SILNI I SPRAWNI: STARCIE STU PODZIEMIE
ODCINEK 3. POWRÓT DO DOMU
- Pokaż, co potrafisz! - Dawaj, Emmanuel.
- Rety! - Dobrze!
Szybko dorwał piłkę.
Niebezpiecznie.
Emmanuel jest taki szybki.
Dong-hyun objął go nogami.
Regularna walka MMA.
Jak w UFC.
Nie wierzę, że oglądam to na żywo.
Miał dość siły, by ścisnąć piłkę i ją utrzymać.
Ma nieziemską siłę.
Byłem zmieszany.
Bardzo szybko pożałowałem tego wyboru.
Ekstra, że oglądam to na żywo.
- Dobrze. - Ma go.
- Właśnie tak. - Włożył rękę.
Udało mu się przecisnąć.
- Złap ramię. Dobrze. - Tak jest.
- Dobrze. Tak jest. - Niezła kontrola!
- Masz kontrolę. - Niezła kontrola!
Przytrzymaj go.
To chore!
Ucieka.
Na pewno jest silniejszy i elastyczniejszy.
Gdy na kogoś wsiadam, na ogół nie daję się zrzucić.
Patrząc, jak on sobie z tym radzi, używając tylko siły,
pomyślałem: „Jest taki silny”.
Nigdy się nie poddaję.
Gdy coś zaczynam, jadę do końca.
- To nie żarty. - Serio.
Nie będzie łatwo.
- Emmanuel! - Emmanuel!
- Dawaj, Emmanuel. - Dasz radę, Emmanuel.
Ale dobrze chwycił.
Jego siła to nie żarty.
Jest taki silny.
Jest bardzo silny, skoro tak sobie radzi z zawodowym fighterem.
O wiele silniejszy, niż myślałem.
Dong-hyun stosował techniki, ale bezskutecznie.
Myślałam, że może być różnie.
- To nie żarty. - Tak.
Może wybrał złego przeciwnika.
- Trzyma się. - Naprawdę.
Nie mogłem oddychać,
ale musiałem dotrwać do końca.
Myślałem, że nie jest dobrze.
Czułem, że nie idzie mi dobrze.
Dong-hyun, musisz spróbować ją odebrać!
- Jeszcze dwie minuty! - Dwie!
- Dwie minuty! - Dwie minuty!
- Masz dwie minuty! - Dwie!
- Jeszcze dwie minuty! - Dwie!
Dwie minuty!
- Najpierw jedna ręka! - Po kolei!
- Właśnie tak! Po kolei. - Łap łokieć.
- Za łokieć. - Złap ją.
- Chwyć go z obu stron. - Masz mnóstwo czasu.
Jest na tyle spokojny, by sprawdzać czas.
Ma jeszcze mnóstwo czasu.
Dasz radę.
Patrzcie na jego nogi.
- Ma go. - Rozciąga ręce.
Świetna walka.
- Zrywa mu rękę z piłki. - Dobrze ci idzie.
Emmanuel jest niesamowity.
- Zwalcza to? - Jest niesamowity.
Świetnie ci idzie!
- Piłka jest wolna. - Dalej, Dong-hyun!
On naprawdę jest cykadą.
- Jego specjalność. - Nie puszczaj.
W mojej karierze zawodnika MMA
najlepiej wychodziło mi
przyciśnięcie rywala i zmęczenie go.
Nie uwolni się.
- Kim cykada! - Nie do wiary.
Nie bez powodu mówią o nim Kim cykada.
Trzymałem mu ręce za plecami,
a on i tak złapał piłkę...
stopami.
Trzyma ją nogami!
- Używa swoich długich nóg. - Trzyma ją stopami.
To mi pomaga coś udowodnić.
Można wygrać w każdej sytuacji.
Powoli.
Emmanuel jest niesamowity.
Połóż się na brzuch.
Kładź się na brzuch.
Emmanuel jest niewiarygodny.
Została minuta.
- Jedna minuta! - O nie.
- Minuta! - Jedna minuta!
- Co tu się dzieje. - Łap piłkę!
- Co z nim? - Musisz ją zabrać!
- Co może zrobić? - Jest taki silny.
Niesłychanie silny.
Nie puszcza piłki.
- Jest cholernie silny. - Poważnie?
Musisz ją uwolnić. Zostało 50 sekund!
Poważnie? Emmanuel to poważny przeciwnik.
- Dalej, Dong-hyun! - To chyba żart.
Trzydzieści sekund! Dalej!
Myślałem, że naprawdę mogę przegrać.
- Dwadzieścia sekund! - Złapał!
- Trzymaj się! - Absolutnie niewiarygodne.
- Dajesz, Dong-hyun! - Musisz obrócić!
- Będzie dogrywka, jak tak się skończy? - Chyba tak.
Walcz!
Nie mogę przegrać. Jeśli tu przegram, to koniec.
- Dobra! - Mam ciarki.
To było super!
Szaleństwo.
Nie poddawaj się!
Walcz, Emmanuel!
- To było szaleństwo. - Bez jaj.
Pięć, cztery, trzy, dwa...
- Trzymaj ją! - Koniec walki.
- To było super. - Myślałem, że przegra.
Działo się!
Myślałem, że przegra.
Jesteś ekstra, Kim Dong-hyun!
Chyba łaknąłem konkurencji.
Tak dawno nie walczyłem.
Chyba tęskniłem za szczęściem, jakie daje walka i wygrywanie w klatce,
słuchanie oklasków i robienie tego, w czym jestem najlepszy.
Gdy o tym teraz myślę, trochę mi wstyd.
Wejście tam mogło być przegięciem.
Mam gęsią skórkę.
Był niesamowity.
Idealny trzyminutowy pokaz.
Naprawdę myślałem, że Kim Dong-hyun może przegrać.
Tak było to wyrównane.
Ale zgodnie z oczekiwaniami na końcu ją wyrwał.
Byłem tak zaskoczony, że aż krzyknąłem.
Nie spodziewałem się tego.
Starzy żołnierze nie umierają.
Wciąż ma to w sobie.
Legenda nie bez powodu staje się legendą.
To była chyba najlepsza walka dnia.
Wybacz, że zwątpiłem.
- Ja też. - Miałem wątpliwości.
Ja też.
Zwycięzcą areny C
jest Kim Dong-hyun, zawodnik MMA.
Paralizator!
- Emmanuel też był świetny. - Naprawdę.
- Ładnie, Emmanuel. - Dobra robota, Emmanuel.
- Dobra walka. - Świetnie ci poszło.
Przybierzcie pozę!
Co za sportowe zachowanie!
To było super.
- Świetna robota, Emmanuel. - Nieźle.
Emmanuel jest naprawdę silny.
- Nie myślałem, że będzie tak blisko. - Ja też nie.
Emmanuel awansowałby, gdyby walczył z kimś innym.
Dobra próba.
Zrobiłem, co mogłem.
Nie udało mi się, ale to nie porażka.
Życzę wszystkim powodzenia.
Był zbyt silny!
Było wybrać łatwiejszego.
Tak myślałem w trakcie walki.
Arena A.
Kim Min-su.
- Muszę to zobaczyć. - Thanos.
Gdy tylko wszedłem, Thanos wpadł mi w oko.
Kim Min-su. Thanos.
Thanos kulturystyki.
Sądziłem, że trudno z nim walczyć.
Popiersie numer jeden. Tutaj.
To powinno być w muzeum.
- To nie ciało Koreańczyka. - Właśnie.
To nie kaloryfer czekoladowy.
- Raczej bloczki tofu. - Tofu.
To niewyobrażalnie piękne ciało.
Ma naprawdę dobre ciało.
Zastanawiałem się, czy mógłbym z nim wygrać.
Cały czas myślałem, kto miałby odwagę mnie wybrać.
Chciałbym się z nim zmierzyć.
Thanos. Kim Min-su.
Zwariował.
Nie spodziewałem się tego.
Thanos. Kim Min-su.
Tego nam było trzeba.
Co on robi?
Nie pamiętam.
Dzień dobry. Hwang Chan-seob, idol zapasów ssirum.
Hwang Chan-seob stosuje swoją specjalność, rzut z obrotu.
Świetnie mu poszło.
Myślę, że zapasy ssirum to dobra podstawa do każdego sportu.
Walczysz z ruchliwym przeciwnikiem,
więc musisz mieć dobrze rozwinięte mięśnie pleców i rąk.
Muszę pokonać osobę, której wygląd onieśmiela,
aby nikt mnie nie lekceważył.
Kulturyści wydają mi się sztywni i nieelastyczni,
więc chciałem się zmierzyć z kimś takim.
Chciałem się z tobą zmierzyć
- i cię pokonać. - Rozumiem.
Chciał się ze mną zmierzyć,
co mnie zaskoczyło.
Szczerze mówiąc, chciałem walczyć z kimś silniejszym.
Jesteśmy w różnych kategoriach wagowych.
Ale co zrobić?
To on ma pecha i spore kłopoty.
Wszyscy mnie unikali,
więc niecierpliwie czekałem, kto mnie wybierze.
Nie mogę się doczekać dobrej walki.
Brzmi nieźle. Dziękuję.
Jeśli mnie nie doceni, przestanę grać o zwycięstwo
i zacznę mordować.
„Napompowane mięśnie”.
„Wielkie ciało, ale nie wie, jak go używać”.
Na pewno są ludzie, którzy tak mówią.
Zamiast używać słów,
zaprezentuję czyny. Dawaj.
Thanos i zapasy ssirum.
Poważna walka.
- Nadchodzą. - Już są.
Poradzi sobie z tą różnicą wagową?
- O tym mówię. - Jestem ciekaw.
- Do boju! - Thanosie.
Do boju, chłopaki!
To będzie dobre.
Zaczynamy pojedynek jeden na jeden.
Co?
Co, do diabła?
Teraz może być różnie.
Szybki jest. O nie.
- Chyba jest szybszy. - Naprawdę szybki.
To było szokujące.
Było słychać uderzenia.
Myślałem, że to stłuczka.
Odwróciłem się, a on już tam był.
Nie sądziłem, że będzie taki szybki.
- Przerażające. - Trzeba było jej nie puszczać.
Jakbym oglądał film.
To potwór.
- Niemożliwe. - To film.
Jest ogromny.
- Ma ciało jak z fotoszopa. - Dasz radę!
Jestem duży, ale też zwinny.
- Nie tak. - Musisz naokoło!
- Dookoła i go powal! - Wejdź na niego.
Dasz radę!
Bieg tyłem
Tak jest!
Szybki jest.
- Kiedyś grał w rugby. - Kto?
- Thanos. Grał w rugby. - Naprawdę?
Wreszcie mogłem pokazać, co potrafię.
Nie będzie łatwo.
To był ten moment.
Musisz ją zabrać. Masz mało czasu.
Używaj też nóg, nie tylko rąk.
Nie może użyć na nim swojej techniki.
Nie mogłem użyć technik z zapasów ssirum,
jak rzut z biodra czy chwyty, więc byłem skołowany.
Ma niesamowite ciało.
- Ciągnie go. - Nie!
- Dobrze! - Popchnij go!
Wyrywa ją.
Warczą i w ogóle.
Odwraca go.
Co za siła.
Łap piłkę.
Tak jest! Bierz ją!
Są niesamowici.
Jak przejść przez takie ramiona?
Był tak silny, że musiałem znaleźć inną obronę.
Została minuta!
- Minuta! - Jedna minuta!
Włożył tam rękę.
- Wyciągnij ramię! Trzymaj się! - Aż do końca.
- W drugą stronę! - Niemożliwe. Co za siła.
- Nie może teraz jej stracić. - Wytrzyma?
Nie ma czasu!
- Wyciągnij mu rękę. - Zostało mało czasu.
Przeciwnik też zmęczony.
Dasz radę!
W porządku! Jeszcze trochę!
Dasz radę! Łap ją!
- Trzymaj się! - Nie poddawaj się!
- Muszą być strasznie zmęczeni. - Dasz radę! Pięć sekund!
- Wyciągnij! - Cztery, trzy, dwa...
Dawaj! Walcz!
Jeden.
Koniec walki.
Ważniak!
To było niesamowite.
Spłaszczył piłkę.
Jakbym oglądał film.
Te wielkie mięśnie nie są tylko na pokaz.
To ciało nie wzięło się znikąd.
Thanos.
- Napręż mięśnie! - O rety.
Pokaż nam je!
Jest super.
- Tu też pokaż! - Tutaj też!
Nie zamierzałem mu odpuścić.
Dawno nie smakowałem zwycięstwa.
Miałem nawet zadrapaną twarz. Szkoda byłoby przegrać.
Był naprawdę szybki.
Był szybszy i silniejszy, niż myślałem.
Nie doceniłem go i byłem zbyt pewny siebie.
Świetnie się bawiłem.
To będzie dla mnie motywacja.
Chyba zrobiłem dobre wrażenie.
Ludzie pewnie się boją.
Muszą być na mnie gotowi.
Jak ciało może tak wyglądać?
Rozpoczyna się następna walka.
Arena B.
CHANG YONG-HEUNG KONTRA KIM HEE-HYUN
Jacy szybcy!
- Dobrze! - Tancerz!
Rugby!
Masakra.
Wyrwał ją siłą.
Gra w rugby.
WYGRYWA CZŁONEK KADRY RUGBY, CHANG YONG-HEUNG
MO TAE-BUM KONTRA JOO MIN-KYUNG
- Twarzą do góry! - Obróć go!
- Ostro. - Prawdziwa siła.
Wiadomo. To armwrestler.
WYGRYWA ARMWRESTLER Z KADRY JOO MIN-KYUNG
Ma bardzo silne ręce.
JEON JONG-HYEOK KONTRA JUSTIN HARVEY
Przewrócił go.
On go zabije.
Wygrywa Justin Harvey.
WYGRYWA AKTOR JUSTIN J. HARVEY
Tak!
LEE JANG-KUN KONTRA CHOI WON-JAE
Tak łatwo go podniósł.
WYGRYWA ZAWODNIK Z KADRY KABADDI, LEE JANG-KUN
Kang Cheong-myeong kontra Yoon Han-jin.
- I o to chodzi! - Świetnie ci idzie!
- Świetne ciało. - Wygrywa Kang Cheong-myeong.
WYGRYWA KANG CHEONG-MYEONG
SEO YOUNG-WOO KONTRA LEE HYUN-JIN
Do boju!
Walcz!
- Nie chcę z nim nigdy walczyć. - Dalej!
WYGRYWA BOBSLEISTA SEO YOUNG-WOO
- Zniszczył go. - To było super.
JUNG JI-HYUN KONTRA AHN SUNG-HWAN
Tak jest!
- Co się dzieje? - Podniósł go.
- Dalej! Nieźle! - Dasz radę!
- Nieźle! - Tak jest!
Ma piłkę.
- Sam jest piłką. - Stał się z nią jednością.
WYGRYWA ZAPAŚNIK Z KADRY JUNG JI-HYUN
Nie ma z nim żartów.
Rozpoczyna się kolejna walka.
Arena C.
Kim Hye-bin kontra Kim Dam-bi.
Kim Dam-bi. Podnosi ciężary.
- Pojedynek wróbelków. - Ptaszki.
Proszę wejść.
- Ślicznotki. - Walczą dwie śliczne dziewczyny.
Są takie małe.
Jest taka urocza.
- Nawet krzyczy uroczo. - Słodziak.
Walka odbić lustrzanych.
- Wushu i ciężary. - To jak olimpiada.
Nie wiem, jak silna jest Hye-bin.
Wushu Sanda jest jak MMA,
ale można nawet wyrzucić przeciwnika z areny.
Dzień dobry. Jestem reprezentantką kraju w wushu,
pierwszą Koreanką, która zdobyła złoty medal na Uniwersjadzie.
Wushu Sanda to sport
łączący techniki różnych dyscyplin,
jak kickboxing, judo, zapasy i inne.
Jako kobieta walcząca w Wushu Sanda
nie miałam sobie równych w Korei i byłam niezwykle popularna.
Martwię się tylko tym,
że jestem niska nawet jak na moją kategorię wagową.
Długo myślałam, kogo wybrać na przeciwnika,
a ona była mojego wzrostu.
- Podnoszenie ciężarów. - Podnosi ciężary.
Podnosi ciężary, więc często podnosiła sztangę,
ale raczej nie umie równie dobrze podnieść człowieka.
To bliźniaczki?
Są bardzo podobne.
- Są tej samej budowy. - Tak.
- Drużyna Mini-Moi. - Urocze.
Wybrałam cię, bo jesteś najniższa.
Czy to nie zniewaga?
Bez komentarzy o wzroście.
Patrzysz na mnie z góry, bo jestem niska?
- Nie mogę się doczekać. - Jasne.
Uznałam, że mnie zlekceważy.
Dziwnie mi to mówić, ale nikt nie uważa,
że wyglądam jak ktoś, kto podnosi ciężary.
To zabrzmiało trochę zarozumiale.
Myśląc o ciężarowcu, ludzie zwykle wyobrażają sobie
kogoś z większym ciałem.
Jestem w kategorii wagowej do 49 kg, czyli najniższej.
W zakresie wielkiej trójki
podnoszę 135 kg w przysiadzie
i w martwym ciągu.
Ciężarowcy nie wyciskają,
ale mogę wycisnąć 60 kilo.
Czyli moja suma to około 330 kilo.
Nie lekceważ mnie, bo jestem niska.
Lepiej uważaj.
Gwizdek rozpocznie
pojedynek jeden na jeden.
Mają podobną budowę ciała,
więc spodziewałam się wyrównanej walki.
To małe olbrzymki.
Czuję, że mam szansę wygrać.
Chciałam pokazać, jak silny jest ciężarowiec.
Dalej!
Moim celem jest jak najszybciej dorwać piłkę i ją bronić.
Dalej!
Dalej wróżko od ciężarów!
Co za pewność siebie!
Robi przedstawienie.
Co ona robi?
- Jaki ma plan? - Co ona robi?
A jeśli nie odbierze piłki?
Nie może się mierzyć z moją wytrzymałością.
Moim planem było
maksymalnie oszczędzać energię
i odebrać piłkę w jak najkrótszym czasie.
Nie mam żadnych specjalnych technik, więc postanowiłam to zrobić.
- Próbuje ją zabrać. - Uniki.
Proszę bardzo.
Musi być bardzo silna.
- Co się dzieje? - Podniosła ją.
Silna jest.
Nie sądziłam, że może mnie podnieść.
Ale zrobiła to z łatwością, bo jest tak silna.
Co się dzieje?
Postawiła ją na nogi.
Nie będzie łatwo.
Wszyscy są bardzo silni, więc trudno im zabrać piłkę.
Właśnie tak. Odwróć ją!
Szybka jest.
Ma rozłożone nogi.
Najtrudniej odwrócić kogoś w tej pozycji i trudno odebrać piłkę.
Nie potrafiłam jej obrócić, więc zaczęłam ją podnosić.
Podnosiłam ją raz za razem.
Nie umiałam jej przerzucić.
Nigdy nie wiadomo. Trzyma się.
- Dajesz! - Minuta i dziesięć sekund!
Odwróć ją.
Podnieś nogę i odwróć ją.
- Niemożliwe. - Tak jest.
- Tak! Łap ją! - Niemożliwe.
- Właśnie tak! - Nieźle!
- Łap ją! Tak jest! - Właśnie tak!
- Złapała! - Tak trzymaj!
Dasz radę! To dopiero początek!
Dobrze! Zabierz ją!
Właśnie tak! Łap ją!
Tak jest!
Udało jej się.
Do boju, ciężary!
Wróżka od ciężarów!
Z nią nie ma żartów.
Odwróć ją!
Na bok!
Nie sądziłem, że to możliwe.
Nie poddawaj się!
Dalej!
Małe naprawdę jest piękne.
Jak może być tak mała i tak silna?
Trzydzieści sekund!
- Trzydzieści! - Zostało 30 sekund.
- Jest mała, ale silna. - Da radę.
- Dasz radę! - Nie!
Nie!
Czy to judoczka?
- Podcięcie! - To ruch z judo.
W jednej chwili znalazłam się na ziemi, więc byłam skołowana.
Wtedy zrozumiałam, jak ważne są techniki.
Nie poddawaj się!
Piętnaście sekund!
- Szaleństwo. - Dziesięć sekund!
- Dziesięć! - Kto ma piłkę?
- Równe szanse. - Piętnaście!
Mocniej!
- Pięć sekund! - Obie trzymają.
Nie poddawaj się!
Dwa, jeden!
Koniec walki.
Wygrała.
- Dobrze. - To było świetne!
- To było intensywne. - Kto wygrał?
- Dogrywka? - Dogrywka?
Poczekajmy na wynik.
Nie ma jeszcze zwycięzcy. Przygotujcie się na dogrywkę.
No to jedziemy!
Przy ogłaszaniu wyniku powiedzieli,
że będzie dogrywka.
Byłam zmęczona.
Pomyślałam, że nie jest dobrze
i że źle wybrałam przeciwniczkę.
Minuta!
- Dasz radę! - Dalej!
Trzeba przejąć piłkę, by zyskać przewagę.
Dogrywka rozpocznie się po gwizdku.
- Minuta! - Dalej!
- Dawaj! - Szybka jest.
- Dobrze. - Ostrożnie.
Ciągnie ją.
- Trzymaj się! - Nie daj się odwrócić!
- Użyj łokcia! - Unieś jej twarz.
- Dobrze! Łap ją! - Dobra jest.
- Niemożliwe. - Zabierz ją!
Co się dzieje?
- Co się dzieje? - Są naprawdę silne.
Są takie silne.
Cholera!
- Serio. - Dobre są.
Są niesamowite.
- Wszystko może się zdarzyć. - Silne są.
I takie szybkie.
Dłonie mi się pocą.
- Tak! - Wszystko jest możliwe.
- Wszystko możliwe. - Prawie!
Dwadzieścia!
- Masakra. - Łap rękę.
Są świetne.
Straci ją.
Dobrze! Bierz!
- Dziesięć! - Dziesięć!
Czas płynął tak wolno.
Było niebezpiecznie.
- Sześć sekund! - Pięć sekund!
Włóż głęboko rękę!
Trzy, dwa...
- Da radę! - Bierz ją!
- Włóż rękę! - Kto ją ma?
Koniec walki.
To było szaleństwo.
Jest tak jak wcześniej.
- Co jest? - Kto wygrał?
Trudno powiedzieć.
Jaki wynik?
Nie da się stwierdzić.
Naprawdę nie wiem.
- Kto wygrał? - Nie wiem.
To była masakra.
Kobiety są brutalniejsze.
Nie ma jeszcze zwycięzcy.
- Przygotujcie się na dogrywkę. - Znowu?
- Dalej! - Dasz radę, Dam-bi!
- Dalej! - Dasz radę!
- Ale fajnie. - Tak.
- Ale fajnie. - Serio.
Prawdę mówiąc, nie mogłam złapać tchu,
ale musiałam kontynuować, więc próbowałam głęboko oddychać.
Nie chciałam pozwolić na trzecią dogrywkę, więc dałam z siebie wszystko.
Kocham rywalizację, więc chyba będzie fajnie.
Wierzę, że wygram.
- Bierz piłkę! - Ma ją.
Zderzyły się ramionami.
Ta od ciężarów jest naprawdę silna.
- Brak mi słów. - To bójka.
Odwróć ją.
Nie znam żadnych technik. Polegam tylko na sile.
Gdy zaczęłam się męczyć,
było mi trudniej i miałam wrażenie, że dotarłam do ściany.
Muszą być zmęczone.
Wiem.
Znowu obie trzymają.
- Dalej, wielka trójka, 330 kg! - Spójrz na nią.
- Nieźle. - Tak jest. Użyj nóg.
- Dobra jest. - Bierz ją.
Włóż tam nogi!
- Tak jest! - Włożyła nogę!
- Masz to! - Bierz ją!
- Ma ją! - Ma ją!
Wbij się!
- Tak jest! - Bierz ją!
- Dwadzieścia! - Trzymaj się!
- Dalej! - Mocniej ciągnij, Dam-bi!
- Ciągnij! - Właśnie tak!
- Ma ją.
- Trzymaj się! Dziesięć sekund! - Zostało dziesięć sekund!
- Dziesięć! - Dziesięć sekund!
- Przerzuca ją, jak mówiłem. - Nie poddawaj się!
Chciałam, by to była ostatnia dogrywka.
Parłam do przodu
i dałam z siebie wszystko.
Koniec walki.
- Wygrała. - Wróbel wygrał.
- Wygrała ta od ciężarów. - Tak.
Miała kontrolę nad piłką.
Obie są świetne.
- Sportowcy z kadry są inni. - Nieźle!
To było niesamowite.
- To było piękne. - Zdumiewające!
Ale słodziak.
- Dobra robota. - Dobra robota.
- Dobra robota! - Obie są super.
Wszystko sprowadza się do tego, kto miał jeszcze resztki sił.
Młodzieniaszki to coś innego.
Nie powinnam jej zlekceważyć przez wzrost.
Obie są niskie i drobne,
ale po zobaczeniu, jak brutalnie walczyły,
byłam pełna podziwu.
Nie wiem skąd taka siła przy takich małych ciałach.
Byłam przepełniona szacunkiem.
Zwycięzcą pojedynku na arenie C jest Kim Dam-bi.
Dobra robota!
- Dobra robota! - Nie dajcie się zwieść jej buźce.
Wszyscy krzyczeli i kibicowali.
To było takie porywające.
Zwykle walczę ze sobą i podnoszę ciężary stacjonarnie,
ale konkurowanie w czymś, gdzie zderzam się z inną osobą
było ekscytujące i niezwykle fajne.
Skoro ujrzeliście potęgę osób podnoszących ciężary,
nigdy więcej nas nie zlekceważycie.
Nie chcę jechać do domu.
Arena A.
- Nadchodzą. - Zaczyna się.
Lee Won-hee!
To będzie fajne.
To jest to.
- Cieszę się na to. - Poważna walka.
Musimy to zobaczyć.
- Co jest? - Czemu tam idziecie?
- Lee Won-hee? - Znajdźmy dobre miejsce.
Musimy to zobaczyć.
Nie mogę się doczekać.
Najbardziej czekałem na pojedynek Won-hee.
Legenda judo, Lee Won-hee.
Lee Won-hee jest znany jako pan Ippon.
Jest też złotym medalistą.
Pan Ippon.
Jesteś super!
- Dasz radę! - Jesteś super!
- Dasz radę! - Koreańska legenda.
W zadaniu wstępnym zdobyłem 60. miejsce.
Gdy zacząłem biec, poczułem,
że mam coś nie tak z kolanami. Bolały mnie.
Postanowiłem się poddać.
Nie potrzebuję przywilejów.
Wygram pojedynek z każdym, kto mnie wybierze.
Z kim walczy?
- Kto to? - Kto to?
Dzień dobry. Park Hee-jun, zawodnik kadry narodowej w karate.
Karate to sztuka walki stworzona do używania na wojnie.
Byłem pierwszym koreańskim zdobywcą
brązu na Igrzyskach Azjatyckich w 2018 r.
Miejsce 24., Park Hee-jun.
Od początku wiedziałem, kto będzie moim przeciwnikiem.
W ogóle się nie waha.
Patrzy tylko na jedną osobę.
Musiał już zdecydować.
Wybrałem od razu.
Proszę, zmierz się ze mną.
To właśnie chciałem zobaczyć.
Ale będzie walka.
Judo i karate.
Trzeba przyjść w takie miejsce,
aby móc się osobiście zmierzyć ze złotym medalistą olimpijskim.
Chcę poczuć energię legendy,
złotego medalisty olimpijskiego.
Dlatego cię wybrałem.
Nie mogę się doczekać.
Oddam ci swoją energię,
- ale zabiorę wygraną. - Dobrze.
Dobrze.
Wybierz arenę.
Jestem pewny siebie w kwestii biegania.
Wybieram A.
Plan był taki,
by od razu złapać piłkę i uciekać.
Chciałem uniknąć przygwożdżenia.
Patrząc na przeciwnika,
wiedziałem, że wybrał mnie, bo był pewny siebie.
Wiedziałem, że nie mogę go lekceważyć, więc zachowałem czujność.
Dalej, złoty medalisto!
Co się dzieje?
Po otwarciu drzwi od razu pobiegłem i złapałem piłkę.
Chciałem zacząć biegać, ale...
Absolutny mistrz sztuk walki.
- Jest zrelaksowany. - Zupełnie spokojny.
Po pierwsze, jestem judoką,
więc chciałem się właściwie zachować, niezależnie od tego, czy wygram.
Ten gest to kolejna lekcja,
więc okazałem mu szacunek.
Zachowuje się jak należy.
Jak na zawodach krajowych.
Zmierzy się z nim?
Brawo!
Wiedziałem, że jest prawdziwym mężczyzną, gdy rzucił mi wyzwanie.
- Pokaż, co umiesz! - Dasz radę!
- Nie może dać się złapać. - To koniec, jeśli go złapie.
Nie może się dać.
To koniec, jeśli go złapie.
Ale ma spojrzenie.
- Trzymaj się. - Jest przerażający.
Wiedziałem, że przegram, jeśli nie zaatakuję.
Co to było?
Nie widziałem jego rąk.
Przewróć go.
Nie przewraca się.
Won-hee jest nieziemski.
O ja cię, o rety, ojej.
Złapał rękę.
Wygiął mu ramię.
- Trzyma go. - Ożeż ty.
Trzyma go.
Przygwożdżenie.
Nie daje mu pola manewru.
Nie może się ruszyć.
Nie może używać ręki.
Próbowałem podnieść nogi i go odepchnąć,
ale to nic nie dało.
- Nie da się z tego uwolnić. - Nie.
Najsilniejsze przygwożdżenie na świecie.
Ani drgnie. Jest jak skała.
Wybrał złego przeciwnika.
- O nie. - Nie może się wydostać?
Musisz spróbować.
Nie może się podnieść.
Chyba nie może.
Dalej! Jedna minuta!
- Została minuta. - Jedna minuta!
Gdy patrzyłem w sufit,
myślałem, że tak mi upłyną trzy minuty.
Chciałem go chociaż odrzucić.
Chyba nie może się wydostać.
Dolna połowa w ciągłym ruchu.
Wyrywa się.
Wyrwał się.
To trudne, gdy jest się przygwożdżonym.
Ale był tak silny, że straciłem uchwyt,
co mnie zmieszało.
- Dobrze! - Dobrze!
- Dalej! - Dasz radę!
Mocniej!
- Użyj pleców! - Dasz radę!
Czterdzieści sekund!
- Piłka. - Musisz zdobyć piłkę!
Jeśli nikt jej nie złapie, wszystko może się zdarzyć.
Dalej!
- Dobrze. - Dasz radę!
- Nie poddawaj się! - Dasz radę!
Muszą być zmęczeni.
To walka na wytrzymałość.
Dasz radę.
Rozluźnij się!
Odwróć go!
Muszą być zmęczeni.
- Łap piłkę! - Nie daj mu jej złapać!
Gdy spojrzałem na zegar, zostało nam 30 sekund.
Wstawaj!
- Pobiegł. Nieźle! - Dwadzieścia sekund!
Jest szybki.
Zwinny jak na czterdziestolatka.
- Dziesięć sekund! - Dziesięć!
Właśnie tak!
Wytrzymaj dziesięć sekund!
- Daj z siebie wszystko! - Nie puszczaj!
Nie mogłem go ruszyć.
Nie odpuszcza.
Łap ją!
Jego siła mnie zmieszała.
Musisz spróbować!
- Nie puszczaj! - Trzymaj się!
Połóż się!
Dasz radę!
Koniec walki.
To było idealne. Niesamowite nastawienie.
Racja.
Nie rozczarował.
Prawdziwa legenda.
Karateka to niełatwy przeciwnik.
Zdominował go siłą woli.
Niesamowita technika.
Jesteś najlepszy, profesorze!
Ulżyło mi, że wygrałem,
ale było blisko.
Był taki silny.
Ale jest silny.
Cokolwiek mnie czeka, dam z siebie wszystko.
Niczego nie żałuję.
Walczyłem z przeciwnikiem, którego chciałem.
To był ogromny zaszczyt.
Prawdziwa legenda.
Moc medalisty.
Zaczynamy pojedynek jeden na jeden.
Arena C.
KANG YOUNG-SEO KONTRA PARK SEUNG-HEE
Boże.
- Łap ją! - Łap ją! Łap piłkę!
- Ma ją. - Złap ją!
- Tak jest! - Trzymaj!
WYGRYWA NARCIARKA KANG YOUNG-SEO
Niesamowite.
PARK DA-SOL KONTRA HEO KYUNG-HEE
Dobrze!
Dalej, Kyung-hee!
- Uważaj! - Zmęcz ją!
Dobrze!
- Trzy, dwa, jeden! - Trzy, dwa, jeden!
WYGRYWA JUDOKA Z KADRY, PARK DA-SOL
AMBER YANG KONTRA JUNG YOU-IN
To silna crossfiterka.
- Jung You-in. - Obczaj te plecy.
To nie są żarty.
Kto tu wpuścił dziką niedźwiedzicę?
- Chodźmy! - Dawaj!
Dasz radę!
Atakuje.
Zabrała ją!
Wygrywa Jung You-in.
WYGRYWA PŁYWACZKA
Arena A.
SHIN SOO-JI KONTRA PARK HA-YAN
- Jest silna. - Ha-yan dobrze biega.
Czemu się nie męczy?
WYGRYWA PIŁKARKA RĘCZNA, PARK HA-YAN
Nieźle.
Arena B.
PARK YEON-SU KONTRA LIM SOO-JIN
- Dalej! - O rety.
Dawaj, Park Yeon-su!
Dawaj, kulturystko!
Naprzód!
Na pewno trenowała judo.
WYGRYWA KULTURYSTKA LIM SOO-JIN
GO MIN-JUNG KONTRA CHOI SOO-IN
Nieźle, Go Min-jung!
- Trzymaj się! - Trzy, dwa, jeden!
WYGRYWA CROSSFITTERKA GO MIN-JUNG
Dobra walka!
Rozpoczyna się następna walka.
Arena C.
Lee Jae-yoon.
- Teraz to koniec. - Tak.
To będzie super.
Będzie zabawa.
To będzie fajna walka.
- Co to było? - To Jae-yoon.
- Dalej, Lee Jae-yoon! - Dasz radę!
Ale wycięty.
To naprawdę ciało aktora?
Nie jest aktorem.
Myślałem, że to sportowiec.
- Jest super. - Dasz radę!
Przypomina mi Yun Sung-bina.
Jest jak lew.
Ponoć jest dobry w jujitsu.
Słynie z tego.
Jae-yoon jest dobry w jujitsu.
Sport, który lubię i dużo trenuję, to sztuki walki.
Obecnie trenuję jujitsu.
Ludzie pytają, czy jestem sportowcem.
Odpowiadam, że tak.
Kto mówi, że nie jestem?
Robię to, bo lubię.
Miejsce 41., Lee Jae-yoon.
Jujitsu.
Brązowy pas.
Gdy zobaczyłem, że jako arenę można wybrać klatkę,
wiedziałem, że to coś dla mnie.
Byłem pewien, że mogę wygrać.
- Jest przerażający. - Tak.
Jest jak myśliwy.
Przerażający.
Było kilku ludzi z ukrytymi zdolnościami,
więc byłem ostrożny.
Ktoś wpadł mi w oko.
Zróbmy to.
Dziękuję.
Spójrz na ich ciała.
Obaj są silni.
- Kto to? - Kto to?
Dzień dobry.
Jestem Kim Nam-wook, kulturysta klasyczny.
W tym roku zwyciężyłem w Krajowych Mistrzostwach Fitnessowych,
w kategorii klasycznej kulturystyki.
W zeszłym roku brałem udział w Pucharze Świata IFBB,
gdzie zająłem drugie miejsce w tej kategorii.
Wygrywałem też wiele innych zawodów.
Nie widziałem w Korei nikogo
z ładniejszym ciałem niż moje.
Pokażę, że jestem najlepszy.
W klatce nie ma gdzie uciec,
więc będę zaciekle walczyć.
Dam z siebie wszystko, by to była świetna walka.
Dziękuję.
Zaczynamy pojedynek jeden na jeden.
Prawdziwy pojedynek.
Zróbmy to szybko.
Do dzieła!
Dam z siebie wszystko.
Wygram za wszelką cenę.
Pokażę, jaki potrafię być straszny.
Musisz to przeżyć.
Do dzieła.
Dajesz!
Dalej!
- Ładnie! Właśnie tak! - Tak jest!
Tak jest.
- Co się dzieje? - No i proszę.
Walczcie!
- Niemożliwe. - Ładnie!
Idzie na całość.
Od razu go przycisnął.
Używa swoich ruchów.
Używa ruchów z jujitsu.
Po prostu jujitsu.
- Chwyć za ramię. - Wbij stopę.
- Zdejmuje chwyt. - Przegrał!
Leci ci krew. Możesz kontynuować?
- Co się dzieje? - Nos.
O nie. Pewnie oberwał.
Gdy trzymałem piłkę,
próbował włożyć tam ręce.
Chyba uderzył mnie w nos.
Gdy zobaczyłem krew,
zrozumiałem, że on traktuje to serio.
I że muszę się ogarnąć.
Wznawiamy walkę.
UDERZENIE, PIŁKA DLA NAM-WOOKA
Chyba naprawdę będą walczyć.
Tak. Piękny obrazek.
Planuję trzymać piłkę i biegać dookoła.
Nie będę od razu łapać piłki.
Chcę się najpierw z nim zmierzyć.
Jak dwie bestie.
Rety, ale jest straszny.
Przerażające.
Patrz, jak do niego podchodzi.
Ma go.
- Suples. - Nieźle.
Ale jest silny.
Nie puszczaj!
- Właśnie tak. - Dobrze.
Twarzą w górę.
Trzymaj!
Włóż tam rękę. Dobrze.
To koniec.
Nie da się z tego wyrwać.
Nadeszła pora, by złapać oddech.
Byłem w tak korzystnej sytuacji.
Chciałem złapać oddech i obmyślić plan.
Musisz teraz przejąć piłkę.
- Przejmij piłkę! - Uważaj na rękę!
Stracił ją.
To koniec.
Skąd on ma tyle siły?
Jest silny.
Łap go!
Złap go, by nie uciekł!
- Jest opanowany. - Złap go, by nie uciekł!
- Niemożliwe. - Chyba żart.
- Minuta i 30 sekund! - Minuta 30!
Odwróć go.
Nie może włożyć nawet palców.
Wyciągnij go.
Chociaż używałem całej siły, by go podnieść i przenieść,
strasznie silnie się trzymał.
Co za siła.
Minuta!
- Dalej! - Jedna minuta!
To była długa minuta.
Pomyślałem, że może złapałem piłkę za wcześnie.
Dasz radę. Zostało 50 sekund!
Trzymaj się!
Nie!
Dobrze! Łap!
Ale fajnie się to ogląda.
Obaj są niesamowicie silni.
- Dalej! - Trzydzieści sekund!
- Zostało 30 sekund. - Trzydzieści!
Musisz wytrzymać!
Jae-yoon, zostało 25 sekund!
Nie da się jej odebrać. To trudne.
Nie poddawaj się!
Przewróć go na bok!
Jeszcze trochę!
Nie poddawaj się!
Piętnaście sekund!
Był znacznie silniejszy, niż myślałem.
Znacznie silniejszy.
- Dasz radę! - O nie.
- Nie szkodzi! Próbuj dalej! - Dziesięć sekund!
- Nie poddawaj się! - Nie poddawaj się!
- Prawie! - Trzymaj się!
Koniec!
To jeszcze nie koniec!
Trzymaj się!
Użyj stóp!
- Dwa, jeden! - Użyj stóp!
- Nieźle! - Koniec walki.
- Dobrze! - Są tacy silni.
- Świetna walka. - Niesamowite.
Zaparło mi dech.
- Co jest? - Wszystko gra?
Ma uszkodzone żebra?
Coś z żebrami?
- Jakiś uraz? - Żebra?
Ma uszkodzone żebra?
Chyba bardzo go boli.
To było bardzo intensywne.
- Za mocno go złapał? - Niedobrze.
Czułem ucisk na żebra.
Poczułem pewien dyskomfort,
gdy chwycił mnie od tyłu
i próbował oddzielić od piłki.
Poczułem ostry ból,
ale nie miałem czasu o tym myśleć.
Skupiałem się na piłce i walce.
- Walczył w tym stanie? - Serio?
Samą siłą woli.
- Prawdziwy zawodowiec. - Racja.
Wszystko gra?
Tak.
- Dobra robota! - Jesteś super!
Prawdziwy facet!
Zwycięzcą na arenie C
jest Lee Jae-yoon.
- OK! - Szacun!
- Świetna robota! - Jest niesamowity.
- Było super. - Dobra robota.
Ale jest silny.
Udało mi się je ochronić.
Bardzo tego chciałem.
Tak bardzo.
Nie umiem tego opisać słowami,
ale czułem, że wiele osiągnąłem.
O rany.
Kocham swoje ciało.
Przepraszam.
Wrócę z lepszym ciałem.
Zajmę się tym.
Straciliśmy tyle popiersi.
To prawda.
Jest tak pusto.
Coś się tam pojawi?
Silni i sprawni: Starcie stu.
Druga misja to...
- Nie mecz drużynowy. - Nie?
Jak nas teraz przeczołgają?
...pojedynek pięć na pięć.
Dłonie mi się pocą.
Oby coś, w czym jestem dobry.
Muszę przetrwać.
Wreszcie nadeszła ta pora.
Bałem się. Nie wiedziałem, co nam każą robić.
Nie tego się spodziewałem.
To będzie rzeź.
- Na ostro. - Oni to zrobili?
- To tory kolejowe? - Prawdziwa kopalnia!
Coś ogromnego.
Najtrudniejszy moment tego roku.
Nigdy nie czułem takiego bólu.
To piekło.
Co to? Labirynt?
- Niemożliwe. - Labirynt?
Nic tutaj nie widać.
- Dalej! - Dalej!
Odpadamy, jak nas złapią?
Ruchy!
- Nie było chwili spokoju. - Łapcie go!
Prawdziwa wojna.
Zatrzymam go tu!
Musimy się spieszyć. Chyba przegramy.
Ludzie naprawdę ryzykowali życie.
Nie!
Przepraszam.
To...
była seria rozczarowań i żalu.
- Gdzie to jest? - Ten program dał mi
najboleśniejszy dzień w moim życiu.
To przez moją decyzję.
Nic nigdy nie idzie zgodnie z moimi oczekiwaniami.
Jeśli nawalę, wszyscy odpadną.
Napisy: Szymon Cegiełka