Sempre compras de máis.
Como imos comer todo isto?
Ti tranquilo, que se ha comer.
Ai, agarda!
O recibo.
Precisámolo para o aparcadoiro.
Non ha custar tanto. Vámonos xa.
Non, agarda aquí.
Acende o coche. Agora veño.
Ei, Jun-kyung!
Esta preocúpase por cada parvada...
Non hai quen a entenda.
Que é iso?
Correde!
Fuxide! Acaban de matar alguén!
Meu amor!
Meu Deus, pero que fas?
Mamá!
Mamá, onde estás?
Mamá!
Mamá, onde estás?
Ai, Su-jin.
- Moitas grazas. - Mamá.
- Grazas. - Mamá, teño medo.
E o cepillo de dentes?
Mil won.
Que obsesión co diñeiro hai nesta vila.
Úsoo, límpoo e logo devólvocho.
Quen es agora?
Éche confuso. Non es esa, non?
Vexo que non.
Senta. Teño que falar contigo.
Vouche contar unha cousa moi importante, si?
Mr. Hyde, escóitasme, verdade?
Asumirei que si.
O único que podemos facer agora é informar a policía deses monstros.
- A policía? - Si.
Diremos que a Igrexa Saejin está chea de corpos.
Revelar a nosa identidade é arriscado. Manteremos o anonimato.
Eu coñezo un policía.
É de fiar?
Estivo ao cargo do caso cando denunciei o meu pai.
Denunciaches o teu pai?
Non paraba de bater en min.
Desde entón, coida de min.
Vaia.
Unha vida dura, igual que a da outra ti.
Informaremos dos monstros, logo. Mellor por teléfono, non?
Estamos ou non, Hyde?
Mr. Hyde, estamos de acordo, non?
Hyde dá medo. Que nome lle poñemos?
Que tal Heidi? Non dá medo.
É lindo, non?
A ver, Heidi,
aínda que eses monstros sexan da túa especie,
debo informar deles.
Pola miña irmá maior
e a miña irmanciña.
Con iso abonda.
Nunca os perdoarei por matar a miña irmanciña.
Síntoo.
Non.
Non é culpa túa. Veña, vamos.
Chamemos a policía. Arriba.
Tes moedas?
- Ola, Min-su. - Ola, señor.
Mira isto... Un momento.
Diga?
- Capitán Kim Chul-min? - Envíao.
- Quen chama? - Iso tanto ten.
Teño que informar de algo urxente.
Como conseguiu o meu número?
Iso dá igual, señor. Quero permanecer no anonimato.
Hai un sitio que se chama Igrexa Saejin en Namcheon.
Igrexa Saejin. Está nas montañas.
Está chea de monstros.
- Monstros reais. - Como?
Normalmente, teñen aparencia humana,
pero, de súpeto, ábreselles a cara
e sáenlles uns tentáculos horríbeis.
Úsanos para atacar e matar xente.
Hai unha chea de cadáveres alí.
Boten unha ollada. Quería avisar.
Podo preguntar quen...?
Nunca pensei que informaría de algo a policía.
Como sabemos se van?
Podemos chamalo de novo.
Por agora, é mellor pasarmos desapercibidos.
Pasarmos?
A ver, vós sodes dúas e eu estou só.
Heidi protexeranos aos dous.
Pero teño que traballar.
Onde?
No supermercado.
Si, ola.
Son o curmán de Su-in.
Vinlle traer comida por primeira vez en bastante tempo
e atopeina tusindo e con moita febre.
Si, non vai poder ir traballar hoxe.
Ah, que xefe tan xeneroso.
Claro, coidarei ben dela
e irei darlle as grazas cando estea mellor.
Grazas.
Que ben mentes.
Fixen teatro na escola.
Era unha escola de nenos, así que fixen de Xulieta.
IGREXA SAEJIN
Igrexa Saejin.
Un sitio así no medio da montaña?
De verdade temos que ir?
Déronnos un aviso. Deberiamos.
Ademais...
mencionou algo duns monstros.
Os parasitos.
Describiunos tal cal.
En serio?
Vaia lea se resulta haber monstros alí.
Deberiamos informar o Equipo Gris...?
Baixa a voz.
Non sabemos quen chamou.
Vale. Falarei co Equipo Gris.
Espera.
Pero e se hai monstros?
Ben, fareino eu.
Ti cala.
Ah, capitán Kim.
Ola.
Quería velo.
Ai, si? Para que?
Coñece a Jeong Su-in?
Vin que levou dous dos seus casos.
Un de cando era nena e outro máis recente.
Coñezo.
Traballa nun supermercado.
Viuse implicada nun altercado cun cliente.
Vina onte.
Traballa moito no supermercado.
Saqueille un pelo.
Nada estraño.
Vexo que se levan ben.
Que o trae por aquí?
Ah, si.
Un home informounos dun lugar chamado Igrexa Saejin.
Dixo que estaba cheo de monstros, ou algo así.
Supoño que lle pareceu críbel.
Non estou seguro, pero describiunos en detalle...
- Capitán. - E...
Creo que ten razón.
- Prepara o equipo. - Á orde.
Grazas pola información.
Que?
Aínda non sabemos quen chamou...
Meu Deus.
Reúne os rapaces.
- Bulide! - Á orde!
O número cinco, si?
Si, chamámolo cando cheguemos.
Isto fóisenos das mans.
Veña, vamos.
Que é ese edificio pequeno?
Parece un almacén con refrixeración.
- Engádeo ao perímetro de busca. - Si.
Isto está moi tranquilo.
Que pensas ti?
Non están aquí?
Ningún?
Se detectas algo, xa sabes que facer.
Non esquezas premer o botón.
Por certo, que leva na man?
Un dispositivo que envía un sinal
cando detecta parasitos preto.
Pois non detectou nada. Iso significa que non hai nada dentro, non?
- Pode que minta. - Como?
- Listos para entrar. - Adiante.
Levántaa.
Atopamos partes de corpos.
Isto debía ser a súa despensa.
Despexado.
Todo despexado.
Aquí non parece que haxa nada.
Mirarei no outro lado.
Que raio facían aquí?
Toma.
Que é?
Atopou algo?
Ah,
non, nada.
Non hai moita cousa.
E no outro lado?
Vaia velo. É unha matanza.
Como ven, a maioría dos corpos que descubrimos
estaban mutilados e despezados. Levaranos tempo confirmar
o número de vítimas e as súas identidades.
Por agora, hai máis de 500 partes.
Analizar o ADN de cada parte
e xuntalas para saber quen son as vítimas
é unha tarefa moi lenta.
Temos varios equipos forenses traballando.
Quen dirixe esa igrexa?
Kwon Hyuk-ju, 42 anos.
É o pastor que fundou a igrexa hai 15 anos.
Onde está agora?
Hai unhas semanas, os sogros denunciaron a súa desaparición.
Tanto el como a súa muller están desaparecidos.
Ou se volveron parasitos os dous
ou un comeu o outro.
Atopouse algo máis na igrexa?
Até hai pouco, moitos deles reuníanse aí,
mais parece que marcharon
e levaron só o importante.
Que pensa vostede, capitán Kim?
Sobre que?
Algún dos seus atopou algo destacábel?
Non, nós tampouco atopamos nada.
Nunca viramos nada coma isto.
Nada do que informar.
Nese caso, busquemos ese raio de pastor.
Primeiro, comprobemos a súa última residencia coñecida.
Diso pode encargarse a policía de Namil.
Ah, si, señora. Xa me encargo eu.
Ben. Nós comezaremos coa investigación,
empezando pola igrexa. Axiña.
Moi ben.
Acompáñote?
Non fai falta. Isto non é nada.
Ola, filliña.
Saquei un dez no exame de inglés.
En serio?
Cantos sacaron un dez? Fuches a única?
Fun, só eu!
Mimá, que ben! Moi ben, filla. Estou orgulloso de ti.
Comprarei algo rico para cear. Abur.
- Vale, non tardes. - Si. Abur, filla.
Vaia, parece que estades todos ben.
Mimá.
Pastor, a nova capela ten un aspecto marabilloso.
Non está mal para ser improvisada.
Meu Deus.
Sinto interrompervos.
Grazas a ti, puidemos escapar.
Ah, non foi nada.
Estivo cerca.
Menos mal que saístes todos a tempo, non?
Quen nos denunciou?
Non o sei.
Foi unha chamada anónima desde un teléfono público.
Só sei que era un home. Que pasa aquí?
Debe ser o irmán da miña hóspede.
- Hai que atrapalo. - Que pasou co que o perseguía?
Morreu.
A xulgar polas feridas, foi un da nosa especie.
Por que demo ía matar un dos seus? Meu Deus.
Aínda unindo forzas, non sodes suficientes.
E, mesmo así, traizoádesvos uns aos outros?
Se isto vai ser así, eu non...
Traizón?
Non quería dicir iso.
Non es o máis indicado para falar.
Isto é...
o que chamades divertido?
Si, é esa expresión facial.
Pero este sitio é seguro?
Mentres siga vivo o Can de Caza, non. Para iso,
debemos matalo.
Por que é todo tan complicado?
Que é isto?
Valo necesitar.
Está fabricado imitando os nosos tentáculos.
A nós vainos ser difícil achegarnos a el,
xa que nos sentimos entre nós.
Debes ser ti, humano, quen o mate.
Atópome na zona de Dongyeong-dong...
Vai un tempo marabilloso e a xente está aproveitando...
En Namcheon, a apertura do...
Pero como non sae nas noticias?
Supoño que o levaron con discreción.
Tamén se espera que acuda o alcalde...
CHUL-MIN
Quen é?
É o policía ese? Contesta.
Precisamos información.
Ola.
- Ola, Su-in. - Ola.
Mira,
podemos quedar?
Teño que falar contigo.
Dáme un momento? Agora o chamo.
Claro.
Como non preguntaches?
Iso sería como confesar que fomos nós.
Tamén é verdade. Que che dixo?
Quere que quedemos para falar de algo.
Ti non viches como me apuñalaron polas costas?
Se cadra, xa o sabe todo.
Aínda así, é a única persoa en que podo confiar.
- Teño que velo. Non teño outra opción. - Vale.
Escríbelle. Proponlle quedar nun sitio afastado e tranquilo.
Eu non me fío de ninguén.
No parque temático en 30 minutos.
Envíao.
VÉMONOS NO PARQUE TEMÁTICO EN 30 MIN
Como doe.
- Veña. - Sóltame!
Merda, que xa vou.
- Déixame! - Vente.
- Dixen que xa vou. - Cala!
En serio!
Podes falar co departamento de tráfico e pedirlles
que sigan o coche do capitán Kim?
Ola, que pasa?
Estou investigando.
Que saímos agora?
Non, tanto ten. Agora vou. Mándame o enderezo.
Si.
PARQUE TEMÁTICO DE CHANGSEONG
Non sabía que estaba isto aquí.
Ai, non?
As miñas irmás e mais eu saltabamos o valado para vir xogar de nenos.
Ves iso?
Disque alguén caeu de aí e isto foise ao garete.
Pero é só un rumor. Non morreu ninguén.
Antes mencionaches o teu pai.
E a túa nai? A que anda?
Vive con outro home e co seu outro fillo.
Vale, xa sei como acaba.
Está ben que sexa feliz, non cres?
Así que os dous estamos orfos.
Temos que nos axudar.
Orfos? Somos adultos.
Ademais, todo o mundo está só.
Ei, Su-in.
Agarda.
Quen es ti?
Viviamos no mesmo orfanato e agora son o seu titor.
Iso é verdade? Espera aí un segundo.
Su-in, podemos falar?
Señor Chul-min, pasa algo?
Ensínasme o chaveiro que che regalei?
Síntoo, perdino.
Onde o atopou?
Fuches á Igrexa Saejin.
Que ocorreu alí?
Non pasa nada. Podes contarmo.
Su-in.
Estás en perigo?
Non é iso...
Estás seguro?
Onde estás?
Dez minutos?
Voume adiantar. Ven á miña localización.
Son eles. Temos que marchar.
Fuxa vostede tamén.
Su-in, mírame.
Es Su-in?
- Explícollo logo. - Su-in!
- Temos que marchar. - Dimo.
Para, moinante.
- Señor Chul-min! - Quen es?
- Quen carallo es? - Déixeo.
Non é o que pensa.
- Fuches a esa igrexa? - Que?
Fuches ti. Fuches ti quen me chamou, non si?
Quen raio es?
Que viches na Igrexa Saejin? Fala, cabrón.
Fala!
Señor Chul-min!
Veña, vamos.
Por aquí.
Agóchate.
Merda.
- Ide á localización. - Si.
Adiante, rapaces!
É hora de que chames a túa amiga.
- Se seguimos así, vannos coller a todos. - Hostia, que susto.
Eu ocúpome da muller.
- Ti escapa. - E que pasa contigo?
Ocúpome dela e logo sígote.
Vale. Vou roubar un coche. Tocarei a bucina tres veces.
Entón, saes, si?
Fai que queiras, pero rápido. Non vou aguantar moito.
Merda!
A capitá Choi está aí!
Equipo A, entrade. Equipo B, vixiade o perímetro.
Apoiade os de dentro.
Despexado.
Non vexo o obxectivo. Sigo.
Cago na...
Localizado.
Para. É unha advertencia.
Capitá, está ben?
Merda!
Hai outro parasito.
Vós os dous, seguídeme.
Collédea viva. Se non podedes, matádea.
Á orde.
Ei.
Por que demo ían matar un dos seus?
Su-in.
- Capitán Kim, non. - Aparta.
- Fóra! - Capitán!
Pare! É perigoso!
Capitán.
Su-in.
Podería transformarse en parasito en calquera momento.
Chamade unha ambulancia.
Baixade as armas!
Temos ordes de matala. Aparte!
Creo que houbo un malentendido.
Esta rapaza é unha humana normal.
Chamade unha ambulancia! Xa!
Non é humana, é un parasito!
Saia do medio!
Meu Deus.
Fixen todo o que puiden.
Baixade as armas.
Que as baixedes!
Capitán Kim, advírtollo por última vez:
se non colabora, imos ter que disparar!
Non é un parasito, asegúrovolo. Por favor.
Que carallo facedes?
Sóltea!
Que facedes? Que raio facedes?
Soltádeme!
Soltádeme, cabróns!
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso