede!
- Si! - A vender!
A vender!
OxyContin!
OxyContin é un dos novos fármacos milagreiros do país.
É o fármaco que máis rápido medra.
OxyContin, ou Oxy, como se lle chama, causa furor.
Os doutores din que alivia coma ningún outro
a dor aguda en pacientes enfermos.
Era un fármaco para persoas con dor,
agora é o narcótico máis receitado do país.
A liberación lenta dosifica o fármaco
en cantidades controladas durante horas.
A pastilla ten un revestimento de liberación lenta.
Durante 12 horas...
OxyContin leva a empresa farmacéutica Purdue Pharma
á cima do sector.
Ódiote, Mortimer.
Parabéns, señor.
Ben feito, señor.
Gran traballo!
DOUTOR RICHARD SACKLER PRESIDENTE
Vale.
Amodo.
Fogar.
Queres irte deitar? Fágoche algo de comer?
- Ty, vasme axudar con isto? - Un momento.
- Tes que parar... - Para, por favor!
- Que fas? - Aparta!
Vinde comigo un momento, por favor.
- Acendo a luz? Así. - Si, grazas.
Ty, colle isto e sácalle a tapa, por favor.
Isto acabouse. Nada se vai interpoñer entre nós.
Acabouse.
- Estalas botando polo retrete? - Si.
Xa marcharon.
Ven aquí.
A doutora dixo que foses aos poucos.
A doutora non me coñece.
Ven.
Aperta. Acabouse.
Purdue acababa de comezar.
Calquera médico que non receite OxyContin
leva a cabo unha mala práctica, inhumana, retrógrada e anticuada.
Encheron todas as salas de conferencias
de todos os hoteis Holiday Inn de oito estados.
OxyContin beneficia os pacientes.
Unicamente cando lles vaia ben a eles, iravos ben a vós.
- Cinco pasos. - É incrible.
- Paso un, admitir que tedes un problema. - Canto gaña?
- Cada charla, 5500. - O voso problema?
- "Non vendo abondo." - Está moi ocupada.
- Ben sinxelo. - É moito.
Paso dous, desculparse cos pacientes
- aos que non lles receitastes OxyContin. - Paga a pena.
- A metade da miña prima deuma ela. - Paso tres, aceptar o voso poder.
- Ámoa, hostia. - Pode levarvos ao éxito e á sabedoría.
Sabedes que é o poder? Eu.
Tes un bolígrafo?
Britt, unha pregunta.
- Canto...? - Eh, Britt.
- Canto ganaches? - A miña prima era de 42 000.
Iso é posible?
- Eu gañei 6500. - Xa o sei.
E...?
Quen, Jen?
- Uns 27 000. E Phil? - Ola.
- Canto gañaches de prima? - 32.
Mil?
- Ola, Britt. - Dáseme...?
Dáseme mal este traballo?
Non, é un proceso, estás medrando. Forxas a túa carreira, leva tempo.
Traballas aquí ou estás por estar?
- Traballo aquí. Que necesitas? - Que limpes esta merda.
Estivo incrible aí arriba. Gustoume moito o seu discurso.
- Es guapa, cantos anos tes? - Café?
- Ola, como che vai? - A ver.
Non entendo que fago mal.
Os doutores que visitei receitan o fármaco.
Deben receitar todos,
pero a túa prima non depende das receitas.
Depende dos miligramos.
Ola. Ámote, hostia.
Vémonos en Pittsburgh.
- Doutor T! Canto tempo! - Que ben verte, boteite de menos.
Shannon Shaeffer, a nova.
- Shannon Shaeffer. - Encantado.
Igualmente.
Que gana de traballar contigo.
- Que simpático. Que teña un bo día. - Grazas. Igualmente.
- Igualmente. - E este puto desastre?
Que os médicos aumenten a dose. Se queres gañar cartos,
tes que conseguir que receiten unha dose maior.
- Por que o ían facer? - Un sombreiro.
Acurúxese co peluche e suba as cifras.
Debíannos pagar máis cantas máis pastillas vendamos.
É polos beneficios.
A oxicodona é xenérica, e xa teñen cápsulas de liberación lenta de MS Contin,
non teñen que pagar nada por facer OxyContin.
Cóbranlle ao seguro polos miligramos,
- cobran o dobre por unha de 40 que de 20. - Que belezas.
E o dobre se é de 80. Canto maior sexa a dose, máis gañan.
E canto máis gañan, máis gañamos nós. Queres cartos?
- Caixa, caixa, caixa. - Eh, Britt.
Kansas City!
- Shannon Shaeffer, a nova. - Ola. Shannon Shaeffer.
- Encantada. - Un pracer.
Tedes que comezar e seguir co fármaco,
e tedes que vender e vender, hostia!
Ten tres motos en Kansas City? Por que non está aló?
- O que pasa en Kansas City... - Si.
- Perdoa. - Non se preocupe.
Non debe determinar a dose o médico?
Si, e a quen escoitan os médicos?
A min.
- Fantástico. - Queres vender, hostia?
Queres gañar cartos?
Deixa de seguirme e vai a que te escoiten os médicos.
Gaña cartos, hostia! Vende! Gaña!
Xa escoitou o éxito que ten.
Non lle gustaría ser o responsable?
OxyContin é co que hai que comezar e co que hai que seguir.
Escribiches iso?
Non, escribiuno Richard Sackler.
Seguir co fármaco significa aumentar a dose.
Mire, vostede está aquí e eu intento que estea...
aquí.
Canto máis receites, máis axudas, Tim.
- Ah, agora xa nos atuamos? - Iso creo.
- Vouno pensar. - Quérelo pensar mentres comemos?
- Comer cando? - Agora.
Cres que es o mellor médico que podes ser?
Que significa? Es a mellor vendedora de fármacos?
Fágoo o mellor que podo.
Vale.
- Grazas. - Aí tedes.
Estouche mostrando unha maneira de ser mellor no teu traballo
e non pareces moi receptivo.
- Serei mellor se receito máis opiáceos? - Si.
Temos diferentes conceptos de "mellor".
Moito do que fas está anticuado.
Au. Agora chámasme vello?
Non, pero...
se cadra á antiga.
Canto máis receitas, máis axudas, non si?
- Si. - Ese non é sempre o caso
e só eu estudei medicina.
Niso tes razón.
Á fin e ao cabo, levas un negocio
e podes gañar moitos máis cartos.
- Si, para ti. - Non.
Para os dous.
Era unha moi boa época para Richard Sackler.
Disparáronse as vendas, os cartos fluían
e para a aplicación da lei pasaban desapercibidos.
Por fin me puxeron un novo xefe.
Era un fiscal de Virxinia chamado John Brownlee.
Ao comezo, a súa lealdade fiscal non me parecía moi evidente.
Hai unha estafa de subministración médica en Blacksburg.
- Cadeiras de rodas. - Que emocionante. E o dato curioso?
Ai, Deus. Teño articulación dobre no cóbado esquerdo.
Vaia. Só no esquerdo?
Que vos parece?
Parecía un bo home,
pero tamén parecía un babeco sen escrúpulos.
E ti es?
- Ed Bukowski. - Ola, Ed.
Estou cunha mala práctica de quimioterapia en Roanoke.
- Xenial. Dato curioso? - Canto baixo a auga.
Moi bo.
E como te chamas?
Edie Flowers.
Dato curioso?
Era un gran momento para min.
- Non teño dato curioso. - Todo o mundo o ten, Flowers.
Eu non.
Moi ben.
Quería impresionalo
e dicirlle en que traballaba exactamente.
- E en que traballas? - OxyContin.
- Oxy que? - Un narcótico de categoría II.
Excédense coas receitas.
Aínda non sei ata que punto, pero está moi estendido.
Presenciei un intento de roubo nunha farmacia.
Presenciaches un roubo. E acudiches ás forzas da orde?
Non, señor. Vou seguir o curso. Quero que isto...
Cando hai un roubo tes que acudir ás forzas da orde.
Usar as canles axeitadas.
O que dicía era...
"A FDA non ten problema ningún, pero ti si."
E aí deime conta de que tiña que abordalo doutro xeito.
Como pode algo que está receitado de forma legal
matar tanta xente?
Debía haber un delito, pero non o daba atopado.
Estes son os doutores e pacientes
con receitas de OxyContin.
- Oxy que? - Un narcótico de categoría II.
- Excédense coas receitas. - Se teñen dor, dánllelo.
Morreu de camiño ao hospital Johnson Memorial.
Vinte e sete anos.
- É unha mágoa. Esta xente nova. - Sabe como me sinto?
Non é a primeira vez que ves un corpo.
Vale. Xa o teño.
É para todo tipo de problemas: dor nas costas,
na cadeira, no xeonllo...
Seguro que isto non o viches.
Mira.
Que é isto?
Unha, dúas, tres, catro, cinco...
Ah, seis. Isto non é nada.
Onte un tiña 11.
- Oxy que? - En Frost Funeral Home
teñen o récord, 18 ou algo así, mete medo.
Todos teñen un dato curioso, Flowers.
Podo?
Podo collelo?
- Claro. - Grazas.
Unha de 60 miligramos.
Si.
Oxy que?
Dous máis para ti, Tina.
POLICÍA NON PASAR
Que é isto? Máis do mesmo?
Si.
Isto... é isto, isto e isto.
Meu Deus.
- OxyContin. - Oxy que?
- Perdoe, shériff? - Señora.
Son Edie Flowers,
investigadora da Fiscalía dos EUA en Roanoke.
- Ten un momento? - Si, podo axudala?
Pode dicirme todo o que sabe sobre OxyContin?
Gústanlle as películas de medo?
PURDUE SHANNON SHAEFFER - XEFA DE VENDAS
DOUTOR TIM COOPER URXENCIAS - CLÍNICA MÉDICA
- Fareino. - Grazas!
Por certo, es moi guapa.
Eh.
Eh, estades ben?
Eh! Estades ben?
- Está ben a túa amiga? Tranquila. - Arranca!
- Estades ben? Non conduzas. - Merda.
- Eh!
Dille á túa amiga... Eh, escoita!
Pero que fas? Para!
Temos que falar.
Eh!
- Britt. - Que pasa?
Vin unha paciente do doutor Cooper, unha adolescente, no aparcadoiro.
Entra na consulta coxeando e con muletas
e sae correndo e tira as muletas.
A cabrona está finxindo.
Dálle a receita, volve ao coche no que estaba a súa amiga de 15 anos,
esmágano, nífrano e desmáianse.
Eu estouno vendo todo, penso que morreron,
pero vou xunta delas, véxoas, e estaban tan...
Estaban moi postas, e logo marchan, pero non debían conducir.
Arrancan, dous coches que viñan baten,
e véxoo todo diante da cara.
Viches dúas adictas consumindo, incrible.
Foi de tolos, déullelo Cooper.
E que? Son adictas.
Existían moito antes de OxyContin e seguirán existindo.
- A sala de espera estaba chea. - Ben.
- Fas o teu traballo. Parabéns. - Si.
Algúns parecía que non necesitaban OxyContin.
- Así que anoteino. - Que?
Anotáchelo?
- Si. - E mandáchelo xa?
Non. Por que?
Fixeches ben en dicirmo. Dáme o que anotaches.
- Segura? - Si, encárgome eu.
- Non é para tanto. - Vale.
Moi ben, grazas. Xa me ocupo.
O teu traballo é vender e sempre vai haber adictos.
- Foi de tolos. - Estou orgullosa, Shan!
Falo xenial!
A xenialidade de "crese que" é que non hai que demostrar nada.
A maioría non deixaba a adicción ao Oxy
tirándoo polo retrete.
- Ty, que dixeches? - Non dixen nada.
- Podes parar? - Podes parar?
Toma.
Que?
Vale, volverei nunhas catro ou cinco horas.
- Vale. - Abur.
Dáme un bico.
Meu Deus, teño que pedircho?
- Abur. - Ata logo. Quérote.
CONSULTORIO
Glen, tes que ter máis coidado.
Están esaxerando todos un pouco, doutor.
Entendo o que pasou.
O que pasou foi que me erguín e tomei a pastilla coma sempre.
Almorzamos tarde,
os rapaces non se daban subido ao coche,
foi bastante tempo, e logo mentres comía
- colleume por sorpresa. - Entendo.
- Canta dor tes agora? - A ver...
Estarei no nove ou nove e medio.
Disparouse, non desaparece.
Non podo sentarme e conducir máis dun minuto sen moverme.
- Sempre teño que cambiar... - Entendo.
- Teño dor nas costas. - Entendo.
Tes que ser listo.
Seica a xente se dedica a picar e nifrar isto.
- Podes engancharte. - Xa.
- Estou ben. - Vale.
Pero non queremos máis accidentes, verdade?
Só de 40?
- De 40. - Grazas.
- Saúda a Lily. - Fareino.
- Si? - Ola, señorita Shaeffer?
Deborah Marlowe, da oficina de Howard Udell.
Quere que te reúnas con el en Connecticut.
Perdoa. O señor Udell quere verme?
Si, ocupámonos nós do voo e mandarémosche un coche.
- Encargámonos de todo. - Vale.
Está todo...?
Fillos de puta.
Ola?
Hostia.
NON DESTRUADES AS MONTAÑAS DEUS
Que queres dicir?
Fixeches que cambiase de parecer.
É o meu traballo.
Canto che pagaron por iso?
- Non che interesa. - Perdoa.
Cando traficabas, cando se che achegaba alguén pola rúa para comprar...
Non quero falar diso.
Sabías que o que vendías ía matar a alguén.
Quen te cres? Canto gaño? Canto gañas ti?
Non o pensaba.
- Por que? - Non sei, era un rapaz.
- Só quería cartos. - Cartos? Claro.
E como es capaz de vivir co que fixeches?
Falas en serio?
Merda.
De algunha maneira sabías que cando llelo deses,
alguén ía morrer.
- Isto é crack. - Adicción ao crack.
- Epidemia. - Non matei a ninguén.
Déchesllo a mamá.
Xa era adicta antes de eu saber nada.
É inocente coma un caramelo,
pero converte as cidades en zonas de batalla.
Cres que aínda son aquel rapaz? Xa non.
Es. E ata que te responsabilices...
- E que fago aquí? - Non sei.
- Escríboche cartas. - Adeus.
Algún día terás que deixar atrás os erros. Vasme culpar?
Hai que mirar con atención que está pasando no país
e nas nosas cidades cos crimes, violencia e drogas.
Quen me deu o crack? Quen llelo deu? Quen gañaba cartos?
A policía e o alcalde sabíano. Todo o mundo o sabía.
- Culpas un rapaz? - Non te fai inocente.
- A ti faite parva. - Vai á merda.
Hai uns 16 000 drogadictos en Washington,
e 250 morren cada ano de sobredose.
Un amigo traballa no depósito de cadáveres e non paran de chegar.
Están matando os negros polo crack,
e perden as súas familias de forma que,
se non fosen os negros os que o fixesen,
chamaríase xenocidio.
A policía non dá feito, as prisións están a rebentar.
É xusto dicir que moitos cidadáns,
xente decente, agora vive con medo...
- Merda! - ...e non sabe que facer.
Fóisenos das mans, Richard.
- Vale. - Vale?
Vale, porque isto non é litio, Valium, Percocet nin Xanax.
Isto... é outra leria.
Vale? Este...
Este OxyContin é unha merda xigante.
E podía velo, e podía velo e podía velo.
Cando vin os patróns neses datos,
nos gráficos e nas cifras, deime conta de que xa o vira antes.
- Que foi? - Temos que falar.
Se queres despedirme, espera 45 segundos.
- Tes que ver isto. - Miña nai querida.
- Taxa de delincuencia do 32 por cento. - 156 detencións este ano.
Desemprego.
...planea despedir 14 000 empregados en fábricas de todo o país.
OxyContin ou Oxy causa furor.
Sobredoses.
Cada vez máis pacientes teñen sobredose por OxyContin.
Violación de morada.
Houbo unha serie de roubos nas últimas semanas.
O fármaco que máis rápido medra nos EUA.
- Roubos de coches. - Recuperáronse 212 coches.
OxyContin é unha das principais receitas contra a dor no país.
Incapacidade, reclamacións ao seguro, todas no mesmo arco ascendente.
Séguesme? Non toques iso.
- Vale. - Séguesme?
- Creo que si. - Vale, ves isto?
Vendas de OxyContin.
OxyContin é o produto multimillonario de Purdue.
En todo o estado de Virxinia,
e seguro que tamén pasa nos outros 49.
Isto...
é en Compton, Os Ánxeles, 1985, o aumento do crack.
Newark, o barrio onde medrei, en Washington D. C.
É idéntico ao de hoxe en día.
Eu xa o vivira, todos o viviramos.
Isto era o crack de novo, se cadra aínda peor.
Non me gusta.
- Está ben. - Non me gusta.
Está ben.
Aquí é onde estamos.
Vale?
Aquí... é a onde imos.
Estamos ao bordo dunha epidemia. Si.
Si.
Edie, eu son fiscal.
Non podo procesar unha epidemia. A quen teño que acusar?
Vamos!
Que hostia é isto?
Jess!
Jess.
Eh! Jess!
Jess, estás fría. Jess!
Jess!
A puta Purdue Pharma.
Acabo... Meu Deus.
Unha ambulancia, Mary!
A puta Purdue Pharma?
Iso é, hostia.
Subtítulos: María Suárez Seijas