Mire, é unha edición limitada.
Xa, pero é bastante vello.
Doulle un millón e medio de won.
- Un millón e medio? - Si.
Meu Deus.
Ben, acepto a oferta.
Aí vai un millón.
Velaquí os 500 000 que faltaban.
Moito cambiou isto desde que vivín aquí.
Como?
Digo que a vila cambiou moito.
Quen leva un reloxo así hoxe en día?
É falso.
O que?
Non vai a liña. Pode reconectalo?
Por suposto.
Agarde, hai contas por pagar.
Son 80 000 won.
Velaquí ten.
Arránxeo rápido, por favor.
Abofé.
Vai tirar isto?
Todo o que teño está á venda. Por que o ía...?
Só precisa unha correa nova.
Que?
- Por que me fitas? - O que?
Non se pode fumar?
Non, pero adiante.
Canto é coa correa nova?
Pódolla deixar en 350 000 won.
- Está a vila chea de ladróns. - Que?
- Douche 200 000. - Nin de broma.
Só cambiar a correa xa son 160 000 won.
- Non. - Moi ben.
Vou recoller o móbil. Tenma preparada.
Claro. Pero volva, eh?
- Está listo o móbil? - Está, si.
Aquí o ten.
KI-SEOK AMIGO KANG-WOO
O número ao que...
Desculpe.
Hai unhas persoas que o están buscando desde esta mañá.
Preguntaron por vostede. Tiñan unha foto súa.
Ben, grazas. Unha propina.
- Ai, grazas. - Nada.
Está lista a miña moto?
Aínda nin empezaches con ela.
Xa está de volta?
Ponte xa. Levo présa.
Estanme traendo as pezas agora mesmo.
Merda. Delatáchesme?
Síntoo.
Ei, Seol Kang-woo!
Non, deixa iso!
Ven aquí, cabrón!
Ao coche!
Apartade!
Todo o mundo fóra!
- Aí está! - A por el!
Collédeo!
- Ven aquí. - Fillo de puta!
Que non fuxa!
Collédeo!
Rápido, que escapa!
Bulide!
Ei, cabrón!
Merda!
Abre o portal!
- Fillo de puta! - Polo outro lado.
Eh!
Tes algo que dicir?
Botei anos de repartidor nesta vila, parvos do carallo.
Meu Deus.
- Diga? - Ola, Kyu-min. Son eu.
Ah, Kang-woo. Onde estás? Estás ben?
Os de Yeongdeungpo móvense axiña.
Pero onde estás, Kang-woo? Pasou algo?
Viñeron en dúas furgonetas cheas de homes para atraparme.
Non. En serio?
Non podo quedar aquí.
Vou marchar a algures. Mándame cartos.
Como se fose só iso.
Vas precisar un coche e demais. Vou para aí.
Vale. Ei, grazas.
E Jong-do?
Está moi preocupado. Di que che mandou facer algo inútil.
Non te preocupes por nós.
Ti dime onde estás e vou para alá.
Non, non podo quedar agora. Vémonos á noite.
Teño un asunto pendente.
Pero non dicías que ían por ti?
Teño algo importante que facer, idiota.
- Sen faltar. - Vémonos hoxe ás nove.
- Ben. - Envíoche un enderezo.
Vale, cóidate.
Si. Garda o meu número.
Claro. Até despois.
Onde estás, irmaciña?
SAEJIN
Bo traballo.
- Son do Equipo 3. - Pase.
Grazas.
Ola.
Grazas, inspector. Déixeme.
Ah, non. Tanto ten.
E a capitá Choi?
Está dentro.
Ah, vale.
Ola, capitá. Bo día.
Ah, ola.
Aquí están os arquivos dos casos recentes que pediu.
Grazas, inspector.
Son o sarxento Kang Won-seok.
Grazas, sarxento Kang Won-seok.
Realmente podiamos revisar os casos nós.
Revisarémolos nós.
Temos moitos casos relacionados cos parasitos.
Xa, entendo.
Algo máis que queira dicirme?
Ah, si.
Verá, capitá, para serlle sincero...
CHOI JUN-KYUNG PERFÍS CRIMINAIS
Son fan seu.
É a mellor no seu en Corea
e profesora da academia.
Se non lle importa, podería asinarme o libro?
- Claro. - Grazas.
Ai, moitas grazas.
É vostede incríbel.
Podería vivir comodamente como profesora,
e aquí está, sobre o terreo. Admíroa moito.
Non é nada.
Debo facer algo beneficioso para a humanidade.
Algo beneficioso para a humanidade?
Por certo, como se une un ao Equipo Gris?
Desculpe?
Eu tamén quero facer algo beneficioso para a humanidade.
Pois non estou segura.
Se nos axuda moito a atopar os parasitos,
podería falar co cuartel xeral.
En serio? Moitísimas grazas.
Se necesita calquera cousa, o que sexa,
chámeme. Tome, a miña tarxeta.
- Grazas. - A vostede.
- En fin, marcho. - Vale.
Ah, pola humanidade! Adiante, Equipo Gris!
Abur, logo.
ARQUIVO DO CASO: INTENTO DE HOMICIDIO DUNHA CAIXEIRA DE SUPERMERCADO
Son 5500 won.
Vale, déame recibo, que o preciso para que mo devolvan.
Señor Chul-min!
Cando vas ao descanso?
En 15 minutos.
Espérote na parte de atrás.
- Tomamos un café? - Si.
Está inconsciente, pero din que está ben.
Tiña a roupa cuberta do seu propio sangue.
Apuñaloume cun coitelo
e perseguiume e, de súpeto, morreu?
- Señor Chul-min. - Ei.
Que fai por aquí?
Que queres dicir? Vinte ver, pillabana.
Ai, si?
Deume un bo susto.
Por que?
Andaba pola zona.
Agarda un segundo.
Non te movas.
Tes unha cana aquí.
Eu non teño canas.
Non é unha cana.
Pensaba que si.
Como vai todo?
Eh?
Todo ben. Sen novidade.
Iso está ben.
De todos os xeitos, chámame se pasa algo, si?
Atópaste ben?
Alégrome.
Coñécelo?
Non, só miraba.
Que tal a muller e o seu fillo?
Seguen nas Filipinas.
Meu fillo estuda arreo.
E pensar que xa levan tres anos fóra...
Ándoche aburrido. Chámame se queres ir comer,
non só se pasa algo, si?
Ou se che pasa algo interesante.
Grazas, señor Chul-min.
Xa empezas cos "grazas". É hora de que marche.
Veña, marcho.
Non era a miña intención.
Ah, é verdade.
Toma.
Que é?
Un agasallo para que te animes.
Non traballes moito, con calma.
Abur.
IGREXA SAEJIN
O pastor quere falar contigo.
Sube ao coche.
Non quero armar un espectáculo
cun dos nosos e con tantos humanos preto.
Sube dunha vez.
A que andades, monstros?
Precisamos máis membros dos nosos con talento.
Despois de apoderarnos dos cerebros,
refinamos as nosas habilidades para sobrevivir.
Díxenlle ao pastor que imitas moi ben as expresións humanas.
Quere falar contigo.
Por iso estás aquí.
IGREXA SAEJIN
É a mutante.
Nena, díxenche que evitases os monstros.
Ti non escoitas o que che din?
E iso que é?
KYU-MIN: ESTOU NA GASOLINEIRA. TI?
AGORA VOU.
Penso que xa estamos todos. Comecemos.
Velaquí un dos nosos. Uniuse
á igrexa hai cinco días.
Hai unha organización policial que caza os da nosa especie.
Esa organización conseguiu
atrapar un dos nosos con vida.
Estano a torturar e a utilizalo para nos dar caza.
É só cuestión de tempo que nos descubra esa axente de policía.
Precisamos un novo plan.
Todos os da nosa especie
seremos erradicados por esa axente.
Chegamos á Terra hai pouco cunha misión:
controlar o cerebro humano.
Controlar o cerebro humano e comer humanos.
Nacemos
con ese mandato, con ese instinto.
Por desgraza, un dos nosos levou a cabo ese mandato tras o seu nacemento
e acabou morto a tiros
mentres seguía o seu instinto nun festival.
Revelou a súa auténtica forma ante innumerábeis humanos.
Debido a ese suceso,
os humanos axiña comezaron a nos investigar.
Mesmo antes de cuestionarnos a nosa existencia,
os humanos xa nos investigaban,
perseguíannos
e usaban outros coma nós para intentar aniquilarnos.
Agora,
infórmanme de que chegaron á nosa cidade.
Pode que os consideremos máis febles,
mais precisamos parasitar os seus corpos para sobrevivirmos.
Con todo, creo
que foron os humanos os que deron lugar á nosa existencia.
E iso débese
a que os humanos aseméllanse moito a nós.
Eles tamén parasitan.
Parasitan unha grande entidade chamada "organización".
Parasitan esa entidade intanxíbel
e sacrifícanse por ela.
Fan cousas que non entendemos,
que non teñen que ver coa súa supervivencia,
só pola súa lealdade a esa organización.
Ese é o motivo polo que os humanos son máis poderosos ca nós.
Non podemos reproducirnos.
Por iso, se queremos sobrevivir,
debemos crear unha organización, como fan os humanos.
E, polo ben desa organización,
debemos combinar todos os nosos talentos.
É o único xeito
de evitarmos que nos aniquilen
e lograr sobrevivir.
Morre!
Hai un humano nas proximidades.
Usade as habilidades que perfeccionastes para acabar con el.
Comecemos.
Para xa, ho. Nós tamén estamos cansos.
Ei! Dade a volta. Se quedamos, imos morrer todos.
Pero que hostia dis? Toleaches?
- Suxeitádeo. - Soltádeme!
- Que cona...? - Deixádeme!
Ei, deixádeme marchar!
Son monstros.
A ver, señores.
Marchen. Isto non é cousa súa.
Sodes os intrusos?
Pero esta que di?
Vai tomar polo cu!
Sexa como for, non temos máis opción que matalos a todos.
Mira, vello.
Debes ter un seguro da hostia.
A nai que me pariu!
Que foi iso?
Que cona é iso?
Que é iso?
Merda!
Que? O intruso eras ti?
Onde é a gasolineira de Namcheon?
Non é por aí. Sígueme.
Escapou un.
Xa me ocupo eu del. Leva estes homes á despensa.
GASOLINEIRA DE NAMCHEON
O número ao que chama non está dispoñíbel. Inténteo de novo máis tarde.
Por que raio non o collen?
- Kang-woo! - Ei, Kyu-min!
Dáme as chaves do coche!
- As chaves? - Bule!
Pero...
Que pasa?
Non o sei. Falamos logo.
Quen hostia é esta? Que é todo isto?
Pasou algo? Foron os de Yeongdeungpo?
Chama a policía.
Ti toleaches? Como que a policía?
Para! Que demo fas?
Nada de policía, si? Non podes chamar a poli.
- Onde van os de Yeongdeungpo? - Están mortos, hostia!
Como me atoparon?
É coma se me delatasen.
- Morre! - Cabrón.
Morre, hostia!
Fillo de puta!
Estanos seguindo!
Volviches. Fai algo, axiña.
Fai algo!
Polo amor de Deus.
Kyu-min.
Kyu-min, esperta!
Ei.
Podes erguerte?
Temos que saír.
Os de Yeongdeungpo enganáronte.
- Estás atrapado? - Trabúcaste.
Non foron os de Yeongdeungpo.
Foi o noso xefe quen me ordenou matarte.
Ei.
Que merda dis?
Vendeute para reconciliarse
cos de Yeongdeungpo.
Escoita, debes permanecer alerta.
Por que todo o mundo intenta foderme?
Sóltame!
Non es unha de nós?
Que es?
Es unha mestura cunha humana?
Es unha ameaza para nós.
Debo informar o pastor sobre ti.
Se fas manobras complexas como voar,
a túa capacidade de combate redúcese a cero.
É demasiado tarde para ti.
Es unha inimiga para a nosa especie.
Ademais,
es...
perversa.
Vamos!
Que me soltes!
Sóltame, puto cabrón! Déixame!
Non penso morrer. Vou sobrevivir, fillo de puta!
Que fas?
Queres morrer ti tamén?
Bule! Cólleme a man!
Non podo. Vas morrer ti tamén.
Agárrate, rápido!
El é inútil para a miña supervivencia.
INTENTO DE HOMICIDIO DUNHA CAIXEIRA
"Para matar unha caixeira dun supermercado,
Lee Kyung-chun, 43 anos, con dúas condenas previas..."
"Faleceu a causa das feridas dunha arma descoñecida.
Non logrou asasinar a vítima."
PERFIL DA VÍTIMA JEONG SU-IN
É un parasito.
Jeong Su-in.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso