Ang programang ito ay base sa tunay na pangyayari.
Ngunit may ilang karakter, pangalan, insidente, lugar
at mga diyalogo na gawa-gawa lamang para sa pagsasadula ng kuwento.
Hindi kathang-isip ang kuwento ko.
Ito ang anak ko na si Matthew Stavron.
Naadik siya sa OxyContin at wala na siya.
Nami-miss ko siya.
Mabait siyang bata, mahal ko siya.
Nami-miss ko ang maganda niyang ngiti,
ang kaniyang, "I love you, Mama". Pati ang mga yakap niya.
- Bilis, Papa. Ang bagal mo talaga. - Buksan mo ang pinto, anak.
Maligayang Pasko!
Hello, Tito.
Maganda ang naging taon natin. Maligayang pasko, Kuya.
- Ano 'yan? - Pasasalamat.
Binilhan ko rin si Marietta. Maganda 'to, pangako.
Binilhan ko rin si Beverly.
- May cufflinks ka rin-- - Ibalik mo. Di ka na dapat bumili.
Ha? Bakit?
Pumunta ka sa Tiffany's. Ibalik mo lahat. Ngayon din.
Para sa 'yo ang mga diyamanteng 'yan.
Wala 'tong kinalaman sa asawa mo o sa akin.
Gusto mo lang maramdaman na mahalaga ka.
Richard, nararamdaman ba ng papa mo ngayon na mahalaga siya?
Hindi.
Kasi nalilito siya. Akala niya mayaman siya sa mga alahas.
Mga bagay na pinamimili niya.
Pinaghihirapan ang kayaman at di mo 'yon gingawa para sa sarili mo.
- Nagpapayaman ka para sa pamilya mo. - Ginagastos mo ang pera mo sa sining.
- Alam mo ba kung ano ang legacy? - Hindi.
E, ito? Alam mo ba kung sino'ng nag-imbento ng dinamita?
Isang Swedish chemist at yumaman siya dahil doon.
Mas marami pang pera kaysa kaya niyang gastusin.
Isang araw, habang buhay pa siya,
nagkamali ang diyaryo at nailabas ang obitwaryo niya.
Binansagan siyang "nagbebenta ng kamatayan".
Kapatid niya talaga ang namatay
pero noong nabasa niya ang diyaryo at nakita kung paano inilarawan
ang buhay niya, natakot siya.
"Ganito ang naging buhay ko?
Sa ganito ako makikilala?
Kamatayan at mga bomba at kamatayan?"
Noong araw na 'yon, binago niya ang buhay niya.
Nagbigay siya ng yaman niya para maging gantimpala
sa mga pinakamatatalinong tao sa buong mundo.
Kaya walang nakakakilala kay Alfred Nobel bilang nagbebenta ng kamatayan.
Tumatak lang sa tao ang Nobel Peace Prize.
'Yon ang legacy.
'Yon ang dahilan kaya kami namumuhunan sa sining.
Kaya kami namumuhunan sa mga museo.
At 'yon ang dahilan kung bakit hawak nila ang isa sa pinakamahalagang bagay
na mapalad tayong tawaging atin.
Ang ating mga pangalan.
Kailangang paalalahanan ang papa mo tungkol doon.
Kaya, Kuya, ibalik mo na ang mga diyamanteng 'to
kung saan mo nakuha.
Umalis ka na.
Ngayon na!
Mag-iingat ka, Raymond.
Sina Carnegie at Frick. Nagpadala ng mga bata sa mga minahan.
Si Rockefeller, nilason ang kalahati ng planeta.
Mga silid-aklatan at mga concert hall ang tanging naaalala ng mga tao,
kaya bakit hindi maiisip ng mga Sacker na magagawa rin nila 'yon?
- Makakaupo na ang lahat. - Naniwala ang Purdue na nairaos
ng mga executive nila ang pagharap sa Kongreso.
At ngayon, wala nang makakahadlang sa kanila.
Nalaman lang namin 'to pagkatapos naging maingay sa Maine.
Matapos ito iulat ni Jay McCloskey.
Nagkaroon kami ng pagkakataon na maipa-subpoena
ang lahat ng dokumento nila dahil sa isang kasinungalingan na 'yon.
Ipinapaalam ko sa inyo na may subpoena ang Purde Pharma
mula sa opisina ng US Attorney ng Western District ng Virginia.
Nanganganib ang pera. Nanganganib ang legacy nila.
Pero hindi inaasahan ang naging reaksiyon ni Richard.
Kakaiba ang lalaking 'yon.
Fishing expedition ito. Kailangang ganoon.
- Alam mo o hula mo 'yon? - Kailangang maging fishing expedition 'to.
Ano ba talagang gusto nila?
Gusto nila ang lahat.
Kung gusto nila ang lahat, e di 'yon ang ibigay natin. Lahat.
At binigay nga nila sa 'min ang lahat.
Binigay nila ang higit isang taong mga e-mail, interoffice memos,
at ibang mga internal documents.
Napakaraming pahina ng mga dokumento.
Na karamihan sa mga 'to ay walang kuwenta naman sa amin.
Pero kailangan namin basahin lahat. Bawat salita.
Ngayon, kumuha si Brownlee ng dalawang magaling na abogado.
- Hi. - Si Rick Mountcastle...
- Welcome. - ...at si Randy Ramseyer.
Simple lang ang gusto namin sa pagkakataong 'to.
Kumpirmahin na alam ng Purdue na may problema ang OxyContin
at higit sa lahat, kumpirmahin kung kailan nila nalaman.
Kapag may nasulat na kaming katunayan,
magsisimula nang gumuho ang kasinungalingan nila.
Lahat ng mga kahon sa mesa! A hanggang G sa kaliwa.
H hanggang T sa kanan.
Siguraduhing mababasa ang mga description ng kahon.
Gusto ko makita ang lahat at malaman kung ano'ng nangyayari.
Pag may nabasa kayong
"durog" o "singhot", kulayan n'yo ng asul.
Madami akong nababasang overdose ng Narcan at naloxone sa mga 'to.
Ako rin. Kulayan natin ng dilaw.
E, ang salitang "kamatayan"?
- Pula? - Pula.
Salamat ulit sa pagtulong sa akin.
Wala 'yon. Naging maayos ang lahat.
Medyo nahirapan lang ako.
Maliit na bagay lang naman iyon.
Nagdadala ka lang ng donuts at kape at naaalala mo ang mga birthday nila.
Mga simpleng bagay.
Uy. Lilinisin ko kahit banyo niya kapag bumili siya ng droga, okay?
Ano'ng nangyayari?
Mga nanay lang. Wala lang 'yan.
Nagproprotesta ang walang magawang nanay, sinisisi ang lahat maliban sa sarili nila.
Kung naging mas mabuti kang magulang, baka hindi naging adik ang anak mo.
Yumuko ka lang at maglakad nang mabilis.
Kailangang may tumawag ng pulis.
Bago pa ako makapatay rito.
Hoy, naaalala mo ba ako?
Nabili mo 'yang sasakyan dahil sa 16-anyos na dalagang namatay.
- Ikaw siguro si Benji. - Opo, ma'am.
Benji, si Molly Dover, katrabaho ko. Siya ang papalit sa akin.
Nagpapasalamat ako sa lahat at sana may bala ang baril na 'yan.
NAKAKAHIYA KA, DR. COOPER
- Si Joy, receptionist natin. - Shannon.
- Hi, Joy. Gusto ko ang buhok mo. - At si Geggy, siya ang nag-aasikaso rito.
Okay, 'wag guguluhin si Geggy. Gets. Molly pala.
May nangyayari bang party na di ko alam?
Tingnan n'yo kung sino! Ang nagtutulak ng droga!
Addiction ang problema, di prescription. Wala kang ginawang mali.
Salamat. Yeah.
- Ayos lang naman kami. - Walang problema. Oo.
- Salamat. At sino ka? - Wala po 'yon.
Dr. Cooper, si Molly Dover nga pala.
Magtatrabaho na siya rito simula ngayon.
Masaya po akong makatrabaho kayo.
- Yeah. - Nakita ko po kayo sa Houston.
"Di dapat sinasabing magkapareho ang opiod at narcotics.
Gaya na lang ng maling pagsabi na isang bisyo ang sex."
- Wow. Tanda mo pa 'yon? - Ang galing n'yo po noon.
Siyempre. Oo naman.
Mabuti at naka-isang baso ng wine pa lang ako noon,
- kaya naaalala ko pa ang mga sinabi mo. - Salamat.
- Mamatay na sana kayo! - Wow.
Dr. Cooper, may tatlo tayong pasyenteng naghihintay.
Oo, papunta na! Medyo magulo rito, 'no?
Salamat. Kung ganoon, magtatrabaho ka na rito?
Opo. Pinasok ako ni Shan.
Mabuti at nandito ka. Taga-saan ka?
- Upper Arlington, Ohio. Nakapunta ka na? - Hindi, hindi pa.
- Sobrang ganda roon. - Talaga?
May mga lugar pa tayong pupuntahan kaya...
Mabuti at nagkita na kayo at makikita mo na siya palagi.
Sige. Masaya ako na makakasama kita, Molly.
- Masaya rin po ako. Magkita ulit tayo. - Sige, sige.
Puwede mo bang sabihin si Benji na ihatid kami?
Oo naman. Benji, puwede mo bang ihatid palabas sina Molly and Shannon?
- Wala pong problema. Ako'ng bahala. - Salamat.
- Salamat, Molly. Sige na. - Salamat po. Sa susunod ulit.
Mas maraming taong maaadik sa OxyContin!
Bayad kayo at walang pakialam!
Pero kailangang mag-isip-isip kayo.
Sabi nila dinudurog na raw ng mga tao ito at sinisinghot.
Sa bahay ng mga Kryger ito.
Wala kami sa bahay. Alam n'yo na ang gagawin.
Hello, Lil. Si Glen 'to.
Dadaan ako para kumuha ng sapatos.
Wala akong sapatos para sa trabaho.
Kaya gusto ko lang-- Kailangan ko lang ng sapatos.
Pupunta ako para kunin sila.
Salamat.
Hi. Puwede ba akong pumasok para kumuha ng sapatos?
Sinabi ko nang 'wag kang pupunta.
'Wag ka nang babalik dito!
Tumawag ako at sinabing kailangan ko pumunta at kumuha ng sapatos.
Aalis din ako.
Papunta na.
- Mukha kang may sakit. - Wala akong sakit, Lil.
Ayos lang ako.
- May suot kang sapatos. - Ito--
Nakasapatos nga ako, Lil.
Gusto ko lang pumasok sa bahay ko at kumuha ng sapatos.
Lil.
Hindi--
- Hindi 'yan ang kukunin ko. - Ganoon talaga.
Gusto ko lang pumunta at magsorry
- sa sakit na naidulot ko sa 'yo at... - Hayop ka!
Glen, umalis ka na.
Hindi ako aalis hangga't di ko nakikita ang anak ko.
- Tatawag ako ng pulis. - Bakit...
Kukuha lang ako ng reseta at aalis na rin.
Hello, Doc.
Ano'ng nangyari?
Pasensiya na, hindi ako nakatawag. Namatay kasi ang cellphone ko.
Kailangan ko lang ng bagong reseta.
Kakabigay ko lang sa 'yo.
Oo, alam ko. Kailangan kong gawan mo ako ng panibago.
- May nararamdaman akong sakit. - Hindi na kita bibigyan.
- Glen, huminahon ka. - Ano?
- Okay lang ako. - Ano'ng nangyayari?
Sasabihin ko sa 'yo. May masakit, doc.
- Naiintindihan ko. - Gawan mo ako ng reseta.
Hindi na kita gagawan ng reseta. Hindi na 'to tungkol sa sakit mo.
May masakit sa 'kin, hindi ba dapat mo tulungan ang pasyenteng may masakit?
- Oo, tutulungan kita. - Kaya gawan mo na ako ng reseta.
Tutulungan kita kaya aalisin ko 'to sa 'yo.
- Ano? - Para mawala 'to sa sistema mo.
- Kailangan mo mag-detox. Di ka maayos. - Ano'ng sinasabi mo? Detox?
Gagamutin kita gamit ang methadone.
- Ano'ng methadone? - Synthetic 'to na--
Hindi ako nanghihingi ng ibang gamot.
May nararamdaman akong sakit. Tulungan mo ako.
- Huminahon ka muna. - Mahinahon ako. Mahinahon ako.
- Kailangan mong huminahon. - Mahinahon ako.
- Kailangan mo ng synthetic opioid-- - Hindi, liliwanagin ko sa 'yo!
Hindi ba nakaupo ka sa upuang 'to dati
at sinabi mo sa 'min ng asawa ko na magiging maayos ang lahat?
Ayaw niya na 'ko tingnan! Hindi ko pa nakikita ang anak ko!
- Huminahon ka-- - Kaya bigyan mo na ako ng reseta!
- Hindi mo ako maloloko! - Naiintindihan ko.
Tingnan mo 'to. Nasa 11 na ako ngayon!
- Kailangan-- - Kaya tulungan mo ako! Resetahan mo ako!
- Eleven! Gawan mo na ako ng reseta! - Naiintindihan ko.
- Gawan mo na ako! - Ayos lang 'to.
Kaya gawan mo na ko! Buwisit ka!
May ten-year warranty ako diyan. Siguro may siyam pa--
May siyam na taon pang natitira. Nandiyan lahat ng kailangan mo.
Magkano benta mo?
Kaya ng 150?
Anim na lang para sa lahat.
Makakalabas ka na.
Dalawang libo din 'yan. Anim na.
Baliw ka.
- Sige na. Dali. - Tigilan mo ako.
Magkano?
Nababaliw ka na.
375.
Kapresyo lang n'on 'yon. Hindi ko sa 'yo ibibigay nang libre.
- 395. - Five. Ibibigay ko ang singsing sa kasal.
Hindi ko 'yon kasal.
- 400. - 400
- Okay. - 390.
Sige.
Magkano para mauna?
Dalawang daan para sa doktor. Gusto mong sumingit sa pila?
Tingnan mo 'yong haba ng pila. Dumoble pa nga.
- Dalawang daan sa akin. - Sige.
- 80. 80, cash pa. - No.
Hindi, tumabi ka na.
Tumabi ka na. Tingnan mo ang pila.
Tabi.
- Akin na ang pera. 'Wag mo ko tingnan. - Buwisit.
Yumuko ka. Akin na ang pera.
- Tumigil ka. - Mas marami kang nakuha. Patingin.
- Wala akong kinuha. - Nandiyan ang wallet mo.
Iyan ang wallet mo. Akin na ang wallet. Diyan ka lang.
- Diyan ka lang. 'Wag kang gagalaw. - Diyan ka lang.
Buwisit!
Problema 'to.
Nagbabasa pa rin ako.
Maniwala ka. Problema 'to.
Maliit pa lang 'to.
Lumalaki ang malilit na bagay.
Nagiging nana ang maliit na sugat, na puwedeng maging impeksiyon.
At papatayin ka n'on.
Diyos ko.
Ayusin mo na 'to. Ngayon din.
Kunin mo ang loob nila pero personal mo silang kitain.
Ganoon talaga ang gusto kong gawin.
Pinaglalaruan mo ang legacy ko.
Tumigil ka na.
Magandang umaga. Welcome.
Deborah Marlowe. Executive assistant ni Howard Udell.
Kumusta. US Attorney John Brownlee.
Ito si Rick Mountcastle. Si Randy Ramseyer. Si Edie Flowers.
- Sorry, pero wala rito si Ms. Flowers. - Kasama siya sa investigative team.
Congratulations, mabuti kung gano'n.
Pero hindi puwedeng pumasok ang mga di pa napi-pre-approve.
Kailangan ko siya sa loob.
Sorry, pero puwede nating i-reschedule ang meeting
kung gusto n'yo siyang isama.
- Kailangan ba talaga 'yon? - Oo, kung kailangan siya sa loob.
Puwede ka maghintay sa lobby.
- Hindi maaari-- - Sige, ayos lang sa 'kin.
Maupo kayo.
Good boy.
- Good boy, Unch. - Dr. Richard?
- Heto. Handa na ako. - Sige.
Dr. Richard--
- Dr. Richard, kailangan nating mag-focus. - Oo.
- Handa na ako. Aray, masakit. - Nandito na sila.
Gustong pag-usapan ni Mr. Brownlee ang tungkol sa mga na-overdose.
Sa mga nakita niya,
dalawa lang sa kanila ang oxycodone ang tanging molecule na may kinalaman...
- Tama. - ...at isa roon ay nagpakamatay.
'Yong kaso ni Bryan Hutchens.
Kaso ni Bryan Hutchens.
Oo, oo, 'yong car accident.
Ano ba, Howard.
May caffeine at nicotine sa katawan niya.
Totoong mas maraming namatay dahil sa epekto ng nicotine kaysa opioids.
At 'yong car accident? Bakit hindi nila kinakasuhan ang Buick?
Oo, tama ka riyan.
Nakikita mo ba 'yong bolang 'yon, Howard? Paki-kuha mo nga ng bola.
- Ikaw ang paborito ko. Akin na 'yan. - Dr. Richard, seryoso 'to.
Seryoso ako, Howard.
Di ako nag-aalala sa bubuwit na 'yon na mula sa West Virginia.
- Western Virginia po. - Pero may 50 states at kahit na--
Unch. Unch.
Tama ka. Pero kahit na masilip tayo, wala silang makikita.
- Kaya 'wag kayong magbibigay sa kanila. - Kailangan natin silang bigyan, sir.
Para lang mawala. Kahit maliit na settlement?
Hindi. Hindi. 'Wag mo sasabihin 'yan.
Tanggalin mo ang salitang "settlement" sa utak mo.
Mga ginoo. Ako nga pala si Howard Udell.
- John Brownlee. - Mr. Brownlee.
- Rick Mountcastle. - Mr. Mountcastle.
- Richard Ramseyer. - Richard. Simulan na natin?
- Teka. Di ba may hinihintay pa tayo? - Wala na, sir.
- Ikaw lang? - Oo, sir.
Akala namin na makakakusap namin ang mga Sackler.
Hindi. Ako lang.
Tara. Tara, Unch.
- Kung ganoon, tara. - Sige.
Ano'ng maitutulong ko, Mr. Browniee?
Hindi ko alam kung may magagawa ka,
pero sabihin mo sa mga boss mo na may ilang bagay kaming iniisip.
Simulan n'yo na.
Sige na.
Good boy! Good boy ka talaga!
Una, gusto naming palitan n'yo ang label
para hindi na makilala ang OxyContin sa merkado
bukod sa gamit nito sa end-of-life care.
Good boy. Unch.
Pagkatapos?
Gusto naming mag-invest ang Purdue sa mga komunidad ng Virginia
na naapekuthan ng gamot mo, mga nasa two billion dollars.
Yes. Good boy ka talaga.
- Mayroon pa? - Oo.
Gusto namin ng public apology mula Purdue.
Kailangang sabihin ng kompanya ang mga pagkakamali nito.
Ang pogi mo talaga. Palaway pa.
- Sige. - Good boy.
Ano 'yon?
Deborah! Pahingi ng wet wipes.
Tama ba ako rito? Baguhin ang mga label,
investment sa komunidad ng mga two billion dollars,
at public apology.
Halika. Bilis.
- 'Yon na ba ang lahat? - Ganiyan nga.
Hindi, pero 'yon ang gusto namin sa ngayon.
Kunin mo ang bola.
Naku. Sorry talaga.
Richard Sackler, ako si Edie Flowers.
- Hello. - Isa kang--
Mahusay ka at kinita mo ang lahat ng perang 'yon.
Salamat.
Tara na. Kailangan mag-ehersisyo ng asong 'to.
Halika na. Dito. Tumakbo pa tayo.
Dito. Bumalik na tayo.
Sige.
Mga ginoo, ito ang gagawin namin.
Isulat n'yo.
Magbibigay tayo ng sampung milyon bilang regalo sa Virginia law enforcement
o charity na gusto n'yo.
At hindi aamin ang kompanya sa kahit anong pagkakasala.
Nag-aalok kayo ng sampung milyon bilang settlement?
Hindi. Wala akong sinabing "settlement."
Ganito ka ba makipag-areglo para sa mga boss mo?
Naniniwala kaming di patas ang pagbibintang sa amin.
Mas mababa pa ng four percent sa lahat ng reseta ng opioid ang Oxycontin--
Ilang porsyento ang overdose?
Sir, sa 12 na minarkahan n'yo sa file n'yo rito,
dalawa lang ang may OxyContin.
- Mr. Udell, may bilang ako rito. - Puwede ko bang tapusin, sir?
- Sige. - Salamat.
Ang punto, patuloy nang tumataas ang paggamit ng opioid noong 1970,
matagal na panahon na bago pa nabuo ang ideya tungkol sa OxyContin.
Kaya para kami lang ang tingnan n'yo, hindi ito patas at hindi rin ito tapat.
Pero kahit na ganoon, gusto pa rin ng Purdue na tulungan kayo.
At ang alok naming sampung milyon ay hindi lang sapat, kundi sobrang pa.
Alam mo...
ganito na ang ginagalawan natin ngayon.
Gusto na namin ngayon ng limang bilyon at tanggalin n'yo na sa merkado ang gamot.
Gusto n'yo yata kaming magunaw.
- Sa tingin ko kayang-kaya n'yo 'yon. - Hindi.
'Yon na ba lahat?
Sabihin mo sa mga Sackler na di ako natitinag sa pera nila
o sa mga koneksiyon nila, at wala akong ibang pupuntahan.
Mukhang hanggang dito na lang ang mapag-uusapan natin.
Di ko pa nakitang mainis nang ganoon ni Brownlee.
Trinato nila siyang basura
na kailangang magpasalamat pa sa kanila.
Hindi ganoon si Brownlee.
Hi. Tara na.
Ano'ng nangyari?
Akala nila na napatahimik na siya.
Pero mas ginising lang nila ang pagiging palaban niya.
Nang di namin makuha ang kailangan namin sa mga papel, nagbago kami ng strategy.
Sa ganoong kalaking kompanya,
na maraming kalokohang ginagawa sa napakaraming mga tao,
siguradong may taong puwedeng makipag-usap sa amin.
Kaya nagsimula ang ikalawang yugto ng imbestigasyon sa pagtawag.
Maghanap ng key words. Richard Sackler, Curtis Wright, FDA. Naiintindihan n'yo?
In-approve niya.
Kahit ano kay Richard Sackler, sa Bangkok.
Alam naming nagpunta siya sa Thailand. Kailangan ko ng mga resibo.
Kaya pa natin 'to, di ba?
Si Randy Ramseyer 'to. Napatawag ako-- Hello?
Tingnan mo 'yong Rolodex.
Si Richard Mountcastle 'to. US Attorney's Office.
Napatawag ako tungkol sa trabaho mo.
- Gusto kong malaman ang lahat. - Si Randy Ramseyer 'to, napatawag ako--
- Gaano ka na katagal sa Purdue? - Ano'ng nangyayari riyan?
Tawagan n'yo sila. 'Wag kayong titigil.
May mga e-mail ka pa sa pagitan mo at ng mga nakakataas?
Ms. Shaeffer. Si Edie Flowers ito mula U.S. Attorney's Office.
- OxyContin. - OxyContin.
- Wala tayong palalagpasin. - Oxy.
Puwede mo ulit akong tawagan...
- Five milligrams. - One hundred milligrams.
...3-6-2-4-4...
- 120 milligrams. - Ano'ng masasabi mo kay Curtis Wright?
Kahit anong tungkol kay Richard Sackler at sa FDA?
- Salamat. - Kay Richard Sackler at sa FDA?
- May napansin ka ba? - Hello?
Wala pa akong nakikitang kahit ano. Nakalahati namin ang mga empleyado nila.
Alam mo kung magkano ang bayad ng Purdue, di ba?
- Masisilaw sila roon. - Tumawag lang kayo.
Hello, Ms. Marlowe?
Ano 'yon?
Hi, si Edie Flowers 'to.
Nagtatrabaho ako sa Attorney General-- Alam mo?
Nagkita na tayo.
Nagpunta ako sa Purdue kasama ang US Attorney, John Brownlee.
Nakakabigla naman 'yon. Walang nakakaalala sa akin.
Sinabihan mo akong maghintay sa lobby.
Sabi ko 'yon?
Oo, sinabi mo 'yon.
Baka puwede kitang makausap sandali?
Sorry, pero may mali ba akong nagawa o...
Ha? Wala.
Ibig kong sabihin, di n'yo 'to puwedeng gawin sa mga tao.
Ang... lokohin sila.
Hindi kita sinusubukang lokohin, wala akong niloloko.
Gusto ko lang sanang magtanong tungkol sa buhay mo sa Purdue.
Kakaiba 'yon.
Di namin nakuha ang kailangan namin sa meeting kay Brownlee.
Binalewala niya kami at lalabanan niya tayo ngayon,
tinatawagan niya ang lahat sa DOJ para makakuha ng suporta.
Baka kailangan nating dagdagan ang alok nating regalo.
Di 'yon regalo. Settlement 'yon.
Hindi tayo magpapaabuso.
Bigyan lang natin ng kaunting pera, at titigil din sila.
Manghingi ka ng paumanhin at bigyan mo ng kaunting pera.
Ni hindi mo mararamdaman ang pera at hahayaan na nila tayo.
- Ano'ng problema? - Mortimer, bayaran mo na.
- Ano kasi ang masama-- - Mortimer!
- Bayaran mo na! - Sige na.
Hindi puwede.
May binago na kami sa terms natin, hindi tayo makikipag-areglo.
Hindi tayo magbabayad. Hindi tayo hihingi ng tawad.
Ano'ng binago?
Naglagay kami ng black box.
- Isang babala, sa label. - Mas mahirap dayain ang reseta.
May mga brochure sa mga doktor tungkol sa addiction.
Nagbigay sa mas marami pang mga charity.
Tinanggal din namin ang 160s sa merkado.
Oxycoffins.
Ano 'yon?
'Yon ang tawag nila sa 160s, Oxycoffins.
Wala kang pakialam dito.
Hindi tayo makikipag-areglo. Hindi tayo magbabayd.
Katulad tayo ng tigre.
Matatalas ang ating mga ngipin at kuko, wala tayong takot.
Hindi nagpapatalo ang mga tigre.
Ano'ng ginagawa mo?
- 'Wag mo 'yang ilagay sa notes. - Naiintindihan mo ba?
Iniimbestigahan tayo ngayon.
Howard, ano'ng ginagawa siya? Akin na 'yan.
- Mortimer. - Tanga ka ba? Ano ba.
Sandali, Dr. Sackler. Dr. Sackler, ako na'ng bahala.
- Ako na'ng bahala. Labas na. - Mortimer, maupo ka!
Maupo kayong dalawa. Labas!
- Labas. Ngayon na! - Walang kahit ano riyan.
Wala ka lang sa sarili.
Maupo ka na.
- Wala ka sa sarili! - Ano ba!
- Tumigil na kayo. - 'Wag kang lalapit sa akin.
- Subukan mo lang. - Hoy!
Alam n'yo bang gumastos ang Purdue ng higit 9 milyon sa mga dinner ng doktor?
Nasa 9.2365 million dollars ang mga dinner na 'yon.
- Sana may pa-dinner din tayo. - Teka lang.
Ano'ng oras na?
Edie, may naghahanap sa 'yo.
Sino?
Si Edie Flowers 'to.
Si Deborah Marlowe ng Purdue.
Hi, Deborah.
Oo, may sasabihin ako na gugustuhin n'yong malaman.
Ilang taon na ang nakalilipas,
inutusan ako ni Mr. Udell na maghanap online
tungkol sa addiction sa OxyContin.
Paano nakukuha ng mga tao, paano nila ginagamit.
Mga mapa, chat rooms...
Walang alam sa computer ang tangang 'yon.
Teka. Bago pa ba 'to kay McCloskey?
Oo. 'Yong taon bago noon.
Sinabihan siya ng mga Sackler na gumawa ng report para sa executives,
para malaman kung may problema ba talaga.
Ano'ng nahanap mo?
Nalaman ko ang presyo,
paano kumbinsihin ang doktor para resetahan ka,
mga mapa ng mga doktor sa malapit na nagrereseta...
May nagawa lang naman akong 59-page memo na nagsasabing,
"Masama na 'to, inaabuso ng mga tao ang paggamit nito."
Nakakaadik ang isang 'to.
At sinabi mo 'yon kay Udell?
Oo.
- Oo, sinabi ko sa lahat. - Sa lahat?
Kay Dr. Richard, Dr. Raymond, Dr. Mortimer, Friedman, Goldenheim.
Sa lahat ng mga baboy roon.
At siyempre, sinigawan ako ni Mr. Udell.
Hinagisan n'ya ako ng coffee pot sa ulo.
Ginawa ko lang naman ang sinabi niya,
pero noong sinabi niyang memo,
di pala memo na isusulat ko, dapat ipadala ko lang sa kaniya.
At...
Hindi ko alam. Humingi--
Humingi ako ng tawad, at hindi ko...
Hindi ko alam kung ano'ng gagawin.
Inutusan niya akong pumunta sa opisina ng lahat at bawiin ang memo.
At sinabihan niya akong...
Sinabihan niya akong i-shred ang lahat.
Itapon ko raw lahat.
Natakot ako at di ko alam ang gagawin,
kaya ginawa ko ang sinabi niya at...
at naisip ko na hindi ko--
Hindi ko dapat 'yon ginawa.
Masasamang tao ang mga 'to.
Hindi biktima ang mga loko-lokong 'to, sila ang nambibiktima.
Noong tumawag ka, alam kong may dapat akong gawin pero di ko ginawa.
At gusto ko na ngayon, alam n'yo na ang alam ko.
Hindi ko alam dati--
Hindi ko alam. Hindi ko alam.
Tama ang ginawa mo.
Kailangan natin ang salaysay niya.
Puwede ka bang pumunta sa Virginia para sa salaysay mo?
- Diyos ko. - Hindi, pupuntahan natin siya.
O kaya...
puwede ka naming puntahan.
Sige. Sige.
Pupunta ang lahat sa Miami, kaya...
- Kailangan nating... - Puwede silang pumunta bukas.
Sila? Di ba ikaw lang?
Puwede kaming pumunta bukas.
Kami ng boss ko.
Bukas?
Alam kong ang bilis nito pero mas mabilis nating magawa,
mas mabilis kang makakatakas sa lahat ng 'to.
Parang di na ako makakatakas sa lahat ng 'to.
Makakatakas ka.
Marami kang matutulungang mga tao.
Pakiusap.
Gusto ko nang sunugin ang lugar na 'to.
Mabuti.
- Diyos ko. - Grabe.
Magkita tayo bukas.
Oo, sige.
Ayos!
Sa wakas.
Alam mo 'yon.
Richard?
Mahal.
Richard?
Beth?
- Gumising ka na. - Beth?
- Sir. - Nasaan si Beth?
Sir, hindi ko alam kung nasaan ang dati n'yong asawa pero...
dalawa't kalahating oras na tayong late. Kailangan na talaga nating umalis.
Sa Miami po?
Oo.
Sige.
Kaya n'yo bang sumakay ng eroplano?
Oo. Bumaba ka muna.
Hintayin mo ko roon.
Sir.
Bumaba ka na. Lumayas ka na rito.
Tara.
- Magandang idea ba 'to? - Miami?
Sa tingin ko. Mapapakinabangan natin 'to.
Hindi 'yon totoong tanong.
Ito ang pinakamagandang taon sa kasaysayan ng kompanya natin.
Kahit i-adjust dahil sa inflation, ngayong taon pa rin ang pinakamaganda.
Masyado kang nakatuon sa pera, Richard. Kahit noon pa man.
Nagseselos ka lang, Arthur.
Gusto mo ngayong magdaos ng malaking pagdiriwang
habang iniimbestigahan ka.
Kailangan nating ipakita na wala tayong alalahanin.
Marami kang dapat alalahanin. Maniwala ka sa 'kin.
Nararapat lang magdiwang para sa mga tao natin. Nananalo tayo.
Hindi ka nagdidiwang sa kalagitnaan,
ginagawa 'yon kapag naipanalo mo na.
Sinisira mo 'to, Richard.
At 'wag mong hahayaan si Mortimer suotin ang napakapangit na damit na 'yon.
Dr. Richard, kailangan na po nating umalis.
- Ano'ng ginagawa natin dito? - Ano'ng sinasabi mo?
Ang kalokohang 'to.
Para pataasin ang moralidad, magdiwang ng tagumpay natin.
- Tinatawagan nila ang mga empleyado natin. - Sino?
- Ang mga imbestigador. - Hayaan n'yo lang sila.
Sa tingin mo ba na wala kahit isang tao na hindi magsasalita?
Dad, wala tayong ginawang mali.
- Sa tingin mo ba na mahalaga 'yon? - Ayaw ko muna 'tong pag-usapan ngayon.
- Howard, ang salamin ko. - Nandito.
Lagot tayo.
Hindi tayo lagot. Hindi.
Sige na-- Hindi. Manuod ka ng show.
Mukha kang Terminator. Ikaw na ang bahala sa kanila.
OxyContin!
Mahal ka namin!
Mahal ka namin, Richard!
Gusto ko ang sigla n'yo.
Richard!
Mahal ka namin, Richard!
Salamat. Mahal din kita.
Alam n'yo, palaging mainit sa Miami.
Kaya ito ang perpektong lugar
para sa annual sales conference ng Purdue dahil nag-iinit tayo!
Sunog ang kompetisyon natin sa benta ng OxyContin.
Alam n'yo ba...
na ito ngayon ang nangungunang opioid brand sa bansa?
At hindi...
- hindi tayo titigil. - Nagawa natin 'yon.
Ngayon, parinig ng sigaw n'yo!
OxyContin!
Ayos!
Sabay-sabay!
Mayroon na tayong lunas
Kaya 'wag nang maghintay Dahil ngayon na
Habambuhay aalisin Ng miracle pill na 'to ang sakit
Handa ka man o hindi Papasok kami
Nagliliyab kami
Magugustuhan n'yo ang dala namin
Nakatuon kami sa aming mission
Tatalunin namin ang competition
At hindi kami titigil
Magbebenta ng OxyContin, sa inyo
At mararamdaman n'yo ang pagbabago
Okay. Perfect na.
Doon tayo magsi-set up.
Dito na ang camera.
Tandaan n'yo. Hahayaan natin siya, ha?
Mas kaunti ang sasabihin natin, mas maganda.
Susubukan natin siyang isama sa memo, di ba?
'Yon ang susi.
- Flowers. - Ito na po.
Magaling.
Hello.
Mukhang maayos 'to.
Siguradong parating na rin siya.
Oo.
Puwedeng pinapakinggan nila siya.
Kinakabahan siya.
Kinakabahan siya noong tumawag siya.
Naghintay kami roon ng ilang oras.
Matagal rin.
Sobrang tagal.
Tawagan natin siya ulit.
Si Deborah Marlowe 'to. Mag-iwan ng mensahe.
Hi, Deborah.
Si Edie Flowers 'to.
May appointment tayo dapat ngayon.
May pag-uusapan tayo,
Ang oras ay 2:20 na.
Paulit-ulit namin siyang tinawagan.
Tumawag kami sa mga ospital at pulisya para malaman kung may nangyari sa kaniya.
At alam n'yo kung nasaan siya?
Napakasakit, alam mo ba 'yon?
Kumukonsulta siya...
Nahihirapan ako.
...sa iba't ibang doktor.
At...
Sinubukan kong mag-Tylenol. Hindi...
Hindi gumagana.
Parang carpal tunnel o kung ano, at gusto ko lang--
Kailangan ko lang ng mas malakas.
Nalaman namin sa huli na umiinom siya ng 30 tableta kada araw.
Di na ako kukuha ng mas marami, pangako.
Alam kong kaya n'yo...
Dahil sa research assignment na binigay sa kanya ni Udell,
natutunan niya kung paano abusuhin ang OxyContin.
Kailangan ko lang ng gamot. Parang awa mo na!
- Ilang taon na siyang adik. - Reseta lang!
- At di na mapagkakatiwaalan ang testigo. - Buwisit ka!
Naputol kami.
Wala na.
Di kami puwedeng mang-prosecute maliban kung may empleyado pang lalapit.
- Nandito ba si Jack? - Oh, my God.
Mag-isa lang ba?
Wala siya rito.
- Nasa bahay siya. - Puwede ba akong pumasok saglit?
Sige.
Kumusta?
Ayos lang.
Ano'ng balita?
Makinig ka, hindi...
madaling magsalita sa ngayon.
Magulo...
magulo ang buhay ko.
Nagkamali ako, okay?
Malala.
At oras na para humarap ako.
Sa 'yo. At sa pamilyang 'to.
At, alam mo, habang...
nagmamaneho ako papunta rito at...
hindi ko alam kung ano'ng sasabihin at...
naiisip ko lang 'yong masasayang araw,
at isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko ay noong pinakasalan ko ang mama mo.
At pribilehiyo sa akin...
na parte ka ng buhay ko.
At hindi ko na 'yon babalewalain ulit.
At itinuturing kitang anak ko, okay?
Dahil doon, nararapat sa 'yo ang maayos na buhay.
Magiging mas mabuti akong ama sa pamilyang 'to at sa 'yo.
At...
Mahal kita.
Okay?
At...
kailangan ko lang ng tulong mo.
Mahal din kita.
Pero di kita maintindihan. Paano kita tutulungan?
Papaano...
Kailangan ko ng kaunting pera o sabihin mo sa akin--
O kung may kilala ka na nagbebenta ng OxyContin.
Oh, my God. Hindi.
- Uy, teka lang. - Tama na. Ano'ng sinasabi mo?
Teka lang.
- Nasasaktan ako-- - Tungkol sa pera.
- Ano'ng sinasabi mo? - Nasasaktan ako.
- Alam kong may kilala ka. - Manahimik ka na!
Ano'ng pinagsasabi mo? Ano'ng ginagawa mo?
Pumunta ka para--
Sige pa, Molly. Sige pa.
Kayong mga baabe diyan...
- Puwede ba kaming sumama? - Oo naman, Phil.
O Mr. VP ng Sales na ang itatawag ko sa 'yo?
Limang Patrón, dahil magsasaya ako.
Nagkita na ba tayo? Parang nagkita na tayo.
Ito ang bagong MVP ng Purdue. Ang bagong nating consultant.
Ako si Jay. Jay McCloskey.
- Hi. - Teka.
Hindi. 'Yong US Attorney mula Maine?
Naniniwala akong OxyContin ang pinakamalaking kriminal
at banta sa lipunan sa State of Maine.
Sumulat ka sa 5,000 na doktor.
Siya ang keynote speaker bukas.
Sir. Alam kong abogado siya mula Maine
at isa rin siyang...
Kasama namin siya sa trabaho.
Akala ko na isinusumpa mo ang Purdue.
Alam mo, nakikinig sila.
Handa silang magbago.
Masaya akong maging bahagi nito.
Nagtatrabaho na siya sa 'yo ngayon?
Hindi, sir, wala siya sa payroll namin.
Consultant siya.
Sobra naman ang "isinusumpa", miss.
Masyadong ka pang bata para mag-isip nang ganiyan.
Tara, kaibigan.
Apat pa.
Bigyan mo pa ako ng apat.
Kunin mo!
Lasing na ako. Tumayo ka.
Heto.
- Manahimik ka! Ano'ng sinasabi mo? - Alam kong may kakilala ka.
Ano ba? Pumunta ka rito para--
Para sa Purdue!
- May kilala ka-- - Manahimik ka!
Umalis ka na!
- Ano ba? Manahimik ka na! - Nasasaktan ako.
Wala akong pakialam! Manahimik ka!
- Manahimik ka na! - Namamatay na ako rito.
- Hindi ka man lang uminom... - Hala, dinalhan mo 'ko?
Oh, my God.
Impiyernong buhay 'to!
Kaya mo 'to.
Lumaban ka.
Kaya mo 'to.
Ayos lang ako. Ayos lang.
'Wag gagastos!
Kaya mo.
Kaya mo 'to
Kaya mo.
Kaya mo 'to
Kaya mo.
Matanda na siya pero papatulan ko pa rin.
Siguradong nasa 50 na siya.
Magandang lalaking siya para sa 50.
Plastic surgeon siya.
Gusto ko ng plastic surgeon. Sawa na ako sa mga ortho.
- Bakit? - Ano'ng problema sa ortho?
- Puro yabang lang sila. - Teka lang.
Teka, teka.
OxyContin 'to.
- Oo. Party 'to, Shannon. - Ano'ng ginagawa mo?
Oo.
Nasubukan mo na?
- Hindi pa. - Ano?
- Hindi ako naniniwala. - Hindi pa nga.
- Shannon, kailangan mo 'tong subukan. - Ano'ng ginagawa mo?
Shannon, sige na, subukan mo.
Subukan mo.
Saan mo 'to nakuha?
PAKIBALIK SA TIFFANY & CO.
Bitiwan mo ako.
Mga manyakis.
Lahat sila.
Ano?
Buwisit.
Ano'ng kalokohan 'to?
Tagumpay ang pagpapasa mo.
Ano?
Ipinagamit mo ako kay Cooper dahil lang sa di mo kaya.
- Magaling. - Ang galing mo, girl.
- Hindi mo kailangang-- - Tikman siya?
Oo.
- Kasama 'yon sa pinag-usapan, di ba? - Hindi.
Hindi ko alam na gagawin mo 'yon.
- Hindi ko sana-- - Seryoso ka ba?
Hindi ko naisip na--
- Akala ko-- - Buwisit.
Buwisit.
Diyos ko.
Suminghot ka na, Shan.
Sige na.
Subukan mo.
- Gawin mo na. - Seryoso ka ba?
Bakit hindi? Sige na.
Sige na.
Masarap, di ba?
Sobrang sarap.
Uy, puwedeng pahingi?
Oo.
Ano ba. Ano ba'ng dapat kong ginawa?
Nasa ibabaw ko siya.
'Yong dalawa niyang kaibigan...
Ang ganda mo!
Ganda mo!
PURDUE PARAISO
- Oh, my God! Hala! - Gising, gising.
- Gising. Uy. - Patay na ba siya?
- Sino siya? - Gising, gising.
Uy, dumilat ka. Uy. Gising.
HANGO SA LIBRO NI BARRY MEIER
HANGO SA ARTIKULO NI PATRICK RADDEN KEEFE, "THE FAMILY THAT BUILT THE EMPIRE OF PAIN"
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Cathrea Fernandez