Esta serie está baseada en feitos reais.
Porén, algúns personaxes, nomes, acontecementos, localizacións
e conversas son ficticios para fins dramáticos.
A miña historia non é ficción.
É o meu fillo, Matthew Stavron.
Era adicto a OxyContin e xa non está connosco.
Bótoo en falta.
Era fermoso e queríao.
Estraño o seu sorriso encantador
e estraño os "Quérote, mamá" e as apertas.
CIDADE DE NOVA YORK ANOS 50
- Veña, papá. Que lento es. - Ábreme a porta, fillo.
Bo Nadal!
Ola, tío.
Foi un bo ano. Bo Nadal, irmán.
- E isto? - Un agradecemento.
Tamén teño algo para Marietta. É elegante, prométoo.
E para Beverly.
- E botóns de puño para ti. - Devólveos. Así non é.
Que? Por que?
Volve a Tiffany's e devólveo todo. Agora.
Os diamantes para ti.
Non teñen nada que ver coa túa muller nin comigo.
Son para sentirte importante.
Richard, teu pai séntese importante agora?
Non.
Porque está confuso. Confundiu as cousas coa riqueza.
Cousas que compras.
A riqueza é algo que se constrúe, e non o fas por ti mesmo.
- Constrúela pola familia. - Ti gastas os cartos en arte.
- Sabes o que é o legado? - Non.
A ver así. Sabes quen inventou a dinamita?
Un químico sueco, e amasou unha fortuna.
Moitos cartos, non sabía que facer.
Un día, cando aínda estaba ben vivo,
o xornal publicou a súa necrolóxica por erro.
Chamáronlle "o mercador da morte".
Morrera o seu irmán,
pero cando colleu o xornal e viu diante súa
o traballo da súa vida, espantouse.
"Isto é o que foi a miña vida?
Vanme coñecer por isto?"
Mortes, bombas e asasinatos?
Ese día cambiou o seu testamento.
Doou a súa fortuna para crear un premio
para honrar a xente máis brillante.
Hoxe ninguén coñece a Alfred Nobel coma o mercador da morte.
Só coñecen o premio do Nobel da Paz.
Iso é un legado.
Por iso investimos en arte.
CENTRO DO NOBEL DA PAZ
Por iso investimos en museos.
Por iso conservan a cousa máis valiosa
que teremos na vida.
O noso nome.
Había que lembrarllo ao teu pai.
Irmán, devolve estas cousas rechamantes a onde as colliches.
Veña.
Vai!
Bo día, Raymond.
Carnegie e Frick enviaron nenos ás minas.
Rockefeller envelenou medio planeta.
A xente só lembra bibliotecas e concertos,
por que o Sackler pensaron que se ían librar?
- Poden sentar. - Purdue cría que os executivos
testificaron sen problema ante o Congreso.
E agora eran intocables.
Escoitamos falar diso logo do problema en Maine.
Cando Jay MCCloskey nos informou.
Esa mentira dábanos o que precisabamos para reclamar os documentos como probas.
Purdue Pharma recibiu unha citación xudicial
da oficina do fiscal do distrito oeste de Virxinia.
Os cartos perigaban. O seu legado perigaba.
Pero Richard non se comportou como era de esperar.
Ese tipo era raro.
Queren descubrir probas. Debe ser.
- Sabes que o é ou supolo? - Ten que ser para descubrir probas.
Que queren?
Quéreno todo.
Vale, pois se o queren todo, ímoslles dar xustamente iso. Todo.
E déronnos todo.
Mandáronnos anos de correos electrónicos, memorandos de oficinas
e outros documentos internos.
PISTA DE PATINAXE
Millóns de páxinas de cousas.
E a maioría resultaban, á mantenta, inservibles para nós.
Pero tiñamos que ler todo. Cada palabra.
Brownlee trouxo dous avogados destacados.
- Ola. - Rick Mountcastle...
- Benvidos. - ...e Randy Ramseyer.
O noso obxectivo nesta fase era simple:
confirmar que Purdue sabía que OxyContin era un problema,
e aínda máis importante, confirmar cando o souberon.
Se tiñamos probas por escrito, as mentiras derrubaríanse.
Caixas na mesa! Do A ao G na zona oeste.
Do H ao T na leste.
Lede as descricións das caixas.
Quero andar por aquí e saber que pasa.
Con orde.
Cando vexades "esmagar" ou "nifrar", en azul.
Aquí fala moito de Narcan e de naloxona en sobredoses.
Aquí tamén. Marcámolo en amarelo.
E "morte"?
- Vermello? - Vermello.
Grazas por darme un cliente dos bos.
Nada. Irá todo ben.
É que non dou feito.
E non é para tanto, a verdade.
Tes que levar rosquillas e café e lembrarte dos aniversarios.
Cousas doadas.
A ver, que lle limpo o puto retrete se compra o fármaco, vale?
Que é todo isto?
Son "as mamás". Non fan dano.
Estas amas de casa aburridas culpan a calquera menos a elas.
Se foses mellor nai, a túa filla non sería ionqui.
Baixa a cabeza e camiña rápido.
Alguén debería chamar a policía.
Porque estou a piques de asasinar esta parvada.
Eh, lémbraste de min?
Compraches ese coche coa morte dunha rapaza de 16.
- Debes ser Benji. - Si, señorita.
Esta é a miña compañeira, Molly Dover. Agora vaise encargar ela.
Grazas polo teu traballo. Terás a pistola cargada.
VERGOÑA, COOPER
- A recepcionista, Joy. - Shannon.
- Ola, Joy, encántame o teu pelo. - Geggy está ao mando.
Non meterse con Geggy. Molly.
Isto é algunha festa da que eu non sabía?
Mirade quen é! A cabeza dos traficantes de drogas!
O problema é a adicción, non as receitas. Fai un traballo incrible.
Grazas, si.
- Creo que o facemos ben. - Sen estrés. Si.
- Grazas. Quen es? - Claro.
Doutor Cooper, esta é Molly Dover.
Agora traballará ela con esta consulta.
Estou feliz de traballar aquí.
- Si. - Vin que falou en Houston.
"Non é correcto referirse aos opiáceos como narcóticos.
Tamén sería incorrecto referirse ao sexo como vicio."
- Lémbraste? - Foi incrible.
Pois claro que si.
Menos mal que só tomei unha copa de viño para lembrarme do que dixo.
Mátate!
Hai tres pacientes agardando.
Vale, xa vou! Hoxe isto é de tolos.
Grazas. Logo vas vir por aquí?
Si, tróuxome Shan.
Vale, encantado. De onde es?
- Upper Arlington, Ohio. Estivo alí? - Non, non estiven.
- É moi bonito. - Si?
Hai outros sitios aos que temos que ir, así que...
Alégrome de que a coñeceses, pasará por aquí.
Vale. Encantado, Molly.
- Un pracer. Ata logo. - Si, vale.
Pode acompañarnos Benji?
Claro. Benji, podes acompañar a Molly e a Shannon ata fóra?
- Sen problema. - Grazas.
- Encantado, Molly. - Un pracer. Deica logo.
Cada vez hai máis xente adicta ao OxyContin!
Páganvos e non vos importa!
Tes que ser listo.
Seica a xente o que fai é esmagalo e nifralo.
Casa dos Kryger.
Non estamos na casa. Xa sabes que facer.
Ola, Lil, son Glen.
Teño que ir por aí coller uns zapatos.
Non teño os que uso para traballar.
Só quería... Necesito uns zapatos.
Pasarei logo para recollelos.
Veña.
Ola, podo pasar e coller os meus zapatos?
Díxenche que non viñeses.
Non volvas, hostia!
Chamei e deixei unha mensaxe. Tiña que vir buscar os zapatos.
E xa marcho.
Logo vou.
Pareces enfermo.
Non estou enfermo.
Estou mellor.
- Xa tes uns zapatos postos. - Son...
Claro que levo zapatos, Lil.
Pídoche entrar na miña casa e coller uns zapatos.
Lil.
Eses...
- Eses non son. - Mala sorte.
Quero vir aquí e...
Sinto todo o que che estou facendo pasar e...
Puto perdedor!
Glen, marcha.
Non marcho ata que vexa a miña filla.
Chamo a policía.
Por que...?
É só unha receita e xa marcho.
Ola, Doc.
Que pasa?
Perdoa, non puiden chamar, quedei sen batería.
Necesito outra receita, por favor.
Xa che dei a receita.
Xa, é que necesito que me escribas outra.
- Dóeme. - Non che podo dar máis.
- Glen, respira. - Que?
- Xa. - Dime que pasa.
Voucho dicir. Dóeme todo, Doc.
- Xa. - Dáme unha receita.
Non cha vou dar. Isto xa non é pola dor.
Teño dor, non debes axudar os pacientes con dor?
- Si, e voute axudar. - Pois dáme unha receita.
Axúdote quitándote diso.
- Que? - Probamos outro.
- Tes que desengancharte. - Como que desengancharme?
Vouche dar algo que se chama metadona.
- Metadona? - É sintético...
Non quero que me deas outro fármaco.
Teño dor. Axúdame coa dor.
- Reláxate, vale? - Estou relaxado.
- Tes que relaxarte. - Xa estou relaxado.
- Vouche dar un opiáceo sintético... - Déixame ser claro un momento.
Non sentaches nesa cadeira
e nos dixeches a min e á miña muller que ía ir todo ben?
Non me mira á cara. Non podo ver a miña filla!
- Tes que... - Dáme a puta receita!
- Non finxes isto. - Entendo.
Mira isto. Agora estou nun 11!
- Teño... - Axúdame! Escribe a receita!
- Un 11! Escribe a puta receita! - Entendo.
- Dáma! - Tranquila.
Dáma! Que che dean!
TENDA DE EMPEÑOS
Isto ten dez anos de garantía. Hanlle quedar aínda
uns nove anos. Aí tes todo o papelame que precisas.
Canto me dás?
Como moito, 150.
Por todo, 600.
Aí tes a porta.
PNEUMÁTICOS KRYGER
Isto vale 2000 dólares. Dáme 600.
Vai á merda.
- Dáme un respiro. - Dáme un puto respiro.
Canto?
Estás na merda, tío.
375.
É o mesmo prezo, hostia. Non che dou o anel gratis.
- 395. - 500. Deiche o anel da voda.
Non era a miña voda.
Catrocentos.
- Vale. - 390.
Vale.
Eh, canto por saltar a cola?
Para ver o doutor, 200. Queres saltar a cola?
Mira para aí o que teño que aguantar.
- 200 en efectivo. - Si.
SEGURIDADE
- 80 en efectivo. - Non.
Non, atrás.
Atrás. Mira a cola.
Atrás.
Un menos.
- Dáme os cartos. Non me mires. - Merda.
Cabeza abaixo. Dáme os cartos.
- Non o fagas. - Tes máis. Ensínamos.
- Non teño. - Noto a carteira.
Noto a carteira, dáma. Queda aí.
- Queda así, non te movas. - Queda aí.
Merda!
Isto é un problema.
Sigo lendo.
Faime caso. É un problema.
Se o é, é un pequeno.
Os pequenos fanse grandes.
Unha ampola torna nun furúnculo e logo nos estafilococos.
E iso mátate.
Por Deus.
Encárgate disto. Xa.
Conquístaos se podes, pero failles fronte en persoa.
Esa é a miña intención.
Estás xogando co meu legado.
Para.
Bo día. Benvidos.
Deborah Marlowe. Asistente executiva de Howard Udell.
Fiscal John Brownlee.
Este é Rick Mountcastle, Randy Ramseyer e Edie Flowers.
- Perdoe, non teño a señora Flowers. - É parte do meu equipo de investigación.
Parabéns, é fantástico.
Por desgraza, non podo deixar pasar a ninguén de quen non tivese constancia.
Gustaríame que estivese.
Síntoo, pero pode cambiar a data da reunión
se quere que a inclúa.
- É necesario? - Se ela ten que estar na sala, si.
Pode agardar no vestíbulo.
- Non creo que... - Si, agardarei aí.
Sente.
Es moi bo.
- Moi bo, Unch. - Dr. Richard?
- Esta man. Estou listo. - Vale.
Doutor Richard,
- hai que centrarse. - Si.
- Estou listo. Ai. - Están aquí.
O señor Brownlee vai querer falar das sobredoses.
Ben, das que sinalou,
só dúas tiñan oxicodona como única molécula empregada...
- Correcto. - ...e un foi un suicidio.
O caso de Bryan Hutchens.
Si, o accidente de coche.
Ai, Howard.
Tiña cafeína e nicotina no sistema.
Os efectos da nicotina mataron
miles de persoas máis ca os opiáceos.
E os accidentes de coche? Por que non demandan a Buick?
Si, gústache que che rasque.
Ves esa pelota, Howard? Pódesma coller?
- Que boíño es. Ven, dáma. - Tes que tomar isto en serio, por favor.
Xa estou serio, Howard.
Non me preocupa este pelandrán de Virxinia Occidental.
- Do oeste de Virxinia. - Hai uns 50 estados e se...
Unch.
Ben, se nos pillan, cheirarán o sangue na auga.
- Non lles deas nada. - Hai que darlles algo, señor.
Para que o esquezan. Se cadra un acordo?
Non. Non uses esa palabra. Nunca.
Elimina a palabra "acordo" do teu cerebro.
Señores. Howard Udell.
- John Brownlee. - Señor Brownlee.
- Rick Mountcastle. - Señor Mountcastle.
- Richard Ramseyer. - Richard. Comezamos?
- Non esperamos polo resto? - Non, señor.
- Só vostede? - Si, señor.
Pensabamos que ían vir os Sackler.
Non. Só este velliño.
Veña. Vamos, Unch.
- Moi ben. - Vale logo.
Como podo axudalo, Brownlee?
Non creo que poida facer nada,
pero dígalles aos seus xefes que temos cousas pensadas.
Dispare.
Veña.
Moi ben, así me gusta.
Primeiro, gustaríanos que cambiasen as etiquetas
para que OxyContin non se anuncie
como algo que non sexan coidados paliativos.
Iso é. Unch.
Máis?
Que Purdue invista nas comunidades en Virxinia
que foron danadas polo fármaco, e ascende a dous mil millóns de dólares.
Moi ben. Que boíño es.
- Algo máis? - Si.
Unha desculpa pública de Purdue.
A empresa debe facerse responsable do seu agravio.
Es precioso, e un baballas.
- Vale. - Moi ben.
Que é iso?
Deborah, trae toalliñas.
A ver se o entendín ben: cambiar as etiquetas,
investir na comunidade por un valor de dous mil millóns
e unha desculpa pública.
Veña, vamos.
- Iso é todo? - Si.
Non, pero esas son as augas nas que nos movemos.
Colle a pelota.
Ai, querida, perdoa.
Richard Sackler, son Edie Flowers.
- Ola. - É un...
Bo traballo amasando esa fortuna.
Grazas.
Veña. Este can ten que facer exercicio.
Veña, por aquí. A correr un pouco.
Veña, por aquí. Volvemos aló, vamos de novo.
Moi ben.
Señores, estas son as augas nas que nos movemos.
Escribide.
Unha doazón de dez millóns ás forzas da orde de Virxinia
ou a unha organización benéfica.
E a empresa non admitirá ningún agravio.
Ofrece dez millóns por un acordo?
Non. Eu non dixen "acordo".
É así como negocia para os seus xefes?
Cremos que nos demonizan inxustamente.
OxyContin representa menos do 4 % das receitas de opiáceos...
E de sobredoses?
Señor, das 12 que sinala no seu arquivo,
OxyContin era o único fármaco presente unicamente en dúas.
- Señor Udell, teño as cifras. - Podo acabar?
- Si, pode. - Grazas.
As receitas de opiáceos comezaron a aumentar de forma constante en 1970,
antes de que OxyContin se idease.
Sinalarnos non só nos parece inxusto, senón tamén, francamente, algo deshonesto.
Con todo, Purdue está disposto a axudalos.
E cremos que a nosa oferta de dez millóns non só é suficiente, senón xenerosa.
Ben...
Pois estas son as augas profundas nas que nos movemos nós.
Agora queremos cinco mil millóns e que retiredes o fármaco do mercado.
Intentan facernos chorar.
Podédelo permitir.
Iso é todo?
Dígalles aos Sackler que non me intimidan os seus cartos
nin os seus contactos, e que non me penso mover.
Creo que xa se dixo todo.
Nunca vira a Brownlee tan anoxado.
Tratárono coma un pailán do campo
que debía agradecer as sobras.
Non era Brownlee.
Eh. Vamos.
Que pasou?
Pensaron que o silenciaran.
E só lle prenderan un foguete no cu.
Non conseguimos o que queriamos e cambiamos de estratexia.
Nunha empresa tan grande,
se llas fas pasar putas a tanta xente,
alguén tiña que querer falar.
Comezou a fase dúas da nosa investigación: chamadas en frío.
Buscade palabras chave: Richard Sackler, Curtis Wright, FDA. Estamos?
El aprobouno.
Calquera cousa de Richard Sackler e Bangkok.
Sabemos que foi a Tailandia. Quero recibos.
Estamos preto, vale?
Son Randy Ramseyer. Chamo... Ola?
O ficheiro rotativo.
Richard Mountcastle, Fiscalía dos EUA.
Chamo por algo relacionado co seu traballo.
- Se pararon, quero saber quen e cando. - Son Randy Ramseyer, chamo...
- Canto leva en Purdue? - Que pasa aquí?
Seguide chamando.
Ten correos electrónicos cos altos cargos?
Señorita Shaeffer, son Edie Flowers, da Fiscalía dos EUA.
- OxyContin. - OxyContin.
- Non se libra ninguén. - Oxy.
Se me pode chamar...
- Cinco miligramos. - Cen miligramos.
...3, 6, 2, 4, 4...
- 120 miligramos. - Que pode dicir de Curtis Wright?
Algo sobre Richard Sackler e a FDA?
- Grazas. - Richard Sackler e a FDA?
- Sóalle de algo? - Ola?
Non teño sorte ningunha. Xa chamamos a metade da xente.
Sabes canto paga Purdue, non?
- Non van ceder. - Sigue chamando.
Ola, señora Marlowe?
Si?
Ola, son Edie Flowers.
Traballo na Fiscalía... Sabe que?
Xa nos coñecemos.
Fun a Purdue co fiscal dos EUA John Brownlee.
Ten graza, ninguén se lembra de min.
Díxome que agardase no vestíbulo.
Si?
Si, dixo.
Podemos falar un momento?
Perdoe, estou en problemas ou...?
Que? Non.
A ver, non lle pode facer iso á xente.
Enganalos.
Non intento enganala a vostede nin a ninguén.
Só quería saber se quería falar sobre o seu traballo en Purdue.
Que raro.
Non conseguimos o que queriamos na reunión con Brownlee.
Rexeitounos de cheo, agora está en pé de guerra
e está a chamar o Departamento de Xustiza para ter apoio no caso.
Se cadra debiamos aumentar a oferta da nosa... doazón.
Non digas "doazón". É un puto acordo.
Non nos ofenderán.
Dálles cartos e acabamos.
Descúlpate e dálles cartos.
Nin te decatarás dos cartos e deixarannos en paz.
- Que mal ten? - Chega a un acordo.
- Que mal...? - Mortimer!
- Un acordo! - Vale.
Non, non.
Non, xa modificamos as condicións, non imos firmar un acordo.
Non pagamos. Non nos desculpamos.
Que modificacións?
Engadimos unha caixa negra.
- Unha advertencia. - Máis difícil falsificar receitas.
Informar os doutores da adicción.
Doamos a máis organizacións benéficas.
Sacamos as de 160 mg do mercado.
Oxycarios.
Perdoa?
Así chamaban as pastillas de 160 mg. Oxycarios.
Isto non che afecta o máis mínimo.
Non firmamos acordos. Non pagamos.
Somos un tigre.
Con dentes, poutas e collóns.
Os tigres non chegan a acordo.
Que cres que fas?
- Non anotes iso. - Entendes?
Estannos investigando.
Howard, que ten aí? Dáme iso.
- Mortimer. - Es parva? Polo amor de Deus.
Eh, doutor Sackler, xa me encargo eu.
- Encárgome eu. Fóra. - Mortimer, senta!
Os dous. Fóra.
- Fóra! - Non teño nada.
Sempre entras en pánico.
Senta, hostia.
- Que sempre entras en pánico! - Cago na cona!
- Parade! - Non veñas por min!
- Nin te atrevas! - Eh!
Purdue gastou uns nove millóns de dólares en ceas cos doutores.
En ceas, 9,2365 millóns de dólares.
- Eu quero cear. - Espere.
Que hora é?
Edie, preguntan por ti.
Quen é?
Son Edie Flowers.
Son Deborah Marlowe, de Purdue.
Ola, Deborah.
Creo que hai algunhas cousas que ha querer saber.
Hai uns anos,
o señor Udell mandoume buscar todo o que houbese
sobre abuso e adicción de OxyContin.
Como o conseguía a xente, como o consumía.
Mapas, foros de conversas...
Ese panoco non ten puta idea de andar en Internet.
E isto foi antes do de McCloskey?
Si. O ano antes.
Os Sackler dixéronlle que informase os executivos
para saber se era un problema de verdade.
E que atopou?
A ver, atopei o prezo nas rúas,
como convencer o doutor para obter a receita,
onde se atopan os doutores que fan as receitas...
Escribín un memorando de 59 páxinas que dicía:
"Esta merda é prexudicial, e a xente abusa dela en todas partes."
É a hostia de adictivo.
E informou a Udell disto?
Si.
- Si, enviéillelo a todos. - A todos?
Ao Dr. Richard, Dr. Raymond, Dr. Mortimer, Friedman, Goldenheim.
A todos os putos merdeiros.
E como non, o señor Udell comezou a berrarme.
Arreboloume unha puta cafeteira á cabeza.
Fixen o que me pediu, hostia,
e cando dixo memorando,
non falaba dun puto memorando, quería que llo mandase a el.
E...
Non sei, é que...
Pedinlle desculpas e...
Non souben que facer.
Mandoume recoller os memorandos dos despachos.
E díxome...
que rompese todo, hostia.
Díxome que me desfixese de todo.
Entrei en pánico, non sabía que facer,
fixen o que me pediu e...
Logo pensei que non debía...
Non debía telo feito.
Son moi mala xente.
Os ionquis non son vítimas, son vitimarios.
Sabía que debía facer algo cando chamou.
Agora quero, e xa sabe o que sabe.
Antes non...
Non sei. Non sabía unha puta merda.
Vale, fixo o correcto.
Temos que gravala.
Estaría disposta a vir a Virxinia e declarar?
- Merda. - Imos xunta dela.
Ou...
podemos ir aí.
Si.
Marchan todos a Miami, así que...
- Tería que ser... - Poden ir mañá.
Poden? Non é so vostede?
Podemos ir mañá.
O meu xefe mais eu.
Mañá?
Sei que parece precipitado, pero canto antes o fagamos,
antes podes saír de todo isto.
Creo que nunca sairei desta.
Sairás.
Axudarías a moita xente.
Por favor.
Quero prenderlle lume a este sitio, hostia.
Xenial.
- Meu Deus. - Hostia.
Vémonos mañá.
Si, vale.
Si.
Que ben, tío.
Richard?
Corazón.
Richard?
Beth?
- Esperta. - Beth?
- Señor... - E Beth?
Señor, non sei onde vai a súa exmuller,
pero levamos dúas horas de atraso. Hai que ir.
Miami?
Si.
Moi ben.
Estás ben para voar?
Si. Baixa.
Espérame abaixo.
Señor.
Vai abaixo. Fóra, hostia.
Veña.
- É unha boa idea? - Miami?
Coido que si. Ao noso equipo viralle ben.
Non era unha pregunta.
Este foi o mellor ano da historia da empresa.
Axustouse á inflación, mellor que calquera ano.
Sempre te centraches moito nos cartos, Richard.
Estás celoso, Arthur.
Agora queres dar unha festa para chamar a atención
mentres te investigan.
Teñen que ver que non nos preocupa nada.
Tes moito do que preocuparte, faime caso.
A nosa xente precisa a volta triunfal. Imos gañando.
Iso non o fas cando vas gañando,
senón cando xa gañaches.
Valo estragar todo.
E que Mortimer non poña ese traxe tan sumamente ridículo.
Dr. Richard, é hora de ir.
- Que fas aquí? - Por que o dis?
Por estes apaños.
A manter a moral alta e a celebrar este anazo.
- Chaman os nosos empregados. - Quen?
- Investigadores. Buscan un delator. - Que busquen.
Cres que non hai ninguén cunha historia que contar?
Papá, non fixemos nada malo.
- Cres que iso importa? - Non quero falalo agora.
- Howard, os lentes. - Toma.
Estamos moi fodidos.
Non estamos fodidos.
Non. Ide mirar o espectáculo.
Pareces o de Terminator. A por eles.
OxyContin!
OxyContin! OxyContin!
Querémoste, Richard!
Canto entusiasmo.
Richard!
Querémoste, Richard!
Grazas, eu tamén vos quero.
Sempre fai calor en Miami.
Por iso é o sitio perfecto para que Purdue
celebre a conferencia de vendas anual, porque isto está que bota lume!
Esmagamos a competencia coas vendas de OxyContin.
Sabedes...
que é a marca de opiáceos número un no país?
E...
- Non imos parar. - Fixémolo nós.
Quero escoitarvos berrar!
OxyContin!
OxyContin! OxyContin!
Si!
Moi ben!
Sabedes que temos a cura.
Non agardedes, porque é agora ou nunca.
Esta pastilla milagreira acabará coa dor para sempre.
Esteas listo ou non, chegamos con ganas.
Arrasando estamos,
encantarache o que amosamos.
Na nosa misión estamos centrados,
coa competencia imos sobrados.
E non imos parar!
Venderémosvos OxyContin!
E sentirédesvos como novos!
Vale. Isto é perfecto.
Montámolo aquí.
Pon a cámara aquí.
Recorda. Que nos guíe ela.
Canto menos falemos, mellor.
Intentemos que fale do memorando, vale?
É chave.
- Flowers. - Si, señor?
Bo traballo.
Boas.
Pinta ben.
Chegará en calquera momento.
Si.
É posible que a estivesen escoitando.
Estaba nerviosa.
Na chamada estaba nerviosa.
Agardamos naquela suite durante horas.
E horas.
Chamémola de novo.
Chamaches a Deborah Marlowe, deixa unha mensaxe.
Ola, Deborah.
Son Edie Flowers.
En teoría hoxe tiñamos unha cita.
Para facer unha declaración.
Son as 14:20.
Chamámola unha e outra vez.
Chamamos a hospitais e comisarías para ver se lle pasara algo.
E sabedes onde estaba?
Dóeme moito, sabe?
Estaba en urxencias...
Estou pasando un mal momento.
...pedindo receitas.
E...
Probei co Tylenol, e...
Non funciona.
Creo que é o túnel carpiano ou algo, é que...
Preciso algo máis forte.
Logo soubemos que tomaba case unhas 30 pastillas ao día.
Non tomarei máis, prométoo.
Sei que pode...
A investigación que lle mandara Udell
foi unha guía de como consumir OxyContin.
Preciso as pastillas, por favor! Polo amor de Deus!
- Levaba anos sendo adicta. - Putas receitas!
- A nosa testemuña estrela non era fiable. - Vai á merda!
Estabamos acabados.
Destruídos.
Non podiamos procesalos se non atopabamos alguén dentro.
- Está Jack? - Por Deus.
Estás só?
Non, non está.
- Está traballando. - Podo pasar?
Claro, si.
Que tal?
Estou ben.
Que pasa?
Escoita, non sei...
como dicirche isto a estas alturas.
É que...
Cagueina.
Cagueina, vale?
Ao grande.
E é hora de que asuma a responsabilidade.
Por ti e pola familia.
E, a verdade, estaba...
Cando viña cara aquí...
non sabía que ía dicir e...
Pensaba nos mellores momentos,
e un dos mellores momentos da miña vida foi cando casei coa túa nai.
E saber que te teño na miña vida...
era e é un privilexio.
Nunca máis darei iso por sentado.
Considérote o meu fillo.
Con todo, mereces algo mellor.
Mereces algo mellor, e vou ser un mellor home para a familia e para ti.
E...
quérote.
Vale?
E...
E preciso a túa axuda.
Eu tamén te quero.
A que te refires con axuda?
Que...?
Preciso cartos, ou que me digas
se coñeces alguén que saiba onde conseguir OxyContin.
Por Deus, non.
- Espera. - Cala. Pero que dis?
Un momento.
- Dóeme... - Falas de cartos.
- Que queres? - Dóeme.
- Coñeces alguén. - Cala!
De que carallo estás a falar? Que fas?
Vés aquí con esa puta...
Veña, Molly, veña.
Rapazas, rapazas.
Podémonos unir?
Claro, Phil.
Ou debería dicir o puto vicepresidente de vendas?
Cinco Patróns, brindemos por iso.
Coñecémonos? Sóasme moito.
O novo vicepresidente de Purdue. O consultor experto.
Son Jay. Jay McCloskey.
- Ola. - Espera.
Non. O fiscal federal de Maine?
Creo que OxyContin é a ameaza social e delituosa
máis grande no estado de Maine.
Enviaches unha carta a 5000 doutores.
O relator principal de mañá, hostia.
Señor, sei que é o fiscal de Maine,
e tamén está...
Tamén traballa connosco.
PURDUE PHARMA AVOGADO XEFE
Pensei que odiabas Purdue.
A ver, fixeron moito por escoitar
e por querer cambiar.
Entusiásmame ser parte.
Traballa para vós?
Non, señor, non lle pagamos.
É un consultor.
"Odiar" é unha palabra forte, rapaza.
Es moi nova para estar tan farta.
Ven, colega.
Catro con xeo.
Ponme catro con xeo.
Cólleos!
Estou borracho. Dun grolo!
Toma.
- Cala! De que carallo falas? - Coñeces alguén.
Que carallo dis? Vés aquí cunha puta...
Purdue, hostia!
Purdue, hostia.
- Coñeces alguén... - Cala!
Fóra de aquí!
Largo!
- Que hostia dis? Cala! - Dóeme.
Non me importa, hostia! Cala!
- Cala a puta boca! - Estou a morrer.
Nin tes unha copa...
Miña nai.
Hostia puta.
Veña, colega.
Loita contra esta merda.
Veña, tío.
Estou ben, estou ben.
Nunca gastes!
Veña, vamos.
Veña.
É vello, pero vouno foder igual.
Ha ter 50 seguro.
Está ben para ter 50.
É cirurxián estético.
Eu quero un cirurxián estético. Amólanme os ortodoncistas.
- Por que? - Que lles pasa?
- Son uns egocéntricos. - Un momento.
Espera, espera.
Isto é OxyContin.
- Si. É unha festa, Shannon. - Que facedes?
Si.
Nunca o probaches?
- Non. - Que?
- Non cho creo. - Non o probei.
- Shannon, proba isto. - Que fas?
Shannon, dálle, veña.
Próbao.
De onde sacaches isto?
DEVOLVER A TIFFANY & CO.
Sóltame.
Putos merdeiros saídos.
Todos.
Que?
A hostia.
Que hostia é isto?
O teu pase tivo éxito.
Que?
Botáchesme á pirola de Cooper, ti non podías.
- Ben xogado. - Iso é, nena.
- Non tiñas que... - Fodelo?
Si, tiña.
- Diso se trata, non? - Non, non tiñas.
Non sabía que ías facelo.
- Non tería... - En serio?
Non cría que iso era...
- Pensei que... - Vai á merda.
Vai á merda.
Por Deus.
Métete unha raia, Shan.
Veña.
Proba.
- Faino, faino. - En serio?
Por que non? Veña.
Veña.
Senta ben, verdade?
Senta moi ben.
Senta ben.
Eh, dásme un pouco?
Si.
Veña, que ía facer se non?
Estaba enriba de min.
Os dous amigos...
Es moi guapo!
Moi guapo.
PURDUE PARAÍSO
- Meu Deus, non! - Eh, eh.
- Veña. Eh. - Está morta?
- Quen é? - Eh, eh.
Veña, eh. Esperta.
Subtítulos: María Suárez Seijas