‪รายการนี้สร้างจากเหตุการณ์จริง
‪แต่ตัวละคร ชื่อ เหตุการณ์ สถานที่
‪และบทสนทนาถูกแต่งขึ้นเพื่อให้ความบันเทิง
‪เรื่องของฉันไม่ได้ถูกแต่งขึ้น
‪นี่ลูกชายฉัน แมตทิว สตาฟรอน
‪เขาติดออกซิคอนตินและเขาไม่ได้อยู่กับเราแล้ว
‪ฉันคิดถึงเขา
‪เขาเป็นเด็กที่น่ารัก ฉันรักเขา
‪ฉันคิดถึงรอยยิ้มทรงเสน่ห์ของเขา
‪และฉันคิดถึง "ผมรักแม่นะ" ‪และอ้อมกอดของเขา
‪(เมืองนิวยอร์ก ปี 1950)
‪- เร็วเข้า พ่อ พ่อช้าตลอดเลย ‪- เปิดประตูให้พ่อหน่อย
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส
‪สวัสดีครับ ลุง
‪ปีนี้เป็นปีที่ดีของเรา สุขสันต์วันคริสต์มาส พี่ชาย
‪- อะไรเนี่ย ‪- คําขอบคุณ
‪ผมมีของให้มาริเอตตาด้วย มันมีระดับจริงๆ
‪มีแบบเดียวกันให้เบเวอร์ลี่
‪- และกระดุมข้อมือเสื้อให้พี่... ‪- เอาไปคืนซะ นายก็รู้ว่าไม่จําเป็น
‪อะไรนะ ทําไมล่ะ
‪กลับไปที่ทิฟฟานี่ เอาไปคืนให้หมด เดี๋ยวนี้เลย
‪เพชรพวกนั้นมีไว้สําหรับนาย
‪ไม่เกี่ยวอะไรกับภรรยานายหรือฉันเลย
‪มันทําให้นายรู้สึกเป็นคนสําคัญ
‪ริชาร์ด ตอนนี้พ่อหลานรู้สึกเป็นคนสําคัญไหม
‪ไม่สินะ
‪นั่นเพราะเขาเข้าใจผิด เข้าใจผิดว่า ‪การมีข้าวของเยอะๆ คือความมั่งคั่ง
‪ของที่นายซื้อมา
‪ความมั่งคั่งคือสิ่งที่เราต้องสร้าง ‪และเราไม่ได้ทําเพื่อตัวเอง
‪- เราสร้างความมั่งคั่งให้ครอบครัว ‪- พี่ใช้เงินทั้งหมดไปกับศิลปะ
‪- รู้ไหมว่ามรดกตกทอดคืออะไร ‪- ไม่รู้ครับ
‪งั้นขอถามหน่อย รู้ไหมว่าใครคิดค้นไดนาไมต์
‪นักเคมีชาวสวีเดน เขาร่ํารวยจากมัน
‪มีเงินเยอะจนไม่รู้จะเอาไปทําอะไร
‪วันหนึ่ง ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่
‪หนังสือพิมพ์ดันพลาดลงข่าวมรณกรรมของเขา
‪พวกนั้นเรียกเขาว่า "พ่อค้าความตาย"
‪พี่ชายเขาต่างหากที่ตาย
‪แต่พอเขาหยิบหนังสือพิมพ์นั่นขึ้นมา ‪และเห็นผลงานที่เขาทํามาทั้งชีวิต
‪ถูกสาธยายออกมาต่อหน้าเขา เขากลัวมาก
‪"ชีวิตฉันคือแบบนี้งั้นเหรอ
‪คนอื่นจะได้รู้จักฉันแบบนี้เหรอ"
‪ความตาย ระเบิดและฆาตกรรมเหรอ
‪เขาเปลี่ยนพินัยกรรมวันนั้นเลย
‪เขาบริจาคทรัพย์สินเพื่อก่อตั้งรางวัล
‪ที่มอบให้แก่คนที่ฉลาดที่สุดในโลก
‪ทุกวันนี้ไม่มีใครรู้จักอัลเฟรด โนเบล ‪ในฐานะพ่อค้าความตาย
‪พวกเขารู้จักแต่รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ
‪นั่นคือมรดกตกทอด
‪(อัลเฟรด โนเบล)
‪นี่คือเหตุผลที่เราลงทุนในศิลปะ
‪เราถึงได้ลงทุนกับพิพิธภัณฑ์
‪ที่เหล่านั้นถึงได้มีสิ่งมีค่าที่สุดสิ่งเดียว
‪ที่เราเป็นเจ้าของ
‪ชื่อของเรา
‪เราต้องเตือนพ่อของหลานเรื่องนั้น
‪น้องชาย เอาของไร้สาระพวกนี้ ‪กลับไปที่ที่นายได้มันมา
‪ไปสิ
‪เดี๋ยวนี้
‪ขอให้มีวันที่ดีนะ เรย์มอนด์
‪คาร์เนกีกับฟริค พวกเขาส่งเด็กๆ ไปเหมือง
‪ร็อกเกอะเฟลเลอร์ เขาวางยาพิษคนครึ่งโลก
‪คนจําได้แค่ห้องสมุดกับห้องจัดคอนเสิร์ต
‪แล้วทําไมพวกแซ็คเลอร์จะทําไม่ได้ล่ะ
‪- เชิญนั่ง ‪- เพอร์ดูเชื่อว่าผู้บริหารของพวกเขา
‪ผ่านการให้การต่อรัฐสภามาแล้ว
‪และตอนนี้ก็จะไม่มีใครแตะต้องพวกเขาได้
‪เราเพิ่งมาทราบหลังจากเกิดเรื่องที่เมน
‪หลังจากเจย์ แม็คคลอสกี้ย์รายงานครับ
‪คําโกหกนั้นทําให้เราขอหมายศาล ‪เพื่อเรียกดูเอกสารทั้งหมดของพวกเขาได้
‪เพอร์ดูฟาร์มาได้รับหมายศาล
‪จากสํานักงานอัยการสหรัฐฯ ‪เขตตะวันตกของเวอร์จิเนีย
‪เงินอาจจะถูกยึด มรดกของพวกเขาอาจจะถูกยึด
‪แต่ริชาร์ดไม่ได้ทําตัวอย่างที่คุณคิด
‪หมอนั่นเป็นคนแปลก
‪มันเป็นการหว่านแห ต้องใช่แน่
‪- คุณรู้ว่าใช่หรือคุณเดาเอาเอง ‪- มันต้องเป็นการหว่านแห
‪พวกเขาต้องการอะไรกันแน่
‪พวกเขาต้องการอะไร พวกเขาต้องการทุกอย่าง
‪โอเค ถ้าพวกเขาต้องการทุกอย่าง ‪เราก็ให้พวกเขาทุกอย่างเลย
‪พวกเขาให้เราทุกอย่าง
‪พวกเขาส่งอีเมล บันทึกในสํานักงาน
‪และเอกสารภายในอื่นๆ ตลอดหลายปี
‪เอกสารหลายล้านหน้า
‪ซึ่งเกือบทั้งหมดถูกออกแบบมา ‪ให้ไม่เกิดประโยชน์ต่อเรา
‪แต่เราต้องอ่านมันทั้งหมด ทุกคําเลย
‪บราวน์ลีพาอัยการมือดีมาด้วยสองคน
‪- สวัสดี ‪- ริค เมานต์คาสเซิล
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- และแรนดี้ แรมเซเยอร์
‪เป้าหมายของเราในขั้นนี้ง่ายมาก
‪ยืนยันว่าเพอร์ดูรู้ว่าออกซิคอนตินเป็นปัญหา
‪และที่สําคัญกว่านั้นคือต้องยืนยันว่า ‪พวกเขารู้ตอนไหน
‪เมื่อเรามีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร ‪คําโกหกของพวกเขาก็จะฟังไม่ขึ้น
‪วางกล่องบนโต๊ะ เอถึงจีที่ผนังฝั่งตะวันตก
‪เอชถึงทีที่ผนังฝั่งตะวันออก
‪อย่าลืมอ่านคําอธิบายบนกล่องด้วย
‪ผมอยากเดินผ่านตรงนี้แล้วรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪- ให้มันเป็นระเบียบ ‪- ทุกครั้งที่เห็นคําว่า
‪"บดขยี้" หรือ "สูด" ทําเครื่องหมายสีน้ําเงินไว้
‪ฉันเห็นหลายคนพูดถึงนาร์คันกับนาล็อกโซน ‪ว่าใช้ยาเกินขนาดในเอกสารพวกนี้
‪เหมือนกัน ทําเครื่องหมายเป็นสีเหลืองไว้ดีไหม
‪แล้วการตายล่ะ
‪- สีแดงเหรอ ‪- สีแดง
‪ขอบคุณอีกครั้งที่ยกลูกค้ารายใหญ่ของคุณให้ฉัน
‪ไม่เป็นไรเลย มันออกมาดี
‪ฉันแค่ไม่มีกําลังพอ
‪และมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้น
‪แค่เอาโดนัทกับกาแฟมาให้และจําวันเกิดให้ได้
‪เรื่องง่ายๆ
‪นี่ ถ้าเขาซื้อยา ฉันจะล้างส้วมให้เขาเลย ‪โอเคไหม
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪"พวกแม่ๆ" น่ะ พวกเธอไม่มีพิษมีภัยหรอก
‪พวกแม่บ้านน่าเบื่อที่มาประท้วง ‪พวกเธอโทษทุกคนยกเว้นตัวเอง
‪ถ้าเป็นพ่อแม่ที่ดีกว่านี้ ลูกก็คงไม่เป็นขี้ยา
‪ก้มหัวลงและเดินผ่านไปเร็วๆ
‪ควรมีคนโทรแจ้งตํารวจนะ
‪เพราะฉันจะจัดการให้เหี้ยนเลย
‪ไง จําผมได้ไหม
‪(เจสซิกา แอนน์ บรูว์สเตอร์)
‪คุณซื้อรถคันนั้นได้เพราะเด็กผู้หญิงอายุ 16 ตาย
‪- คุณคงเป็นเบนจี้ ‪- ใช่ครับ
‪นี่เพื่อนร่วมงานฉัน มอลลี่ โดเวอร์ ‪เธอจะมารับช่วงต่อจากฉัน
‪ขอบคุณที่ทํางานอย่างดีนะคะ ‪และหวังว่าปืนจะมีกระสุนนะ
‪(หมอคูเปอร์หน้าไม่อาย)
‪- นี่พนักงานต้อนรับของเรา จอย ‪- แชนน่อน
‪- สวัสดี จอย ฉันชอบผมคุณจัง ‪- และเก็กกี้ เธอเป็นคนดูแลที่นี่
‪โอเค อย่าทําเก็กกี้โมโห เข้าใจแล้ว มอลลี่ค่ะ
‪มีปาร์ตี้อะไรที่ผมไม่รู้หรือเปล่า
‪นี่ ดูสิว่าใครมา พ่อค้ายาเสพติดตัวพ่อ
‪ปัญหาคือการเสพติด ไม่ใช่ใบสั่งยา ‪คุณทํางานของคุณได้ดีมากค่ะ
‪ขอบคุณครับ ครับ
‪- ผมรู้สึกว่าเราทําได้ดีนะ ‪- อย่าไปเครียดนะ ใช่
‪- ขอบคุณมากครับ คุณเป็นใครเหรอ ‪- อ๋อ ใช่
‪หมอคูเปอร์ นี่มอลลี่ โดเวอร์
‪จากนี้ไปเธอจะเป็นคนติดต่อกับสํานักงาน
‪ดีใจที่ได้ร่วมงานกับคุณนะคะ
‪- ครับ ‪- ฉันได้ฟังคุณพูดที่ฮิวสตัน
‪"การเรียกผลิตภัณฑ์โอปิออยด์ว่าสารเสพติด ‪เป็นการใช้ภาษาแบบผิดๆ
‪แบบเดียวกับการใช้ภาษาแบบผิดๆ ‪แล้วเรียกเซ็กส์ว่าสิ่งชั่วร้าย"
‪- คุณจําได้ด้วยเหรอ ‪- คุณน่าทึ่งมาก
‪พระเจ้า จําได้สิคะ
‪ดีใจจังที่ดื่มไวน์ไปแค่แก้วเดียว
‪- ฉันเลยจําทุกคําที่คุณพูดได้ ‪- ขอบคุณ
‪ฆ่าตัวตายซะ
‪หมอคูเปอร์ เรามีคนไข้รออยู่สามคนค่ะ
‪โอเค ผมจะไปเดี๋ยวนี้ แถวนี้มันวุ่นๆ น่ะ
‪ขอบคุณนะ คุณจะมาทํางานแถวนี้เหรอ
‪ใช่ค่ะ แชนพาฉันมา
‪โอเค ยินดีที่ได้รู้จัก คุณมาจากไหน
‪- อัปเปอร์อาร์ลิงตัน โอไฮโอ เคยไปไหมคะ ‪- ไม่ครับ ไม่เคย
‪- มันสวยมากเลย ‪- จริงเหรอ
‪เราต้องไปอีกสองสามที่ เพราะงั้น...
‪ฉันดีใจที่พวกคุณได้พบกันแล้ว และเธอจะอยู่แถวนี้
‪โอเค ยินดีที่ได้รู้จักนะ มอลลี่
‪- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แล้วเจอกันนะ ‪- ครับ ได้เลย
‪ให้เบนจี้เดินไปส่งเราหน่อยได้ไหมคะ
‪ได้ครับ เบนจี้ ช่วยเดินไปส่งมอลลี่กับแชนน่อนที
‪- ไม่มีปัญหา ได้เลย ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ยินดีที่ได้รู้จักนะ มอลลี่ โอเค ‪- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แล้วเจอกัน
‪มีคนติดออกซิคอนตินเพิ่มอีกแล้ว
‪ได้เงินแล้วก็ลืมทุกอย่างไปหมดเลยสินะ
‪แต่คุณต้องระวังนะ
‪ว่ากันว่าผู้คนเริ่มบดยาตัวนี้แล้วสูดเข้าไป
‪บ้านไครเกอร์
‪เราไม่อยู่บ้าน รู้นะว่าต้องทํายังไง
‪ไง ลิล นี่เกล็นนะ
‪ผมต้องแวะไปเอารองเท้า
‪ผมไม่มีคู่ที่ต้องใส่ไปทํางาน
‪ผมแค่อยาก ผมแค่อยากได้รองเท้า
‪ผมจะแวะไปเอาเร็วๆ นี้
‪โอเคนะ
‪นี่ ขอเข้าไปเอารองเท้าหน่อยได้ไหม
‪บอกแล้วไงว่าอย่ามาที่นี่
‪อย่ากลับมาที่นี่อีก ไอ้คนเฮงซวย
‪ผมเพิ่งโทรมาหาและฝากข้อความไว้ ‪ว่าต้องมาเอารองเท้า
‪ผมจะไปแล้ว
‪รออยู่ตรงนั้นนะ
‪คุณดูป่วยนะ
‪ผมไม่ได้ป่วย ลิล
‪ผมดีขึ้นแล้ว
‪- ดูเหมือนคุณใส่รองเท้าอยู่ ‪- มัน...
‪ผมใส่รองเท้าอยู่ ลิล
‪ผมแค่ขอเข้าไปในบ้านตัวเอง ‪แล้วหยิบรองเท้าออกมา
‪ลิล
‪นั่น...
‪- นั่นไม่ใช่รองเท้าที่ผมอยากได้ ‪- เสียใจด้วย
‪ผมอยากมาที่นี่และ...
‪ผมขอโทษที่คุณต้องเจอเรื่องเฮงซวย...
‪ไอ้ขี้แพ้
‪เกล็น คุณต้องไป
‪ผมจะไม่ไปจนกว่าจะได้เจอลูกสาว
‪ฉันจะแจ้งตํารวจ
‪ทําไม...
‪ผมแค่จะมาเอาใบสั่งยาแล้วก็ไป
‪ไง หมอ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ขอโทษครับ ผมโทรมาบอกก่อนไม่ได้ ‪เพราะโทรศัพท์ผมแบตหมด
‪ผมแค่ต้องการใบสั่งยาอีกใบ
‪เราจ่ายยาให้คุณแล้ว
‪ผมรู้ ผมแค่อยากให้คุณเขียนอีกใบ
‪- ผมรู้สึกปวดนิดหน่อย ‪- เราจะไม่ให้ยาคุณเพิ่ม
‪- เกล็น หายใจก่อน ‪- อะไรนะ
‪- ผมหายใจอยู่ ‪- บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ผมจะบอกคุณ ผมรู้สึกปวด หมอ
‪- ผมเข้าใจ ‪- ช่วยเขียนใบสั่งยาให้ผมที
‪ผมจะไม่เขียนใบสั่งยาให้คุณ เกล็น ‪มันไม่เกี่ยวกับความเจ็บปวดแล้ว
‪ผมรู้สึกปวดอยู่ ‪และคุณควรช่วยคนไข้ที่เจ็บปวดอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪- ใช่ และผมจะช่วยคุณ ‪- งั้นช่วยเขียนใบสั่งยาให้หน่อย
‪ผมจะช่วยคุณด้วยการปลดปล่อยคุณ
‪- อะไรนะ ‪- ผมจะให้คุณกินยาตัวอื่น
‪- คุณต้องเลิกยา คุณไม่สบาย ‪- พูดเรื่องอะไรน่ะ เลิกยาเหรอ
‪ผมจะรักษาคุณด้วยเมทาโดน
‪- เมทาโดนเหรอ ‪- มันเป็นสารสังเคราะห์...
‪ผมไม่ได้ขอให้คุณให้ยาตัวอื่นกับผม
‪ผมรู้สึกปวด ‪ผมอยากให้คุณช่วยบรรเทาอาการปวด
‪- สงบสติอารมณ์ไว้นะ ‪- โอเคไหม ผมสงบแล้ว ผมสงบแล้ว
‪- คุณต้องสงบสติอารมณ์ไว้ ดีแล้ว ‪- ผมสงบแล้ว สงบมาก
‪- ผมจะให้โอปิออยด์สังเคราะห์กับคุณ ‪- ไม่ ขอผมพูดให้ชัดนะ
‪คุณไม่ได้นั่งเก้าอี้ตัวนี้
‪แล้วบอกผมกับภรรยา ‪ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยเหรอ
‪เธอไม่ยอมมองหน้าผมเลย ‪ผมไม่ได้เห็นหน้าลูกสาวตัวเองเลย
‪- คุณต้อง... ‪- เขียนใบสั่งยาสิวะ
‪- ไม่ได้แกล้งทํานะ ‪- ผมเข้าใจ
‪นี่ ดูนี่สิ ตอนนี้ผมอยู่ที่ระดับ 11 แล้ว
‪- ผมมี... ‪- งั้นก็ช่วยผมสิ เขียนใบสั่งยาซะ
‪- สิบเอ็ด เขียนใบสั่งยาซะ ‪- ผมเข้าใจ เกล็น
‪- เขียนสิ ‪- ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
‪งั้นก็เขียนสิ ไปตายซะ
‪(โรงรับจํานํา)
‪ฉันมีประกันสิบปีนะ นายได้อย่างน้อยเก้า...
‪เหลือประกันเก้าปี ‪เอกสารที่นายต้องการอยู่ในนั้น
‪จะได้เท่าไร
‪อย่างมากก็ 150
‪อย่างละหก
‪ออกไปเลย
‪(ไครเกอร์ยางยนต์)
‪เครื่องมือราคาสองพันดอลลาร์ เอามาหก
‪ไปตายซะ
‪- ขอทีเถอะ ไม่เอาน่า ‪- ขอทีเถอะ
‪เท่าไร
‪นายเลิกกับเมียแล้วสินะ
‪สามเจ็ดห้า
‪ราคาเดียวกันเลย ฉันไม่ให้แหวนนายฟรีๆ หรอก
‪- สามร้อยเก้าสิบห้า ‪- ห้า ฉันให้แหวนแต่งงานนายไปแล้ว
‪ไม่ใช่งานแต่งฉันนี่
‪สี่
‪โอเค
‪สามร้อยเก้าสิบ
‪โอเค
‪นี่ จะแซงคิวต้องเสียเท่าไร เท่าไร
‪ค่าเจอหมอ 200 ดอลลาร์ อยากแซงคิวไหม
‪ดูสิว่าฉันต้องเจอกับอะไร เพิ่มเป็นสองเท่า
‪- เงินสด 200 ให้ฉัน ‪- ได้
‪(รปภ.)
‪- แปดสิบ เงินสด 80 ‪- ไม่ได้
‪ไม่ ออกไป
‪ออกไป ดูแถวสิ
‪ขยับไป ขยับไป
‪ขยับไป
‪มีคนออกมาแล้ว
‪- เอาเงินมา อย่ามองฉัน อย่ามอง ‪- บ้าเอ๊ย
‪ก้มหัวไว้ เอาเงินมา
‪- อย่าทําแบบนี้ ‪- นายมีอีก ขอดูหน่อย
‪- ฉันไม่มีอะไรเลย ‪- ฉันรู้ว่ามีกระเป๋าสตางค์
‪ฉันเจอกระเป๋าสตางค์ ‪เอากระเป๋าสตางค์มา อยู่นี่นะ
‪- หมอบลง อย่าขยับ หมอบลง ‪- อยู่ตรงนั้นแหละ
‪บ้าเอ๊ย
‪นี่แหละปัญหา
‪ผมอ่านอยู่
‪เชื่อฉันสิ นี่แหละปัญหา
‪ถึงเป็นปัญหาจริง มันก็เป็นแค่ปัญหาเล็กๆ
‪เรื่องเล็กจะกลายเป็นเรื่องใหญ่
‪ตุ่มพองจะกลายเป็นฝี ‪ที่จะกลายเป็นการติดเชื้อสเตร็ป
‪และนั่นจะทําให้แกตาย
‪พระเจ้า
‪จัดการมัน เดี๋ยวนี้เลย
‪เอาชนะใจพวกเขาให้ได้ ‪แต่เผชิญหน้ากับมันแบบส่วนตัว
‪ตั้งใจจะทําแบบนั้นอยู่แล้ว
‪กําลังเล่นกับมรดกของฉันสินะ
‪หยุด
‪อรุณสวัสดิ์ ยินดีต้อนรับ
‪เดโบร่าห์ มาร์โลว์ ผู้ช่วยของฮาเวิร์ด ยูเดลล์
‪สวัสดีครับ อัยการสหรัฐฯ จอห์น บราวน์ลี
‪นี่ริค เมานต์คาสเซิล แรนดี้ แรมเซเยอร์ ‪อีดี้ ฟลาวเวอร์ส
‪- ขอโทษค่ะ ฉันไม่มีชื่อคุณฟลาวเวอร์ส ‪- เธอเป็นสมาชิกในทีมสืบสวนของผม
‪ยินดีด้วย ยอดไปเลย
‪น่าเสียดายที่ฉันอนุญาตให้คน ‪ที่ไม่ได้รับการอนุมัติก่อนเข้าไปด้วยไม่ได้
‪ผมอยากให้เธอมาด้วยกันจริงๆ
‪ขอโทษค่ะ คุณจะนัดประชุมใหม่ก็ได้นะคะ
‪ถ้าคุณอยากให้ฉันอนุมัติเธอก่อน
‪- จําเป็นด้วยเหรอ ‪- จําเป็นค่ะ ถ้าเธอต้องอยู่ในห้องด้วย
‪คุณรอที่ล็อบบี้ของเราได้นะ
‪- ผมว่าไม่... ‪- ได้ค่ะ ฉันจะรอ
‪เชิญนั่งค่ะ
‪แกเป็นเด็กดี
‪- แกเป็นเด็กดี อั๊นช์ ‪- ดอกเตอร์ริชาร์ด
‪- มือข้างนี้ ผมพร้อมแล้ว ‪- โอเค
‪ดอกเตอร์ริชาร์ด...
‪- ดอกเตอร์ริชาร์ด เราต้องมีสมาธิ ‪- ใช่
‪- ผมพร้อมแล้ว ผมพร้อมแล้ว โอ๊ย เจ็บ ‪- พวกเขามาแล้ว
‪คุณบราวน์ลีคงอยากคุยเรื่องการใช้ยาเกินขนาด
‪ในบรรดาสิ่งที่เขาแย้งขึ้นมา
‪มีแค่สองอันที่มีออกซิโคโดน ‪เป็นยาตัวเดียวที่เกี่ยวข้อง...
‪- ถูกต้อง ‪- และหนึ่งในนั้นเป็นการฆ่าตัวตาย
‪กรณีของไบรอัน ฮัตเชนส์
‪ใช่ๆ อุบัติเหตุรถยนต์
‪โอ้ ฮาเวิร์ด
‪ฮาเวิร์ด เขามีกาเฟอีนกับนิโคตินในร่างกาย
‪นิโคตินมีฤทธิ์ฆ่าคนมากกว่า
‪โอปิออยด์หลายพันเท่า
‪แล้วอุบัติเหตุรถยนต์ ทําไมพวกเขาไม่ฟ้องบิวอิก
‪ใช่ เกาได้ถูกใจใช่ไหมล่ะ
‪เห็นลูกบอลตรงนั้นไหม ฮาเวิร์ด ‪ไปเอามาให้ผมหน่อยได้ไหม
‪แกเป็นเด็กดี
‪- มา ผมขอหน่อย ‪- ดร.ริชาร์ด เราต้องจริงจังกับเรื่องนี้ ขอล่ะ
‪ผมจริงจังมากนะ ฮาเวิร์ด
‪ผมไม่กังวลเรื่องเด็กจากเวสต์เวอร์จิเนียหรอก
‪- เวสต์เทิร์นเวอร์จิเนียครับ ‪- แต่มีตั้ง 50 รัฐและถ้าเรา...
‪อั๊นช์ๆ
‪ใช่ ถ้าเราโดนเล่นงาน เดี๋ยวก็กรูกันมา
‪- ไม่ต้องให้อะไรพวกเขา ‪- เราต้องให้อะไรพวกเขาบ้าง
‪เพื่อให้มันหายไป ‪อาจเป็นการไกล่เกลี่ยเล็กๆ น้อยๆ
‪ไม่ๆ ห้ามใช้คํานั้นเด็ดขาดเลยนะ
‪ลบคําว่า "ไกล่เกลี่ย" ออกจากสมองซะ
‪สวัสดีคุณสุภาพบุรุษ ฮาเวิร์ด ยูเดลล์
‪- จอห์น บราวน์ลี ‪- คุณบราวน์ลี
‪- ริค เมานต์คาสเซิล ‪- คุณเมานต์คาสเซิล
‪- ริชาร์ด แรมเซเยอร์ ‪- ริชาร์ด ลุยกันเลยไหม
‪- ขอโทษครับ เรารอคนอื่นอยู่ไม่ใช่เหรอ ‪- ไม่ครับ
‪- มีแค่คุณเหรอ ‪- ใช่ครับ
‪เรานึกว่าจะได้เจอคุณแซ็คเลอร์ซะอีก
‪เปล่า แค่ผมคนนี้
‪มาเถอะ ไม่เอาน่า มาเถอะ อั๊นช์
‪- ครับ ‪- งั้นก็โอเค
‪มีอะไรให้เราช่วยเหรอครับ คุณบราวน์ลี
‪ผมไม่รู้ว่าคุณจะช่วยอะไรได้ไหม
‪แต่คุณบอกเจ้านายคุณได้ว่า ‪เรามีอะไรในใจสองสามอย่าง
‪ว่ามาเลย
‪มาเร็ว
‪มาเร็ว เด็กดี เด็กดี
‪ก่อนอื่น เราอยากให้คุณเปลี่ยนฉลาก
‪ออกซิคอนตินจะถูกขาย
‪แค่สําหรับการรักษาในช่วงสุดท้ายของชีวิตเท่านั้น
‪แบบนั้นแหละ ไอ้หนู อั๊นช์ๆ
‪ต่อไป
‪เราอยากให้เพอร์ดูเยียวยาชุมชนในเวอร์จิเนีย
‪ที่ได้รับผลกระทบจากยาของคุณ ‪มูลค่าประมาณสองพันล้านดอลลาร์
‪ใช่เลย เด็กดี
‪- มีอะไรอีกไหม ‪- มีครับ
‪เราอยากให้เพอร์ดูออกมาขอโทษต่อสาธารณะ
‪บริษัทควรรับผิดชอบ ‪การกระทําผิดของตัวเองทั้งหมด
‪แกหล่อจังเลย น้ําลายไหลย้อยด้วย
‪- โอเค ‪- เด็กดี
‪อะไรน่ะ
‪เดโบร่าห์ ทิชชูเปียก
‪ผมขอทวนนะ เปลี่ยนฉลาก
‪เยียวยาชุมชนเป็นเงินสองพันล้านดอลลาร์
‪และขอโทษต่อหน้าสาธารณชน
‪เอาเลย ไอ้หนู เอาเลย
‪- แค่นี้ใช่ไหม ‪- แบบนั้น แบบนั้น
‪ไม่ใช่แค่นี้ แต่ตอนนี้เรามีเท่านี้
‪ไปเอาบอลมา ไปเอามา
‪คุณครับ คุณ ขอโทษด้วยนะ
‪ริชาร์ด แซ็คเลอร์ ฉันอีดี้ ฟลาวเวอร์ส
‪- สวัสดีครับ ‪- คุณ...
‪คุณหาเงินเก่งมากเลยค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪มาเถอะ ไอ้หนู มาเร็ว ‪ผมต้องให้หมาตัวนี้ออกกําลังกาย
‪มาเร็ว ไอ้หนู ทางนี้ ไปวิ่งรอบๆ กัน
‪มาเร็ว ทางนี้ กลับกันเถอะ กลับไปกัน
‪โอเค
‪สุภาพบุรุษ นี่คือสถานการณ์ที่เรากําลังเผชิญ
‪จดลงไปนะ
‪เงินของขวัญสิบล้านดอลลาร์ ‪ให้ผู้บังคับกฎหมายในเวอร์จิเนีย
‪หรือองค์กรการกุศลที่คุณเลือกหนึ่งครั้ง
‪และบริษัทจะไม่ยอมรับความผิดใดๆ ทั้งสิ้น
‪คุณเสนอเงินสิบล้านเป็นค่าไกล่เกลี่ยเหรอ
‪ไม่ใช่ไกล่เกลี่ย ผมไม่ได้พูดว่า "ไกล่เกลี่ย"
‪คุณต่อรองให้เจ้านายแบบนี้เหรอ คุณยูเดลล์
‪เราเชื่อว่าเราถูกใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรม
‪ในจํานวนใบสั่งยาโอปิออยด์ทั้งหมด ‪มีออกซิคอนตินไม่ถึงสี่เปอร์เซ็นต์
‪ใช้ยาเกินขนาดกี่เปอร์เซ็นต์
‪จาก 12 รายที่คุณระบุไว้ในแฟ้มนี้
‪ออกซิคอนตินเป็นยาชนิดเดียวที่พบในสองรายนี้
‪- คุณยูเดลล์ ผมได้ตัวเลขมาแล้ว ‪- ขอผมพูดให้จบได้ไหมครับ
‪- ได้ เชิญครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪ประเด็นคือการสั่งยาโอปิออยด์ ‪เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงปี 1970
‪นานก่อนที่จะคิดค้นออกซิคอนตินด้วยซ้ํา
‪ดังนั้นการชี้มาที่เรา ไม่ใช่แค่ดูไม่ยุติธรรม ‪แต่พูดตรงๆ คือไม่ซื่อสัตย์นิดหน่อยด้วย
‪แต่ถึงอย่างนั้น เพอร์ดูก็มุ่งมั่นที่จะช่วยคุณ
‪และเราคิดว่าข้อเสนอสิบล้านดอลลาร์ ‪ไม่ใช่แค่พอเหมาะ แต่ยังใจกว้างมากด้วย
‪เอาเป็นว่า...
‪เราจะไปกันอีกระดับเลยแล้วกัน
‪ตอนนี้เราต้องการห้าพันล้าน ‪และคุณเอายาออกจากตลาดเลย
‪พวกคุณพยายามทําให้เราร้องสินะ
‪- ผมว่าคุณจ่ายไหวนะ ‪- ไม่
‪แค่นี้ใช่ไหม
‪บอกพวกแซ็คเลอร์ว่าผมไม่กลัวเงินของพวกเขา
‪หรือเส้นสายของพวกเขา ‪และผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪งั้นก็คงมีเรื่องคุยกันแค่นี้
‪ฉันไม่เคยเห็นบราวน์ลีโกรธขนาดนั้นมาก่อน
‪พวกนั้นทําเหมือนเขาเป็นตาสีตาสา
‪ที่ควรซาบซึ้งกับเศษเงิน
‪นั่นไม่ใช่บราวน์ลี
‪นี่ ไปกันเถอะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พวกนั้นคิดว่าจะปิดปากเขาได้
‪แต่กลับจุดไฟแค้นให้เขาแทน
‪เมื่อเราไม่ได้สิ่งที่ต้องการจากเอกสาร ‪เราก็เปลี่ยนกลยุทธ์
‪ในบริษัทขนาดใหญ่
‪ที่ทําเรื่องเลวร้ายกับคนมากมาย
‪ต้องมีใครสักคนที่ยอมคุยกับเรา
‪ขั้นที่สองของการสืบสวนของเรา ‪เลยเริ่มขึ้นด้วยการสุ่มโทรหาพนักงาน
‪หาคําสําคัญ ริชาร์ด แซ็คเลอร์ ‪เคอร์ติส ไรต์ เอฟดีเอ โอเคไหม
‪เขาอนุมัติแล้ว
‪อะไรก็ได้ระหว่างริชาร์ด แซ็คเลอร์กับกรุงเทพฯ
‪เรารู้ว่าเขาเคยไปเมืองไทย ‪ผมต้องการหลักฐาน
‪เราจัดการได้ใช่ไหม
‪ผมชื่อแรนดี้ แรมเซเยอร์ ผมโทรมา ฮัลโหล
‪ดูที่โรโลเด็กซ์
‪ริชาร์ด เมานต์คาสเซิล สํานักงานอัยการสหรัฐฯ
‪ผมโทรมาเรื่องการจ้างงานของคุณ ‪เรื่องการจ้างงานของคุณ
‪- ถ้าลาออก อยากรู้ว่าใคร เมื่อไหร่ ทําไม ‪- ผมชื่อแรนดี้ แรมเซเยอร์ ผมโทรมา...
‪- คุณทํางานที่เพอร์ดูมานานแค่ไหนแล้ว ‪- เกิดอะไรขึ้นที่นั่น
‪โทรหาพวกเขา โทรไปเรื่อยๆ
‪คุณมีอีเมลระหว่างคุณกับผู้บริหารระดับสูงไหม
‪คุณเชฟเฟอร์ อีดี้ ฟลาวเวอร์ส ‪จากสํานักงานอัยการสหรัฐฯ
‪- ออกซิคอนติน ‪- ออกซิคอนติน
‪- เราไม่ปล่อยใครไปง่ายๆ ‪- ออกซิ
‪ช่วยโทรกลับหาฉัน...
‪- ห้ามิลลิกรัม ‪- หนึ่งร้อยมิลลิกรัม
‪สาม หก สอง สี่ สี่...
‪- จํานวน 120 มิลลิกรัม ‪- คุณบอกอะไรเกี่ยวกับเคอร์ติส ไรต์ได้บ้าง
‪มีอะไรเกี่ยวกับริชาร์ด แซ็คเลอร์ ‪และเอฟดีเอบ้างไหม
‪- ขอบคุณมาก ‪- ริชาร์ด แซ็คเลอร์กับเอฟดีเอเหรอ
‪- นึกอะไรออกบ้างไหม ‪- ฮัลโหล
‪เราไม่มีโชคเลย เราตรวจสอบพนักงาน ‪ของพวกเขาไปแล้วครึ่งหนึ่ง
‪รู้ใช่ไหมว่าเพอร์ดูจ่ายเท่าไร
‪- พวกเขาไม่กล้าทรยศหรอก ‪- โทรต่อไป
‪สวัสดีค่ะ คุณมาร์โลว์
‪คะ
‪สวัสดีค่ะ ฉันอีดี้ ฟลาวเวอร์ส
‪ฉันทํางานให้อัยการสูงสุด... คือว่า
‪เราเคยเจอกันแล้ว
‪ฉันไปที่เพอร์ดูกับอัยการจอห์น บราวน์ลี
‪ตลกดีนะ ไม่เคยมีใครจําฉันได้เลย
‪คุณบอกให้ฉันรอที่ล็อบบี้
‪ฉันบอกเหรอ
‪ใช่ คุณบอก
‪ขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมคะ
‪โทษนะคะ ฉันตกที่นั่งลําบากเหรอ หรือ...
‪ว่าไงนะ เปล่าค่ะ
‪ถ้าฉัน คุณทําแบบนี้กับคนอื่นไม่ได้นะ
‪หลอกพวกเขาน่ะ
‪ฉันไม่ได้จะหลอกคุณหรือหลอกใครทั้งนั้น
‪ฉันแค่หวังว่าคุณจะยอมคุยกับฉัน ‪เรื่องสมัยคุณทํางานที่เพอร์ดู
‪แปลกแฮะ
‪เราไม่ได้สิ่งที่ต้องการจากการประชุมกับบราวน์ลี
‪เขาปิดประตูใส่หน้าเรา ‪และตอนนี้เขากําลังเปิดศึก
‪เขาโทรหาทุกคนที่กระทรวงยุติธรรม ‪เพื่อให้สนับสนุนคดีของเขา
‪บางทีเราน่าจะเพิ่มข้อเสนอ ‪เรื่องของขวัญของเรา
‪เลิกพูดว่า "ของขวัญ" สักที มันคือการไกล่เกลี่ย
‪เราไม่โดนอะไรหรอก
‪เราแค่ให้เงินพวกเขานิดหน่อย เรื่องก็จบ
‪ขอโทษแล้วให้เงินพวกเขานิดหน่อย
‪ขนหน้าแข้งไม่ร่วงด้วยซ้ํา ‪และพวกเขาจะไม่มายุ่งกับเราอีก
‪- เสียหายตรงไหน ‪- มอร์ติเมอร์ ใจเย็น
‪- ถามว่าเสียหายตรงไหน... ‪- มอร์ติเมอร์
‪- ไกล่เกลี่ย ‪- ก็ได้
‪ไม่ๆ
‪ไม่ เราปรับเงื่อนไขของเราแล้ว ‪เราจะไม่ไกล่เกลี่ย
‪เราจะไม่ยอมจ่าย เราจะไม่ขอโทษ
‪ปรับยังไง
‪เราเพิ่มกล่องดําเข้าไป
‪- เป็นคําเตือนบนฉลาก ‪- ทําให้ปลอมใบสั่งยายากขึ้น
‪ส่งแผ่นพับไปให้หมอเรื่องอาการเสพติด
‪เราบริจาคให้การกุศลมากขึ้น
‪เราเอาปริมาณ 160 ออกจากท้องตลาด
‪ออกซิคอฟฟินส์
‪ว่าไงนะ
‪พวกเขาเรียก 160 ว่าออกซิคอฟฟินส์
‪เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเลยสักนิด
‪เราจะไม่ไกล่เกลี่ย เราจะไม่ยอมจ่าย
‪เราเป็นเสือ
‪มีฟัน กรงเล็บและความกล้า
‪เสือไม่ไกล่เกลี่ย
‪คิดว่าตัวเองทําอะไรอยู่
‪- อย่าเขียนลงไปในบันทึก ‪- เข้าใจไหม
‪เรากําลังถูกสอบสวนอยู่
‪ฮาเวิร์ด เธอบันทึกอะไรบ้าง เอามานี่
‪- มอร์ติเมอร์ ‪- โง่หรือไง ให้ตายสิ
‪เดี๋ยว ใจเย็นก่อน
‪ดอกเตอร์แซ็คเลอร์ๆ ผมจัดการเอง
‪- ผมจัดการเอง ออกไปๆ ‪- มอร์ติเมอร์ นั่งลง
‪ทั้งคู่เลย ออกไป
‪- ออกไป เดี๋ยวนี้ ‪- ในนั้นไม่มีอะไรหรอก
‪นายก็แค่ตื่นตูมไปเอง
‪นั่งลงได้แล้ว
‪- ฉันบอกเลยนะ นายตื่นตูมไปเอง ‪- ให้ตายสิ
‪- ทุกคน หยุดนะ ‪- อย่ามายั่วโมโหฉันนะ
‪- อย่าเชียวนะ ‪- เฮ้ย
‪รู้ไหมว่าเพอร์ดูใช้เงินกว่าเก้าล้านเหรียญ ‪ไปกับการเลี้ยงมื้อค่ําหมอ
‪ใช้เงิน 9,236,500 เหรียญไปกับมื้อค่ํา
‪- ถ้าได้กินมื้อค่ําบ้างก็คงดี ‪- เดี๋ยวนะ
‪กี่โมงแล้ว
‪อีดี้ มีคนถามหาคุณ
‪ใครคะ
‪อีดี้ ฟลาวเวอร์สค่ะ
‪นี่เดโบร่าห์ มาร์โลว์ จากเพอร์ดู
‪สวัสดีค่ะ เดโบร่าห์
‪ค่ะ ฉันมีบางอย่างที่คิดว่าคุณอยากรู้
‪สองสามปีก่อน
‪คุณยูเดลล์ให้ฉันเข้าอินเทอร์เน็ต ‪และหาทุกอย่างที่หาได้
‪เกี่ยวกับการใช้ออกซิคอนตินเกินขนาด ‪และการเสพติด
‪พวกเขาหามาได้ยังไง ใช้มันยังไง
‪แผนที่ ห้องแช็ต
‪บ้าเอ๊ย ไอ้โง่นั่นไม่ค่อยรู้เรื่องเทคโนโลยีเท่าไร
‪เรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนแม็คคลอสกี้ย์หรือเปล่าคะ
‪ใช่ หนึ่งปีก่อนหน้านั้น
‪พวกแซ็คเลอร์บอกเขาว่า ‪เขาต้องรายงานผู้บริหาร
‪ว่ามันจะกลายเป็นปัญหาไหม
‪คุณเจออะไรบ้างคะ
‪ฉันเจอราคาตลาด
‪วิธีโน้มน้าวให้หมอสั่งจ่ายยา
‪แผนที่แสดงหมอในพื้นที่ที่จะสั่งจ่ายยา
‪ค่ะ ฉันทําบันทึกความยาว 59 หน้าที่เขียนว่า
‪"ไอ้ยานี่มันแย่ ‪และมีคนกําลังใช้มันในทางที่ผิดทุกที่เลย"
‪ไอ้ยานี่มันทําให้คนติดงอมแงมเลย
‪แล้วคุณรายงานเรื่องนี้กับยูเดลล์เหรอ
‪ใช่
‪- ใช่ ฉันส่งให้ทุกคนเลย ‪- ทุกคนเลยเหรอ
‪ดร.ริชาร์ด ดร.เรย์มอนด์ ดร.มอร์ติเมอร์ ‪ฟรีดแมน โกลเด้นไฮม์
‪ทั้งทีมพวกมันเลย
‪แล้วคุณยูเดลล์ก็เริ่มตะคอกฉัน
‪เขาปาหม้อกาแฟใส่หัวฉัน
‪ฉันก็แค่ทําตามที่เขาบอก
‪ตอนที่เขาเรียกมันว่าบันทึก
‪เขาคงไม่ได้หมายถึงบันทึกข้อความ ‪เขาหมายถึงส่งมันให้เขาหรืออะไรสักอย่าง
‪และ...
‪ไม่รู้สิ ฉัน...
‪ฉันบอกว่าฉันขอโทษ และฉัน...
‪ฉันไม่รู้จะทํายังไง
‪เขาบอกให้ฉันไปที่สํานักงานของทุกคน ‪แล้วเอาบันทึกคืนมา
‪และเขาบอกฉันว่า...
‪ให้ฉันทําลายทุกอย่าง
‪ให้ฉันกําจัดทุกอย่าง
‪ฉันสติแตกและไม่รู้จะทํายังไงดี
‪ฉันเลยทําตามที่เขาขอ และ...
‪แล้วฉันก็แบบว่า ฉันไม่น่า...
‪ฉันไม่น่าทําแบบนั้นเลย
‪คนพวกนี้เป็นคนไม่ดีจริงๆ
‪ขี้ยาพวกนี้ไม่ใช่เหยื่อแต่เป็นตัวการ
‪ฉันรู้ตั้งแต่คุณโทรมาแล้ว ‪ว่าฉันควรทําอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่ทํา
‪ฉันเลยอยากทําตอนนี้ ทีนี้คุณก็ได้รู้แล้วนะ
‪ก่อนหน้านี้ ฉันไม่...
‪ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้อะไรเลย
‪โอเค คุณทําถูกแล้วค่ะ
‪เราต้องบันทึกเรื่องเธอไว้
‪คุณจะเต็มใจมาให้การที่เวอร์จิเนียไหม
‪- บ้าเอ๊ย ‪- ไม่ เราจะไปหาเธอ
‪หรือ...
‪เราไปหาคุณก็ได้
‪ค่ะ ได้ค่ะ
‪ทุกคนจะไปไมแอมีกันหมด ก็เลย...
‪- มันต้องเป็น... ‪- พวกเขาไปหาพรุ่งนี้เลยก็ได้
‪พวกเขาเหรอ ไม่ใช่แค่คุณเหรอ
‪เราไปหาพรุ่งนี้ได้
‪มีฉันกับเจ้านายฉันค่ะ
‪พรุ่งนี้เหรอ
‪ฉันรู้ว่ามันอาจจะดูเร็วแต่ยิ่งเราลงมือเร็วเท่าไร
‪คุณก็ยิ่งหลุดพ้นจากเรื่องพวกนี้ได้เร็วเท่านั้น
‪ฉันไม่คิดว่าฉันจะหลุดพ้นจากเรื่องนี้ได้
‪ต้องได้สิ
‪คุณจะได้ช่วยคนมากมาย
‪ขอร้องล่ะ
‪ฉันอยากเผาที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง
‪เยี่ยม
‪- พระเจ้า ‪- บ้าเอ๊ย
‪เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪ได้ค่ะ โอเค
‪เยี่ยมไปเลย
‪ไม่พลาดแน่
‪ริชาร์ด
‪ที่รัก
‪ริชาร์ด
‪เบธ
‪- ตื่นสิ ‪- เบธ
‪- คุณครับ ‪- เบธอยู่ไหน
‪ผมไม่รู้ว่าภรรยาเก่าคุณอยู่ที่ไหนแต่...
‪เราสายสองชั่วโมงครึ่งแล้ว ‪เราต้องไปแล้วจริงๆ
‪ไมแอมีไง
‪ใช่
‪ก็ได้
‪คุณบินไหวใช่ไหม
‪ไหว ลงไปข้างล่าง
‪ไปรอผมที่นั่น
‪คุณครับ
‪ลงไปข้างล่าง ไสหัวไปซะ
‪มาเร็ว
‪- จะดีเหรอ ‪- ไมแอมีน่ะเหรอ
‪คิดว่านะ ‪ทีมเราน่าจะได้ใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์
‪นั่นไม่ใช่คําถามสักหน่อย
‪เรามีปีที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของบริษัทเรา
‪ปรับตามอัตราเงินเฟ้อ ‪ดีกว่าปีไหนๆ ที่ลุงเคยมีมา
‪แกสนใจเรื่องเงินมากเกินไป ‪ริชาร์ด เป็นแบบนั้นมาตลอด
‪ผมว่าลุงอิจฉาไปนิดหนึ่งนะ อาเธอร์
‪อยากจัดปาร์ตี้ใหญ่ให้คนสนใจ
‪ตอนกําลังถูกสอบสวน
‪เราต้องแสดงให้เห็นว่าเราไม่มีอะไรที่ต้องกังวล
‪แกมีเรื่องให้กังวลเยอะเลย เชื่อลุงสิ
‪คนของเราควรได้ฉลองชัยชนะ เรากําลังชนะ
‪เราไม่ฉลองชัยชนะตอนกําลังชนะหรอก
‪ฉลองตอนชนะแล้วต่างหาก
‪แกทําเสียเรื่องหมด
‪แล้วอย่าให้มอร์ติเมอร์ใส่สูทบ้าบอนั่นล่ะ
‪ดอกเตอร์ริชาร์ด เราต้องไปแล้ว
‪- เรามาทําอะไรที่นี่ ‪- หมายความว่าไง
‪นี่ไง เรื่องไร้ประโยชน์พวกนี้
‪สร้างขวัญกําลังใจ ฉลองปีที่ยิ่งใหญ่
‪- พวกเขาโทรหาพนักงานของเรา ‪- ใคร
‪- เจ้าหน้าที่สืบสวน หาหนอนบ่อนไส้ ‪- ให้พวกเขาหาไป
‪ไม่คิดว่าจะมีใครสักคน ‪นึกอยากเล่าให้พวกเขาฟังเหรอ
‪พ่อ เราไม่ได้ทําอะไรผิด
‪- คิดว่ามันสําคัญเหรอ ‪- ผมไม่อยากคุยเรื่องนี้ตอนนี้
‪- ฮาเวิร์ด แว่นของผม ‪- อยู่นี่ครับ
‪เราซวยแล้ว
‪เราไม่ซวยหรอก เรายังไม่ซวย
‪ไป ไม่ ไปดูโชว์ไป
‪ดูเหมือนคนเหล็กเลย ไปลุยให้เต็มที่
‪- ออกซิคอนติน ‪- ออกซิคอนติน
‪- ออกซิคอนติน ออกซิคอนติน ออกซิคอนติน ‪- ออกซิคอนติน ออกซิคอนติน ออกซิคอนติน
‪เรารักคุณ
‪เรารักคุณ ริชาร์ด
‪ผมชอบความกระตือรือร้นนะ
‪ริชาร์ด
‪เรารักคุณ ริชาร์ด
‪ขอบคุณครับ ผมก็รักคุณ
‪ไมแอมีร้อนตลอด
‪มันเลยเป็นสถานที่ที่เหมาะกับเพอร์ดูมาก
‪ที่จะจัดประชุมการขายประจําปี ‪เพราะเราเร่าร้อน
‪ยอดขายออกซิคอนตินกําลังพุ่งกระฉูด
‪รู้ไหม...
‪ตอนนี้มันเป็นยากลุ่มโอปิออยด์อันดับหนึ่ง ‪ของประเทศ
‪และเรา...
‪- เราจะไม่หยุด ‪- เราทําสําเร็จ
‪ขอเสียงหน่อย
‪- ออกซิคอนติน ‪- ออกซิคอนติน
‪- ออกซิคอนติน ออกซิคอนติน ออกซิคอนติน ‪- ออกซิคอนติน ออกซิคอนติน ออกซิคอนติน
‪ต้องอย่างนั้น
‪เอาเลย
‪เรามียารักษา
‪อย่ารอเลย ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ก็หมดโอกาสแล้ว
‪ใช่ ยาปาฏิหาริย์นี้ ‪จะช่วยขจัดความเจ็บปวดไปตลอดกาล
‪พร้อมหรือไม่ เราก็กําลังพุ่งไป
‪เรากําลังพุ่งกระฉูด
‪เธอจะต้องชอบสิ่งที่เรามี
‪เรามุ่งมั่นกับภารกิจของเรา
‪เราจะบดขยี้การแข่งขัน
‪และเราจะไม่หยุด
‪เราจะขายออกซิคอนตินให้เธอ
‪แล้วเธอจะรู้สึกเหมือนคนใหม่
‪(สแตมฟอร์ด รัฐคอนเนตทิคัต)
‪โอเค เหมาะมาก
‪ตั้งกล้องตรงนั้น
‪วางกล้องไว้ตรงนี้
‪จําไว้นะ เราให้เธอเป็นคนนํา
‪ยิ่งเราพูดน้อยเท่าไรก็ยิ่งดี
‪เราจะบันทึกคําให้การของเธอ
‪นั่นคือกุญแจสําคัญ
‪- ฟลาวเวอร์ส ‪- ค่ะท่าน
‪คุณทําได้ดีมาก
‪สวัสดีค่ะ
‪ดูดีมากเลย
‪เธอน่าจะใกล้มาถึงแล้ว
‪ใช่
‪มีโอกาสที่พวกเขาจะแอบฟังเธอ
‪เธอประหม่า
‪ตอนเธอโทรมา เธอประหม่า
‪เรารออยู่ในห้องนั้นหลายชั่วโมง
‪ต่อด้วยอีกหลายชั่วโมง
‪และอีกหลายชั่วโมง
‪โทรหาเธออีกรอบเถอะ
‪นี่เดโบร่าห์ มาร์โลว์ค่ะ กรุณาฝากข้อความไว้
‪สวัสดีค่ะ เดโบร่าห์
‪นี่อีดี้ ฟลาวเวอร์สนะคะ
‪เรามีนัดกันวันนี้
‪เพื่อสอบปากคําพยาน
‪ตอนนี้ 14:20 น.แล้ว
‪เราโทรหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
‪โทรถามโรงพยาบาลกับสถานีตํารวจ ‪ว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า
‪แล้วคุณรู้ไหมว่าเธออยู่ไหน
‪มันปวดมาก รู้ไหมคะ
‪เธออยู่ที่ห้องฉุกเฉิน
‪ฉันทํางานลําบาก
‪กําลังเลือกเฟ้นหมอ
‪และ...
‪ฉันลองไทลินอลแล้ว มัน...
‪มันไม่ได้ผล
‪ฉันว่ามันเหมือนโรคการกดทับเส้นประสาท ‪บริเวณข้อมือหรืออะไรสักอย่าง และฉัน...
‪ฉันต้องการยาที่แรงกว่านั้น
‪เรามารู้ทีหลังว่าเธอกินยาเกือบ 30 เม็ดต่อวัน
‪ฉันจะไม่ขอเพิ่ม ฉันสัญญา
‪ฉันรู้ว่าคุณให้ได้...
‪สิ่งที่ยูเดลล์ให้เธอค้นคว้า
‪เป็นคําแนะนําให้เธอใช้ออกซิคอนตินในทางที่ผิด
‪ฉันแค่ต้องการยา ขอร้องล่ะ พระเจ้า
‪- เธอติดยามาหลายปี ‪- ใบสั่งยาเฮงซวย
‪- ตอนนี้พยานปากเอกของเราเชื่อถือไม่ได้แล้ว ‪- ไปตายซะ
‪เราจบเห่แล้ว
‪จบเห่
‪เราดําเนินคดีไม่ได้จนกว่าจะหาคนในได้
‪- แจ็คอยู่ไหม ‪- พระเจ้า
‪อยู่คนเดียวเหรอ
‪ไม่ เขาไม่อยู่
‪- เขาไปทํางาน ‪- ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม
‪ได้สิ ได้
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดี
‪มีอะไรเหรอ
‪ฟังนะ ตอนนี้...
‪จะพูดยังไงก็ฟังดูแย่หมดอยู่ดี
‪ฉันแค่...
‪ฉันพลาดไป
‪ฉันพลาดไป โอเคไหม
‪พลาดครั้งใหญ่
‪ถึงเวลาที่ฉันจะต้องรับผิดชอบ
‪ต่อแก ต่อครอบครัวนี้
‪และรู้ไหม ฉัน...
‪ตอนขับรถมาที่นี่และ...
‪ไม่รู้จะพูดยังไง และฉัน...
‪คิดถึงช่วงเวลาที่ดีกว่านี้
‪และช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน ‪คือตอนที่ฉันแต่งงานกับแม่ของแก
‪และการได้รู้ว่าฉันมีแกอยู่ในชีวิต
‪เคยมีและมันเป็นสิ่งที่พิเศษ
‪และฉันจะไม่มองข้ามคุณค่าของมันไปอีก
‪ฉันยังคิดว่าแกเป็นลูกชายฉัน โอเคไหม
‪ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แกควรได้พ่อที่ดีกว่านี้
‪แกควรได้พ่อที่ดีกว่านี้และฉันจะเป็นคนที่ดีกว่านี้ ‪เพื่อครอบครัวนี้ และเพื่อแก
‪และ...
‪และฉันรักแก
‪โอเคไหม
‪และ...
‪และฉันอยากให้ช่วยหน่อย
‪ผมก็รักลุงนะ
‪คือ ลุงหมายความว่าไงที่ให้ช่วย
‪อะไร...
‪ฉันต้องการเงินสดนิดหน่อย หรืออยากให้บอก
‪หรือถ้าแกรู้จักใครที่รู้ว่า
‪- จะหาออกซิคอนตินได้ที่ไหน ‪- โอ้ พระเจ้า ไม่
‪- นี่ เดี๋ยว ‪- หุบปาก พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪เดี๋ยวนะ
‪- ฉันปวด... ‪- พูดถึงเงิน
‪- หมายความว่าไงวะเนี่ย ‪- ฉันปวด
‪- ฉันรู้ว่าแกรู้จักคน ‪- หุบปาก
‪- พูดเรื่องอะไรวะ ทําอะไรน่ะ ‪- ฉันรู้ว่าแกรู้...
‪เข้ามาแล้วก็...
‪ลุยเลย มอลลี่ ลุยๆ
‪สาวๆ
‪ขอนั่งด้วยได้ไหม
‪ได้สิ ฟิล
‪หรือควรเรียกคุณว่ารองประธานฝ่ายขายดี
‪ขอห้า เพราะผมจะดื่มฉลอง
‪เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า ‪หน้าคุณดูคุ้นมากเลย
‪นี่คือเอ็มวีพีคนใหม่ของเพอร์ดู ‪ที่ปรึกษาคนเก่งคนใหม่ของเรา
‪ผมชื่อเจย์ ผมเจย์ แม็คคลอสกี้ย์
‪- สวัสดี ‪- เดี๋ยวนะ
‪ไม่จริงน่า อัยการสหรัฐฯ จากเมนเหรอ
‪ผมเชื่อว่าออกซิคอนตินเป็นภัยร้ายแรงที่สุด
‪และเป็นภัยต่อสังคมในรัฐเมน
‪จดหมายคุณส่งถึงหมอประมาณห้าพันคน
‪ผู้ปราศรัยหลักในวันพรุ่งนี้
‪ผมรู้ว่าเขาเป็นอัยการจากเมน
‪และเขายัง...
‪(ฮาเวิร์ด ยูเดลล์)
‪เขาทํางานกับเราด้วย
‪(ที่ปรึกษาทั่วไปของเพอร์ดูฟาร์มา รองประธาน)
‪นึกว่าคุณเกลียดเพอร์ดูซะอีก
‪พวกเขาทําอะไรหลายอย่างเพื่อรับฟัง
‪เต็มใจที่จะเปลี่ยนแปลง
‪ผมตื่นเต้นที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน
‪ตอนนี้เขาทํางานให้คุณเหรอ
‪เปล่าครับ เราไม่ได้จ้างเขา
‪เขาเป็นที่ปรึกษา
‪"เกลียด" เป็นคําที่แรงนะ สาวน้อย
‪เธอยังเด็กเกินกว่าจะมาพูดเรื่องน่าเบื่อแบบนี้
‪มานี่เลย เพื่อน
‪สี่แก้วออนเดอะร็อก
‪ขอสี่แก้วออนเดอะร็อก
‪จัดการเลย
‪เมาขนาดนั้นแล้ว เพียวๆ เลย
‪นี่
‪- หุบปาก พูดเรื่องอะไรน่ะ ‪- ฉันรู้ว่าแกรู้จักใครบางคน
‪อะไรวะ มานี่แล้ว...
‪เพอร์ดูแม่เจ้าเว้ย
‪- รู้จักใคร... ‪- หุบปาก
‪ออกไป
‪- อะไรวะ หุบปาก ‪- ฉันปวด
‪- ไม่สนแล้ว หุบปาก ‪- ฉันจะตายอยู่แล้ว
‪หุบปาก หุบปากเลย
‪คุณไม่ได้ดื่มด้วยซ้ํา โอ้ ของฉันแก้วหนึ่งเหรอ
‪โอ้ พระเจ้า
‪อะไรกันเนี่ย
‪ไม่เอาน่า พวก
‪สู้กับมันสิ
‪ไม่เอาน่า พวก
‪ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร
‪ไม่เคยจ่าย
‪อดทนไว้ อดทนไว้
‪อดทนไว้
‪เขาแก่แล้ว แต่ฉันก็ยังจะนอนกับเขา
‪เขาอายุ 50 แน่ๆ
‪เขาดูดีนะสําหรับคนอายุ 50
‪เขาเป็นศัลยแพทย์ตกแต่ง
‪พระเจ้า ฉันอยากได้ศัลยแพทย์ตกแต่ง ‪ฉันเบื่อหมอกระดูกแล้ว
‪- ทําไมล่ะ ‪- หมอกระดูกไม่ดีตรงไหน
‪- มีแต่อีโก้ทั้งนั้น ‪- เดี๋ยวนะ
‪เดี๋ยวๆ
‪นี่คือออกซิคอนติน
‪- ใช่ เรากําลังปาร์ตี้กันนะ แชนน่อน ‪- ทําอะไรน่ะ
‪ใช่
‪ไม่เคยลองเหรอ
‪- ไม่เคย ‪- อะไรนะ
‪- ฉันไม่เชื่อหรอก ‪- ไม่เคย
‪- แชนน่อน ลองนี่สิ ‪- ทําอะไรน่ะ
‪แชนน่อน ลองดูสิ เร็วเข้า
‪ลองสิ
‪ไปเอามาจากไหน
‪(กรุณานํากลับไปคืนที่ทิฟฟานี่แอนด์โค)
‪ปล่อยฉัน
‪ไอ้พวกหมูสกปรกหื่นกาม
‪ทุกคนเลย
‪อะไรนะ
‪ให้ตายสิ
‪นี่มันอะไรกัน
‪การส่งมอบงานของคุณสําเร็จด้วยดี
‪อะไรนะ
‪คุณโยนฉันใส่ไอ้จ้อนคูเปอร์เพราะคุณทําไม่ได้
‪- เจ๋ง ‪- เยี่ยมมาก สาวน้อย
‪- คุณไม่ต้อง... ‪- นอนกับเขาเหรอ
‪ใช่ ฉันต้องทํา
‪- นั่นคือข้อตกลงใช่ไหม ‪- ไม่ ไม่ต้อง ฉัน...
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณจะทําแบบนั้น
‪- ฉันคงไม่... ‪- พูดจริงเหรอ
‪ฉันไม่คิดว่านั่นคือ...
‪- ฉันคิดว่ามัน... ‪- ไปตายซะ
‪ไปให้พ้น
‪พระเจ้า
‪ลองสักหน่อยสิ แชน
‪เอาเลย
‪ลองดู
‪- เอาเลย เอาเลย เอาเลย ‪- เอาจริงเหรอ
‪ทําไมล่ะ เอาเลย
‪เอาเลย
‪รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ
‪รู้สึกดีมากเลย
‪รู้สึกดีจัง
‪นี่ ขอบ้างได้ไหม
‪ได้สิ
‪ไม่เอาน่า แล้วจะให้ฉันทํายังไง
‪เขาอยู่บนตัวฉัน
‪เพื่อนเขาสองคน...
‪ดูดีมากเลย
‪ดูดีมาก
‪(สวรรค์เพอร์ดู)
‪- โอ้ พระเจ้า ไม่ ‪- นี่ๆ
‪- ไม่เอาน่า นี่ ‪- เธอตายแล้วเหรอ
‪- เธอเป็นใคร ‪- นี่ๆ
‪ไม่เอาน่า นี่ ตื่นสิ ไม่เอาน่า
‪(อิงจากหนังสือโดย แบร์รี่ ไมเออร์)
‪(อิงจากบทความในนิตยสารเดอะนิวยอร์กเกอร์)
‪(ครอบครัวผู้สร้างอาณาจักรแห่งความเจ็บปวด ‪โดย แพทริก แร็ดเดน คีฟ)
‪คําบรรยายโดย: นัทธมน เปรมสําราญ