Liderze Jung Ji-hyun,
wybierz ostatniego członka zespołu.
Kim Min-su!
Zgodnie z oczekiwaniami.
- Rany. - Nieźle.
Widzisz? Wybrał Thanosa.
Drużyna marzeń kompletna.
Jesteśmy teraz najsilniejsi.
Spodziewałem się, że mnie wybiorą.
Byłem liderem drużyny
i chyba zrobiłem dobre wrażenie.
Nie wybrał nikogo z drużyny.
Przetrwanie ponad lojalność.
Trochę mi przykro.
Ale rozumiem. Mam nadzieję, że wygra.
Myślałem o Young-woo.
Do samego końca chciałem Jun-hyuka.
Wybierałem między Min-su i Jun-hyukiem.
W końcu wybrałem Min-su.
Zdecydowałem na podstawie ich ciała i możliwości.
- Będzie super. - Tak.
Jesteśmy nową rodziną.
- Tak. - OK. Do boju.
- Damy radę. - Walcz z całych sił.
- Wracamy do domu. - Najsilniejsi.
To Avengersi.
Wymienię teraz pięciu ocalałych z gry o przetrwanie.
Jung Ji-hyun!
- Powodzenia! - Jest super.
Szanuję go.
- Amotti. - Amotti.
Dziękuję.
Do boju, Amotti!
Powodzenia!
Lee Jang-kun.
- Tak! - Nieźle.
Kim Jee-hyuk.
Dalej!
Są jeszcze silniejsi.
I Kim Min-su.
Dziękuję.
Niesamowite.
Trudno będzie ich pokonać.
Ta drużyna będzie szalenie silna.
To drużyna marzeń.
Lider Jung Ji-hyun
wygłosi teraz krótką mowę.
Byłem blisko odpadnięcia, ale przetrwałem.
Zrobię, co w mojej mocy, by wygrać drugi sezon.
- Powodzenia! - Dalej!
Wygraj to!
To taki silny zespół.
Boję się ich.
To niedorzeczne.
Nasz zespół ma wszystko,
od wytrzymałości po siłę i refleks.
Stworzyłem najlepszą drużynę.
Wasza piątka tworzy nowy zespół,
który weźmie udział w trzeciej misji.
Świetna robota.
- Dobra robota! - Dobra robota!
Nieźle. Jesteśmy najsilniejsi.
ZWYCIĘZCY
DRUŻYNA HONG BEOM-SEOKA, LEE WON-HEE
DRUŻYNA ANDRE JINA, LEE JAE-YOONA
DRUŻYNA KIM DONG-HYUNA
DRUŻYNA JUNG JI-HYUNA
Do następnej misji przeszło 30 zawodników.
SILNI I SPRAWNI: STARCIE STU PODZIEMIE
ODCINEK 6: KOPALNIA
Pusto tu.
- Usiądźmy. - Rany.
Przy was czuję się pewnie.
- Jak miło. - Czuję presję.
- Musimy ich unikać. - Oczywiście.
Przetrwali piekło.
Racja.
Wszyscy na nas patrzą.
Gdy weszliśmy do poczekalni,
słyszałem, jak ludzie mówili:
„Ta drużyna jest tak silna. Nie pokonamy ich”.
Cieszyły mnie ich reakcje.
Pomyślałem: „Zgadza się. Pokażemy wam”.
Siedzimy z naszymi drużynami
i zaczynamy od nowa.
Ciekawe, co teraz.
Trzydzieści osób?
Silni i sprawni: Starcie stu.
W grze pozostało 30 uczestników.
Przetrwały zespoły Kim Dong-hyuna,
Hong Beom-seoka,
Lee Won-hee,
Lee Jae-yoona
Andre Jina
oraz zespół, który wrócił do gry,
zespół Jung Ji-hyuna.
Wrócili wzmocnieni.
Tym, którzy przetrwali zajadłą rywalizację,
składam gratulacje.
Miło was znów widzieć.
Teraz
ujawnimy trzecią misję.
Już?
Co? Już?
Za szybko.
Trzecia misja to...
No co?
...pojedynek delegatów drużyn.
- Co? - Delegaci?
Pojedynek delegatów?
W pojedynku delegatów drużyn
zostaną stworzone dwie grupy po trzy drużyny.
Trzy drużyny?
Dwie grupy po trzy drużyny?
Z każdej grupy odpadnie osoba z najniższym wynikiem.
Pokręcona akcja.
Kurwa.
Odpadnie jedna z trzech drużyn.
Nie chcę tam być.
Zrobię wszystko, żeby nie odpaść.
Nie obchodzi mnie, kto odpadnie,
o ile my przetrwamy.
Przed główną misją odbędzie się zadanie wstępne.
Zwycięzcy zadania wstępnego
wybiorą, które drużyny trafią do których grup.
- Kolejny przywilej. - Musimy wygrać.
Wygrajmy, choćby nie wiem co.
Można wybrać drużyny słabsze od nas,
więc musimy wygrać za wszelką cenę.
Zadanie wstępne do misji to...
podciąganie.
- Podciąganie? - Podciąganie.
Podciąganie? Niedobrze.
Jest to zadanie zespołowe.
Udział bierze lider i inny członek zespołu.
Cholera.
Każdy uczestnik wykonuje podciągnięcia przez minutę.
Drużyna, która wykona ich najwięcej,
otrzyma przywilej określenia grup.
Będzie ostro.
Ludzie z The Iron Squad są w tym dobrzy.
Hong Beom-seok i Kang Cheong-myeong z sił specjalnych.
Są w tym dobrzy.
To musiałem być ja.
Nigdy z nikim nie przegrałem w podciąganiu.
Crossfitterzy są w tym dobrzy?
Amotti na pewno wyjdzie na prowadzenie.
Jestem crossfiterem, więc nie mam z tym problemu.
Pewnie jestem jednym z najlepszych.
- Awansujemy, jeśli będziemy najlepsi. - Oczywiście. Damy radę.
Rozpoczniemy teraz zadanie wstępne z podciąganiem,
które zadecyduje o przywileju określenia grup w misji.
Zaczyna zespół Kim Dong-hyuna.
- Chodźmy. - To okrutne.
- Zróbmy to. - Pokaż im.
- Dalej! - Zróbmy to!
- Dobry jest. - Tak?
Spodziewaliśmy się ich.
Zmniejszę obciążenie.
- Skarpetki też. - Ciężkie masz skarpetki?
- Za ciężkie. - Zdjął nawet skarpetki.
- Mógłby też zdjąć spodnie. - Zdejmij koszulkę.
- Spodnie też. - Spodnie?
- Spodnie też. - Jak złapać?
- Dasz radę! - Spokojnie.
Nie czuję się w tym pewnie.
Wiedziałem, że nie będzie łatwo.
Ale chciałem pokazać ducha weterana.
LIMIT CZASU: 1 MINUTA, LICZONE PRAWIDŁOWE PODCIĄGNIĘCIA
- Wyżej. Nieźle. Tak trzymać! - Cztery, pięć, sześć, siedem...
- Dalej! Dobrze! - osiem, dziewięć, dziesięć...
- Rytm. - Znajdź swój rytm.
- OK! - Nieźle.
- OK. Dalej. - Dobrze.
- Uważaj na brodę. - Dobrze. Broda wyżej.
Dasz radę.
- Nie odpuszczaj. - OK.
- Jeszcze raz. - Jeszcze raz.
- OK. Ładnie. - OK.
- Podciągnij się. OK. - Dasz radę.
- Jeszcze raz. - Dawaj.
- Broda. - No dalej.
- Zostało dziesięć sekund. Dalej. - Z rozpędu.
- Kolana. - OK.
- Kolana. - Dawaj!
Nie poddawaj się!
- Dalej! - Jeszcze tylko raz!
Dasz radę.
Ładnie.
Jesteś najlepszy.
- Lider Dong-hyun, 28 podciągnięć. - Sporo.
Dużo zrobił.
OFICER JEDNOSTKI SPECJALNEJ
- Dalej! - Raz, dwa...
- Ładnie. Dalej. Szybciej. - ...trzy, cztery, pięć, sześć, siedem...
- Dalej. - Dobry jest.
- ...dziewięć, dziesięć... - Dobry jest.
- Ale napompowany. - ...11, 12...
Czym się zajmuje?
Czarny pas w jujitsu i oficer jednostki specjalnej.
- Czarny pas w jujitsu? - Tak.
Regularnie się podciągam, gdy trenuję, więc czułem się pewnie.
- OK. Nieźle. - Stać cię na więcej.
- Dalej. Dasz radę. - Dwadzieścia siedem, 28,
- dwadzieścia dziewięć, 30, 31! - Ładnie! Świetnie ci idzie!
Dobry jest.
- Co jest? - Dawaj!
- Spójrz w górę. - Trzydzieści siedem.
- Do góry. - Dziesięć sekund.
- Jeszcze dwa. - Zrób jeszcze dwa.
- Jeszcze! Jeszcze jedno! - Ładnie!
- OK! - Jeszcze jedno.
- Zrobił 40? - Tak.
- Jeszcze tylko jedno. - Prawie koniec.
- Jeszcze tylko jedno. - Tylko raz.
- OK! - OK!
- OK. - Świetna robota.
- Jesteś najlepszy. - Ko Jong-hun, 42 podciągnięcia.
- Dobra robota. - W sumie 70 podciągnięć.
Poważna sprawa.
- Teraz... - Damy radę.
- ...czas na zespół Andre Jina. - Powodzenia!
Chodźmy.
Andre jest dobry?
Nie. Spójrz na jego ciało. Co myślisz?
OK. Jestem gotowy. Chwila.
- Ma takie długie nogi. - Będzie mu trudniej.
- Raz, dwa... - Ładnie.
- Świetna forma. - ...trzy, cztery, pięć, sześć, siedem,
- osiem, dziewięć, dziesięć. - Dalej.
- Jedenaście... - Dobrze mu idzie.
- Szesnaście, 17... - Nieźle.
Chciałem nie być najgorszy z liderów drużyn.
Chciałem pobić wynik Dong-hyuna.
- Osiemnaście, 19, 20... ładnie. - Osiemnaście, 19, 20.
- Świetnie. - Dwadzieścia dwa...
Dwadzieścia cztery, 25, 26,
dwadzieścia siedem...
- Ile miał Dong-hyun? - Dalej.
- Dalej. Nie pytaj, tylko walcz. - Dwadzieścia osiem.
- Jeszcze raz. - Dalej.
- Dwadzieścia dziewięć... dalej! - Z rozpędu.
Lider Andre Jin, 29 podciągnięć.
Ile zrobiłeś?
- 28. - Tak!
Chciał tylko pokonać Dong-hyuna.
Łącznie mieliśmy 70,
więc pomyślałem, że możemy wygrać.
Dalej, YAMI.
- Raz, dwa, trzy, - Raz, dwa, trzy...
- cztery, pięć, sześć... - Ma niezłe mięśnie pleców.
- ...siedem, osiem... - Jest taki szybki.
- ...dziewięć, 10... - Dziewięć, 10...
- Piętnaście, 16, 17, 18, - Piętnaście, 16, 17, 18...
- dziewiętnaście, 20, 21... - Spokojnie.
- ...dwadzieścia dwa, 23... - To jeszcze nic.
- ...dwadzieścia cztery, 25, 26. - Dwadzieścia cztery, 25, 26,
- dwadzieścia siedem, 28, - Dasz radę, Zoro.
- Dawaj, Zoro. - dwadzieścia dziewięć, 30...
- Dalej! - Trzydzieści pięć, 36,
- Jeszcze dwa. Jeszcze jedno. - Trzydzieści siedem, 38...
- OK. Świetnie. - Tak!
- Power Who YAMI, 38 podciągnięć. - Dobra robota.
- W sumie 67 podciągnięć. - Świetna robota.
Źle zacząłem. Szkoda.
Tu nikt nie żartuje.
Teraz drużyna Lee Won-hee.
Dwóch judoków.
- Dawaj! - Dasz radę!
- Pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć... - Siedem, osiem, dziewięć...
Ładnie! Dalej.
Lider Lee Won-hee, 27 podciągnięć.
- Raz, dwa, trzy, cztery, - Raz, dwa, trzy, cztery,
- pięć, sześć, siedem... - pięć, sześć, siedem...
- Jeszcze raz! Ładnie. - Broda.
Ham Young-jin, 30 podciągnięć.
Łącznie 57 podciągnięć.
- Teraz drużyna Lee Jae-yoona. - Szacun.
- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć... - Raz, dwa...
- ...siedem, osiem, dziewięć... - OK.
OK. Tak, zmień.
- Osiemnaście, 19... - Dziewiętnaście...
- Dasz radę. - Jeszcze jedno.
Jeszcze jedno.
Lider Lee Jae-yoon, 27 podciągnięć.
- Raz... - Ładnie.
- Nie nadwyrężaj się. - ...dwa.
- Niezła forma. - Trzy.
- Nieźle. - Dasz radę.
- Cztery. - Cztery.
- Dobrze ci idzie. - Dalej. Pięć...
Trzeba się od niej uczyć.
- Jeszcze. - Dajesz!
- Tak! - Dobrze ci idzie.
- Nie przesadź. - Nie przeciążaj.
- OK. - OK.
- Lee Hyun-jeong, sześć podciągnięć. - OK!
- W sumie 33 podciągnięcia. - Podziwiam ich pracę zespołową.
Dali jej szansę.
Pobiłaś swój rekord?
- Tak, bez kippingu. - Tylko to się liczy.
Teraz podciągania wykona drużyna
- Hong Beom-seoka. - Tak!
- Do dzieła. - OK.
Zrobi ich mnóstwo.
Ludzie z sił specjalnych
podciągają się regularnie,
więc miałem ich na oku.
Dobrze mu pójdzie.
- Dajesz. - Prawda?
- Lekki jest. - Tak.
Zrobi z 50.
Dobry wynik zwiększy szanse na awans do następnej misji.
Nie spocznę, nawet jeśli odpadną mi ręce.
- Dalej. - Dasz radę.
1. MIEJSCE: DONG-HYUN, 70
W górę.
- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, 7, - Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, 7,
- osiem, dziewięć, dziesięć, - osiem, dziewięć, dziesięć...
- jedenaście, 12, 13, - Nie szarpie kolanami.
- Jest taki stabilny. - czternaście, 15, 16,
- siedemnaście, 18, 19, 20. - siedemnaście, 18, 19, 20.
Nie przestaje.
- W górę. - Dwadzieścia trzy...
- Dwadzieścia pięć, 26... - Zwolnij.
- Rób z kippingiem. - Świetnie ci idzie.
- Dwadzieścia siedem, 28. - Dalej.
- W górę. - Dwadzieścia dziewięć, 30. Świetnie.
- Trzydzieści jeden... ładnie - Trzydzieści jeden, 32. Super.
- To dzięki silnej woli. - Tak trzymaj.
- Dalej. - Dasz radę. W górę.
OK. To było świetne.
- Niesamowite. - Lider Hong Beom-seok, 36 podciągnięć.
- Ciężko to przebić. - Denerwuję się.
- Zróbmy 80. - OK.
- Niech będzie 100. - Dobra, 100.
1. MIEJSCE: KIM DONG- HYUN, 70, HONG BEOM-SEOK, 36
- Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć... - Co to ma być?
- ...sześć, siedem... - Co jest?
- ...osiem, dziewięć, dziesięć... - To maszyna.
- ...jedenaście, 12... - jedenaście, 12, 13,
- czternaście, 15, 16, 17... - czternaście, 15, 16, 17,
- Nie zwalnia. - ...osiemnaście, 19, 20.
Ale dziwne.
- „Ale dziwne”. - Coś jest z nim nie tak.
- Dwadzieścia trzy, 24. - Dwadzieścia trzy.
- Dwadzieścia pięć, 26. - Broda w górę.
- Dwadzieścia siedem, 28, 29. - Dwadzieścia siedem, 28, 29.
- trzydzieści... - Dobrze.
- Trzydzieści dwa, 33... - Trzydzieści trzy, 34.
- Już prawie. - Jeszcze. W górę.
- Jeszcze trochę. - Dasz radę.
- Właśnie tak. OK. - OK.
- Dobra robota. - Dobra robota.
Kang Cheong-myeong, 38 podciągnięć.
Łącznie 74 podciągnięcia.
Prowadzą z 74.
- Rekord wynosi 74. - To rekord?
Musimy tylko zrobić 75.
Wróciliśmy z zaświatów.
- Musimy dać z siebie wszystko. - Do dzieła.
Niełatwo było wrócić do gry.
Podciągnięcia wykona teraz ostatnia drużyna, Jung Ji-hyuna.
Jung Ji-hyun ma idealne ciało do podciągnięć.
Myślę, że mu dobrze pójdzie.
Przygotuj się.
- Powodzenia! - Dasz radę!
Prowadziła drużyna Hong Beom-seoka.
Musieliśmy tylko ich pokonać.
1. MIEJSCE HONG BEOM-SEOK, 74
Jeden, dwa...
- Jak lekko. - Do brody.
- Cztery, pięć, sześć... - Nie za wysoko.
- Używaj kolan. - ...siedem, osiem...
- Oszczędzaj energię. Kolana. - ...dziewięć, dziesięć... dobrze.
- Świetnie. - Ładnie.
- Trzynaście, 14, - Trzynaście, 14...
- piętnaście, szesnaście, - Dobry początek.
- ...siedemnaście... - Nieźle!
- Dobrze. - ...osiemnaście, 19...
Ponieważ przywilej miał ogromną wagę
chciałem, byśmy to my go zdobyli.
Błagałem, by poddał się po 30.
- Dalej! - Nieźle!
Dalej, zapasy!
Dasz radę.
Do końca próbowałem dawać z siebie wszystko.
- Jeszcze trzy. - OK.
- Ładnie. - Niesamowite.
- Dalej! - Ładnie!
- Dalej!
Super!
Jest szalony.
Celuje w 50?
To było najlepsze.
Zrobił krótką przerwę i zaczął robić więcej.
Zrobił to, co było niemal niemożliwe.
- OK. - Nieźle.
- Koniec. - OK.
Lider zespołu Jung Ji-hyun, 43 podciągnięcia.
Co ja obejrzałem?
Czy na pierwszym miejscu nie jest drużyna Hong Beom-seoka?
Na razie tak.
Dalej, Amotti.
- Dasz radę. - Jak oni mogli prawie odpaść?
- Spójrzcie na jego ciało. - Nieźle. Dalej.
- Dasz radę. - Brak mi słów.
Zniszczy to.
Dalej, Amotti.
- Szybciutko. - Dobrze. Raz,
- dwa, trzy, cztery... - Ładnie.
- ...pięć, sześć, siedem... - Gładko.
- Ładnie! - ...osiem. Za łatwo. Dziewięć...
Całkowicie prostuje ręce.
Ma piękne ciało.
Przecudowne.
Serio?
Jeśli wykonam moje zadanie, wygramy.
Chciałem jak najlepiej wspierać moją drużynę.
Osiemnaście, 19, 20,
- dwadzieścia jeden, 22, 23. - Dwadzieścia jeden, 22, 23,
- dwadzieścia cztery, 25, - Dasz radę.
- Dwadzieścia sześć. - Dwadzieścia siedem.
Rany, wygrają.
- Trzydzieści. - Dalej.
- Jeszcze! - Wygrałeś. Rób, co chcesz.
- Dalej. - Rób, co chcesz.
- Dalej. - Trzydzieści cztery, 35. Jeszcze trochę.
- Nie przestawaj. - Dalej.
- Trzydzieści sześć... spokojnie. - Oddech.
- Kolana. - Trzydzieści siedem,
- Ładnie. Głęboki oddech. - 38...
- Dawaj. Nieźle. - Świetnie ci idzie.
- Trzydzieści dziewięć... - Dawaj.
- Dalej. - Nie zatrzymuj się.
- Dalej. - Ładnie.
- OK.
Amotti, 41 podciągnięć.
Łącznie 84 podciągnięcia.
To oni prawie odpadli?
Koniec pojedynku podciągnięć z nagrodą w postaci przywileju.
Zespół, który zrobił najwięcej podciągnięć to...
Avengersi.
...drużyna Jung Ji-hyuna.
- Jak mogli prawie odpaść? - Ładnie!
Dostaliśmy szansę wybrania grup.
Super było dostać fory.
Trzeba było zrobić 50.
Zrobienie 40 w minutę jest niemożliwe.
Ale szkoda.
Liderze Jung Ji-hyun,
wybierz dwa zespoły, z którymi chcesz się zmierzyć.
- Powinniśmy wybrać zespół Won-hee. - Tak.
- Tam są dwie kobiety. - Tak, wybierzmy ich.
Co do drugiej drużyny...
Wybiorą dwa zespoły, które uważają
- za najsłabsze. - Tak.
Pewnie wszyscy tak myślą.
Chociaż wrócili po dogrywce,
to zasadniczo drużyna Avengersów.
Pamiętajmy o indywidualnych umiejętnościach.
Przeanalizowaliśmy ich umiejętności indywidualne
i uznaliśmy, że możemy ich pokonać.
Tak wybraliśmy dwa zespoły.
- OK. - OK.
Ogłaszają.
- Ciekawe. - Kto to będzie?
Wybieramy drużynę Lee Won-hee.
Dziękuję.
Wiedziałem, że awansujemy, o ile zagramy na najwyższym poziomie.
Oraz...
- Tak. - Drużyna Andre.
- Oczekiwałem tego. - Brak zaskoczenia.
Ji-hyun ciągle na mnie patrzył.
Wstawał i wystawiał głowę.
Spodziewałam się, że nas wybierze,
ale wybrał też drużynę Won-hee,
więc pomyślałem, że wystarczy, jak ich pokonamy.
Przykro mi to mówić, Won-hee,
ale myślę, że twoja drużyna jest najsłabsza.
Jeśli chodzi o drużynę Andre, porównaliśmy naszych i ich członków
i uznaliśmy, że mamy dużą szansę wygrać.
Sprowokowałeś go.
Dziękuję, że wybraliście nas
i drużynę Andre.
Myślałem, że drużyna Andre Jina jest najsłabsza.
Do przetrwania wystarczy drugie miejsce,
więc się nie martwię.
Czy wy nie mieliście już być w domu?
- Odeślij ich do domu! - Odeślij ich do domu!
- Cholera. - Andre!
- Dzikus z Ameryki. - Obelgi. OK.
Da się przetrwać po jednym strike’u,
ale dzięki nam czeka was drugi i trzeci.
Czyli zaraz odpadacie.
Oni zlekceważyli twój zespół,
- ale ja nie. - Jasne.
- To my awansujemy. - Odeślijmy ich do domu.
Tak nagle?
- Chodźmy. - Sojusz.
To było super.
Zawarli sojusz.
W rezultacie drużyny Beom-seoka, Dong-hyuna
i Jae-yoona zostają przydzielone do jednej grupy.
Grupa śmierci.
To też trudna grupa.
Utworzono grupy do pojedynku delegatów.
Nie wiadomo, co będzie przy walce trzech drużyn.
Wygramy to.
GRUPA A: DRUŻYNA JUNG JI-HYUNA, LEE WON-HEE, ANDRE JINA
GRUPA B: DRUŻYNA KIM DONG- HYUNA, LEE JAE-YOONA, HONG BEOM-SEOKA
Pierwsza grupa pojedynku delegatów.
Drużyna Jung Ji-hyuna,
Andre Jina
i Lee Won-hee.
Prosimy wejść na arenę.
MISJA NR 3
Chodźmy.
To robi wrażenie.
- O rany. - Co to?
- Co to?
- Co?
- Oni to zrobili? - Co?
Co to?
- Jak tu przenieśli tę ziemię? - Tory kolejowe?
Tak.
Kopalnia.
Ja pierdzielę.
Oni to wszystko zbudowali?
Poważna sprawa.
Gdy tylko wszedłem na arenę,
pomyślałem o opuszczonej kopalni.
Zastanawiałem się, co będziemy tam robić.
Nawet widząc arenę, nie wiedziałem, w co będziemy grać.
- Kopalnia. - Tak.
Będziemy transportować.
- Tak, wózkami. - Tak.
- Będzie zabawa. - Będzie ciężko.
Były tory kolejowe, wagoniki i worki z piaskiem.
Czułem, że gra będzie wymagać siły
i mój zespół będzie mieć przewagę.
- O kurde. - Boję się.
Tam też coś jest.
Jest coś jeszcze.
- Trzeba na nich przejechać. - Co to?
- Musimy tam przejść i coś zrobić. - Musimy na tym jeździć?
- Ożeż ty. - Tak.
Drabinki.
- Jak to zrobili? - Wszystkiego jest po trzy.
Wygląda jak plan filmowy.
- Pasowałoby. - Można tu kręcić filmy.
Szaleństwo.
Silni i sprawni: Starcie stu.
Pojedynek delegatów drużyn.
Trzecia misja, w której odpadną zespoły...
- Kurde. - ...z najniższym wynikiem...
to pojedynek transportowy w kopalni.
Pojedynek transportowy.
OK.
Jak oni coś takiego zrobili?
Ktoś chyba na głowę upadł.
Coś ogromnego.
- Masakra. - Serio.
Myślałem tylko o tym, że to jest super. Byłem pod wrażeniem.
W końcu coś związanego z podziemiem.
Bałem się dowiedzieć, co nas czeka.
Ta misja
- składa się z czterech rund. - Cztery rundy?
W każdej wezmą udział delegaci z wszystkich drużyn,
zdobywając punkty zgodnie z zajętym miejscem.
Punkty są ważne.
- Trzy punkty za pierwsze. - Rozumiem.
- Trzy punkty. - Dwa punkty za drugie miejsce
i jeden za trzecie.
Po czterech rundach punkty zostaną podsumowane
i z każdej grupy odpadnie drużyna z najniższym wynikiem.
W razie remisu
zostanie podsumowany czas rund
i odpadnie ta drużyna,
która potrzebowała najwięcej czasu.
To w co gramy?
- Słuchajcie. - Ciągnięcie wózka przez dwie osoby.
- W porządku. - Runda druga
to ciągnięcie wózka przez jedną osobę.
Dwie osoby i potem jedna.
W rundzie pierwszej udział weźmie dwóch delegatów z drużyny.
Pierwszy zawodnik postawi wagoniki na torach i je połączy.
Następnie załaduje maksymalną liczbę worków z piaskiem
i wraca do punktu startu.
Druga osoba załaduje i przetransportuje pozostałe worki z piaskiem,
aby zakończyć rundę.
Przetransportować należy pięćdziesiąt
worków z piaskiem, każdy po 40 kg,
co daje w sumie dwie tony.
...dwie tony.
Szalone.
Dwie tony?
- Co? - Da się tyle pchać?
Mamy pchać dwie tony?
W drugiej rundzie weźmie udział jeden delegat z drużyny.
Dwie osoby do pierwszej rundy, jedna do drugiej.
Ten zawodnik postawi wagoniki na torach i je połączy
a następnie przejedzie na koniec toru.
Tam załaduje 30 ważących po 40 kg worków z piaskiem,
co daje łącznie 1,2 tony...
i wróci do punktu startu, aby zakończyć rundę.
Czuję mrowienie w dłoniach i stopach.
Runda trzecia to dwuosobowy transport powietrzny.
- Powietrzny? - A runda czwarta
to jednoosobowy transport powietrzny.
- Jedna osoba gra dwa razy. - Tak.
Zawodnicy, kopiąc, muszą przesunąć na drugą stronę worki
podczepione na drabinkach
i powrócić do punktu startu, aby zakończyć rundę.
Kopiąc?
Ponadto każdy członek każdego zespołu
musi wziąć udział w przynajmniej jednej z czterech rund.
Rozpoczynamy trzecią misję.
- Chodźmy! - Dalej!
Słuchajcie. Bądźcie ostrożni.
Dajcie z siebie wszystko. OK?
W porządku.
- Raz, dwa, trzy, do boju! - Do boju!
Mamy świetnych zawodników, więc niezależnie od rozgrywki,
czy przeciwnika, jestem pewien, że nie przegramy.
- Z wszystkich sił. - Zróbmy to.
Grajcie na całego.
Ósemka do końca! Raz, dwa, trzy.
Wygramy! Do boju.
OK. Chodźcie.
- Skupcie się, OK? - Tak.
- Raz, dwa, trzy, jedziemy! - Jedziemy!
O rany.
- Niedobrze. - O rany.
- Liczę na dobrą walkę. - Odpuśćcie nam.
- OK. - Odpuśćcie nam.
Won-hee odpuścił tę rundę.
- Naprawdę? - Tak.
- I tak dostaną punkt. - Tak.
Taki ma plan.
Mądry ruch.
W ogóle da się je popchnąć?
Myślałem, jak wygrać.
Mojemu zespołowi stosunkowo brakuje siły.
Uznałem, że nie mamy szans w rundach z wózkami.
W porządku. To pojedynek na wytrzymałość.
Mają Andre i...
Nie będą w tyle w kwestii mobilności.
Skończmy pierwsi. Musimy.
- Musimy wygrać. - Musimy.
Wychodzi nam to na dobre.
Schodząc,
uświadomiłem sobie, że na pewno zajmiemy co najmniej drugie miejsce.
Zespół Won-hee był najsłabszy w grupie A.
Musieliśmy pokonać tylko jego drużynę.
Pomyślałem, że to będzie zażarta walka między nami, Min-su i Jee-hyukiem.
Dasz radę, Andre!
- Dalej! - Dalej!
- Tu chodzi o wytrzymałość. - To coś dla nas.
Praktycznie nie możemy przegrać.
Tu chodzi o najlepszą motywację.
- Dasz radę, Min-su! - Powodzenia!
- Pokaż im! - Dobrze!
- Do boju! - Do boju!
Zaczynam jako pierwszy i mam zamiar wszystkich zniszczyć.
Yeong-chan, tak bez pośpiechu.
Spokojnie.
Tak szczerze, to się martwiłem.
Ale próbowałem się nie denerwować
i skupić na zadaniu.
Nikt nie wie, co się stanie.
Pierwsza runda pojedynku delegatów drużyn.
Gra rozpocznie się...
po gwizdku.
Denerwuję się.
- Bez pośpiechu. Powodzenia! - Powodzenia!
Skup się!
- Do boju! - Do boju!
Nie nadwyrężaj mięśni.
OK. Dobrze.
Ładnie.
- Ładnie, Andre. - Świetnie ci idzie.
Zachowaj spokój.
Świetnie ci idzie.
- Dalej, Andre! - Ładnie!
- Świetnie ci idzie! - Ładnie!
Andre, stój.
Dobrze.
- OK! - O to chodzi!
Nasza siła to szybkość, nie moc.
Uznałem, że ważne jest, by dokładnie
połączyć wózki i dojechać jako pierwszy.
Andre, zwolnij.
Cholera.
Spadł.
Yeong- chan, musisz go podnieść.
Kółko...
Zacięło się z przodu!
W porządku. Nie spiesz się.
Dasz radę! W porządku, Yeong-chan. Nie spiesz się.
Nawaliłem na początku, bo się spieszyłem
i przez to zostałem w tyle.
Nie spiesz się. Świetnie ci idzie.
Ładnie, Andre!
Musi być ciężki.
Ciężko będzie go pchać po załadowaniu.
Byłem zaskoczony.
Pierwszy wózek był lżejszy, niż się spodziewałem.
Po dodaniu drugiego też nie było źle.
Ale przy trzecim wagoniku zrobiło się o wiele ciężej.
Trochę mnie to zaskoczyło.
- To chyba trudne. - Tak. Będzie ciężko.
Cholera.
Ładując worki z piaskiem,
zastanawiałem się, kto wymyślił tę grę.
Były o wiele cięższe, niż myślałem.
Pięć
- sześć... - Sześć,
- siedem. - ...siedem.
Było ciężko, ale nie tak źle, jak myślałem.
Dobrze, Min-su!
- Dasz radę! - Dziewięć.
Nieźle, Kim Min-su!
Jestem silniejszy od Andre i chciałem to wykorzystać,
aby go dogonić.
Dasz radę!
- Yeong-chan, dasz radę! - Dasz radę!
O nie. Muszą być ciężkie.
Muszą być bardzo ciężkie.
Gdy zacząłem je podnosić, okazały się cięższe, niż myślałem.
Ciągle traciłem równowagę.
To była katorga.
Dasz radę, Yeong-chan!
Będzie ciężko.
- Masz 20, Min-su! - Podziel po równo!
- 23. - Dwadzieścia cztery.
OK. Załaduj więcej. Jeszcze jeden.
OK, 25.
Chciałem, by Jee-hyuk miał jak najłatwiej,
więc załadowałem jakieś 30 worków.
Jeszcze trochę. Dwadzieścia sześć. Dobrze.
Nie liczyliśmy.
Andre, popchnij.
Jedzie.
- Dobrze. - Dalej, Andre.
Nieźle, Andre!
ZESPÓŁ ANDRE JIN, 18 WORKÓW (720 KG) Z 50
Myślałem, że nie zrobimy tego na dwa razy.
Uznałem, że lepiej, jeżeli zrobimy to na trzy, a ja pójdę dwukrotnie.
Wytrzymałość to nasza mocna strona.
To chyba dobry pomysł, aby to zrobić na kilka razy.
- Dobrze je połącz. - To nie jest zły pomysł.
Ponieważ mamy dobrą kondycję,
załadowałem 18 worków
i pchałem tempem szybszym od spaceru.
Dobrze, Andre!
29.
- OK, 30! - OK. Do drugiego wózka.
- Dobrze. Złap oddech! - Ładnie!
Załadowałem 30 worków z piaskiem.
Już miałem pchać, ale Andre ruszył.
Nie wiedziałem, ile ich załadował,
więc uznałem, że muszę jechać jak najszybciej.
Nie mów, że nie da rady.
- Kto jak kto, ale on powinien. - Rusza.
Spokojnie!
- Z rozpędem. - Super!
KIM MIN-SU, 30 WORKÓW (1,2 T) Z 50
- Ładnie, Kim Min-su! - Świetnie ci idzie!
Dalej, Kim Min-su!
- Raz, dwa. - Tak trzymaj, Min-su!
- Dobrze! - Raz, dwa!
- Raz, dwa!
Dobrze, Andre! Świetnie!
- Raz, dwa! - Raz, dwa!
- Równo!
- Raz, dwa! - Tak jest!
Dalej, Yeong-chan!
Dasz radę!
Próbowałem nie zwracać na nich uwagi, ale miałem ich w zasięgu wzroku,
więc się zdenerwowałem.
Pomyślałem, że muszę przyspieszyć.
Yeong-chan, ciśnij teraz!
- Dobrze! - Korpus niżej!
- Dasz radę!
KIM YEONG-CHAN, 17 WORKÓW (680 KG) Z 50
Ładnie!
- Raz, dwa! - Raz, dwa!
Dobrze, Min-su!
Myślałem, że mogę przegrać,
bo Andre ruszył przede mną.
Patrzyłem tylko pod nogi i pchałem z całych sił.
Ładnie!
- Min-su, świetnie ci idzie! - Tak trzymaj!
Dalej!
Miałem kłopoty.
Musiałem przyspieszyć.
Trzymaj się, Andre!
- Szybciej, Min-su! - Prawie!
- Niesamowite.
- Świetnie ci idzie! - Jeszcze trochę.
Dobrze!
- Dalej! - Trzymaj się!
Andre, pchaj z biodra!
- Nie przestawaj. - Ładnie, Min-su!
- Dobrze! - Dalej!
- Jeszcze trochę. - Dalej.
Dobrze. Stój.
Wyrzuć wszystkie. Ciężkie jak cholera.
- Dalej! - Musi dotknąć.
- OK, ładnie. Tak dobrze. - OK.
- Wyjmij wszystko! - Rozładuj.
Rozładuj wszystko, Jee-hyuk.
- Nieźle! - Jesteś najszybszy! Dawaj!
Nieźle. Tak jest. Ciśnij dalej!
Ładnie!
Dasz radę!
Dawaj, Yeong-chan!
Nie zatrzymuj się. Korpus niżej!
Korpus niżej. Nie zatrzymuj się!
Cholera!
Załadowałem za dużo worków
i nie mogłem ruszyć wózków.
To było frustrujące.
Źle się z tym czułem.
Ale najważniejsze to się nie poddawać.
Więc cisnąłem dalej.
Tak jest! Właśnie tak!
Dasz radę! Trzymaj się!
Właśnie tak!
Dasz radę! Nieźle!
Ale ciężkie.
OK, dalej!
- Dalej, Yong-heung! - Dajesz!
Dajesz!
- Dajesz! - Dalej, Yong-heung!
Dobrze!
Właśnie tak. Nie przestawaj!
Pokażcie potęgę rugby!
Ładnie!
- Ładnie! Używaj nóg! - Jesteś najlepszy!
Dalej!
Nie było tak źle.
Dalej, Yong-heung!
Jeszcze troszeczkę!
Dobrze! Stój!
- Stój! - Dobra, stój!
Nieźle, Yong-heung.
Dobrze zaczęliśmy, więc myślałem, że będziemy pierwsi.
- Rozładowanie wysysa energię. - To najtrudniejsze.
- Musisz jechać! - Dobrze!
- Wszystko rozładowane. - Dalej, Min-su!
Rozładunek zupełnie mnie wyczerpał.
Dalej, Jee-hyuk!
Przy rozładunku różnice zaczęły się powiększać.
Jestem wytrzymały, ale jestem też całkiem silny.
Wiedziałem, że mogę nadrobić.
To jeszcze nie był koniec.
Dalej, Jee-hyuk!
- Dalej, Jee-hyuk! - Dobrze!
Ładnie, Yong-heung!
- Nie zatrzymuj się, Jee-hyuk! - OK.
Dalej!
Nie poddawaj się.
Nie zatrzymuj się!
Już prawie.
- Dalej. - Ciśnij!
Już prawie. Jeszcze trochę!
- Przepraszam! - Nie szkodzi.
Dobrze!
Czułem, że zawodzę całą drużynę,
więc musiałem przeprosić.
Są takie ciężkie.
- Chyba muszę trochę odpocząć. - Śmiało.
Mam tak pchać?
Co, do diabła?
Czemu się nie rusza?
Próbowałam, ale nie mogłam ich ruszyć.
Nie miało być łatwo, ale dotknęłam wózka
i zrozumiałam, że mam problem.
Do boju, Da-sol!
Jee-hyuk, zostało nam znacznie mniej. Nie przemęczaj się.
- Nie przerywaj, Jee-hyuk! - OK.
Yong-heung, załaduj kilka i ruszaj.
Załaduj tyle, abyś mógł pchać!
Załaduj 12!
Yong-heung musiał też wziąć udział w rundzie powietrznej,
więc powinien oszczędzać siły.
- Ładnie! - Dajesz!
Pchaj!
CHANG YONG-HEUNG, 12 WORKÓW (480 KG) Z 32
- Dalej! Ładnie! - Dobry pomysł!
Pchaj!
- To dobry pomysł jechać tam i nazad. - Tak, jasne.
Nasza drużyna świetnie sobie radziła.
Zamiast raz przepchnąć ciężki ładunek,
chcieliśmy kilka razy przepchnąć lżejszy.
Myślę, że poszło całkiem nieźle
i mamy szansę zająć pierwsze miejsce.
- Cztery! - Muszą jeszcze raz wrócić.
Nieźle. Możemy wygrać.
Dobrze. Pięć!
Członkowie mojej drużyny są silni,
więc Min-su miał przewieźć 30 worków,
a Jee-hyuk 20.
Łatwo awansujemy.
- Osiem! - Nieźle, Jee-hyuk!
Dobrze. Spokojnie.
Dobrze, Yong-heung! Pchaj!
- Nie przestawaj. Ruszaj. - Oddychaj.
- Raz, dwa. Dobrze. - Już prawie.
Dziesięć metrów!
Dobra, stop. Rozładujcie.
Były takie ciężkie.
Yong-heung, jeszcze jeden. Andre musi jechać.
Ostatni.
- Jedź, Andre! - Jedź, Andre! Pokaż im!
Pokaż im!
Pokaż im potęgę rugby!
OK!
- Jedziesz! - Jedziesz!
Wrócę.
- Dobrze. Jedziemy. Dalej, Andre! - OK. Jedź!
Wydawało się, że Andre wygra, jeśli się nie zmieni.
Dalej, Da-sol!
Załaduj jak najmniej.
Start!
Załaduj tylko dziesięć.
- Dasz radę! - Poradzisz sobie!
- Świetnie ci idzie! - Wspaniale!
Jesteś najlepszy!
Ładnie, Kim Jee-hyuk.
- Oddychaj głęboko. - Ładnie.
Oddychaj.
- Ładnie. Ostatni. - Ostatni.
Musisz je tylko przewieźć. Nie musisz rozładowywać.
- Nie spiesz się. - Wygląda dobrze.
Zacznij pchać.
Super, Jee-hyuk!
Robią to na dwa razy?
Ładnie.
KIM JEE-HYUK, 20 WORKÓW (800 KG) Z 20
Do tego momentu myślałem, że będziemy pierwsi.
Ale gdy zobaczyłem drugą drużynę, pomyślałem: „Zajmijmy drugie miejsce”.
To był mój cel.
Dasz radę, Jee-hyuk. Dalej.
Właśnie tak. To było łatwe zwycięstwo.
Wygraliśmy z łatwością.
- Dalej. - Dziękuję.
- Złap oddech. - OK.
Min-su przewiózł 30 worków,
więc miałem łatwiej w porównaniu z resztą
i mogłem oszczędzać energię.
- Nieźle. Już prawie. - Raz, dwa.
- Raz, dwa.
- Jee-hyuk, spokojnie. - Jeszcze trochę.
- Złap oddech. Użyj pleców. - Nieźle, Jee-hyuk.
Dobrze. Już prawie koniec.
- Dalej. - Aż uderzysz w zderzak.
Jesteś super!
Gotowe.
- OK! - OK!
DRUŻYNA JUNG JI-HYUNA (10 MINUT 40 SEKUND), 1. MIEJSCE W 1. RUNDZIE
Wygraliśmy!
To było zbyt łatwe. Dobra robota.
Fenomenalnie współpracowałem z Min-su.
Dobrze pracowali zespołowo, ale wszyscy u nas
są świetni sami w sobie,
więc nic dziwnego, że wygraliśmy.
W tym momencie nabraliśmy rozpędu.
Będziemy drudzy.
- Nie możemy zwątpić. - Tak.
Damy radę.
Dasz radę, Andre! Spokojnie!
Wierzyłem w naszą wytrzymałość
i myślałem, że damy radę na trzy razy,
ale zespół Min-su zrobił to na dwa.
Prawdę mówiąc,
tym razem chyba nie wymyśliłem najlepszego planu.
Dasz radę, Da-sol!
Nie może załadować worków.
Muszą być ciężkie.
Były cięższe, niż myślałam.
Zwykle podnoszę ludzi całym ciałem.
Ale mogłam używać tylko rąk,
więc było to dla mnie trudne.
Dasz radę!
Dalej!
Ładnie, Da-sol. Rusza się!
Nie poddawaj się!
PARK DA-SOL, SZEŚĆ WORKÓW (240 KG) Z 33
Dalej!
Nie poddawaj się!
Nawet nie pomyślałam o poddaniu się.
Wiedziałam, że muszę dojść do końca,
więc nawet na chwilę nie przestawałam pchać.
Właśnie tak!
Prawie koniec, Andre. Daj z siebie wszystko!
Trzymaj się!
Kurwa, ale to ciężkie.
Dasz radę.
Dasz radę!
- Dalej. - Muszę to przepchnąć i koniec.
- Jedziesz. - Muszę tylko przepchnąć!
Nie spiesz się.
Dalej, Andre! Trzymaj się! Spokojnie!
Nie spiesz się.
Tylko się nie zatrzymuj.
To utrudni sprawę.
ANDRE JIN, 20 WORKÓW (800 KG) Z 20
- Nabierz rozpędu. - Tak.
Ostatnia prosta, Andre!
- Ładnie, Andre! Ciśnij do końca. - Dasz radę. Pchaj!
Tylko tam dotrzyj.
Raz, dwa!
- Raz, dwa! - Raz, dwa!
- Już prawie! - Pięć metrów!
- Raz, dwa! - Raz, dwa!
Dobra robota!
DRUŻYNA ANDRE JINA (17 MINUT 7 SEKUND), 2. MIEJSCE W 1. RUNDZIE
Dobra robota.
Próbowaliśmy wygrać,
bo byliśmy pewni siebie z Yong-heungiem.
I tak się cieszę, że byliśmy drudzy.
Musimy tylko lepiej wypaść w kolejnych rundach.
Jeśli jest tak wykończony, to musi być naprawdę ciężko.
Na pewno.
Dalej , Yeong-chan!
Jeszcze raz. Dasz radę!
To męczące.
- Wygląda na wykończonego. - Dasz radę!
- Jeszcze im tyle zostało. - Wiem.
Spójrz na to.
Dasz radę!
Robiłam co mogłam, ale niezbyt pomagałam.
Źle się z tym czułam.
To był najtrudniejszy moment tego roku.
Parłem do przodu, bo nie chciałem się poddać.
Pchaj, aż dotrzesz do zderzaka!
Dalej. Dobrze!
- Dasz radę! - Dasz radę!
Nie poddawaj się!
Dobrze ci idzie.
Może go dopingować?
- Dopingujmy go. - Chodźmy.
Dasz radę!
- Zróbmy to. - Dasz radę.
- Nie poddawaj się. - Zakończmy to.
- Chodźmy. - Dziękuję.
- Przepraszam, Yeong-chan. - W porządku.
Biorąc pod uwagę, że to konkurs,
niełatwo pomagać przeciwnikom,
ale oni pomogli mi bez wahania.
Było mi wstyd, ale byłem też wdzięczny.
- Chodźmy. - Popchniemy razem?
- Chodźmy razem. - Dziękuję.
- Świetnie.
OK. Chodźmy!
Ale lekkie, co nie?
Są tak lekkie.
Wzruszyłam się.
- Cholera! - Uwaga na kostki.
OK. Dziękuję!
- Jesteście niesamowici! - Co za widok.
Uwaga.
OK.
Pchać dalej!
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Dobra robota. - Dziękuję.
- Dziękuję.
LEE WON-HEE (22 MINUTY 52 SEKUNDY) 3 MIEJSCE W 1. RUNDZIE, 10 MINUT KARY
Dobra robota.
- Świetnie się spisaliście! - Pięknie.
Przepraszam.
- Świetnie wam poszło. - Dobra robota!
Dobra robota.
Inne drużyny musiały mi pomóc, bo sam nie byłem w stanie pchać.
To było żenujące.
Mieli ogromne problemy, ale się nie poddali.
Źle się z tym czułem, ale byłem też wdzięczny.
Nie stawiałem na wygraną w pierwszej rundzie,
więc się nie martwiłem.
Koniec pierwszej rundy.
BIEŻĄCY RANKING
- Nie mogliśmy zrobić nic więcej. - Tak.
Powinniśmy się cieszyć z drugiego miejsca.
- Świetna robota. - Jasne.
- Mogłem lepiej zacząć. - Wszystko gra.
Świetna robota.
To 30?
- Są związane. - Nie trzeba ich ładować.
RUNDA 2, 30 WORKÓW
Rozpoczynamy drugą rundę.
Chodźmy.
Delegaci do ciągnięcia wózka przez jedną osobę
proszeni są o udanie się na arenę.
Chodźmy.
KADRA PŁYWACKA
You-in się zgłosiła, mówiąc, że zrobi to sama.
Mamy większe szanse z drabinkami.
Może ja powinnam wziąć udział w tej rundzie?
Dam radę.
Umiem 40 razy podnieść 40 kilo w martwym.
To nie brzmi tak źle.
Myślałam o tym, jak o 30 zarzutach przy 40 kilo.
To by nie było straszne.
Moim celem było drugie miejsce.
Jeśli You-in będzie druga,
to nam znacznie ułatwi.
Stań w środku.
- Raz, dwa, trzy, do boju! - Do boju!
Czuję, że może być druga.
- Musi być pierwsza. - Pierwsza?
Zawsze trzeba wierzyć, że się wygra.
Masz rację.
Patrząc na inne drużyny,
uznałem, że mamy szansę tylko w grze powietrznej.
Ale i tak chciałem zobaczyć, co zaprezentuje Soo-jin.
Wiem, że może walczyć z mężczyznami i ich pokonać.
Może wyglądamy na względnie słabszą drużynę przez dwie kobiety,
ale walczę na poziomie mężczyzn,
więc to też jest nasza siła.
Gdy zobaczyłam drugą uczestniczkę,
pomyślałam, że wygrałam.
O ile dobrze mi pójdzie, będzie OK.
W tej rundzie biorą udział kobiety.
Zróbmy to.
Byłem bardzo spokojny.
Myślałem, że łatwo wygramy.
- Dasz radę, Jang-kun. - Zaczynajmy.
Na początku nie musisz być szybka.
- OK. - Powoli.
Dam radę.
- Soo-jin, niżej. - Powoli.
Druga runda pojedynku delegatów drużyn.
Rozpoczynamy grę.
Przekonacie się, że nie jestem łatwą przeciwniczką.
Ponieważ liczy się każdy punkt,
chciałam być druga.
Poprzednio wygraliśmy, więc musiałem zrobić to samo.
Chciałem pokazać siłę naszej drużyny
i to, co potrafię.
Tuż przed gwizdkiem było nerwowo.
- Powodzenia. - Powodzenia!
Druga runda.
Gra rozpocznie się
po gwizdku.
- Dawaj, Jang-kun! - Dawaj!
Dawaj, Jang-kun!
- Dawaj, Lee Jang- kun! - Dawaj!
- Dobrze. Powoli.
Dobrze. Powoli.
Zwolnij, Jang-kun.
- Nie wpadnij na nie. - Zostaw miejsce.
- Możesz bliżej. - Zostaw miejsce.
- OK. Ładnie. - Tak jest.
- Ładnie. - Właśnie tak.
Spokojnie.
- Dobra robota, Soo-jin. - Ładnie.
- Ładnie! - Nie przemęczaj się.
Oszczędzaj siły.
- Prowadzimy. - Nieźle.
Spokojnie.
- Co? - Spokojnie. Nie spiesz się.
- Tak jest! - Ładnie.
- Świetnie ci idzie, Soo-jin!
Dawaj! Musisz tylko załadować.
- Ładnie. - Świetnie ci idzie, Soo-jin!
- OK! - Dajesz!
- Za jednym razem. Pchaj. - Pchaj!
Ładnie!
- Jeszcze trochę. - OK.
Ładuj!
Pojedynczo.
- Raz! - Raz!
- Dwa! - Dwa!
- Ale są silni. - Właśnie tak.
- Dobra! - Trzymaj tempo.
- Dalej, You-in! - Dasz radę.
- Musi pchać mocniej. - Dalej!
- Wyprostuj ręce. Dobrze.
Nie chciałam od razu zużyć całej energii.
Uznałam, że ważniejsze, by utrzymać stały poziom.
Nie było tak źle.
Podpowiadajmy jej.
- OK, jeden! - Jeden!
You-in, na razie przewieź osiem!
- Dwa! - Dwa!
Miałam zamiar przejechać kilka razy,
by zobaczyć, jak mi idzie.
- Prowadzisz, Jang-kun. - Ładnie!
- Pięć! - Pięć!
Połowa z głowy.
- Sześć, siedem, osiem... - Sześć, siedem, osiem...
Złap oddech!
- Powoli. Już prawie koniec! - Oddychaj.
Ciężko było.
Mogłem to rozegrać powoli,
ale zamiast tak wygrywać, chciałem zrobić duże wrażenie i pokazać,
że z naszą drużyną się nie zadziera.
Dałem z siebie wszystko.
- Dobra, ruszamy! - Ładnie.
Ten kulturysta dużo ładuje.
- Cztery! Nieźle! - Cztery!
Nigdy tak nie podnosiłam ciężarów ważących 40 kg.
Ładowanie worków na wózki było bardzo trudne.
Jedź już!
Chciałam załadować 15
i przejechać dwa razy.
Da radę ruszyć?
Dajesz!
- Co? Musi być lekkie. - Może więcej.
Co ona robi?
Ładowanie było trudne,
ale gdy pchałam wózki z 15 workami,
było znacznie łatwiej, niż myślałam.
Aż się zaśmiałam, gdy zrozumiałam, że mogę załadować więcej.
- Dalej! - OK. Jedziemy! Pchaj!
- Oddychaj głęboko! - You-in, dasz radę!
JUNG YOU-IN, OSIEM WORKÓW (320 KG) Z 30
- Soo-jin, pchaj! - Złap oddech!
- Dalej! - Powoli!
Chyba ma za dużo.
Da radę pchać?
- Ładnie! - Ładnie!
To nie...
nieważne.
Ile załadowała?
LIM SOO-JIN, 18 WORKÓW (720 KG) Z 30
- Jest silna. - Naprawdę.
- Raz, dwa! - Ładnie!
Raz, dwa!
- To ostatni. Ładnie! - OK.
- Uda mu się?
Złap oddech!
OK. Za jednym razem.
Może nie być w stanie ich ruszyć.
Może ich nie ruszyć.
Proszę.
Widziałem, że Min-su miał problem z przewiezieniem 30 worków.
Martwiłem się, czy sobie poradzę.
Ale uznałem, że jakbym musiał wracać,
to by było trudniejsze,
więc postanowiłem zużyć całą energię za jednym razem.
- Złap oddech! - Dasz radę!
- OK. Rusza się. - Nieźle!
- Jesteś super! - Dasz radę!
Dasz radę!
LEE JANG-KUN, 30 WORKÓW (1,2 T) Z 30
Trzeba to zrobić za jednym razem. OK!
Dobra! To zbyt proste.
- Soo-jin, jesteś pierwsza! - Ładnie!
- Świetne tempo! Jesteś pierwsza! - Tak trzymaj!
Dobrze ci idzie!
- To nic takiego, Jang-kun! - Co za potwór.
- Jesteś niesamowity, Lee Jang-kun. - Jak lekko!
- Spokojnie! - Ładnie. Spokojnie!
- Ładnie. - Dasz radę, Jang-kun!
Mocniej!
- Już prawie! - Właśnie tak!
- Pchaj. Już prawie! - Pchaj!
- Już prawie! - Tak trzymaj.
- Jeszcze dziesięć kroków. - Ładnie.
- Raz, dwa... - Ładnie! Dalej!
- Tak trzymaj! - Świetnie ci idzie, Soo-jin!
- OK. - Dobrze.
- Udało ci się! - Odetchnij.
- Chcę jej pomóc. - Załadowała 15?
- Chyba więcej. - Więcej?
Jest niesamowita.
Już prawie, Lee Jang-kun!
- Pchaj! - Jeszcze trochę!
To było trudne. Bolały mnie uda.
To było mocne.
Pod koniec nacisnąłem głową.
- Dobrze! - Jeszcze trochę!
Pchaj!
- OK, ładnie! - Ładnie!
Tak!
- Ekstra, Jang- kun! - Jesteś niesamowity!
- Super, Jang-kun! - Ciężkie.
Cholernie ciężkie.
Dobrze.
- Ciężkie. - Wyglądało na prościznę.
Skończyłem pierwszy,
co zwiększyło szanse mojej drużyny na awans,
więc byłem bardzo zadowolony.
Osiągnęliśmy oczekiwane wyniki.
Z łatwością wygraliśmy dwie pierwsze rundy.
Jeśli się skupimy, przejdziemy do następnej misji.
Tak lepiej. Mamy sześć punktów. Trzy i trzy.
- Tak. - Już prawie.
You-in, jeszcze trochę!
Dasz radę, You-in!
- Trzymaj się! - Dawaj, pływaczko!
Dalej, Jung You-in!
- Dalej! - Ładnie.
- Głęboki oddech. - Ładnie!
- Dasz radę!
Jeszcze trochę! Nie przestawaj!
Już prawie.
- Udało się! - Dobra jesteś.
Widziałam, że było im mnie żal.
Ale ich doping powstrzymał mnie
przed poddaniem się.
Dzięki niemu parłam do przodu.
Motywował mnie do większego wysiłku.
Ładnie, Soo-jin!
- Walcz, Soo-jin! - Walcz!
- Dasz radę! - Ładnie!
Ładnie!
- Złap oddech. - Złap oddech.
- OK! - Jedziesz.
Do końca!
- Złap oddech. - Złap oddech. Powoli.
- Dobrze! - Ładnie!
Złap oddech. Powoli.
- Dobrze! - Ładnie!
Ładnie!
Teraz liczy się siła woli.
- Nieźle! - Dajesz!
Dobrze!
Chciałam pokonać Lee Jang-kuna,
ale wiedziałam, że to mało prawdopodobne.
Nadal chciałam pokonać You-in.
Nie chciałam z nią przegrać.
Jest niesamowita.
Była tam silna drużyna
i słaba.
Podobało mi się, że my byliśmy na środku.
Do przetrwania wystarczało nam drugie miejsce,
więc się nie martwiłem.
Dasz radę! Już prawie koniec!
Już prawie koniec, Soo-jin!
Nie poddawaj się!
Trzeba jej to przyznać.
- Serio. - Ma świetną kondycję.
Nie męczy się.
Skończyła ładować.
Oddychaj.
- Pchaj! - Dalej!
Skończ z tym szybko. Dawaj.
Zbierz siły.
OK!
- OK! - Dajesz!
Dasz radę!
LIM SOO-JIN, 12 WORKÓW (480 KG) Z 12
Już wszystko załadowała?
To niesamowite.
- Soo-jin, dasz radę! Raz, dwa! - Jest niesamowita.
Raz, dwa!
- Trzymaj się! - Raz, dwa!
- Świetnie ci idzie! - Nie przestawaj. Dalej.
Jest taka silna.
- Szybsza od nas. - Tak.
Jest szybsza niż ja.
Jak się zatrzymasz, będzie trudniej.
- Dalej. - Ładnie.
Jakbym się zatrzymała, już bym nie ruszyła.
Byłam zdecydowana, by nie przestawać,
nawet jeśli szłam powoli.
Patrzyłam pod nogi i szłam.
- Trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, 8, - Trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, 8,
- dziewięć, dziesięć! Pchaj! - ...dziewięć, dziesięć!
- Jeszcze jeden krok! - Pchaj!
- Świetnie. Jesteś niesamowita. - Ekstra!
- Jest niesamowita! - Super.
Trzeba jej to przyznać.
Nie chciałam być obciążeniem dla drużyny.
Czuję, że zrobiłam, co do mnie należało.
Soo-jin!
WON-HEE (15 MINUT 43 S), 2. MIEJSCE W 2. RUNDZIE
Mamy remis.
Musimy dobrze wypaść w rundzie powietrznej.
ANDRE JIN (18 MINUT 6 S), 3. MIEJSCE, 10 MINUT KARY
- Dobra robota. - Było ciężko.
Remis w tym momencie nie jest dla nas problemem,
bo czujemy się pewnie w kwestii rundy powietrznej.
Sytuacja nie jest zła. Jest dobrze.
BIEŻĄCY RANKING
1. MIEJSCE: ZESPÓŁ JI-HYUNA
2. MIEJSCE: REMIS WON-HEE, ANDRE JIN
RUNDA NR 3 I 4
Teraz będzie trudniej.
Trzeba mieć technikę.
- Wyglądają na ciężkie, prawda? - Słucham?
Pewnie będą bardzo ciężkie.
- To wykonalne. - Trzeba kopnąć, wisząc.
Twarde?
Te worki były większe, niż myślałem.
Bałem się, że trudno je poruszyć.
Można pomijać szczeble?
- Nie sądzę. - Nie.
- Po jednym na raz. - Tak.
Silni i sprawni: Starcie stu.
Oto zasady trzeciej i czwartej rundy.
W trzeciej rundzie udział bierze dwóch delegatów z każdej drużyny.
Pierwszy zawodnik
chwyta się drabinek i kopie worek,
aby go przesunąć na drugą stronę.
Następnie musi wrócić na start,
gdzie na swoją kolej czeka drugi zawodnik.
Idź.
Pchaj.
Drugi uczestnik przesuwa pozostały worek
na drugą stronę.
O wyniku decyduje czas przesunięcia worków
i powrotu na start.
Jeden z delegatów weźmie udział w czwartej rundzie transportu powietrznego.
Trudno przesunąć dwa samemu.
Praca z linami i zwisanie dobrze mi wychodzi,
więc myślałem, że sobie poradzę.
Mamy remis z drużyną Lee Won-hee.
Mamy po trzy punkty.
2. MIEJSCE: REMIS WON-HEE, ANDRE JIN
Aby przejść dalej, musieliśmy ich pokonać,
więc czułem presję.
Ale patrząc na atrybuty fizyczne,
nasze ciała lepiej się do tego nadawały niż innych zawodników.
Co potrafimy lepiej od innych?
Zwisać.
Yong-heung ma dobrą kondycję i dobrze sobie z tym radzi,
więc ty i YAMI powinniście to zrobić.
Dobrze znam Yong-heunga, bo uprawialiśmy ten sam sport,
a YAMI udowodnił swoje umiejętności przy podciąganiu.
Można powiedzieć, że mamy w drużynie trzy małpy.
Możemy wygrać przynajmniej jedną z rund.
Musieliśmy tylko pokonać Andre Jina,
więc próbowałem wymyślić plan, który zapewni nam przetrwanie.
Skoro jestem byłym judoką,
a ta gra wymagała nie tylko siły w zwisaniu,
ale też siły ogólnej do kopania worków,
uznaliśmy, że udział wezmę ja i profesor Lee.
Silni i sprawni: Starcie stu.
Delegaci drużyn biorący udział w rundzie trzeciej
- proszeni na arenę. - Już.
- Do dzieła. - Powodzenia.
- Do boju! - Do boju!
Zróbmy to.
Zabawmy się.
Muszą się denerwować.
Ja się denerwuję.
Serio.
Gdy zobaczyłem zawodników z przeciwnych drużyn,
pomyślałem, że możemy wygrać.
Ta gra była dla nas korzystna,
więc byłem pewien wygranej.
Trzecia runda pojedynku delegatów drużyn.
Dwuosobowy transport powietrzny.
- Cholera. - Gra rozpoczyna się teraz.
Dalej!
Napisy: Szymon Cegiełka