Trzecia runda pojedynku delegatów drużyn.
Gra rozpoczyna się teraz.
Do boju!
- OK! - Ładnie!
Do boju!
- OK! - Ładnie!
Do boju!
- OK! - Ładnie!
Niezły kopniak!
- Ładnie! - OK!
Niezły kopniak!
Worek przesuwał się znacznie łatwiej, niż myślałem.
Myślałem, że będzie strasznie ciężki,
więc nabierałem rozpędu i kopałem obiema nogami, używając całej masy ciała.
Ale pędzący obok Andre Jin
lekko kopał worek i szybko mnie prześcignął.
Świetnie! Ładnie, YAMI!
- Świetnie! Ładnie, YAMI! - Dobrze, Won-hee!
- Świetnie ci idzie, YAMI! Dalej! - Ładnie, YAMI!
- Kopnij! - Cholera.
To było jak kung fu.
Cały czas się przesuwał i kopał.
Przeleciał całą trasę jak małpa.
Ładnie, YAMI!
Tak trzymaj!
Dobrze, YAMI.
Zeskok!
- Zeskok! - Popchnij do końca.
Popchnij.
Powoli. Złap oddech.
- Ładnie! - Wspaniale!
Nie zwalniaj tempa!
YAMI, nie musisz się spieszyć!
- W porządku. Nie musisz się spieszyć. - Nie spiesz się.
- Świetnie ci idzie, Ji-hyun. - Po kolei.
Ładnie, Ji-hyun!
Drużyna Andre Jina była szybka.
Pomyślałem, że muszę przyspieszyć.
Dasz radę, Lee Won-hee!
- Po kolei! - Tak!
Spokojnie! Nie spiesz się!
YAMI, nie musisz się spieszyć!
- Dobrze. - Po kolei.
- Ładnie, Ji-hyun! - Ładnie!
- Tak trzymaj! - Ładnie, Ji-hyun!
- Dobrze ci idzie! - Po kolei!
- Tak trzymaj! - Ładnie, Jung Ji-hyun!
- Dobrze! - To takie proste!
Tak trzymaj.
Ładnie, Jung Ji-hyun!
- Ładnie! - To takie proste!
- Dalej. - Tak, YAMI!
- Dasz radę! - OK!
Dalej, Chang Yong-heung!
Pchaj. Właśnie tak. Pchaj jak najmocniej.
Pchaj mocno.
Dalej, Chang Yong-heung!
- Dalej, Chang Yong-heung! - Pchnij daleko. Tak jest!
Dobrze!
Ładne pchnięcie!
Dobrze!
Ładne pchnięcie!
Wiedziałem, że ma dobry refleks i jest szybki.
Ale nie wiedziałem, że potrafi tak szybko ruszać rękami.
Powoli.
Gdy zobaczyłem, jak szybko idzie Chang Yong-heung,
poczułem, że muszę się pospieszyć.
Byliśmy trochę z tyłu,
więc poczułem presję.
Musiałem to nadrobić.
- Ładnie, Young-jin! - Ładnie, Ham Young-jin!
Pchaj! Kop cały czas!
- Ładnie! - Tak!
- Ładnie, Young-jin! - Ładnie, Ham Young-jin!
- Dobrze! - Ładnie!
- Tak! - Ładnie!
- Zeskocz! - Zeskocz!
- Dalej, chłopcze! Jedziesz! - OK!
- Tak jest. - Dalej!
- Tak! - Tak!
Dalej!
Tak, Yong-heung!
- Łatwizna! - Dobrze!
1 MIN 31 S, 1. MIEJSCE
Zdominowaliśmy tę rundę.
Dalej!
Szybko to ogarnęliśmy.
Twierdzili, że na pewno
zajmą pierwsze miejsce.
Pokazali, że dotrzymują słowa, więc jeszcze bardziej
uwierzyłem w naszą drużynę.
OK. Pchnij. Teraz musisz tylko wrócić.
W porządku. Nie ma pośpiechu.
Powoli. Złap oddech.
Gdy słuchałem, jak reszta drużyny mnie dopinguje,
spojrzałem w bok. Ham Young-jin chyba miał problemy.
- Jakaś bzdura. - Nie rusza się.
- Zacięło się. - O nie.
Chyba prawa strona się zacięła.
Ale profesorowi Lee udało się przejść.
- Nie zatrzymuj się. - Już prawie.
To jeszcze nie koniec.
JUNG JI-HYUN, 2 MIN 6 S, 2. MIEJSCE W 3. RUNDZIE
- Dobra robota! - Dobra robota!
Young-jin, nie marnuj sił.
Byłem sfrustrowany,
bo tylko mój worek się nie przesuwał.
Ale ani drgnął, więc wiedziałem, że coś jest nie tak.
Okazało się, że zablokował się na śrubie,
więc niezależnie od tego, co bym zrobił, worek by się nie ruszył.
Liderzy drużyn zebrali się
i omówili plan dalszego działania w tej sytuacji.
Zdecydowaliśmy, że drużyna Won-hee
powtórzy swoją próbę i będzie się liczyć nowy czas.
ZASADA: W RAZIE ZAKŁÓCEŃ, CZAS ZOSTANIE PONOWNIE ZMIERZONY PO PRZERWIE
DRUŻYNA JUNG JI-HYUNA: 2 MINUTY 6 SEKUND
DRUŻYNA ANDRE JINA: 1 MINUTA 31 SEKUND
Nie denerwowałem się, bo wiedziałem,
że nikt nie pobije czasu YAMIego i Yong-heunga.
DWIE GODZINY PÓŹNIEJ
Pojedynek delegatów drużyn.
Dasz radę!
Trzecia runda.
Gra rozpocznie się po gwizdku.
Dla mnie priorytetem jest przetrwanie mojego zespołu.
Musiałem się skupić.
Dalej! Dajesz!
- Ładnie! - Walcz!
- Dobrze!
Ładnie! Dalej!
- Pchaj! Dobrze! - Ładnie!
- Ale zasuwa. - Dajesz!
- Dalej! - Już prawie!
Dobrze, właśnie tak!
Dalej!
Ładnie.
OK!
Powoli!
Nic się nie stało.
- Nic się nie stało! - Powoli.
Nie ma czasu na zmartwienia.
Musiałem wrócić i jak najszybciej ruszyć.
Musieliśmy pokonać Jung Ji-hyuna.
Nie chciałem być ostatni.
- Dasz radę! Pchaj! - Dalej!
- Ładnie! - Powoli.
Ale daleko.
- Ładnie. Dasz radę! - OK!
- Dasz radę! - Dasz radę!
- Dasz radę! Jeszcze trochę! - Udało się!
Dobrze! Po kolei.
Nie spiesz się.
Skup się!
- Dasz radę! - Dasz radę!
Już prawie!
Dalej!
Jesteś tak blisko. Jeszcze trochę.
- OK. - Dobrze!
Koniec gry.
Szybcy byli.
Chyba byliśmy dość szybcy.
- Dobrze. - Może będziemy pierwsi.
Dobra robota. Jest dobrze.
Koniec trzeciej rundy pojedynku delegatów.
- Oto wynik. - Zaraz będzie.
Jaki jest wynik?
- Ciekawe. - Pierwsze miejsce...
Pierwsze miejsce...
zdobyła drużyna Andre Jina.
Tak!
ANDRE JIN (1 MINUTA 31 SEKUND), 1. MIEJSCE
- Zespół Andre Jina zdobył trzy punkty. - Dobra robota.
Dobra robota, ludzie.
Zgodnie z oczekiwaniami.
Drugie miejsce...
Proszę.
Drugie miejsce...
ma drużyna Lee Won-hee.
...drużyna Lee Won-hee.
LEE WON-HEE (1 MINUTA 48 S), 2. MIEJSCE
Drużyna Lee Won-hee zdobyła dwa punkty.
Trzecie miejsce: drużyna Jung Ji-hyuna.
JUNG JI-HYUN (2 MINUTY 6 S), 3. MIEJSCE
Drużyna Jung Ji-hyuna zdobyła jeden punkt.
To było trochę rozczarowujące.
Teraz będziemy pierwsi,
więc spokojnie awansujemy do następnej misji.
1. MIEJSCE, JI-HYUN
2. MIEJSCE, ANDRE JIN
3. MIEJSCE, LEE WON-HEE
Musimy ich pokonać za wszelką cenę.
Musimy być pierwsi.
Musimy pokonać tylko ich.
Wciąż mogli nas pokonać.
Chcieliśmy pokazać, na co nas stać.
Czwarta runda pojedynku delegatów drużyn.
Rozpoczynamy jednoosobowy transport powietrzny.
Jako lider drużyny czułem się odpowiedzialny.
Powiedziałem, że ja to zrobię,
nawet jeśli miałoby być ciężko.
Wszyscy jesteśmy zdeterminowani.
Myślę, że dzięki temu przetrwaliśmy do tej pory.
To jeszcze nie koniec.
Bądźmy pierwsi
i awansujmy z pierwszego miejsca.
To nasza szansa na pokonanie Avengersów.
- Czuję się świetnie. - Dasz radę.
W takim czymś jestem pewny siebie.
To moja gra.
Lubię się podciągać.
Robię pięć serii po 10 podciągnięć z 10- lub 20-kilowymi ciężarkami.
Było mi szkoda, że wcześniej nie robiłem podciągnięć.
Wiedziałem, że jest inny, gdy zobaczyłem, jak się podciąga.
Ponieważ jestem crossfiterem,
podciągam się regularnie.
Jestem pewny siebie.
Czwarta runda pojedynku delegatów drużyn.
1. RUNDA 4. PO 1-GODZINNEJ PRZERWIE 2. TOR PRZYDZIELANY LOSOWO
Gra się rozpocznie...
Dasz radę, Amotti!
...po gwizdku.
Dalej!
To była ostatnia runda,
więc skupiłem się i dałem z siebie wszystko.
Robię to regularnie, więc muszę być pierwszy.
Chciałem dać z siebie wszystko i nie odpaść.
Chciałem być pierwszy.
- Świetnie ci idzie. Tak trzymaj! - OK!
- Dobrze! - Dobrze!
- Dobrze, Woo-jin! - Ładnie!
- Dobrze! - Zeskok!
Mówiłem sobie, by nie zważać na jego tempo.
Tak jest!
- Ładnie! - Dobrze, Amotti!
- Na dół! - Udało się.
- Zeskok! - Pchaj i biegnij!
Pchnij i od razu biegnij.
Leć, ale się nie spiesz. Spokojnie.
Wygrajmy to!
Wiedziałem, że mogę szybko wrócić.
Spróbowałem przyspieszyć.
Po kolei!
- Po kolei, Amotti! - OK.
Ładnie!
Dalej, profesorze! Nie spiesz się!
- Spokojnie! - Dasz radę!
- Ładnie! - Tak!
Pchaj z całych sił!
Ze wszystkich sił!
To koniec. Wygraliśmy.
Tak!
Znowu będziemy pierwsi.
Dalej!
Naprawdę daleko popchnął worek.
Pomyślałem, żeby go popchnąć jeszcze dalej.
- Popchnij do końca! - Mocno!
Gdy przechodziłem,
koło mnie przeleciał przedmiot przypominający lodówkę.
Przepchnął go prawie na drugą stronę.
Brawo!
Dobrze!
Cholera.
Nie szkodzi. Wciąż prowadzisz.
Nie miałem czasu do stracenia, więc szedłem dalej,
nawet tam nie patrząc.
Po prostu szedłem naprzód
i nim się obejrzałem, dogoniłem Woo-jina.
Jest zmęczony!
- Dobrze. Powoli. - Dobrze ci idzie.
Ładnie! Wyprzedziłeś go, Amotti!
- Dalej! - Zeskok!
- Udało się! - Zeskok!
Wyprzedziłeś go, Amotti!
- Zeskok! - Mocne pchnięcie!
- Teraz powrót! - OK!
Dasz radę, Amotti!
Po kolei!
Tak jest! Już prawie koniec!
Musiałem przyspieszyć.
- Skończmy pierwsi! - Powoli!
- Raz, dwa! - Raz, dwa!
- Dalej! Raz, dwa!
Desperacko chciałem nadgonić.
Tak jest!
- Raz, dwa! - Raz, dwa!
DRUŻYNA JUNG JI-HYUNA (1 MINUTA 32 SEKUNDY) 1. MIEJSCE W 4. RUNDZIE
- Ładnie! - Ładnie!
Wróciliśmy z piekła znacznie silniejsi.
Byłem dumny.
Miałem pewność, że jesteśmy najlepsi.
ANDRE JIN (1 MIN 35 S), 2. MIEJSCE
Wielka szkoda.
Gdybym był odrobinę szybszy,
zdobyłbym pierwsze miejsce.
- Dalej! - Dasz radę!
- Jedziesz! - Nie zatrzymuj się!
- Dasz radę!
- Trzymaj się!
- Dalej! - Tylko tak dalej!
Dasz radę!
Uda ci się.
- Potrząśnij rękami. - Dasz radę.
- Dasz radę! - Machaj!
- Dasz radę. - Zakończmy to.
Dalej!
- Dasz radę! - Dobrze! Jedziesz!
Dasz radę!
- Ładnie, Won-hee! - Świetnie ci idzie!
- Tak trzymaj! - Dalej!
- Raz, dwa! - Uda ci się!
Jeszcze trochę.
- Dasz radę! - Uda ci się!
- Jeszcze raz. - Uda ci się.
- Jeszcze raz. - Jeszcze raz.
Bałam się, że coś mu się stanie.
Nie chciałam, by znów to zrobił, ale się nie poddał.
Uznałam, że muszę go dopingować.
Mówiłem mu, że ja wezmę udział w ostatniej rundzie,
ale chciał wziąć na siebie odpowiedzialność.
Powinienem był to zrobić.
Źle się z tym czułem.
Był niesamowity. Pokazał, co to znaczy być liderem drużyny
i poświęcać się dla niej.
- Dasz radę! - Dasz radę!
Uda ci się!
Koniec gry.
Świetnie ci poszło!
Brawo!
To musiało być trudne.
Zastanawiałem się, czy następnym razem poszłoby mi lepiej.
Ale doszedłem do wniosku, że nie.
Więc nie żałuję.
Dobra robota.
- Zrobiłeś bardzo dużo. - Przepraszam.
- Nie mów tak. - Nie, było super.
Przepraszam.
Nie, było super.
Moja drużyna
była ogromnie pomocna
i byłem poruszony tym, jak bardzo starali się wypełniać swoje role.
Byłem wdzięczny.
Chcę im powiedzieć, że ich kocham.
1. MIEJSCE, JI-HYUN
2. MIEJSCE, ANDRE JIN
3. MIEJSCE, LEE WON-HEE
Szkoda, że odpada.
Dzięki temu programowi
i obserwowaniu zawodników z różnych dyscyplin
zyskałem wiele odwagi i nadziei.
Wiele wycierpiawszy,
moje pokonane ciało teraz zniknie.
Ale odrodzę się z ciałem zwycięzcy.
- Świetnie się spisałeś. - Jesteś niesamowity!
Dobra robota!
Zostałem sportowcem, gdy zobaczyłem, jak profesor Lee zdobył złoty medal
na letnich igrzyskach w Atenach w 2004 roku.
To był dla mnie zaszczyt
być członkiem jego zespołu.
Dziękuję.
Szkoda,
ale niczego nie żałuję.
Wrócę do mojej dyscypliny i będę ciężko pracować.
Dobra robota.
Dobra robota, dzieciaki.
Dobra robota. Chodźcie.
Co za widok.
Prawdziwy przywódca.
Dobra robota. Kocham was.
- Raz, dwa, trzy, do boju! - Do boju!
ZWYCIĘZCY: DRUŻYNA JUNG JI-HYUNA
ZWYCIĘZCY: DRUŻYNA ANDRE JINA
SILNI I SPRAWNI: STARCIE STU PODZIEMIE
ODCINEK 7: MOŻLIWE WYNIKI
Druga grupa walcząca w pojedynku delegatów.
Drużyny Kim Dong-hyuna, Hong Beom-seoka
i Lee Jae-yoona, proszone o wejście na arenę.
- Chodźmy. - Dalej.
Co to może być?
Co to?
Kopalnia.
- Kopalnia. - Prawdziwa kopalnia.
Ogromna.
Mamy coś pchać?
Na pewno będzie pchanie i ładowanie.
To było takie ogromne, że tego nie ogarniałem.
Zauważyłem wózki.
Wydawało się, że będziemy coś transportować.
Wisiały tam też worki.
Nie tego się spodziewałem.
Pomyślałem, że będzie naprawdę ciężko.
Trzecia misja programu Silni i sprawni: Starcie stu to...
pojedynek transportowy w kopalni.
Masakra.
W każdej rundzie wezmą udział delegaci z drużyn,
zdobywając punkty zgodnie z zajętym miejscem.
Rozumiem. Zdobywamy punkty.
Myślę, że to będzie
najtrudniejsza misja do tej pory.
Każdy z nas ma inny poziom wytrzymałości i siły.
Gdy usłyszałem o tej misji,
pomyślałem, że musimy działać strategicznie.
Rozpoczynamy teraz trzecią misję.
Tak!
Delegaci do ciągnięcia wózków przez dwie osoby
proszeni są o udanie się na arenę.
- OK! - Raz, dwa, trzy, drużyna!
- Chodźmy. - Dalej!
- Chodźmy! - Chodźmy!
Planowaliśmy dać z siebie wszystko w pierwszej rundzie
i zdobyć dużo punktów.
Myślę, że nasza drużyna będzie pierwsza,
a Hong Beom-seoka trzecia.
Raz, dwa, trzy.
- Tak! - Powodzenia.
- Chodźmy. - Do dzieła!
Przygotowywałem się do tego programu, ćwicząc w domu z workami z piaskiem.
Trenowałem z ciężarem od 70 do 115 kg.
Więc gdy usłyszałem, że ważą 40 kg,
uznałem, że to bułka z masłem.
Dobra.
Patrząc na ogólny balans,
jesteśmy zrównoważonym zespołem.
Na pewno po tym zadaniu nie wracamy do domu.
Pokażmy im!
- Dalej! - Do dzieła.
Wi Sung-oh zrobi to na raz, gdy reszta będzie potrzebować dwóch przejazdów.
Jego wielka trójka to 900 kg.
Biorąc to pod uwagę, Sung-oh bardziej pasuje
do rundy wymagającej dużo siły.
Może nie jestem znany,
ale mój występ w tej grze wywrze ogromne wrażenie.
Na pewno skończę pierwszy.
Walka na siłę woli. Będzie się działo.
Muszę rozładować worki.
- a ty przywieźć resztę. - Tak.
Będziemy sobie pomagać na zmianę, OK?
- Dalej Gibson i Ha-yan! - Powodzenia!
- Jedziemy. - OK!
Czuję zapach zwycięstwa.
Wygramy.
- Dasz radę, Dong-hyun! - Dobrej zabawy!
Pierwsza runda pojedynku delegatów drużyn.
Rozpoczynamy ciągnięcie wózków
przez dwie osoby.
Potraktuję tę rundę jak moją ostatnią i dam z siebie wszystko.
Na pewno mogę wygrać.
Będę zwycięzcą.
Dam z siebie wszystko i będę przeć do przodu,
aby niczego nie żałować.
Dalej.
Spokojnie!
Zróbmy to!
- Dalej. - Dalej!
- Ładnie! - Niezły początek!
Dalej.
Spokojnie, Dong-hyun. Jest dobrze.
- Połącz je. - Dobrze połącz.
Najpierw postaw na torach.
Dobra robota!
- Ha-yan, spokojnie. Wszystko gra. - Dobrze ci idzie.
OK.
- Spokojnie. - Ładnie.
Najpierw wyrównaj!
Jae-yoon, wyrównaj wózek!
Najpierw go ustaw!
- Ustaw go! - Wózek nie stoi na torach!
- Koła! - Postaw na torach!
Musisz go postawić!
Cholera.
No tak. Kurde, mam przerąbane.
Nie połączyłem ich.
Dasz radę, Dong-hyun!
Tak jest.
Ładnie! Prowadzisz!
OK!
Super, jesteś pierwszy!
Wstydziłem się, że jako lider drużyny popełniłem taki błąd,
ale stale powtarzałem sobie, że nic się nie stało i muszę się uspokoić.
Dobrze ci idzie, Jae-yoon. Spokojnie!
Spokojnie, Ha-yan! Jest dobrze.
Dalej!
- Ładnie! - Dobrze!
- Dalej! - Świetnie ci idzie.
Prowadzisz, Dong-hyun.
Nieźle, Dong-hyun!
Ładnie! OK!
- Jest dobrze. Nie jesteś daleko z tyłu. - Jest super.
Ciężkie.
Nie ładuj za dużo worków.
Dasz radę, Dong-hyun!
Rozłóż po równo!
- Dasz radę, Jae-yoon! - Świetnie ci idzie, Jae-yoon!
Dobrze!
Muszą być bardzo ciężkie.
Wyglądają na ciężkie.
Były cięższe, niż myślałem.
Zrozumiałem, że nie będzie łatwo.
Były takie ciężkie.
Chciałem dużo załadować,
ale to nie było łatwe.
- Trudno jej będzie. - Do końca, Ha-yan!
- Ładnie! - Pchaj dalej! Dobrze!
- Świetnie ci idzie! - Tak jest!
- Dalej! - Dasz radę!
Są takie ciężkie.
To nie będzie łatwe.
Powinna po prostu wrócić.
Worki z piaskiem miały ważyć 40 kg, ale były dużo cięższe, niż sądziłam.
I musiałam ładować je na wózki,
ale traciłam siły.
Byłam skołowana.
Kapitanie, spróbuj pchnąć.
- Spróbuj popchnąć! - Pchnij!
Ładnie!
- OK! - OK!
Musisz ruszać, Dong-hyun!
Pchaj, Dong-hyun!
Dalej!
DRUŻYNA LEE JAE-YOONA, 19 WORKÓW (760 KG) Z 50
Mogłem chyba załadować więcej, ale trzymałem się planu
i jak najszybciej wróciłem na start,
abyśmy wyszli na prowadzenie.
Zaskoczyło mnie tempo Jae-yoona,
bo myślałem, że też załadował 25 worków.
Ale zrozumiałem, że załadował
mniej i pomyślałem, że to im utrudni życie.
Ruszaj, Ha-yan! Wystarczy!
- Wystarczy! - Spróbuj popchnąć, Ha-yan!
Było jasne, że byłam ostatnia,
więc się spieszyłam.
Ale wózki było trudniej pchać, niż myślałam.
Nie było łatwo.
- Już prawie, Jae-yoon. - Dalej!
- Już prawie! - OK, dalej!
OK, pchaj!
Ładnie, Jae-yoon! Dalej!
Pchaj, Dong-hyun! Nie poddawaj się!
- Nie przestawaj! - Pchaj dalej!
Wiedziałem, że jak się zatrzymam choć na sekundę, to nie ruszę.
Było tak ciężko. Chciałem odpocząć,
ale wiedziałem, że to byłby mój koniec.
Nie przestawaj, Jae-yoon.
- Jeszcze trochę. - Już prawie!
- Dalej!
- Jest dobrze! Rozładujcie wszystko! - Tak!
- Rozładujcie. - Rozładujcie!
Róbcie to razem!
Dong-hyun, musisz tylko dojechać do końca, by wygrać!
Masz 25 worków. Świetnie ci idzie, Dong-hyun!
- Cholera. - Próbuj dalej, Ha-yan!
Dobrze, Ha-yan. Pchaj dalej!
Nie spiesz się!
Nie zatrzymuj się, Ha-yan.
- Niżej, Min-kyung! - Dalej!
- Niżej! - Niżej!
Przygotuj się.
Jedziesz!
- Ładnie! - OK, Min-kyung. Dalej!
Dalej!
- OK! Już prawie, Dong-hyun! - Już prawie koniec!
Jeszcze trochę.
Już prawie!
Trzymaj się!
Szykuj się, Sung-oh!
- Dobrze! - Już. Rozładujcie!
- Rozładujcie! - Wywalcie!
W porządku. Mamy więcej worków.
OK, 25 worków.
Tak trzymaj, Min-kyung!
Ładnie, Min-kyung! Dobrze!
Ładnie, Min-kyung.
- Szybko, Sung-oh! - Pchaj nogami, Sung-oh!
Tam i z powrotem i koniec!
Jeszcze tylko raz!
Niedużo zostało. Dasz radę.
Odwróćmy sytuację, Sung-oh!
Nie przewieźli za dużo.
Min-kyung ma przewagę,
ale ma tylko silne górne partie.
Ja mam silne górne i dolne partie ciała.
Chyba będę mógł go pokonać.
Jestem pewien, że zwycięstwo jest w moim zasięgu.
- Ile jeszcze? - Już niedużo. Walcz.
Jeszcze trochę.
Było mi źle, gdy dojechałam.
Przewiozłam tylko pięć worków.
Było mi źle, że Gibson musiał ogarnąć pozostałe 45.
- Przepraszam. - W porządku.
Powodzenia.
Dawaj.
- Dasz radę. - Dawaj!
Nie było źle, gdy zacząłem pchać.
Uznałem, że łatwo dotrę na drugi koniec
i zacznę ładować.
Nie spiesz się, Min-kyung.
Nie spiesz się.
Nieźle, Sung-oh!
Teraz wygrywamy!
Dalej, Sung-oh! Najmłodszy zawodniku!
Spokojnie, Gibson. Nie poddawaj się!
OK! Dajesz!
Musisz załadować tylko to.
Więcej nie ma! Nie spiesz się!
- Dasz radę! - Dasz radę!
Nie poddawaj się!
To ostatni.
Wiem, że jest ciężko, Min-kyung, ale trzymaj się! Świetnie ci idzie!
OK, Min-kyung. Wytrzymaj!
- Dasz radę! - Nie zatrzymuj się!
OK, Min-kyung! Dasz radę!
- Wracaj powoli. - Chwila...
czy je w ogóle ruszę?
Musisz, Min-kyung!
Załadowałem za mało
i było mi z tym źle, bo utrudniłem życie Min-kyungowi.
Ale wierzyłem w niego.
ZESPÓŁ LEE JAE-YOONA, JOO MIN-KYUNG, 31 WORKÓW (1,24 T) Z 31
Wyrównana walka.
Będzie trudniej, jeśli się zatrzymasz!
Utrzymaj rozpęd!
Ładnie! Pchaj!
Znajdź własne tempo!
Dobrze ci idzie!
Zrobię, co trzeba.
Jest wykończony.
Sung-oh jest zupełnie wykończony.
Sung-oh miał więcej problemów, niż się spodziewałem.
Wiedziałem, że jest silny,
ale uznałem, że mamy szansę go dogonić.
- Nie przestawaj, Sung-oh! - Dasz radę!
Nie możemy być ostatni.
Prawie nadgoniłeś, Gibson!
- O rety. - Prawie nadgoniłeś!
Jeszcze trzy, Sung-oh!
W połowie zaczął mieć problemy
nie robił dużych postępów.
Gość obok miał dużo do załadowania,
ale pracował bez przerwy.
Pomyślałem, że możemy przegrać.
Pozwolenie na to, aby nas dogonili,
było niedopuszczalne.
Ruszaj, Sung-oh!
Musiałem przekroczyć własne granice.
Nigdy nie czułem takiego bólu.
Rusz, jak załaduje ostatni worek.
- Dasz radę, Sung-oh! - Ładnie!
Dalej.
- Dawaj, Min-kyung! - Ładnie!
Nie zatrzymuj się!
- Dalej! - OK! Ładnie, Min-kyung!
Już prawie!
Dalej!
OK! Nieźle, nabrałeś rozpędu!
Tacy jesteśmy.
Już prawie koniec.
- Nie zatrzymuj się! - Już prawie koniec!
DRUŻYNA JAE-YOONA (12 MINUT 7 SEKUND), 1. MIEJSCE W 1. RUNDZIE
Świetna robota. Powinienem więcej załadować. Przepraszam.
Było więcej załadować.
- Zrobiłem swoje. - Nasza drużyna!
- Jesteście super! - Nasi goście!
Jesteście najlepsi.
- Wygraliśmy dzięki wam. - To było trudne.
Wszystko dzięki tobie.
- Jesteśmy drudzy. - Jest OK.
Dalej, Sung-oh. Właśnie tak.
Dawaj. Oczyściłem drogę.
ZESPÓŁ KIM DONG-HYUNA, 25 WORKÓW (1 T) Z 25
Zaprzyj się stopami i pchaj! Ładnie!
To twoje pięć minut!
Oczywiście, że się denerwowałem,
ale myślałem, że Sung-oh...
Kurwa.
...miał gorszą kondycję niż ja,
- więc myślałem, że wciąż mam szansę. - Kurwa.
- OK! Jeszcze dwa! - Jeszcze dwa!
Dogania nas, Sung-oh.
Jak przegramy, wracamy do domu. Ruchy.
- Nie jest dobrze. - Ruchy!
Nie poddawaj się, Sung-oh.
Dasz radę.
OK. Skończył. Dajesz.
Dobra, ruchy.
Nie będzie w stanie tego przepchnąć.
DRUŻYNA HONG BEOM-SEOKA, 45 WORKÓW (1,8 T) Z 45
To niemożliwe.
Będziemy drudzy.
Wygląda na ciężkie.
Niemożliwe, by to ruszył.
Ani drgnie.
Gibson.
Za ciężkie.
- Niemożliwe. - Co?
- Rusza się. - Nadgonimy!
- Rusza się. - Dalej, Gibson!
- Rusza się. - Dalej!
- Pchaj! - Dogania cię!
- Nie możesz przestać! Dawaj. - Kurwa.
Dalej!
Zbliża się.
Zaszedłeś tak daleko. Szybko.
Jedziemy! Dogoń go!
Wiedziałem, że trudno będzie pchać 45 worków
z piaskiem,
ale było łatwiej, niż myślałem.
Pomyślałem, że mamy szansę na drugie miejsce.
Sung-oh!
Nie zatrzymuj się.
Dogania cię!
Nie zatrzymuj się.
To tylko utrudnia sprawę.
- Nie zatrzymuj się! - Pchaj, Gibson!
- Dogoniłeś go! - OK!
- Nie przestawaj! - Dalej.
Pchaj!
Odpoczynek to przegrana.
Będziesz tego żałował.
- Niczego nie żałujmy. - OK.
Byłoby inaczej, gdyby różnica była większa,
ale Gibson tak szybko nadrabiał.
Znając kondycję Sung-oh,
wiedziałem, że jak zrobi przerwę, to będzie koniec.
Musiał dalej pchać.
Wiem, że naciskałem, ale bardzo chciałem zająć drugie miejsce.
Nie odpoczywaj. Już prawie koniec.
- Trzymaj się. - Pchaj!
Jesteś tak blisko, Gibson!
Już prawie. Jeszcze pięć metrów!
Dalej! Już prawie koniec.
Jeszcze nie koniec. Dawaj.
Jeszcze troszkę. Już prawie.
Tak jest. Jeszcze odrobina!
- Kurwa. - Jeszcze troszeczkę!
Pchaj!
- Szybko! Dziesięć kroków. - Tylko dziesięć!
Dawaj! Zrobił sobie przerwę.
Jeszcze nie skończył. Szybko.
Ładnie! Zatrzymał się!
Już prawie!
To jeszcze nie koniec. Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy.
Mój przeciwnik nie dotarł jeszcze do mety.
Nie mogłem przestać mieć nadziei.
- Dogania nas! - Już prawie koniec, Sung-oh.
Złap oddech...
Dalej! Już tu jest.
- Dalej, Gibson. - Skończ to.
Pchaj dalej!
Ładnie! Świetnie ci idzie.
- Nie poddawaj się. - Nie poddawaj się.
Nabierz rozpędu! Dasz radę!
Daj z siebie wszystko!
Już prawie, Sung-oh!
Dalej, Gibson!
Już prawie. Jeszcze pięć kroków. Jeden...
- Pięćdziesiąt centymetrów. - ...dwa, trzy...
Jeszcze dwa. Cztery!
- OK! - Kurwa!
Świetnie ci poszło.
Dobra robota.
- Dobra robota. - Dobra robota.
Daj mi złapać oddech.
DRUŻYNA KIM DONG-HYUNA (15 MIN 20 S) 2. MIEJSCE
To trochę rozczarowujące,
ale Sung-oh dał z siebie wszystko.
Cieszę się, że zajęliśmy drugie miejsce.
- To nic! Świetna robota. - Świetnie się spisałeś.
- Przepraszam, Gibson. - W porządku.
W porządku.
- Nie poddawaj się, Gibson! - Dasz radę!
- Nie poddawaj się! - Dalej.
Pchajcie razem!
- Do dzieła. - Tak jest!
Ładnie!
- Świetnie wam idzie! Dalej! - Trzymaj się!
Brawo!
Chociaż gra dobiegła końca,
chciałam to z nim dokończyć.
Razem dojechaliśmy do mety.
- OK! - Dobra robota!
- Dobrze. - To nie koniec. To dopiero początek.
BEOM-SEOK (16 MIN 8 S), 3. MIEJSCE
Byliśmy trzeci,
ale zostały jeszcze trzy rundy.
Odwrócimy sytuację.
1. MIEJSCE, LEE JAE-YOON
2. MIEJSCE, KIM DONG-HYUN
3. MIEJSCE, HONG BEOM-SEOK
Rozpoczynamy drugą rundę.
OK!
Delegaci do ciągnięcia wózka przez jedną osobę
proszeni są o udanie się na arenę.
- OK! - Powodzenia!
Miałem pracę dorywczą, gdzie ładowałem i rozładowywałem worki ryżu.
Nawet podczas podboju labiryntu
bez trudu przenosiłem zapasy.
Byłem pewny siebie.
JUSTIN HARVEY, AKTOR
Justin też nie jest sportowcem,
ale ma umysł sportowca,
dlatego jestem pewien, że znów wygramy.
Young-ho jest dobrze zbudowany
i jego wielka trójka to ponad 500 kilo.
Miał duże szanse na wygraną, więc go wyznaczyłem do udziału.
Myślę, że tym razem zajmiemy pierwsze miejsce.
Spokojnie, Young-ho.
Jestem całkowicie spokojny.
Dalej, Ho-yeon. Dasz radę.
Justin, bez pośpiechu. Na początku się nie spiesz, OK?
Tak.
Dalej!
- Dalej! - Dasz radę!
Druga runda pojedynku delegatów drużyn.
Rozpoczynamy grę.
Chciałem wygrać za wszelką cenę.
Będę walczył do upadłego i wszystkich zniszczę.
Zaplanowałem wszystko, od ułożenia stóp po ułożenie dłoni.
Bez wątpienia wygram.
Zafiksowałem się na zwycięstwie,
bo w poprzedniej rundzie byliśmy ostatni.
Pierwsze miejsce albo nic.
Denerwuję się o niego.
To nie jest łatwe.
- Powodzenia! - Powodzenia!
- Celujmy w pierwsze miejsce! - Dalej, Seol Young-ho!
Dalej!
Dobrze.
Dobrze!
- Powoli. - Ładnie. Dobrze, Justin.
Powoli.
Dobrze ci idzie. Kieruj do przodu.
- OK. - OK.
Nie za szybko!
Zwolnij.
Niedobrze.
Na początku myślałem,
że można pchać wózki nawet, jeśli spadną z torów.
Planowałem je zderzać, by zmniejszyć dystans,
ale pchnąłem tak mocno, że wszystkie koła spadły z torów.
To był mój największy błąd.
- To mu zaszkodziło. - Tak.
- Ładnie, Justin! - Spokojnie.
- Spokojnie.
Stój.
OK.
- Przestaw. - Dawaj!
- Delikatnie. - OK!
- Zwolnij. - Dobrze ci idzie!
Popełniłem duży błąd.
Po tym, co stało się za pierwszym razem,
kazałem sobie zwolnić, ale zbyt się spieszyłem.
Jeśli mi nie wyjdzie, wszyscy odpadną.
Czułem wielką presję.
Ładnie!
Justin, prowadzisz!
OK. Jest dobrze, Justin.
Świetnie ci idzie.
Ładnie! Celujmy w drugie miejsce!
Trochę szybciej!
OK! Dajesz!
- Spokojnie. - Jest dobrze!
Zrozumiałem, że możemy znaleźć się w najgorszej sytuacji,
czyli przejść do kolejnej rundy tylko z dwoma punktami.
Zacząłem się niepokoić.
DRUŻYNA LEE JAE-YOONA, JUSTIN HARVEY
- Cztery. - Cztery!
Licz, Ho-yeon!
DRUŻYNA KIM DONG-HYUNA
Nawet nie zaczął!
- Trzymaj tempo! - Nie ma pośpiechu!
- Dalej! - Spokojnie.
- Jeszcze długa droga przed nim. - Dasz radę. Spokojnie.
Musiałem być szybki.
Skupiłem się na dogonieniu Justina.
Wrzucałem te worki do wózków.
- OK! - Jeden.
DRUŻYNA HONG BEOM-SEOKA, SEOL YOUNG-HO
- Dwa. - Dwa.
- Dwanaście! - Jedenaście!
Możesz wygrać!
Myślałem tylko o zwycięstwie.
Nie zwracałem uwagi na rywali.
Skupiałem się na tym, co mam robić.
Na początku myślałem, że radzi sobie lepiej, niż sądziłem.
Ale dobra kondycja nie określa,
jak szybko działasz, tylko jak długo wytrzymasz.
Ładowałem worki z piaskiem bez zatrzymywania się.
Ruszaj!
KIM DONG-HYUN, 15 (600 KG) Z 30
- On wraca? - Tak jest! Dajesz!
- Chce wszystko załadować. - Na pewno mu się nie uda.
Transport 30 worków na raz?
Z doświadczenia wiem,
że jeśli się zatrzyma, nie będzie w stanie ruszyć.
Prawie musiałem się zatrzymać,
a Sung-oh zatrzymał się dwa razy.
Wiedziałem, że nie będzie łatwo,
więc zaplanowaliśmy przewozić 15 worków na raz.
To okropny plan.
- Musimy to zrobić na raz. - OK. Pokonamy ich.
W środku się cieszyłem.
Uważam, że można przetransportować 30 worków na raz,
ale Lee Ho-yeon wziął tylko 15.
Jeśli Young-ho da radę 30,
wskoczymy z trzeciego na drugie miejsce.
Cieszyłem się na to.
Ho-yeon, prowadzisz! Dawaj!
Ho-yeon, świetnie ci idzie.
- Nie spiesz się, Justin! - Jest OK! Zgodnie z planem!
Planowaliśmy ruszyć po załadowaniu wszystkich worków,
ale zacząłem się martwić, czy będę w stanie pchać wózki,
bo jeśli nie, będę musiał wyjąć kilka worków.
Dużo im zostało. Wygrywasz.
Wjedź w zderzak.
Ładnie!
Nasz plan działa.
Nie martw się, Justin!
Nieźle, Justin! Dobrze ci idzie!
Nadal nie ruszyli. Masakra.
- Gęsia skórka. - Masakra.
Niesamowite!
- Ho-yeon! - Zgodnie z planem!
Ostatni!
- To ostatni? - Tak. Ostatni!
OK!
DRUŻYNA LEE JAE-YOONA, 30 WORKÓW (1,2 T) Z 30
- Nie ruszy. - Nie ma szans.
Niewiarygodne.
Świetnie ci idzie, Ho-yeon! Ładnie!
Dalej.
- Co? - Co?
Dobra!
- OK! - Uda nam się!
Jedziesz!
Ruszył.
Ale jest silny.
- OK, Justin. Jedziesz! - OK!
Jak tylko zacząłem pchać, tempo miałem szybkie.
Myślałem, że dociągnę do końca.
Naprawdę pchał 30 worków z piaskiem.
Nie wierzyłem własnym oczom.
- Ho-yeon, szybciej! - Dalej!
- Musimy być drudzy! - Oni też mają 30?
Już prawie, Young-ho!
- Doganiasz! - Dawaj!
Chwila.
- Musisz przyspieszyć, Ho-yeon! - Szybko!
Wtedy zrozumiałem,
że popełniłem ogromny błąd.
Ładnie! OK!
ZESPÓŁ HONG BEOM-SEOKA, SEOL YOUNG-HO, 30 WORKÓW (1,2 T) Z 30
Cholera.
- Masakra. - Jesteś bestią, Justin!
Prześcignął wszystkich.
- Ale szybkość. - Serio.
Wiedziałem, że Ho-yeon zaczął wcześniej, ale nie wiedziałem, gdzie jest.
Skupiałem się na każdym kroku.
Justin!
- Jest niesamowity. - Ładnie, Justin!
DRUŻYNA LEE JAE-YOONA (5 MINUT 12 SEKUND) 1. MIEJSCE W 2. RUNDZIE
- Awansujemy - Justin!
Niewiarygodne!
Nie wierzę.
Już prawie!
- Już prawie, Young-ho! - Już prawie!
Dalej! Już prawie koniec! Dajesz!
- Już prawie! - Już prawie!
Dajesz!
Myślałem tylko o tym, że zająłem drugie miejsce.
Byłem trochę zły,
że byłem drugi.
Dalej!
- Ładnie! - Jedź!
HONG BEOM-SEOK, (6 MIN 19 S), 2. MIEJSCE W 2. RUNDZIE
- Gdyby tylko nie spadły z torów. - Wiem. Szkoda.
Mogłem być pierwszy.
Gdyby nie popełnił tego błędu i był pierwszy,
w następnej rundzie byłaby mniejsza presja.
To trochę rozczarowujące,
ale wygramy trzecią i czwartą rundę.
- Dasz radę! Nie poddawaj się! - Nie poddawaj się!
DRUŻYNA KIM DONG-HYUNA, 15 WORKÓW (600 KG) Z 15
- Tak mi przykro. - Wszystko gra.
Nic się nie stało. Wygramy resztę rund.
Dong-hyun czuł się winny, że opracował taki plan,
ale wszyscy braliśmy w tym udział.
Po prostu źle oceniliśmy sytuację.
Pomyliliśmy się w naszej strategii.
Świetnie ci poszło.
Dalej!
Dalej! Nie poddawaj się.
Dalej.
- Dasz radę! - Po prostu pchaj.
Byłem autentycznie zły.
Chciałem ukończyć rundę, chociaż było trudno.
Nie chciałem się poddawać,
tak jak Sung-oh.
Ładnie!
Dajesz. Już prawie koniec.
Pchaj dalej. Dasz radę. Wstawaj.
- Dawaj. - Wstawaj.
- Dasz radę! - Już prawie.
Jeszcze trochę.
- Dasz radę. Pchaj! - Już prawie koniec!
- To bardzo trudne. - OK!
- Nie poddawaj się. - Trzy kroki. Jeden...
Jeszcze raz. Dwa.
Ostatni.
- Trzy! OK. - OK.
Dobra robota.
DONG-HYUN (9 MIN 31 S) 3. M.
Po raz pierwszy
chciałem cofnąć czas.
Musimy pogodzić się z tym wynikiem,
ale to jeszcze nie koniec.
Musimy postawić wszystko na transport powietrzny.
Jeśli uda się nam przejść do następnej misji,
to będzie niewiarygodny wyczyn.
Nic nie jest łatwe.
BIEŻĄCY RANKING
1. MIEJSCE: LEE JAE-YOON
2. MIEJSCE: KIN DONG-HYUN I HONG BEOM-SEOK
Trzecia runda pojedynku delegatów drużyn.
Dwuosobowy transport powietrzny.
To będzie równie trudne.
Nasza główna rozgrywka.
Przejdę bardzo szybko.
- Spróbujmy. - OK.
Jako dziecko zawsze skakałem po drabinkach.
W mojej drużynie silni w tym są
Jong-hun i Dae-jin.
Jeśli wygramy trzecią i czwartą rundę, na pewno awansujemy.
Desperacko na to liczę.
Zależy od tego los całej mojej drużyny.
Tak, czuję presję,
ale wykorzystam to do motywacji i zapewnię zwycięstwo
mojej drużynie.
Cała moja drużyna może odpaść.
HONG BEOM-SEOK, 2. MIEJSCE
Pora, abym uratował kolegów przed tym zagrożeniem.
Niektórzy tego nawet nie skończą.
Chyba mi się uda.
Spróbuję.
Jestem dobry w te klocki.
Cheong-myeong już pokazał, że jest dobry w podciąganiu,
więc myślałem, że razem to wygramy.
Jeśli będą dwie tury, wezmę udział w rundzie dla jednej osoby.
Nie przejmuję się takimi rzeczami.
Nikt nie pobije żołnierza w te klocki.
Wierzę, że dobrze im pójdzie.
Kapitanie, chcę to zrobić.
Musimy tylko, jak zawsze,
dać z siebie wszystko.
Będzie dobrze, o ile się spiszą.
Denerwuję się.
Dadzą radę. Mają to, co potrzeba.
Trzecia runda pojedynku delegatów drużyn.
Zaraz oszaleję.
Gra rozpoczyna się teraz.
- Dasz radę, liderze Hong! - Dajesz!
- Dasz radę!
Dasz radę!
Do boju!
Dam radę.
Zdobędę punkty i przetrwam.
Bez względu na wszystko.
Dam z siebie wszystko,
jakby zależało od tego moje życie.
Do boju.
- Do boju. - Spokojnie!
Ładnie.
Dobrze się bawcie.
Nie szło tak szybko, jak się spodziewaliśmy.
Zacząłem się martwić.
Było trudniej niż sądziłem, więc przestałem myśleć.
- Nie jest zbyt dobry. - Tak.
Nie zwalniaj, Dae-jin.
Spokojnie.
Dobrze ci idzie. Spokojnie.
- Jest szybki. - Ładnie.
Nie tak to sobie wyobrażałem.
- Trzymaj tempo, Dae-jin. - Dobrze. Ładnie!
- Długie wymachy. - Ładnie!
Spokojnie. Dobrze ci idzie!
OK, dobrze!
Jest dobrze.
Sądziłem, że będę szybszy, ale nie było tak łatwo, jak myślałem.
We własnym tempie, Hyun-jeong.
- Jest dobrze! - Przesuwa!
Świetnie ci idzie. Nie marnuj energii.
Spokojnie. OK.
Ładnie!
- Prowadzisz, Dae-jin. - Ładnie!
- OK! - Jest dobrze!
- Właśnie tak. - Zeskok.
Zeskok i pchnięcie.
- OK. - Zrób przerwę.
- OK. Złap oddech. - Zrób przerwę.
Naprawdę jest Terminatorem.
Chyba mogliśmy awansować.
Tak jest. Złap oddech. Nie spiesz się.
- Prowadzisz, Dae-jin. - Dasz radę!
- Teraz pchnij. - Pchaj!
OK!
Byłem pierwszy na wejściu, ale później zostałem w tyle.
Rozbiło mnie to.
Miałem nadzieję, że szybko wróci.
Prawdopodobnie wygramy tę rundę.
Masz dużą przewagę, Dae-jin.
Już prawie koniec.
- Dalej. - Dalej, Jong-hun!
Dalej, Jong-hun!
Dalej.
Nie spiesz się przy powrocie.
- Dajesz! - Jong-hun!
- Pchaj mocno! - Pchaj mocno!
- Dobrze. - Ładnie.
Dokładnie o tym mówiłem!
- Jong-hun! - Tak jest, Jong-hun!
Mocniej, Cheong-myeong!
Dobrze. A teraz kop.
- Właśnie tak, Cheong-myeong! - Ładnie!
- Kop jedną nogą! Tak jest! - Świetnie ci idzie!
Właśnie tak!
Kang Cheong-myeong był bardzo szybki.
Zacząłem się martwić.
We własnym tempie, Hyun-jeong.
Jest dobrze!
Świetnie ci idzie, Hyun-jeong.
OK. Teraz tylko idź.
Teraz tylko idź, Jong-hun. OK.
Zeskok i pchnięcie.
- Ładnie! - Teraz wracaj!
- Nie spiesz się. - Spokojnie.
- Nie spadnij. Powoli.
Spokojnie, Jong-hun.
- Ostrożnie! - Po kolei!
- Po kolei!
- Dawaj! Dogonisz go! - Dogoń go!
Nie jest dobrze.
Myślałem, że łatwo go dogonię.
Dogonię go, choćby nie wiem co.
- Dogoń go! - Dawaj!
- Dogania cię! - Dogania cię, Jong-hun!
- Dawaj! - Dajesz!
- Dogania cię! - Za tobą, Jong-hun!
- Dogoń go! - Dajesz!
- Dogania cię! - Dogania cię, Jong-hun!
Szybciej!
- Dogoń go! - Dajesz!
Dogoń go!
Jeśli mnie prześcignie, to koniec dla mojej drużyny.
Muszę przyspieszyć, gdy zwolni.
- Jong-hun! - Dogania cię!
Dawaj! Szybko!
Dogoń go!
Szybko!
- Jong-hun! - Dogoń go!
- Dawaj!
Dawaj, Cheong-myeong!
- OK! - OK.
Tak!
Udało się.
DRUŻYNA KIM DONG-HYUNA (1 MINUTA 39 SEKUND), 1. MIEJSCE W 3. RUNDZIE
- Dobra robota! - Dobra robota!
- Super. - To nic!
BEOM-SEOK, 2. MIEJSCE
- Mogłem dogonić. - Dobra robota.
Gdybym był ciut szybszy, mógłby go dogonić.
Musimy wygrać następną rundę.
Od tego zależało, czy moja drużyna
zostanie wyeliminowana,
więc było mi bardzo źle.
Zwiększyliśmy szanse na przetrwanie.
Tak myślałem, że się nam uda.
Byłem pewien, że jesteśmy o krok bliżej następnej misji.
Przetrwamy za wszelką cenę.
Jestem pewien.
Koniec gry.
JAE-YOON, 3. MIEJSCE
Wygraliśmy dwie poprzednie rundy,
więc się nie martwiłem.
Z łatwością wygramy rundę jednoosobową.
Jestem tego pewny.
1. MIEJSCE: LEE JAE-YOON
2. MIEJSCE: KIM DONG-HYUN
3. MIEJSCE: HONG BEOM-SEOK
- Teraz zacznie się runda jednoosobowa. - Denerwuję się.
- Straszna nerwówka. - Wiem.
Jeśli zajmę pierwsze miejsce,
będziemy mieć osiem punktów.
Jeśli drużyna Kim Dong-hyuna będzie druga,
wszyscy będą mieć po osiem punktów.
OSTATECZNY RANKING ZOSTANIE OKREŚLONY NA PODSTAWIE ŁĄCZNEGO CZASU
Musimy to wygrać,
a drużyna Kim Dong-hyuna musi być trzecia.
KIM DONG-HYUN, 3. MIEJSCE, 7 PUNKTÓW — ODPADA.
Hong Beom-seok nie ma już sił.
Jest wykończony.
Zauważyłem, że Hong Beom-seok,
miał problemy podczas rundy dwuosobowej.
Musiał być zmęczony po podciąganiu jak Jong-hun.
Byli w podobnej sytuacji, więc wybrałem Jong-huna.
Powinniśmy się martwić, że Hong Beom-seok wygra.
To mało prawdopodobne. Nie ma szans.
Rób to, co zawsze.
- Będzie dobrze. Już raz to zrobiliśmy. - Wygramy.
- Są zmęczeni. - Nie mają energii.
Na pewno będę pierwszy.
To mecz drużynowy,
więc dopilnuję, by moja drużyna awansowała dalej.
Czwarta runda pojedynku delegatów drużyn.
Na pewno czuje presję.
- Jasne. - Na bank.
Będzie naprawdę ciężko.
- Świetnie mu pójdzie. - Zgadzam się.
Zobaczmy, kto będzie ostatni.
Wygrajmy to!
Gra rozpoczyna się teraz.
- Dawaj! - Dajesz!
- Kopnij mocno! - OK!
Po kolei.
- OK! Ładnie! - Ładnie!
- Tak jest!
- Ładnie! - Tak jest!
- Ładnie! - OK!
Mam złe przeczucia.
Hong Beom-seokowi szło dużo lepiej niż poprzednio.
Był dwa razy szybszy.
Trochę teraz zmieniłem.
Podczas rundy dwuosobowej byłem zaskoczony,
bo nawet kopiąc obiema nogami, nie przesuwałem daleko worka.
Teraz zmieniłem strategię i kopałem z bliska.
Worek teraz leciał daleko.
Odkryłem metodę, która działała w moim przypadku.
- Ładnie! - Tak jest!
- Dalej! - Świetnie ci idzie!
- Dobrze! - Dajesz!
- Spokój! - Ładnie, Beom-seok!
- Skup się! - Jest niesamowity!
- Dawaj, Hong Beom-seok!
- Jesteś najlepszy! - Ogarnąłem to.
- Dalej, Jo Sung-bin! - Zeskok!
- Zeskok. - Zeskok.
- Ładnie! - Pchaj!
Chciałem tylko pokonać Beom-seoka.
Musiałem skupić się na sobie i dać z siebie wszystko.
Dajesz!
- Beom-seok! - Super!
Dawaj, Beom-seok!
Dasz radę!
Szybkość!
- Jesteś szybszy, Beom-seok! - Skup się! Trzymaj się!
- Beom-seok! - Jest super.
Dalej!
- Dawaj! - Dajesz, Beom-seok!
- Dawaj! - Właśnie tak!
- OK! - Dawaj!
OK! Właśnie tak!
- Beom-seok! - Właśnie tak!
- OK! - Dajesz!
- Nie zatrzymuj się! Jedziesz! - Świetnie ci idzie!
- Jesteś szybszy! - Pchnij daleko, Sung-bin!
Pchnij mocno!
Do samego końca!
Dajesz!
Nie poddawaj się!
- Nadgoń! - Nie poddawaj się.
- Musimy być drudzy. - Nie poddawaj się!
- Dasz radę! - Dasz radę!
OK!
Ładnie!
- Prawie koniec! - Skończ to!
- Tak jest. Ładnie! - Już prawie koniec!
Własne tempo. Dajesz!
- Powoli! - Nie spiesz się!
- Utrzymaj tempo! - Masakra.
Wygram, jeśli nie popełnię błędu.
- Już prawie koniec! - Powoli!
- Już prawie koniec! - Dobra!
- OK! - Dasz radę!
Jeśli dotrze do końca, wygramy.
- Musi tylko kontynuować. - Nie poddawaj się, Jong-hun.
Dasz radę!
Hong Beom-seok!
DRUŻYNA HONG BEOM-SEOKA (1 MIN 30 S), 1. MIEJSCE W 4. RUNDZIE
Ten gość jest showmanem.
Pokazał słabszą stronę,
przez co zwątpiliśmy w niego,
a on uderzył z półobrotu.
Miałam wrażenie, jakbym trafiała z piekła do nieba.
Gdyby coś poszło nie tak, moja drużyna zostałaby wyeliminowana.
Czułem dużą presję.
Na szczęście zająłem pierwsze miejsce
i to było wspaniałe, satysfakcjonujące uczucie.
- To było niewiarygodne. - Serio.
Jest niesamowity.
- Hong Beom-seok! - Hong Beom-seok!
Jesteś niesamowity!
Jest super.
Jeśli Sung-bin będzie drugi, odpadniemy.
Gdyby Hong Beom-seok był pierwszy,
musielibyśmy być drudzy, by przetrwać.
Czułem, że mamy szansę.
Chcieliśmy zdobyć bezpieczne drugie miejsce,
więc miałem nadzieję, że będzie drugi.
- Pchaj, Jong-hun. - Ładnie! Wygraliśmy!
- Dawaj! - Musimy być drudzy!
Dalej, Sung-bin!
Musimy być drudzy!
- Dasz radę! Tak! - Dalej, Sung-bin!
Co za ulga. Moja drużyna awansuje do następnej misji.
- Dasz radę! - Skup się! Już prawie koniec!
Napisy: Szymon Cegiełka