Serial jest oparty na prawdziwych wydarzeniach,
jednak niektóre postacie, nazwiska, sytuacje, miejsca
i dialogi są fikcyjne dla celów dramatycznych.
Fikcją nie jest moja historia.
To mój syn Matthew Stavron.
Był uzależniony od OxyContinu i nie ma go już z nami.
Tęsknię za nim.
Był pięknym chłopcem, kochałam go.
Tęsknię za jego uroczym uśmiechem.
Brakuje mi: „Kocham cię, mamo” i jego uścisków.
NOWY JORK LATA 50.
- Chodź, tato. Co tak wolno? - Otwórz mi drzwi.
Wesołych świąt!
Cześć, wujku.
Za nami dobry rok. Wesołych świąt, bracie.
- Co to? - Podziękowanie.
Mam też coś dla Marietty. Z klasą, słowo.
Dla Beverly mam takie same.
- I spinki dla ciebie... - Zwróć je. Są niepotrzebne.
Co? Czemu?
Wróć do Tiffany's i wszystko zwróć. Już.
Te diamenty są dla ciebie.
Nie mają nic wspólnego z twoją żoną czy mną.
Kupiłeś je, by czuć się ważnym.
Richard, czy twój ojciec wydaje się teraz ważny?
Nie.
Bo jest zagubiony. Pomylił błyskotki z bogactwem.
Błyskotki można kupić.
Bogactwo trzeba zbudować. I to nie dla siebie.
- Tylko dla swojej rodziny. - Wydajesz fortunę na dzieła sztuki.
- Rozumiesz, czym jest dziedzictwo? - Nie.
A czy wiesz, kto wynalazł dynamit?
Szwedzki chemik, który zbił na tym fortunę.
Więcej pieniędzy, niż mógł wydać.
Pewnego dnia, gdy jeszcze żył,
gazeta przez pomyłkę opublikowała jego nekrolog.
Nazwali go „handlarzem śmiercią”.
Właściwie zmarł wtedy jego brat,
ale gdy otworzył gazetę i zobaczył swój życiowy dorobek
opisany słowami, przeraził się.
„To moje życie?
Z tego będę znany?
Ze śmierci, bomb i morderstw?”
Tego dnia zmienił swój testament.
Cały majątek przekazał na ufundowanie nagrody,
która honoruje najwybitniejszych ludzi na świecie.
Dziś nikt nie uważa Alfreda Nobla za handlarza śmiercią.
Ludzie znają jedynie Pokojową Nagrodę Nobla.
To jego dziedzictwo.
Dlatego inwestuję w sztukę.
CENTRUM POKOJOWEJ NAGRODY NOBLA
Dlatego inwestuję w muzea.
Dlatego teraz mają najwartościowszą rzecz,
jaka będzie do nas należeć.
Nasze nazwisko.
Twojemu ojcu trzeba o tym przypomnieć.
Tak więc, bracie, zwróć te krzykliwe błyskotki.
Idź.
Już!
Miłego dnia, Raymond.
ZABIĆ BÓL
Carnegie i Frick wysyłali dzieci do kopalni.
Rockefeller zatruł pół planety.
A ludzie pamiętają jedynie biblioteki i sale koncertowe.
Nic dziwnego, że Sacklerowie myśleli, że im się uda.
- Proszę usiąść. - Purdue uważała, że dyrektorom
świetnie poszło podczas przesłuchania.
I byli teraz nie do ruszenia.
Usłyszeliśmy o tym po sprawie z Maine.
Gdy zgłosił to Jay McCloskey.
Dzięki temu kłamstwu mogliśmy zażądać od nich dokumentów.
Niniejszym dostarczam wezwanie
z biura prokuratora zachodniego rejonu Wirginii.
Zagrożone były pieniądze i ich dziedzictwo.
Ale Richard nie zachowywał się tak, jak można się było spodziewać.
Gość był dziwny.
Strzelają w ciemno. Na bank.
- Wiesz czy zgadujesz? - Musi o to chodzić.
Czego chcą?
Wszystkiego.
Okej. Skoro chcą wszystkiego, dajmy im dokładnie to. Wszystko.
Więc dali nam wszystko.
Przekazali maile, wewnętrzne notatki
i inne dokumenty z kilku lat.
Miliony stron.
Większość była dla nas bezużyteczna.
Ale musieliśmy wszystko przeczytać. Każde słowo.
Brownlee zwerbował dwóch świetnych prawników.
- Cześć. - Ricka Mountcastle'a...
- Witam. - ...i Randy'ego Ramseyera.
Nasz cel był prosty.
Potwierdzić, że wiedzieli o problemie,
a co ważniejsze, od kiedy wiedzieli.
Gdy znajdziemy dowód na piśmie, ich kłamstwa zaczną się sypać.
Pudła na stół! Od A do G przy zachodniej ścianie.
Od H do T przy wschodniej.
Upewnijcie się, że są opisane.
Chcę wiedzieć, co gdzie leży.
Ma być porządek.
Zaznaczajcie na niebiesko słowa „kruszyć” i „wciągać”.
Widzę wiele wzmianek o przedawkowaniach Narcanu i naloksonu.
Ja też. Zaznaczmy je na żółto.
A zgony?
- Na czerwono? - Tak.
Dzięki, że oddałaś mi klienta.
Spoko, tak będzie lepiej.
Nie miałam czasu.
To nic trudnego.
Wpadasz z pączkami i kawą, pamiętasz o urodzinach.
Łatwizna.
Posprzątam mu kibel, jeśli będzie kupował lek.
Co się tu dzieje?
To „mamuśki”. Są niegroźne.
Te znudzone kury domowe obwiniają wszystkich poza sobą.
Gdybyś była lepszą matką, twoje dziecko by nie ćpało.
Trzymaj głowę nisko i idź szybko.
Ktoś powinien wezwać policję.
Bo zaraz rozwalę tego klienta.
Pamiętasz mnie?
Przez was nie żyje 16-latka.
- Ty pewnie jesteś Benji. - Tak.
To moja koleżanka Molly Dover. Zastąpi mnie.
Doceniam twoją pracę. Mam nadzieję, że spluwa naładowana.
WSTYD, DR. COOPER
- To recepcjonistka Joy. - Shannon.
- Cześć, Joy. Piękna fryzura. - Geggy wszystkim zarządza.
Nie zadzierać z Geggy. Jasne. Molly.
Jakaś imprezka, o której nie wiedziałem?
Patrzcie, kto wylazł! Naczelny diler!
Problemem jest uzależnienie, nie recepty. Wykonuje pan świetną robotę.
Dzięki. Tak.
- Chyba dobrze nam idzie. - Jasne.
- Doceniam. Jak się nazywasz? - No tak.
Dr. Cooper, to Molly Dover.
Teraz ona będzie współpracowała z panem.
Nie mogę się doczekać.
- Tak. - Widziałam pana w Houston.
„Nie powinniśmy nazywać opioidów narkotykami,
tak jak seksu niemoralnym występkiem”.
- Zapamiętałaś? - Był pan niesamowity.
Boże, tak.
Dobrze, że byłam tylko po kieliszku wina. Zapamiętałam każde słowo.
Zabij się!
Trójka pacjentów czeka.
Zaraz przyjdę! Urwanie głowy.
Dzięki. Więc teraz ciebie będę gościł?
Tak. Shan mnie wprowadziła.
Dobra. Miło poznać. Skąd jesteś?
- Upper Arlington w Ohio. Był pan? - Nie.
- Piękne miejsce. - Tak?
Musimy odwiedzić jeszcze parę gabinetów, więc...
Dobrze, że się poznaliście. Teraz Molly będzie tu wpadała.
Dobra. Miło mi, Molly.
- Wzajemnie. Do zobaczenia. - Dobrze.
Czy Benji może nas odprowadzić?
Jasne. Benji, odprowadzisz Molly i Shannon?
- Nie ma problemu. - Dziękujemy.
- Miło mi cię poznać, Molly. Okej. - Wzajemnie. Do zobaczenia.
Więcej ludzi uzależnionych od OxyContinu!
Dostajecie kasę i ruszacie dalej!
Musisz być ostrożny.
Ponoć ludzie kruszą leki i wciągają je.
Tu Krygerowie.
Nie ma nas w domu. Wiesz, co robić.
Cześć, Lil. Tu Glen.
Muszę wpaść po buty.
Potrzebuję do pracy.
Chciałem tylko... potrzebuję butów.
Niedługo po nie podskoczę.
Okej.
Mogę wejść po buty?
Miałeś tu nie przyjeżdżać.
Nie wracaj tu, skurwielu!
Zostawiłem ci wiadomość, że przyjadę po buty.
Pójdę sobie.
Niedługo będę.
Kiepsko wyglądasz.
Nie jestem chory.
Już mi lepiej.
- Przecież masz buty. - To...
Tak, mam buty, Lil.
Chciałbym wejść do swojego domu i wziąć buty.
Lil.
To...
- To nie te buty. - Trudno.
Chcę wejść i...
Przepraszam za wszystko, co zrobiłem...
Pieprzony frajer!
Glen, musisz już iść.
Nie odejdę, póki nie zobaczę córki.
Wezwę policję.
Czemu...
Wezmę receptę i znikam.
Cześć, doktorze.
Co się dzieje?
Przepraszam, że nie zadzwoniłem. Padła mi bateria w telefonie.
Potrzebuję recepty.
Dopiero co dostałeś jedną.
Wiem. Potrzebuję kolejnej.
- Trochę mnie boli. - Nie dam ci więcej.
- Glen, weź oddech. - Co?
- Biorę. - Co się dzieje?
Już mówię. Boli mnie, doktorze.
- Rozumiem. - Proszę wypisać receptę.
Nie zrobię tego. Tu już nie chodzi o ból.
Boli mnie. Powinien pan pomóc cierpiącemu pacjentowi.
- Tak, pomogę ci. - Więc proszę wypisać receptę.
Pomogę ci odstawić ten lek.
- Co? - Musisz brać coś innego.
- Musisz iść na detoks. Nie jest dobrze. - O czym pan mówi? Detoks?
Dam ci lek zwany metadonem.
- Metadon? - To syntetyk...
Nie proszę o inny lek.
Boli mnie. Proszę mi pomóc z bólem.
- Uspokój się, dobrze? - Jestem spokojny.
- Nie denerwuj się. - Nie denerwuję się.
- Przepiszę ci syntetyczny opioid... - Nie, wyjaśnijmy coś.
Nie siedział pan na tym krześle
i nie mówił mi i mojej żonie, że będzie dobrze?
Teraz ona nie chce na mnie spojrzeć. Nie mogę widywać córki!
- Musisz... - Więc wypisz jebaną receptę!
- Nie udaję. - Rozumiem.
Spójrz. Jestem teraz na jedenastce!
- Muszę... - Więc pomóż mi! Wypisz receptę!
- Jedenaście! Wypisz jebaną receptę! - Rozumiem!
- Wypisz! - W porządku.
Wypisz! Pierdol się!
LOMBARD
Te miały dziesięcioletnią gwarancję. Zostało...
Zostało co najmniej dziewięć lat. Tu są papiery.
Ile za to?
Najwyżej 150.
Sześćset za wszystko.
Tam są drzwi.
Są warte 2000 dolców. Daj 600.
Spierdalaj.
- Nie wydurniaj się. - Sam się nie wydurniaj.
Ile?
Nawaliłeś, chłopie.
Dam ci 375.
Ta sama cena. Nie dam ci obrączki za darmo.
- 395. - 500. To obrączka ślubna.
Nie moja.
Czterysta.
- Okej. - Trzysta dziewięćdziesiąt.
Dobra.
Ile za wejście poza kolejką?
Dwieście dolców za wizytę. Chcesz wejść pierwszy?
Zobacz, co mam na głowie.
- Dwieście gotówką dla mnie. - Tak.
- Osiemdziesiąt gotówką. - Nie.
Nie, cofnij się.
Cofnij się. Zobacz, jaka kolejka.
Cofnij się.
- Dawaj kasę. Nie patrz na mnie. - Kurwa.
Głowa nisko. Dawaj kasę.
- Nie rób tego, kurwa. - Masz więcej. Pokaż.
- Nie mam nic. - Czuję portfel.
Czuję portfel, dawaj go. Leż.
- Nie wstawaj. Nie ruszaj się. - Leż tam.
Kurwa!
Mamy problem.
Wciąż czytam.
Zaufaj mi. To problem.
Nawet jeśli, to mały.
Z małych robią się duże.
Z odcisku robi się ropień, a potem gronkowiec.
Który cię zabija.
Jezu.
Zajmij się tym. Natychmiast.
Spróbuj ich przekonać, ale zajmij się tym osobiście.
Taki mam zamiar.
Bawisz się moim dziedzictwem.
Przestań.
Dzień dobry. Witamy.
Deborah Marlowe. Asystentka Howarda Udella.
Świetnie. Prokurator John Brownlee.
To Rick Mountcastle. Randy Ramseyer. Edie Flowers.
- Przepraszam, nie mam pani Flowers. - Należy do mojego zespołu.
Gratulacje, wspaniale.
Niestety nie mogę wpuścić niezatwierdzonego gościa.
Naprawdę mi zależy.
Przykro mi. Możemy przełożyć spotkanie,
jeśli mam ją zatwierdzić.
- To konieczne? - Jeśli ma być przy spotkaniu.
Może zaczekać pani w lobby.
- Nie wydaje mi się... - Tak. Dobrze.
Proszę usiąść.
Dobry piesek.
- Dobry piesek, Unch. - Dr. Richard.
- W tej ręce. Jestem gotowy. - Okej.
Więc, dr. Richard...
- Musimy się skupić. - Tak.
- Jestem gotowy. Auć. - Już tu są.
Pan Brownlee chce porozmawiać o przedawkowaniach.
Spośród tych, które wymienił,
jedynie w dwóch oksykodon był wyłączną molekułą...
- Zgadza się. - ...w tym jedno samobójstwo.
Sprawa Bryana Hutchensa.
Tak, wypadek samochodowy.
Howard.
Miał kofeinę i nikotynę w organizmie.
Nikotyna zabiła tysiące ludzi więcej
niż opioidy.
A wypadki samochodowe? Czemu nie oskarżają Buicka?
Fajnie, co?
Widzisz tę piłkę? Podasz mi ją?
- Dobry piesek. Podaj ją. - Musimy potraktować to poważnie.
Jestem śmiertelnie poważny.
Nie martwię się tym leszczem z Wirginii Zachodniej.
- Z zachodniej części Wirginii. - Mamy 50 stanów...
Unch.
Jeśli nas drasną, woda zabarwi się krwią.
- Nic im nie damy. - Musimy im coś dać.
Żeby dali nam spokój. Może jakaś ugoda?
Nie. Nigdy nie używaj tego słowa.
Zapomnij, że znasz słowo „ugoda”.
Panowie. Howard Udell.
- John Brownlee. - Panie Brownlee.
- Rick Mountcastle. - Panie Mountcastle.
- Richard Ramseyer. - Richardzie. Zaczniemy?
- Nie czekamy na pozostałych? - Nie.
- Jest pan sam? - Tak.
Spodziewaliśmy się spotkania z Sacklerami.
Nie. Macie tylko mnie.
Chodź, Unch.
- Dobrze. - W porządku.
W czym mogę pomóc, panie Brownlee?
Pan chyba nie może nic zrobić,
ale proszę przekazać szefom, że mamy kilka spraw.
Proszę mówić.
Chodź.
Dobry piesek.
Najpierw chcielibyśmy zmienić etykiety,
by OxyContin był reklamowany
jedynie jako lek dla terminalnie chorych.
Dobrze, piesku. Unch.
Co dalej?
Chcielibyśmy, aby Purdue zainwestowało w społeczności Wirginii,
które zostały skrzywdzone przez wasz lek. Około dwóch miliardów dolarów.
O tak. Dobry piesek.
- Coś jeszcze? - Tak.
Publiczne przeprosiny.
Firma weźmie pełną odpowiedzialność za wyrządzone krzywdy.
Jesteś piękny i taki obśliniony.
- Okej. - Dobry piesek.
Co to?
Deborah. Podaj mokre chusteczki.
Dobrze zrozumiałem? Zmienić etykietę,
zainwestować dwa miliardy dolarów w społeczność
i publicznie przeprosić.
Chodź, mały.
- To wszystko? - Tak.
Nie, ale takie mamy warunki.
Przynieś piłeczkę.
Moja droga, przepraszam.
Richard Sackler, jestem Edie Flowers.
- Witam. - Jest pan...
Zarobił pan dużo pieniędzy. Gratuluję.
Dziękuję.
Chodź, mały. Muszę z nim potrenować.
Chodź. Tędy. Pobiegamy.
Chodź. Tędy. Wracamy.
Dobrze.
Panowie, przedstawię nasze warunki.
Proszę pisać.
Jednorazowy datek w wysokości dziesięciu milionów dla policji w Wirginii
lub jakiejś organizacji charytatywnej.
A firma nie przyzna się do niczego.
Proponuje pan dziesięć milionów za ugodę?
Nie. Nie mówiłem nic o „ugodzie”.
Tak negocjuje pan w imieniu szefów?
Uważamy, że jesteśmy niesłusznie demonizowani.
OxyContin stanowi niecałe cztery procent przepisywanych opioidów...
A przedawkowań?
Z 12, które pan wymienił w dokumentach,
jedynie w dwóch przypadkach OxyContin był jedynym lekiem.
- Panie Udell, mamy tu liczby. - Mogę dokończyć?
- Tak, proszę. - Dziękuję.
Liczba recept z opioidami rośnie od lat 70.,
długo przed tym, jak pomyślano o OxyContinie.
Wyszczególnianie nas jest nie tylko niesprawiedliwe, ale i nieco nieuczciwe.
Mimo to Purdue pragnie pomóc.
Uważamy, że dziesięć milionów to wystarczająca i szczodra oferta.
Cóż...
Oto nasze nowe warunki.
Teraz żądamy pięciu miliardów i wycofania leku z rynku.
Chcecie nas zadusić.
- Stać was. - Nie.
To wszystko?
Proszę przekazać Sacklerom, że nie onieśmielają mnie ich pieniądze
czy znajomości. Nigdzie się nie wybieram.
Na tym chyba skończymy rozmowę.
Nigdy nie widziałam Brownlee'a tak wkurzonego.
Potraktowali go jak jakiegoś wieśniaka,
który powinien dziękować za ochłapy.
To nie w jego stylu.
Idziemy.
Co się stało?
Myśleli, że go zatrzymają.
A tylko rozpalili mu ogień pod tyłkiem.
Dokumenty nic nam nie dały, więc zmieniliśmy strategię.
W tak dużej firmie,
która skrzywdziła tak dużo osób,
musiał być ktoś, z kim mogliśmy porozmawiać.
Drugą fazę śledztwa rozpoczęliśmy od telefonów.
Szukajcie kluczowych słów: Richard Sackler, Curtis Wright, FDA.
To on zatwierdził lek.
Szukajcie: Richard Sackler i Bangkok.
Wiemy, że był w Tajlandii. Chcę mieć papiery.
Zajmijcie się tym.
Nazywam się Randy Ramseyer. Dzwonię... Halo?
Dzwońcie do wszystkich.
Richard Mountcastle z prokuratury.
Dzwonię w sprawie pańskiej pracy.
- Chcę wiedzieć kto, kiedy i czemu. - Nazywam się Randy Ramseyer. Dzwonię...
- Jak długo pracuje pan w Purdue? - Co się tam dzieje?
Dzwońcie.
Posiada pani korespondencję mailową z kierownictwem?
Pani Shaeffer, tu Edie Flowers z prokuratury.
- OxyContin. - OxyContin.
- Nie odpuszczajcie nikomu. - Oxy.
Proszę oddzwonić...
- Pięć miligramów. - Sto miligramów.
...trzy, sześć, dwa, cztery, cztery...
- 120 miligramów. - Co pan wie o Curtisie Wrighcie.
Cokolwiek o Richardzie Sacklerze i FDA?
- Dziękuję. - Richard Sackler i FDA?
- Coś świta? - Halo?
Kiesko idzie. Obdzwoniliśmy połowę pracowników.
Wiesz, ile Purdue im płaci?
- Nie ugryzą ręki. - Dzwońcie dalej.
Halo, pani Marlowe?
Tak?
Tu Edie Flowers.
Dzwonię z prokuratury... Wie pani co?
Spotkałyśmy się.
Przyjechałam do Purdue z prokuratorem, Johnem Brownlee.
Zabawne. Zwykle nikt mnie nie pamięta.
Kazała mi pani zaczekać w lobby.
Tak?
Owszem.
Możemy chwilę porozmawiać?
Przepraszam, mam kłopoty czy...
Co? Nie.
Nie możecie tego robić ludziom.
Oszukiwać ich.
Nie chcę pani oszukać. Nikogo nie chcę oszukać.
Liczyłam, że będzie pani chciała porozmawiać o pracy w Purdue.
Dziwne.
Spotkanie z Brownleem nic nam nie dało.
Odrzucił naszą propozycję i wszedł na wojenną ścieżkę.
Dzwoni po Departamencie Sprawiedliwości, próbując zdobyć poparcie.
Może powinniśmy zwiększyć nasz... datek.
Nie mów „datek”, to pieprzona ugoda.
Nie damy się tak traktować.
Damy im trochę pieniędzy, a ustąpią.
Przeprośmy i zapłaćmy.
Nawet nie zauważysz różnicy, a dadzą nam spokój.
- Co w tym złego? - Idź na ugodę.
- Pytam... - Mortimer!
- Ugoda! - Dobra.
Nie.
Już zmieniliśmy warunki, nie pójdziemy na ugodę.
Nie zapłacimy. Nie przeprosimy.
Co zmieniliśmy?
Dodaliśmy czarny kwadrat.
- Ostrzeżenie na etykiecie. - Recepty trudne do podrobienia.
Wysłaliśmy lekarzom materiały.
Przekazaliśmy pieniądze na cele charytatywne.
Nawet wycofaliśmy tabletki 160 mg z rynku.
Oxytrumny.
Słucham?
Tak nazywają tabletki 160 mg. Oxytrumny.
To ciebie nie dotyczy.
Nie idziemy na ugodę. Nie płacimy.
Jesteśmy tygrysem.
Z kłami, pazurami i jajami.
Tygrysy nie idą na ugodę.
Co ty wyprawiasz?
- Nie zapisuj tego. - Nie rozumiesz?
Jesteśmy przedmiotem śledztwa.
Howard, co ona tam ma? Dawaj.
- Mortimer. - Głupia jesteś? Jezu.
Dr. Sackler. Ja się tym zajmę.
- Zajmę się tym. Wyjdź. - Siadaj, Mortimer!
Wyjdźcie obie.
- Już! - Nic tu nie ma.
Panikujesz.
Siadaj na dupie.
- Mówię ci, panikujesz! - Cholera jasna!
- Przestańcie! - Spróbuj mnie tknąć!
- Spróbuj. - Hej!
Purdue wydało ponad dziewięć milionów na kolacje z lekarzami.
9 236 500 dolarów na kolacje.
- Zjadłabym coś. - Chwila.
Która godzina?
Edie, ktoś do ciebie.
Kto?
Tu Edie Flowers.
Mówi Deborah Marlowe z Purdue.
Cześć, Deborah.
Powinnaś o czymś wiedzieć.
Kilka lat temu
pan Udell kazał mi znaleźć w Internecie
wszystko na temat uzależnienia od OxyContinu.
Skąd ludzie biorą lek, jak go zażywają.
Mapy, pokoje czatowe...
Kurwa, idiota nie zna się na technologii.
To było przed listem McCloskeya?
Tak. Rok wcześniej.
Sacklerowie kazali mu sporządzić raport,
by sprawdzić, czy naprawdę jest jakiś problem.
Co znalazłaś?
Uliczne ceny,
poradnik, jak przekonać lekarza, by przepisał lek,
mapy z gabinetami lekarzy, którzy go przepisują...
Opracowałam 59-stronnicowy raport, który stwierdzał:
„To gówno jest szkodliwe, a ludzie nadużywają go wszędzie.
Jest w chuj uzależniające”.
Przekazałaś go Udellowi?
Tak.
- Wysłałam go wszystkim. - Wszystkim?
Richardowi, Raymondowi, Mortimerowi, Friedmanowi, Goldenheimowi.
Wszystkim wieprzom.
Oczywiście pan Udell się na mnie wydarł.
Rzucił we mnie dzbankiem kawy.
Zrobiłam, o co prosił.
Gdy kazał mi sporządzić notatkę,
chyba chciał, żebym wysłała ją tylko jemu.
I...
Nie wiem, to znaczy...
Przeprosiłam i...
Nie wiedziałam, co robić.
Kazał mi chodzić po biurach i zabrać dokumenty.
Kazał mi...
Kazał mi wszystko zniszczyć.
Kazał mi się tego pozbyć.
Spanikowałam, nie wiedziałam, co robić,
więc go posłuchałam i...
potem pomyślałam, że...
nie powinnam była tego robić.
To naprawdę źli ludzie.
Ćpuni nie są ofiarami, tylko sprawcami.
Gdy zadzwoniłaś, wiedziałam, że powinnam coś zrobić.
Teraz chcę. Wiesz to co ja.
Wcześniej nie...
Nie wiem. Sama, kurwa, nie wiem.
Dobrze zrobiłaś.
Musi złożyć zeznania.
Możesz przyjechać do Wirginii i złożyć zeznania?
- Kurwa. - Nie, my pojedziemy do niej.
Albo...
my przyjedziemy.
Tak.
Wszyscy lecą do Miami, więc...
- Musicie... - Mogą przyjechać jutro.
Oni? Nie będziesz sama?
Możemy przyjechać jutro.
Ja i mój szef.
Jutro?
Wiem, że to szybko, ale im wcześniej to zrobimy,
tym szybciej się z tego wykaraskasz.
Chyba nigdy się z tego nie wykaraskam.
Uda ci się.
Pomożesz wielu ludziom.
Proszę?
Naprawdę chcę spalić tę budę.
Świetnie.
- Boże. - Kurwa.
Widzimy się jutro.
Dobrze.
Tak.
Super.
Richard?
Skarbie.
Richard?
Beth?
- Obudź się. - Beth?
- Proszę pana... - Gdzie Beth?
Nie wiem, gdzie jest pana była żona, ale...
jesteśmy spóźnieni dwie i pół godziny. Musimy jechać.
Do Miami?
Tak.
Dobra.
Może pan lecieć?
Tak. Zejdź na dół.
Zaczekaj tam na mnie.
Proszę pana.
Zejdź na dół. Spierdalaj.
Idziemy.
- To dobry pomysł? - Miami?
Tak sądzą. Przyda się zespołowi.
To nie było pytanie.
Zanotowaliśmy najlepszy rok w historii firmy.
Uwzględniając inflację, lepszy niż jakikolwiek twój.
Za bardzo skupiasz się na pieniądzach. Jak zwykle.
Jesteś zazdrosny.
Teraz chcesz urządzić wielką imprezę na swoją cześć
w środku śledztwa.
Musimy pokazać, że nie ma powodów do zmartwień.
Jest wiele. Wierz mi.
Nasi ludzie zasługują na zwycięskie okrążenie. Wygrywamy.
Nie biegniesz takiego okrążenia, gdy prowadzisz,
tylko po zwycięstwie.
Wszystko spieprzysz.
Nie pozwól Mortimerowi ubierać tego absurdalnego garnituru.
Doktorze Richard, musimy iść.
- Co my tu robimy? - O czym mówisz?
O tym cyrku.
Utrzymujemy wysokie morale i świętujemy udany rok.
- Dzwonią do naszych pracowników. - Kto?
- Śledczy. Szukają kreta. - Niech szukają.
Myślisz, że nie znajdą choć jednej osoby?
Tato, nie zrobiliśmy nic złego.
- Myślisz, że to ma znaczenie? - Nie chcę teraz o tym rozmawiać.
- Howard, okulary. - Proszę.
Mamy przejebane.
Nie mamy.
Nie. Idźcie obejrzeć występ.
Wyglądasz jak terminator. Bierz ich.
OxyContin!
Kochamy cię, Richard!
Podoba mi się ten entuzjazm.
Richard!
Kochamy cię!
Dziękuję. Ja też was kocham.
W Miami jest zawsze gorąco.
Dlatego to idealne miejsce dla Purdue
na doroczną konferencję, bo jesteśmy gorący!
Palimy konkurencję sprzedażą OxyContinu.
Czy wiecie...
że to opioid numer jeden w kraju?
A my...
- Nie zatrzymujemy się. - To nasza zasługa.
Chcę was usłyszeć!
OxyContin!
Tak!
Dobra!
Wiesz, że mamy lekarstwo
Więc nie czekaj Teraz albo nigdy
Ta cudowna tabletka Pozbędzie się bólu na dobre
Gotowi czy nie Wchodzimy na gorąco
Przyspieszamy
Spodoba wam się, co mamy
Skupiamy się na misji
Gnieciemy konkurencję
I nie zatrzymujemy się!
Sprzedamy wam OxyContin!
Poczujecie się jak nowi!
Dobrze. Idealnie.
Usiądziemy tam.
Tu postawimy kamerę.
Pamiętaj. Rozmowę prowadzi ona.
Im mniej będziemy mówić, tym lepiej.
Ma opowiedzieć o notatce, jasne?
To kluczowe.
- Flowers. - Tak?
Dobra robota.
Dzień dobry.
Wygląda świetnie.
Powinna zaraz przyjść.
Tak.
Jest szansa, że ją podsłuchiwali.
Była zdenerwowana.
Gdy zadzwoniła, denerwowała się.
Czekaliśmy w pokoju godzinami.
I godzinami.
Zadzwońmy jeszcze raz.
Tu Deborah Marlowe. Zostaw wiadomość.
Cześć, Deborah.
Tu Edie Flowers.
Byłyśmy dziś umówione.
Na złożenie zeznań.
Jest 14.20.
Wydzwanialiśmy do niej.
Obdzwoniliśmy szpitale i posterunki, by sprawdzić, czy coś się stało.
Wiecie, gdzie była?
Naprawdę mnie boli.
W gabinecie lekarskim...
Ciężko mi pracować.
...i wyłudzała receptę.
I...
Brałam Tylenol, ale...
Nie pomaga.
To chyba kanał nadgarstka czy coś...
Potrzebuję czegoś.
Później odkryliśmy, że brała prawie 30 tabletek dziennie.
Więcej nie wezmę.
Wiem, że...
Dzięki zadaniu, które jej zlecił Udell,
nauczyła się, jak nadużywać OxyContinu.
Potrzebuję tabletek. Proszę! Jezu!
- Była uzależniona od lat. - Jebana recepta!
- Nasz główny świadek był niepewny. - Pierdol się!
Byliśmy skończeni.
Było po nas.
Do oskarżenia potrzebowaliśmy kogoś z wewnątrz.
- Jest Jack? - O mój Boże.
Jesteś sam?
Nie ma go tu.
- Jest w pracy. - Mogę wejść na chwilę?
Jasne. Tak.
Jak się masz?
W porządku.
Co tam?
Słuchaj...
nie mam prawa nic mówić.
Ja...
nawaliłem.
Nawaliłem, okej?
Porządnie.
I czas wziąć odpowiedzialność.
Wobec ciebie. Wobec rodziny.
Wiesz...
Jechałem tutaj i...
nie wiedziałem, co powiedzieć i...
wspominałem lepsze czasy.
Jednym z nich był dzień, gdy poślubiłem twoją mamę.
To, że mam was w swoim życiu...
było i jest zaszczytem.
Nigdy więcej tego nie zaprzepaszczę.
I uważam cię za swojego syna.
To powiedziawszy, zasługujesz na coś lepszego.
I postaram się być lepszy dla tej rodziny i dla ciebie.
I...
Kocham cię.
Okej?
I...
Potrzebuję twojej pomocy.
Też cię kocham.
Jak mam ci pomóc?
Co...
Daj mi trochę kasy albo powiedz mi,
czy znasz kogoś, kto załatwi mi OxyContin.
Mój Boże. Nie.
- Czekaj. - Zamknij się. O czym ty gadasz?
Poczekaj chwilę.
- Cierpię. - Chcesz kasy.
- Co, kurwa? - Cierpię.
- Wiem, że kogoś znasz. - Zamknij się!
O czym ty pierdolisz? Co ty odpierdalasz?
Przyłazisz tutaj...
Dawaj, Molly.
Drogie panie.
Możemy się przyłączyć?
Jasne, Phil.
Czy raczej panie wiceprezesie ds. sprzedaży?
Pięć szotów, wypijemy za to.
Poznaliśmy się? Wyglądasz znajomo.
To nowa gwiazda Purdue. Świetny konsultant.
Jestem Jay McCloskey.
- Cześć. - Chwila.
Nie. Prokurator z Maine?
Uważam, że OxyContin stanowi zagrożenie dla prawa
i społeczności stanu Maine.
Wysłałeś list do 5000 lekarzy.
Jutrzejszy główny mówca.
Wiem, że to prokurator z Maine
oraz...
Pracuje też z nami.
Myślałam, że nienawidzisz Purdue.
Posłuchali,
chcą się zmienić.
Chętnie w tym pomogę.
Teraz pracuje dla was?
Nie, nie jest u nas zatrudniony.
Jest konsultantem.
„Nienawiść” to mocne słowo, młoda damo.
Jesteś za młoda na takie ponuractwo.
Chodź, kolego.
Cztery z lodem.
Poproszę cztery z lodem.
Bierz.
Narąbałem się. Pijemy.
Trzymaj.
- Zamknij się! O czym ty pierdolisz? - Wiem, że kogoś znasz.
Co, do kurwy? Przyłazisz tu...
Za pieprzone Purdue!
Za pieprzone Purdue.
- Znasz kogoś... - Zamknij się.
Wynoś się!
Wynocha!
- Co jest, kurwa? Zamknij się! - Cierpię.
W dupie to mam! Zamknij się!
- Zamknij się! - Umieram.
Nie masz drinka...
O mój Boże.
Mój Boże.
Kurwa mać.
No dalej.
Walcz z tym gównem.
Dalej.
Wszystko gra.
Dalej.
No dalej.
Jest stary, ale przelecę go.
Ma 50 lat.
Dobrze wygląda.
Chirurg plastyczny.
Też chcę chirurga, mam dość ortopedów.
Co nie tak z ortopedami?
- Mają wielkie ego. - Chwila.
Chwila.
To OxyContin.
- Tak. Jesteśmy na imprezie. - Co robisz?
Tak.
Ty nigdy?
- Nie. - Co?
- Nie wierzę. - Nie brałam.
- Shannon, spróbuj. - Co robisz?
Wciągaj, Shannon.
Spróbuj.
Skąd to masz?
Puść mnie.
Napalone wieprze.
Wszyscy.
Co?
Ja pierdolę.
Co to, kurwa, jest?
Przekazanie pałeczki się udało.
Co?
Wrzuciłaś mnie na kutasa Coopera, bo sama nie chciałaś.
- Dobra robota. - Brawo.
- Nie musiałaś... - Ruchać się z nim?
Musiałam.
- O to chodzi, nie? - Nie musiałaś...
Nie wiedziałam, że to zrobisz.
- Inaczej bym... - Mówisz poważnie?
Nie sądziłam...
- Myślałam... - Spierdalaj.
Spierdalaj.
Boże.
Wciągnij kreskę, Shan.
No weź.
Bierz.
Spróbuj.
- Wciągaj. - Poważnie?
Czemu nie? Dawaj.
No weź.
Fajnie, co?
Zarąbiście.
Mogę trochę?
Tak.
Daj spokój. Co miałam zrobić?
Leżał na mnie.
Jego dwóch kolegów...
Nic ci nie jest!
Nic.
Nic ci nie jest.
RAJ PURDUE
- Boże! Nie! - Hej.
- No dawaj. - Nie żyje?
- Kto to? - Hej.
No dawaj. Hej.
Napisy: Wiktor Kowal