Sige lang. Kailangan nating pumangalawa.
- Deretso lang, Jong-hun. - Ayos! Nanalo tayo!
- Laban, Jong-hun! - Kailangan nating pumangalawa!
Laban, Sung-bin!
Kailangan nating pumangalawa!
- Kaya mo 'yan! - Laban, Sung-bin!
Ang sarap sa pakiramdam.
Aabante ang grupo ko sa susunod na pagsubok.
- Kaya mo 'yan! - Ayan na! Malapit ka na!
- Nahulog siya! Bilis! - Jong-hun!
- Bilis! Dahan-dahan lang! - Isa-isa lang, Jong-hun!
- 'Wag kang magmadali! - Dahan-dahan lang!
- Isa 'tong himala. Isa-isa lang. - Dahan-dahan!
Hulog ng langit ang pagkakataong 'to.
- Ayos lang ba siya? - Ayos lang!
Masakit 'yon, pero hindi na mahalaga 'yon.
Puwedeng matanggal ang grupo ko nang isang iglap.
- Ayos lang 'yan! - Kaya mo 'yan!
Handa na sana akong gumapang para matapos ang laban.
Puwede mong gamitin ang mga binti mo. Ganiyan. Magpahinga ka.
Kailangan kong magpahinga para makatawid.
Makakahabol ka pa! Kaya mo 'yan!
Huminga ka, Sung-bin. Pagod na pagod na siya. Kapit lang.
Plano kong makakuha ng sapat na lakas
para mabilis akong makatawid nang hindi humihinto.
Pakiusap, Jong-hun!
- Deretso lang. - Kalma lang, Jong-hun!
Pakiusap, Jong-hun!
- Sige pa. - Kalma lang, Jong-hun!
Gamitin mo ang mga braso mo!
Kapit lang, Jong-hun.
Kalma lang, Jong-hun. Tingnan mo ang kakapitan mo.
Ibitin mo ang mga binti mo.
- Hindi na niya kaya! Ayos! - Sandali! Magpahinga ka muna!
Hindi niya kayang tapusin ng isang subok lang.
Patatagan ang labanan dito.
Magpahinga ka.
Alam kong masakit, pero tiisin mo muna. Pasensiya na.
Kaya mong tapusin agad 'yan, Sung-bin.
Bilis, Sung-bin!
Hindi pa tapos ang laban.
Hindi ako puwedeng sumuko ngayon.
Kaya mo 'yan, Jong-hun.
- Kaya mo 'yan. Magpahinga ka pa. - Magpahinga ka pa.
Huminga ka muna.
Humihina na ang kapit ko,
kaya naiinis na talaga ako.
- Jong-hun. - Simulan mo nang malakas.
Puwede kang magpahinga.
Magpahinga ka.
Kilos na!
Hindi ko kayang manood.
Kailangang pumangalawa tayo!
Bilis, Sung-bin!
- Magdasal lang ang magagawa ko. - Ayusin mo!
- Laban, Jong-hun. - Ganiyan lang!
- 'Yan, sige. - Puwede kang magpahinga.
Simulan mo nang malakas.
Heto na!
Kailangan nating pumangalawa!
Laban!
Kailangan nating pumangalawa, Jong-hun!
Ituloy mo lang 'yan!
- Tapos na. - Kaya mo 'yan.
Sige lang!
Kaya mo 'yan, Jong-hun.
Mananalo tayo!
- Hindi! - 'Wag sana.
- Tuloy-tuloy lang! - Pakiusap.
Kailangan ko 'tong ayusin kasi nahulog na ako nang isang beses.
Ayos!
Sa wakas!
- Ayos lang, Jong-hun. - Maganda ang ginawa mo.
- Ayos lang 'yan. - Ginawa mo ang kaya mo.
- Nanalo tayo. Ligtas na tayo. - Ang hirap panoorin n'on.
- Pero ayos lang ba ang binti niya? - Tingnan natin siya.
- Puwede ba tayong pumunta? - Mukhang kailangan nating pumunta.
Tingin ko nabalian siya.
Nagawa ko!
"Nagawa ko"?
- Ano? - Ano ka ba, Sung-bin!
- Ayos ka lang ba? - Ang galing mo!
Tinakot mo kami!
- 'Wag mo kaming takutin nang ganiyan. - Halika, pare!
Pero sobrang sakit talaga.
Namali ako ng bagsak
at napilay ang bukong-bukong ko.
Tuloy lang ang suporta ng grupo ko, at sinasabing hindi pa tapos ang laban.
Nakita ko bigla ang mga mukha nila, at naisip ko,
"Kailangan kong gawin 'to."
Nakalimutan kong may masakit sa 'kin.
Pero no'ng nakabalik na ako sa taas, sumakit na naman siya.
Nagpapasalamat sa 'kin ang mga kagrupo kasi nakaligtas daw sila dahil sa 'kin.
Pero sa tingin ko, di 'yon ang dahilan.
Sa pagkakaisa namin 'yon.
'Yon ang dahilan kung bakit kami aabante.
Parang ang sama ko kasi mas importante sa 'kin ang manalo
kaysa sa kaligtasan ng kasama ko.
Gusto kong batiin ang grupo at sabihing ipinagmamalaki ko sila.
- Tanggal na ba tayo? - Oo.
- Tapos na? - Oo.
Sayang naman.
Dahil 'yon sa plano ko.
- Ako na sana ang naglaro. - Nakakainis.
- Nakakadismaya. - Ayos lang.
Malas ang araw na 'to.
Grabe ang pagsisisi ko.
"Paano kung ako na lang ang naglaro?"
"Paano kung hindi ko sinabi 'yon?"
Ako ang uulit. Kaya ko 'to.
- Kaya mo? - Oo, kaya ko.
- Si Jong-hun na lang. Pagod ka na. - Dong-hyun, ako... Ano?
- Gagawin ko. - Hindi, magaling si Jong-hun.
Subukan mong mag-isa at kunin ang sampu o labinlimang sandbags.
Isang desisyon na nagpabago ng kapalaran ng limang tao.
'Yon ang laban na puno ng pagsisisi.
Taos-puso akong humihingi ng tawad sa mga kagrupo ko.
- Ayos lang 'yon. - Magagaling silang lahat,
pero mas marami akong nagawang pagkakamali.
Kahit no'ng bumalik ako sa Korea
pagkatapos kong matalo sa UFC at madala sa ospital,
hindi ko naisip na ganito kasakit 'yon.
Ang palabas na 'to
ang nagparamdam sa akin
ng pinakamasakit na araw
sa buhay ko.
Hindi kong makakalimutan ang araw na 'to at pasensiya na sa mga kagrupo ko.
1ST PLACE TEAM LEE JAE-YOON SIYAM NA PUNTOS
2ND PLACE TEAM HONG-BEOM SEOK WALONG PUNTOS
3RD PLACE TEAM KIM DONG-HYUN PITONG PUNTOS
Ang sakit na makita silang umuwi.
- Oo nga. - Magaling ang team nila.
Nalulungkot ako para kay Dong-hyun.
Mukhang nasaktan talaga siya.
Lahat sila magagaling at kaya nilang makarating hanggang dulo
kung hindi sila ang pinili ko.
- Aabante tayong lima. - Oo naman.
Isang desisyon na nagpabago sa kapalaran ng limang tao.
Ang mapabilang sa palabas na 'to
at habang tinitingnan ang katawan ko,
ngayon ko lang naisip kung gaano kapangit ang katawan ko.
Ibabalik ko ang katawan ko sa dati tulad no'ng lumalaban pa ako.
Sobrang sakit nito.
Hangang sa muli, matabang Kim Dong-hyun!
Masakit talaga 'to para sa kaniya.
Hindi ko naisip na matatanggal siya.
Ngayon ko lang siya nakitang seryoso sa dalawang taong pagkakilala ko sa kaniya.
Ang galing n'yong lahat.
Magaling ang ginawa mo.
Paalam.
Masaya akong nagawa ko na lampasan ang limitasyon ko.
Bilang leader namin,
si Dong-hyun ang talagang pinakanahirapan sa pag-iisip.
Kaya tingin ko, nararapat siyang palakpakan.
Salamat, Dong-hyun.
Laban lang, Team Cicada!
- Laban! - Laban!
Ang lungkot naman.
Ang bigat sa pakiramdam.
Oo nga.
NANALONG TEAM: TEAM JUNG JI-HYUN, TEAM ANDRE JIN
TEAM HONG BEOM-SEOK, TEAM LEE JAE-YOON
PHYSICAL: 100 UNDERGROUND
EPISODE 8. FRIEND OR FOE
- Ano 'to? - Ano?
Tingnan n'yo.
- Ano? May bago rito. - Ano?
Ano ito?
- Hindi ko inaasahan 'to. - Buffet.
Mukhang mas pahihirapan nila tayo.
Ano 'to? Tupa?
Oo.
Ganito dapat kinakain ang pitso ng manok.
Ang daming pagkain pagpasok namin sa lounge.
Parang binigyan kami ng pabuya dahil nakapasok kami sa top 20.
Naisip ko na pinabuyaan ako ng ganitong pribilehiyo
dahil isa ako sa dalawampung nakaligtas.
Maraming masasarap na pagkain na mayaman sa protina.
Masasabi kong maraming oras at pagod ang ginugol dito.
Grabe, ang dami nilang hinanda.
Oo nga, di ba?
Uy, tiNgnan mo ang pitso ng manok. Mukhang masarap.
- Ano'ng ginagawa mo? - Ang sarap.
- Ang galing n'yong lahat. - Magaling.
Nakakatuwang nakaabot tayo rito.
Ang sarap.
Wala nang halos natira.
Ang kaunti na natin.
- Parang Huling Hapunan na. - Tama ka.
Ano kaya ang susunod na pagsubok?
Gusto kong malaman kung ano'ng gagawin natin.
Nakadepende ang kaligtasan natin sa susunod na pagsubok
Sana team match ulit ang gawin natin.
- Oo nga. - Siguradong aabante ulit tayo.
Hindi natin alam ang mangyayari, pero nakakalungkot kung maghihiwalay tayo.
Magsisimula na 'yon ngayon.
Kaya galingan lang natin.
Isipin nating ito na ang huli,
ibigay na natin lahat ng mayroon tayo,
at magkita-kita ulit tayo hanggang dulo, okay?
- Laban. - Laban.
Para sa tagumpay.
- Tagumpay! - Tagumpay!
Kahit sino pa ang manalo.
Kakaunti na lang ang mga natitirang katawan.
Wala nang laman.
Oo nga.
Ang kaunti pala ng 20, 'no?
- Oo nga. - Ano ba 'yan.
Punong-puno 'to no'ng unang punta natin dito.
- Ngayon, wala nang laman. - Kaya nga.
Saan na napunta ang iba?
Sa wakas, ang dalawampung natitira.
Nalalapit na kami sa 300 million won.
- Malayo na ang narating natin. - Oo.
Ang sarap sa pakiramdam,
at pinagmamalaki kong nandoon ako.
Physical: 100.
Heto na.
Ang mga kasalukuyang natitirang grupo ay ang
Team Jung Ji-hyun,
Team Lee Jae-yoon,
Team Andre Jin,
- at Team Hong Beom-seok, - Ayos.
na may kabuuang apat na grupo.
Bago ang susunod na pagsubok,
may isang mahalagang anunsiyo.
Ang kalahok na si Chang Yong-heung ng Team Andre Jin
ay nag-withdraw na sa Physical: 100.
Ano?
- Ano? - Nag-withdraw?
Malapit na ang Asian Games.
At dahil captain ng national team si Yong-heung,
mas mahalaga sa kaniya ang katawanin ang bansa.
Kaya pinili niyang mag-withdraw
at maglaro sa field para sa Korean rugby.
SILVER MEDAL SA 19TH ASIAN GAMES
Simula sa pagsubok na ito, apat lang ang maglalaro sa Team Andre Jin
at wala na si Chang Yong-heung.
Apat lang sila?
Medyo nag-alala ako.
Kami lang ang grupo na aapat ang miyembro,
pero naniniwala akong malalampasan namin 'to.
Ihahayag na ngayon ang pang-apat na pagsubok.
Ano kaya 'yon?
Team match siguro ulit.
- Sila ang all-star team. The Avengers. - Cheat code.
Tiwala akong hindi kami matatalo
kahit anong grupo pa ang makasama o makatapat namin,
kaya gusto kong team match ulit o isang allied team match.
May isa pa sigurong team match.
Sigurado kaming lahat na ganoon ang mangyayari.
Kaya naisip kong madali lang kaming makakaabante ulit.
Kinakabahan ako.
Ang pang-apat na pagsubok ng Physical: 100 ay...
isang intrateam survival match.
INTRATEAM SURVIVAL MATCH
Talaga ba?
Magiging magkakalaban kami?
Nakakabaliw 'to.
Maglalaban-laban kaming lima?
- Nagbibiro ka ba? - Ang lupit n'on.
Mula sa limang miyembro ng team,
tanging...
isa lamang ang makakaligtas.
- Isa lang ang makakaligtas? - Oo.
- Lagot ako. - Grabe 'to.
Para akong isinumpa ngayon.
Bakit n'yo ginagawa sa amin 'to? Masaya na kaming magkakasama, e.
Pinagsama-sama nila tayo, tapos ngayon gusto nilang maglaban tayo.
Nakakabaliw 'to.
Ang tindi n'on.
Sobrang lupit nito.
Ang sasama n'yo!
Madami na kaming nagawang ala-ala
habang nakikipaglaban bilang grupo hanggang sa puntong ito.
Nalampasan na namin lahat ng pagsubok nang magkakasama,
pero ngayon kailangan naming kalabanin ang isa't isa.
Sobrang lala nito.
Hindi kampihan 'to.
Niloloko mo lang ako.
- Magulo 'to. - Totoo.
Ano'ng mangyayari sa grupong 'to?
- Ang saklap nito. - Intrateam?
Isang intrateam...
Ang lupit naman nito.
Tingnan mo si Ji-hyun.
Ayos lang ako.
- Galingan mo. - Ayos lang ako.
Bakit ang lupit nila?
Ano'ng mangyayari sa Avengers?
Mukhang hindi maganda ang mangyayari sa all-star team.
Sa mga oras na 'yon,
tinanong ko ang sarili ko kung bakit pumili ako ng malalakas na kalahok.
Nang dumating na ang oras na 'yon,
wala akong magawa kundi pagsisihan ang desisyon ko.
Tiningnan ko ang mga kasama ko pagkatapos malaman ang pagsubok,
at napatulala ako.
Hindi ako gano'n kasigurado.
Ito ang unang pagkakataon na di ako sigurado kung makakaabante ako.
Malalakas ang lahat sa grupo namin,
kaya alam kong magiging mahirap 'to.
Masuwerte sila. Nabawasan sila ng kakalabanin.
Masaya ka siguro, Andre.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Bakit ako magiging masaya kung pauuwiin ko ang mga kagrupo ko?
- Hindi talaga. - Tatlo na lang ang pauwiin mo.
Tingnan mo, ang laki ng ngiti niya.
Kailangan kong labanan ang grupo ko,
pero sa tingin ko, ako ang pinakamalakas sa 'min.
Kaya sa totoo lang, gusto ko ang nangyayari.
Ang pang-apat na pagsubok na magpapasiya sa apat na matitira sa Physical: 100
ay magsisimula na.
Gawin na natin 'to.
- Sige! - Gawin na natin 'to!
Ang totoong malakas ang mananalo at makakaligtas.
Kahit nakakainis, nakakabahala, at napakalupit nito,
ako ang mananalo sa huli.
Mga kalahok, pumasok na kayo sa arena.
- Gawin na natin 'to! - Tara na.
- Ano ito? - Ano kaya ito?
Ano ito?
- Ano ba ito? - Ano 'to?
- Ano? - Ano?
Ang hirap hulaan nito.
Grabe, ang tindi nito.
Hindi ko nga mahulaan kung ano'ng gagawin natin.
Ang pang-apat na pagsubok
ng Physical: 100.
Ang intrateam survival match kung saan isang miyembro lang
sa bawat isang grupo ang makakaligtas.
- Ang lupit nito. - Ang tindi n'on.
Ang laro ay...
isang first-come roller race.
- First-come. - First-come.
First-come?
- Ano 'yon? - Ano?
- Ano'ng ibig sabihin n'on? - Ano 'yon?
Mga rollers 'yon.
- May tubig din. - Grabe 'yan.
- Nagbibiro ba sila? - Ang lupit nito.
Nagulat ako sa lawak ng arena.
Paano nila naisip ang ganitong kalupit na laro?
Mabigat siguro 'yan, no?
Mukhang mabigat.
Hindi ko alam kung ano'ng gagawin,
kaya maraming tumatakbo sa isip ko.
Sa pagsubok na ito, magkakarera kayo nang pabalik-balik.
Nangangailangan ito ng bilis at tibay ng dibdib.
Kailangang hilahin ng mga kalahok ang dalawang rollers sa kabilang dulo ng lane
at pagkatapos, isa-isang babalik sa starting line.
- Kukunin mo roon tapos ibabalik. - Kailangan nating bumalik para sa isa pa.
Pagkatapos madala lahat ng rollers,
kailangang bumalik ng mga kalahok sa kung saan galing ang mga rollers.
Labanan ito ng tatag ng katawan.
Gaano kaya kabigat 'yon?
150 KILO
Babatay ang resulta sa pagkasunod-sunod ng dating.
Matatanggal agad pagkatapos ng bawat round
ang kalahok na huling makararating.
Tuloy-tuloy ang paglalaro sa bawat round
hanggang sa matukoy kung sino ang panalo.
Seryoso ba 'to?
Walang pahinga?
Ito na ang tamang pagsukat ng lakas.
Paano n'yo naisip 'to?
Ang pang-apat na pagsubok ng Physical: 100,
ang first-come roller race, ay magsisimula na.
Tara na!
PAGSUBOK: 4
HONG BEOM-SEOK, GIBSON, KANG CHEONG-MYEONG,
SEOL YOUNG-HO, PARK HA-YAN
Isa sa atin ang mapapabilang sa top four.
Magiging finalist ang isa sa atin.
Susuportahan ko ang taong 'yon hanggang dulo.
Ako rin.
- Magiging masaya ako kung sino man 'yon. - Oo naman.
Ang pang-apat na pagsubok ng Physical: 100,
Team Hong Beom-seok, bumaba na kayo sa arena.
- Galingan n'yo! - Galingan n'yo!
- Tara na! - Tara na!
- Galingan n'yo!
- Gawin na natin! - Laban!
Bakit grabe ang kaba ko?
Tara.
Kaya mo 'yan.
Kalma lang.
Hindi 'to totoo.
- Galingan natin. - Mag-huddle muna tayo.
Sige. Isa, dalawa, tatlo.
Laban lang!
- Walang siguradong mananalo agad. - Laban, Ha-yan!
- Galingan n'yo! - Galingan n'yo!
Kaya mo 'yan, Ha-yan!
Isang tao lang ang matitira para sa huling laban,
at dapat ako 'yon.
Kahit mabigat sa kalooban,
susubukan kong hindi isipin ang mga kagrupo ko
at isipin lang ang laro.
Importante ang timbang sa pagbubuhat ng mabibigat na bagay,
kaya sa tingin ko malakas ang laban ko rito.
Kahit ano'ng mangyari,
gagawin ko ang lahat para manalo.
Magiging laban 'to ng tibay ng katawan, at alam kong may laban ako roon,
kaya tingin ko mananalo ako.
Naririnig ko ang tibok ng puso ko.
Gagawin ko ang lahat at hindi susuko.
Physical: 100!
- Laban! - Laban!
Kaya n'yo 'yan!
Gagawin ko ang lahat para manalo.
Unti-unti ko nang nagugustuhan ang manalo.
At ngayon ko lang naramdaman 'to.
Ang laban ng Team Hong Beom-seok ay magsisimula na.
Simula na.
- Tingan mo, para siyang lumulutang. - Ang linis.
- Kailangan niyan ng maraming lakas. - May tatalunan?
Sinubukan kong bilisan,
para malaman kung gaano 'to kahirap.
Dahan-dahan lang. Hindi mo kailangang manalo sa unang round.
Magaling. Ayos, Ha-yan. Kaya mo 'yan.
Ayos!
Ganiyan nga!
Mas mabigat 'to kaysa sa inaasahan ko.
Pinakiramdaman ko kung gaano kalakas ang gagawin kong paghila.
Kaya mo 'yan!
Bilis!
Magaan lang ang roller.
Hindi naman ako nahirapan.
- Ayos! - Ituloy mo lang 'yan.
Ayos!
Di mo kailangang manalo sa unang round.
- Ganiyan. Lakad lang. - Magaling!
Kaunti pa!
- Naku. - Kaunti pa!
Hindi gumagalaw.
Ayos 'yan.
Kaya mo 'yan!
Nalulungkot ako habang pinapanood ang mga kalahok na nahihirapan
at isa-isang bumibigay.
Naisip ko lang na sobrang bigat n'on at ang hirap hilahin.
Kaya mo 'yan.
- Kumuha ka ng tiyempo! - Tuloy lang.
- Magaling, Ha-yan! - Hila!
Tuloy-tuloy lang.
- Sige pa! Okay! - Okay. Ayos.
Ayos! Bilisan mo pa nang kaunti.
Nahuhuli na si Ha-yan,
kaya binagalan ko para di agad ako mapagod.
Kaya mo 'yan.
Lakad lang. Huminga muna at 'wag magmamadali.
Hindi kailangang maging sobrang bilis o sobrang bagal.
Kaya medyo binagalan ko at nagtipid ng lakas.
Dahan-dahan!
May oras ka pa. Huwag kang magpakapagod.
'Wag kang bibitaw!
Ilagay mo muna sa balikat mo. 'Yan.
Sige, Ha-yan!
Maganda ang ginagawa mo!
Nang sinubukan ko ulit pagkatapos ng isang lap,
bumigay na ang mga binti ko.
Kahit ano pang maging resulta,
gusto kong gawin lahat ng makakaya ko.
Kaya hindi ako sumuko.
Kaunti na lang. Ganiyan nga.
Ayusin mo na ang strap!
Kung may oras ka pa, ayusin mo na para sa susunod na round.
- Gamitin mo ang bigat ng katawan mo. - Yumuko ka.
Kaya mo 'yan, Park Ha-yan!
Dapa. 'Yan.
- Ganiyan nga. Gumapang ka! - Okay!
- Magaling. Tuloy lang! - 'Yan!
- Ganiyan nga. - Tuloy-tuloy lang.
- Ang hirap nito. - Sinabi mo pa.
Tapos na ang round.
Magaling.
Ayos.
Ang galing mo.
Mahusay ang ginawa mo.
Tapusin mo ang karera!
Tanggal na si Park Ha-yan.
Ikinararangal at ipinagpapasalamat ko na nakaabot ako hanggang dito.
Ginawa ko ang lahat hanggang dulo,
kaya wala akong pinagsisisihan.
Sisimulan na agad ang second round.
- Heto na 'yon. - Ito na ang totoong simula.
Magiging mahirap 'to.
Simula na!
Magiging matindi 'to.
Malalakas silang lahat.
Walang nararapat matanggal.
Sige na.
Kaya ko 'to.
- Takbo! - Bilis!
Magkakaalaman na.
- Takbo! - Bilis!
Ang hirap hulaan ng mangyayari. Dikit talaga ang laban.
- Takbo! - Bilis!
Kailangang mabilis na mailagay ang strap.
Ilagay mo sa balikat mo.
Tingnan n'yo si Gibson.
- Sige. - Kalma lang.
Ilagay mo sa balikat mo!
Sige. Ngayon, bilisan mo.
Ayos, Hong Beom-seok! Magaling!
Kaya mo 'yan!
Sige. Ngayon, bilisan mo.
Ayos. Hong Beom-seok. Magaling!
- Ipakita mo ang lakas ng MMA, Young-ho! - 'Yan, Young-ho!
- Sige pa, Young-ho! - Sige pa, Young-ho!
Ayos.
Dikdikan ang laban.
Dikit ang laban.
Ganiyan. Tuloy-tuloy lang.
Ang lakas niya.
Ang galing! Bilis, Young-ho.
Gitgitan talaga ang labanan.
Laban lang!
- Ayusin mo ang strap! - Ayusin mo ang strap!
Wala na silang oras para do'n.
Ang tindi ni Hong Beom-seok.
Kahit sino puwedeng manalo.
Hindi mo talaga masasabi.
Masyadong dikit ang laban.
- Ipakita mo ang kaya mo, Young-ho! - Hindi ka puwedeng magkamali rito.
- Bilis! - Ganiyan.
Tingnan n'yo si Hong Beom-seok.
Ibang klase siya.
Ikaw na talaga, Beom-seok!
Anong klaseng workout ang ginagawa niya?
Kasali ba 'to sa training niya araw-araw?
Laban!
Kaunting tiis pa!
Bilis!
Kaya mo 'yan.
Hila pa!
Tuloy lang!
Namumulikat na siguro ang binti niya.
Ayaw gumalaw ng roller kaya sinubukan ko pang bilisan.
Pero may narinig akong lumagutok sa kanang hita ko.
- Sige pa, Young-ho! - Kaya mo 'yan, Young-ho!
- 'Wag kang sumuko! - Ipakita mo ang kaya mo!
Kahit ano puwedeng mangyari,
kaya nilakasan ko ang loob ko at lalo ko pang binilisan.
- Takbo, Young-ho! - Kaya mo 'yan, Young-ho!
Deretso lang!
'Wag kang bibitaw, Young-ho!
Sige pa, Young-ho!
Kailangan mo pang tumakbo pabalik!
Takbo, Young-ho!
Tumakbo ka pabalik. 'Wag kang susuko.
- Takbo! - Bilisan mo!
Dalian mo, Young-ho!
Dali!
Takbo, Young-ho!
- 'Yan pala ang puwedeng mangyari. - Puwedeng bumigay ang mga binti mo.
Young-ho!
Tapos na ang round.
- Tanggal na si Seol Young-ho. - Grabe, ang sakit ng hita ko.
- Young-ho! - Pinupulikat na siguro siya.
Pinulikat ako sa hita.
Hindi naman ako nadismaya.
Natuwa nga ako kasi alam ko na ginawa ko ang lahat ng makakaya ko.
Hindi lang talaga nakisama ang mga binti ko sa gusto kong mangyari,
pero hindi ako nalungkot kasi ginawa ko ang lahat.
Simulan na ang pangatlong round.
- Mabibilis silang tumakbo. - Gibson, dalawang round na lang!
Young-ho, sabay tayong umuwi.
Dalawang round pa.
- Patibayan na lang ng loob 'to. - Oo.
Purong tibay ng loob.
Mahirap 'to kaysa sa inaasahan ko.
- Simula na! - Takbo na!
Takbo na!
Bumibigay na ang binti niya.
- Ang mga binti ni Cheong-myeong... - Ang hirap siguro.
Mukhang masakit na ang tuhod niya.
Nanigas ang likuran ng mga binti ko.
Ang tindi ng mga binti ni Beom-seok.
Pampagana lang ang unang dalawang round.
Ngayon pa lang magsisimula ang totoong laban.
Beom-seok, nangunguna ka na!
'Wag mong kalimutang ayusin ang strap!
Kakaiba ang tibay ng katawan niya.
Galingan mo, Gibson!
Gibson, hilahin mo hanggang taas.
Hilahin mo hanggang taas.
Nakakapagod ang pangatlong round.
Naisip kong mas kailangan ko pang bilisan.
- 'Wag kang bibitaw. Kapit lang! - Kaya mo 'yan!
Bilis, Kang Cheong-myeong!
- Bilis! - Takbo.
- Sige pa! - Ganiyan nga!
- Dapat magdahan-dahan 'yong dalawa. - Oo nga.
- Dapat nga. - Tama.
- Ang galing mo, Beom-seok. Ang tibay mo. - Ayos!
Ang husay niya.
Magaling, Beom-seok.
Huwag kang magpapakapagod.
Laban, Gibson!
Magaling humila si Gibson.
- Hindi nagbabago ang takbo niya. - Totoo.
Kaya mo 'yan, Cheong-myeong. 'Wag kang susuko.
'Wag kang sumuko.
Matatapos ka na.
Ipakita mo ang lakas ng isang Coast Guard officer!
Ayusin mo ang strap mo, Beom-seok!
Ilagay mo sa unahan.
Bilisan mo pa, Cheong-myeong!
Kaya mo 'yan!
Okay. Takbo.
- Tumakbo ka na ngayon. - Takbo.
- Ang tindi ng baga ni Beom-seok. - Sinabi mo pa.
- Takbo! 'Wag kang susuko! - Kaya mo 'yan!
Ayan na siya.
Matapos kaya niya?
Tapos na ang round.
Tanggal na si Kang Cheong-myeong.
Magaling, Cheong-myeong.
Natalo ako kasi mahina ako, kaya di ako magdadahilan.
Nakakapagpababa ng kalooban.
Isang taon kong sasanayin at palalakasin ang sarili ko
kaya tawagan n'yo ako ulit para sa Physical: 100 Season 3.
Sisiguraduhin kong mananalo na ako no'n.
Magsisimula na ang pang-apat na round.
Huling round na!
Kaya mo 'yan!
Kaya mo 'yan, Gibson!
Hindi na nila iniisip ang mga kalaban nila.
Tama ka.
- Sarili na nila ang kalaban nila. - Huling round na!
- Laban, Gibson! - Kaya mo 'yan!
Kahit na buhatin ako gamit ang stretcher pagkatapos nito,
ibibigay ko ang lahat para sa round na 'to.
Hindi ko inasahang gagalingan ni Gibson.
Mahirap para sa malaking tao ang magkaroon ng matatag na katawan.
Kami na lang ni Gibson ang natitira ngayon.
Tatapusin ko na 'to.
- Kaya n'yo 'yan! - Kaya n'yo 'yan!
- Laban! - Laban!
- Bilisan ninyo! - Galingan n'yo!
- Takbo, Gibson! - Huling round na!
Takbo!
- Sobrang bilis niya. - Ayos, Hong Beom-seok!
Ayos.
Hilahin mo nang malakas sa umpisa. 'Yan!
- 'Yan. Ano? - Umikot at tumakbo ka!
Ganiyan niya ba hihilahin 'yan?
Takbo na! 'Wag kang titigil!
Natagalan ako sa paglalagay ng strap.
- Kalma lang. - Ayos lang 'yan!
Tingnan n'yo si Gibson.
Sige! Laban!
Bilisan n'yo!
- Ayos! - Grabe, ang galing nila.
Ang bibilis nila.
'Yan! Ganiyan nga!
- Hindi mo na kailangang ayusin ang strap! - May tsansa pareho.
- Dikit ang laban. - Isang lap na lang!
- Kaya mo 'yan! - Bilis!
Sige. Bilis!
- Mahirap hulaan kung sino'ng mananalo. - Dikit ang laban.
Takbo!
Dalian mo!
- Sige! Bilis! - Laban, Hong Beom-seok!
Biglang sumagi sa isip ko na baka hindi ako makaligtas.
Patas ang laban.
Takbo!
- Kaya n'yo 'yan! - Huling lap na!
Huling lap na!
Akala ko mananalo ako kung pananatilihin ko ang bilis ng takbo ko.
Gagamitin ko ang determinasyon ko hanggang matapos ang laban na ‘to.
Iba si Gibson.
- Binubuhos niya ang buong lakas niya. - Pambihira talaga siya.
'Wag kang bibitaw!
Mukhang matatalo si Beom-seok.
- Ang strap. - Pantay na pantay sila.
Huling lap na! 'Wag kayong bibitaw!
Galingan n'yo! Isa, dalawa!
- Bilis! - Kaya n'yo ‘yan!
Bilis!
- Ayos, magaling! Bilis! - Tara na! Isa, dalawa!
- Dali, Gibson! - Huling lap na. Ibigay mo na ang lahat!
- Mauunahan na siya. - Sige pa, Gibson!
Malapit ka na! Bilisan mo pa!
Laban lang!
Naku.
Gibson!
Bilis!
'Wag kang bibigay!
- Naunahan na talaga siya? - Huling lap na!
Hindi na niya matatalo siya.
Huwag kang susuko!
Gibson, kaya mo 'yan!
Laban, Gibson!
- Magaling, Beom-seok. - Respeto.
Alam kong kakayanin niya.
Hanggang sa dulo!
- Sige! - Magaling!
Tapos na ang laban.
Grabe ang lakas ng katawan niya.
Ibang klase.
- Ang tindi niya. - Magaling, Gibson!
- Sino’ng gumawa ng larong ito? - Seryoso talaga 'to.
Sa huli, kasalanan ko kung bakit di ko nagawang bilisan ang takbo ko.
May magagawa pa sana ako, kaya medyo dismayado ako.
Beom-seok,
dahil tinalo mo ako, siguraduhin mong ikaw ang mananalo.
Galingan mo. Kaya mo ‘to.
Oras na para magpaalam!
Palaging magkakaroon ng isa pang pagkakataon ang sinumang matalo.
Dahil do’n, sisikapin kong makuha ang unang puwesto sa susunod.
Salamat.
Dahil sa palabas na ito, nalaman ko
na ang mundo ay isang malaking lugar na puno ng malalakas na tao.
Sa susunod na mga araw, pagsasanay lang ang iisipin ko.
Ang galing n'yong lahat.
Gusto kong pasalamatan ang leader ko
at mga kagrupo ko sa pagbibigay sa 'kin ng pagkakataon
na magkaroon ng di matatawarang karanasan at masasayang mga alaala.
Salamat.
Pagkatapos ng laban,
ilang segundo lang ang naramdaman kong saya at ginhawa.
Nang tingnan ko ang mga mukha ng mga kagrupo ko,
bumigat ang pakiramdam ko.
Nagsikap sila nang husto,
kaya gagawin ko ang lahat para manalo
para hindi mawalan ng saysay ang pagsisikap nilang 'yon.
LEE JAE-YOON, JO SUNG-BIN, LEE HYUN-JEONG,
JUSTIN HARVEY, JOO MIN-KYUNG
- Ang pangalawang karera. - Laban, 'tol.
- Laban! - Team Lee Jae-yoon.
- Galingan n'yo! - Sino kaya'ng mananalo?
Malaki ang tsansa ng dalawang ‘yon na manalo.
- Si Justin. - At si Jae-yoon.
May tsansa rin sana si Sung-bin, kaya lang napilayan siya.
Kung hindi lang sana napilayan si Sung-bin sa binti.
- Sige pa! Malapit ka na! - Kaya mo ‘yan!
Mukhang nabalian siya.
Hindi pa naman tapos ang laban.
Tatakbo ako nang buong lakas.
Gawin natin ang makakaya natin at ipakita ang lahat ng mayroon tayo.
Sigurado akong isa sa atin ang mananalo.
- Gawin natin ito! - Sige!
Ang pang-apat na pagsubok.
Ang first-come roller race.
Kapag tumunog na ang pito,
magsisimula na ang laban ng Team Lee Jae-yoon.
Heto na! Galingan n'yo!
Galingan n'yo!
- Laban, Min-kyung! - Galingan n'yo!
Sa tingin ko, ako ang pinakamagaling sa lahat ng mga kagrupo ko.
Posible na matapos ko ang karera kung makakakuha ako ng tamang tiyempo.
Siguradong-sigurado ako.
- Galingan n'yo! - Laban!
Laban.
- Hindi sila ganoon kabilis. - Kaya mo ‘yan!
Hindi pa nila kailangan.
- Tingnan mo si Sung-bin. - Dahan-dahan lang.
'Wag mong puwersahin.
HIndi ko nakikita na matatanggal ako sa unang round,
kaya sumubok ako ng iba't ibang paraan para hilahin ang roller.
Bilisan n'yo!
Magaling! Ayos!
Huwag mong pilitin.
- Dahan-dahan lang. - Malapit na.
- Kaya mo ‘yan. - Baka masaktan ka.
- Laban, Jo Sung-bin! - Kaya mo ‘yan!
- Sige pa, Jo Sung-bin! - Kaya mo yan!
- Ingat ka. - Ingatan mo ang bukong-bukong mo.
Alam nilang hindi sila mahuhuli, kaya dinahan-dahan lang nila.
Kaya mo 'to, Sung-bin.
- 'Wag mong pilitin. - Sige.
- Magagawa mo ‘to, Sung-bin. - 'Wag kang magmadali.
Masasabi ko na sinusuportahan nila akong lahat.
Gusto kong ibigay ang lahat.
Ipakita mo sa kanila!
- Ayos! - Ayos!
Para siyang ibon na bali ang pakpak
pero determinado pa rin na tapusin ang karera kasama ang iba.
Hinangaan ko siya dahil do'n.
Kaya mo ‘yan.
Sige pa!
Ganiyan nga!
- 'Wag mong pagurin ang sarili mo. - Kaya mo ‘yan.
- Matatapos ka na. - Magaling!
- Laban! - Huwag kang sumuko!
Nahihirapan talaga si Hyun-jeong.
Pero dahil kompetisyon 'to,
wala akong sinayang na lakas.
Kaunti pa!
- Hindi nga. - Ano’ng ginagawa niya?
Sige pa.
Kaya mo 'yan!
Malapit na.
Tingin ko, determinasyon talaga ang nagpagalaw sa 'kin.
'Yan. Malapit ka na! Kaunti na lang, Hyun-jeong.
- Bumangon ka. - Nalampasan mo na ang hump. Tayo.
Ayos!
- Tuloy lang! - Kaya mo ‘yan!
Kaya mo 'yan.
- Kaya ko 'to. - Malapit ka na.
Ang hirap nito.
Tapos na ang round.
Tanggal na si Lee Hyun-jeong.
- Magaling. - Magaling.
Magsisimula kaagad ang pangalawang round.
Puwede silang magdahan-dahan. Hindi nila kailangang magpakapagod.
Kaya mo 'yan.
Tumatakbo siyang may pilay. Nakakamangha 'yon.
Kaya mo 'yan.
Nagmakaawa ako sa bukong-bukong ko na lumaban.
- Takbo! - Kaya mo 'yan!
Lalaban lang ako hangga't kaya ng katawan ko.
Tapos na ang round.
Maraming tumatakbo sa isip ko.
Hindi sana siya nasaktan kung hindi siya naglaro no'ng pangatlong pagsubok.
Magaling, Sung-bin.
Jo Sung-bin...
- Magaling. - Magaling ang ginawa mo.
...tanggal ka na.
Korean Falcon!
- Ang galing mo! - Ang astig mo!
Nakakahanga ka.
Salamat!
- Ang galing mo. - Ang galing mo.
Naniniwala akong nakaabot ako hanggang dito dahil sa mga kagrupo ko.
Pero tingin ko, may mas magagawa pa sana ako sa pagsubok na 'to.
Nakakadismaya pero masaya.
Halo-halo ang nararamdaman ko.
Magsisimula kaagad ang pangatlong round.
Seryosong labanan na 'to.
Mas mahirap na ngayon.
- Ito na ang totoong laban. - Ang bibilis nila.
Ang tindi nila.
Ang galing.
- Iba ang bilis nila. - Oo nga. Iba na ang laro ngayon.
Naku.
Nagulo ang mga strap.
Kailangan kong magmadali.
- Kaya mo 'yan! - Sige pa!
Kaya mo 'yan!
Ayos!
- Ang lupit ni Justin. - Iba ang lakas niya.
Kakaiba si Justin.
Magaling siya.
- Nasa gilid na. - Tatama sa kahoy.
Hindi umaayon sa akin ang lahat.
Masyado akong nagmamadali, at naiinis ako sa sarili ko.
Wala silang oras para ayusin.
- Dapat tumakbo na lang sila. - Tuloy-tuloy lang!
- Sige lang. - Kaya n'yo 'yan!
Sige pa.
Ang layo n'ong sa akin.
Ayos lang. 'Wag kang susuko.
- Kaya mo 'yan! - Laban lang!
Sige pa!
Laban, Jae-yoon!
Sige pa!
Bilis, Jae-yoon!
Hawakan mo pareho!
- Bilis! - Kaya mo 'yan!
Hindi na ako makapag-isip sa mga oras na 'yon.
Malayo na sina Justin at Min-kyung,
at kailangan kong makahabol.
Masakit para sa 'kin, pero ayaw kong bumitaw.
- Kalma lang, Jae-yoon! - Kaya mo 'yan!
Takbo! May oras ka pa!
Sige, Jae-yoon! 'Wag kang titigil!
Kailangan ko lang unahan ang isa para makalaro ako sa susunod na round,
kaya ginamit ko lahat ng lakas ko.
Tatakbo ka pa pabalik. 'Wag kang susuko.
- Kaya mo 'yan! Tuloy lang! - Takbo!
Bilis!
Sige pa, Jae-yoon.
- Nagawa niya. - Takbo na, Jae-yoon!
Kailangan kong manalo kahit ano'ng mangyari.
Gusto kong makapasok sa susunod na round sa kahit na anong paraan.
Takbo, Jae-yoon!
Malapit na ako.
Malapit na akong manalo.
Kailangan kong ibigay ang lahat.
Aabot ako hanggang dulo.
Kaya mo 'yan!
- Bilisan mo pa! - Huwag kang susuko.
Bilis! Hindi!
- Bumigay na ang mga binti niya. - Buwisit.
Bumigay na ang mga binti niya.
- Kaya 'yan. Ayos lang, 'wag kang bibitaw! - Huwag kang tumigil.
Tapos na ang round.
Tanggal na si Lee Jae-yoon.
Binigay ko ang lahat,
pero medyo nakakahiya.
Magsisimula kaagad ang pang-apat na round.
- Heto na! Huling round! - Ito na ang huling round!
Gawin n'yo lahat para makapasok sa final four!
Kung mananalo ako rito, makakapasok ako sa top four.
Kaya ko 'to.
Para sa 'kin ang larong 'to.
At higit sa lahat, ayaw kong natatalo.
Kaya ako ang mananalo.
- Takbo! - Tara na!
Galaw!
- Tingnan mo si Justin. - Para siyang lumilipad.
Takbo!
Ang tindi ni Justin.
Bilis!
Ang tulin niya.
Ang lupit niya.
Tingnan mo siya tumakbo.
Laban lang, Justin. Sige!
Bakit ang galing niya?
Ayos, Justin!
Lamang na lamang siya.
Iba siya.
Sige lang, pare. Takbo lang!
Huwag kang susuko, Min-kyung!
- Takbo! - Sige, kaya mo 'yan.
Paulit-ulit kong sinasabi na kaya ko. Sobrang hirap ng ginawa ko para makahabol.
Sige pa! Bilis!
'Wag kang susuko!
Ayoko talagang matalo at matanggal.
Ang lakas ng katawan ni Justin.
Justin, takbo!
Halimaw si Justin.
Malapit na talaga akong manalo.
Matatapos na 'to.
Lamang na lamang siya.
- Bilisan mo! - Sige pa!
Bilis, Min-kyung!
Pagod na pagod na 'ko.
Pero nakita kong parang di nahihirapan si Justin,
kaya tinapos ko na lang ang karera.
Bilis!
Grabe siya.
Ganito umabante si Justin.
Sino'ng mag-aakalang siya ang mananalo? Ang galing niya.
Tapos na ang laban.
Justin!
- Justin! - Tapos na ang laban.
Magaling, Justin!
Justin!
Ang huling nakaligtas sa Team Lee Jae-yoon ay si Justin Harvey.
- Magaling, Justin. - Justin, ang galing mo.
- Ang tindi niya. - Magaling.
Kahit nanalo ako, hindi ganoon kasarap sa pakiramdam.
Natanggal lahat ng kagrupo ko dahil sa 'kin,
at ako lang ang nakaligtas.
Malungkot na masaya sa pakiramdam.
Simula ngayon, maglalaro at manalo ako para sa mga kagrupo ko
at hindi para sa sarili ko.
Natalo ako sa isang taong alam kong malakas,
kaya nagawa kong tanggapin ang resulta.
Ang pinakamagandang regalong maibibigay ko sa katawan kong nagsumikap
ay palayain ito sa mga limitasyon.
Narating ko ang higit pa kaysa sa inaasahan ko.
Nagsumikap ako.
Imbes na sundin lang lang nila ako,
gusto kong isipin na sinamahan ako ng mga kagrupo ko sa paglalakbay na 'to,
at nagpapasalamat ako roon.
Pasensiya na at salamat sa inyo.
Hinding-hindi ko 'to makakalimutan.
Naniniwala akong
umabot ako nang ganito kalayo dahil sa magagaling kong kagrupo.
Parang isang napakaliwanag na ilaw
ang pagsali sa palabas na 'to
na bumuhay sa nakakabagot kong buhay.
Grabe ang binigay sa 'king saya ng karanasang 'to.
Maraming salamat.
Ang ganda ng sinabi mo, Sung-bin.
Tatapusin ko ito tulad ng mga laban ko.
ANDRE JIN, PARK WOO-JIN, POWER WHO YAMI, JUNG YOU-IN
Ang pangatlong karera.
Team Andre Jin.
Umpisahan na natin 'to.
Walo hanggang dulo!
- Isa, dalawa, tatlo, kaya natin 'to! - Kaya natin 'to!
- Laban. - Gawin na natin ito.
Apat lang kami,
kaya mas kaunti ang round namin.
Mas matulin na takbo ang gagawin namin
habang tumatakbong parang nasa marathon ang ibang grupo.
Alam kong kailangan kong bilisan,
pero lagi kong iniisip na baka matalo ako kung hindi ako magseseryoso.
- Sa tingin ko mananalo si Andre. - Oo nga.
- Matangkad siya. - Mabilis din siyang tumakbo.
Kayang buhatin nang kahit sino ang roller kung susubukan nila.
Pero naniniwala ako na isip ang magpapagana rito.
Lakas ng loob.
Matibay si Woo-jin.
- Ang ganda ng katawan niya. - Oo nga.
Baka manalo si Woo-jin.
- Matatag din ang katawan niya. - Tama ka.
Matitibay ang katawan ng mga kagrupo ko,
kaya alam kong magiging mahirap 'to.
Pero determinado pa rin akong manalo.
Magsisimula na ang laban ng Team Andre Jin.
- Galingan n'yo! - Galingan n'yo!
- Laban! - Mag-iingat kayo!
Takbo!
- Hindi nila kailangang magmadali. - Tuloy-tuloy lang kayo.
Nilagay ko ang strap at hinila, at mas mabigat ito kaysa sa inaakala ko.
Parang binangga ka sa likod kapag naglalaro ng rugby.
Mas magaan 'to kaysa sa naisip ko.
Alam kong magagawa ko 'to.
Ang bilis ni Woo-jin.
Dahan-dahan.
Nahuhuli na siya.
Magaling, You-in!
- Isang hakbang pa. Ganiyan. - Sige.
Bilisan mo nang kaunti para makalampas ka sa hump.
- Ayos! - Makakalampas ka na. 'Yan!
Hindi gumagalaw nang maayos ang roller ko.
Pero nakuha na ng iba ang tamang paghila
at mabilis silang nakaalis.
Sige pa, You-in.
Magaling! Tuloy lang.
- Malapit ka na. - Sige pa!
Ang binti ko!
Tuloy lang.
Wala akong pinagsisisihan.
Masarap sa pakiramdam kasi ginawa ko ang kaya ko hanggang dulo.
Tapos na ang round.
Ang galing. Tapusin mo na.
Tanggal na si Jung You-in.
Sana galingan pa ng mga kagrupo ko sa mga natitirang round.
Kaya n'yo 'yan.
Magsisimula kaagad ang pangalawang round.
- Nagsisimula na ngayon. - Magiging matindi 'to.
Pagod na 'ko.
Pagod na pagod na siguro siya.
Dito mo malalaman kung gaano talaga 'to kahirap.
Tuloy lang. Ituloy mo lang.
- Laban! - Laban!
Grabe, ang bibilis nila.
Ang lakas humila ni Andre.
Buwisit.
Kalma lang.
Natataranta na ako,
kaya nagkamali ako.
Nakakakuha na sila ng momentum.
Magaling ang ginagawa mo!
Hilahin mo ang strap, Woo-jin!
Dapat nang tumakbo si Andre.
- Takbo, Power! - Bilisan mo!
- Laban! - Takbo!
Sige pa!
- Laban! - Ayos!
Si Woo-jin ang mananalo.
Ituwid mo ang lubid tapos hila.
- Takbo! - Sige pa, Power!
Bilis!
Buwisit.
Ayaw gumalaw kahit anong hila ko.
- Kaya nakakadismaya talaga. - Sige!
Hila!
Pero gusto ko pa ring tapusin 'to.
- Ang lalakas nila. - 'Wag kang susuko!
- Bilis! - Malakas si Andre.
Bilisan mo pa.
Wala akong oras para ayusin ang strap kanina.
Kailangan ko lang kumilos nang mabilis.
Doon ako nagkamali.
Mukhang nagkaroon ako ng pagkakataon.
Nagmadali ako.
Hilahin mo pa.
Tumakbo ka na.
Dapat kanina pa niya ginawa 'yon.
Wala ka nang oras para diyan. Bilis.
Kaya mo 'yan. Mag-ingat ka.
Buwisit.
Sige.
Mag-ingat ka.
- Ayos. Bilis! Takbo! - Magaling!
- Ang galing mo. - Tapusin mo na.
Tapos na ang round.
- Sige. - Tanggal na
si Power Who YAMI.
Magsisimula kaagad ang pangatlong round.
Nagsisimula na akong mapagod.
Dahil mahirap para sa akin,
alam kong mahirap din ito para kay Woo-jin.
Hinahapo na rin ako.
Pero mas nag-aalala ako sa mga binti ko.
'Yon ang pinakamahirap na sandali.
- Puta. - Sa determinasyon na magkakatalo.
Labanan ng determinasyon ang huling round.
Ipapakita ko sa lahat kung ano ang magagawa ko bilang Olympian.
Sumali ako sa palabas na ito para umabot hanggang dulo.
Kung mananalo ako sa round na ito, mapapasama ako sa top four.
Patayan na 'to.
Kinakabahan talaga ako.
Itodo ang bilis!
Ipakita mo sa kanila!
- Sige! - Ibigay n'yo ang lahat ng mayroon ka!
Huling round!
Sige!
- Hindi pa pagod ang mga binti mo! - Huling round na 'to!
Kailangan kong bilisan ang paglagay ng strap kagaya ng dalawang naunang round.
Nakakapagtaka, parang ang gaan ko noong huling round.
- Ang tibay ng katawan nila. - Oo nga.
- Sige! Takbo! - Sige pa!
- Woo-jin! - Dali!
Aksidente kong nalagay ang kaliwang strap sa leeg ko,
kaya parang nakahilig na ako sa iisang gilid.
Sige pa!
Hila!
- Bilis! - Sige pa!
Laban!
Sige!
- Sige pa! - Sa gitna ka lang. Sa gitna lang.
Woo-jin, 'wag mong alalahanin ang strap.
'Wag mong intindihin ang linya!
- 'Wag mong intindihin ang linya! - Bilis, Woo-jin!
Ganiyan nga!
- Sige! - Naku.
Naku.
Mag-ingat ka!
Laban. Bilisan mo.
Kahit ano puwedeng mangyari rito.
Kalma lang. 'Wag kang magkakamali.
Sige, Andre. Bilisan mo!
- Sige. Laban lang. Hila! - Huling lap na!
- Laban pa! - Maganda ang ginagawa ni Andre.
- Grabe, Andre! - Ang angas niya.
Sige, Andre!
Ang husay ni Andre.
- Napapagod na siya. - Takbo, Park Woo-jin!
- Kaya mo 'yan! Takbo! - Park Woo-jin!
Nanalo si Andre.
Hilahin mo pa.
Bumara.
Tumigil agad ako sa paghila, kaya bumara.
Hinatak ko, pero hindi gumagalaw.
Iangat mo gamit ang hawakan!
Bilisan mo, Woo-jin! Huling pagkakataon mo na!
- Hindi. - Hindi.
'Yon ang pinakanakakakabang ilang segundo ng buhay ko.
- Takbo! - Takbo!
Kaya mo 'yan!
- Takbo! - Takbo!
Bumara din 'yong kaniya.
Hindi ka puwedeng bumitaw agad.
'Yan na ang resulta.
Diyos ko po.
Tapos na ang laban.
Ang gandang laban.
Ginalingan ni Andre.
National team rugby player siya. Siyempre, magaling siya.
Ano pa bang aasahan ko?
Parang hindi 'to totoo.
Dismayado talaga ako.
- Ano'ng nangyari? - Grabe 'yon.
- Parang nanood lang ako ng sine. - Nakakakaba 'yon.
Ang galing mo, Woo-jin.
Pareho kayong mahusay.
Mahusay ang ginawa mo.
Ibinigay ko ang lahat,
pero natalo ako.
Pero nakahinga na ako nang maluwag.
Hindi ito ang katapusan para sa akin. Simula pa lang 'to.
Babalik ako sa propesyon ko at patuloy na magsasanay.
Gusto kong magpasalamat kay Andre Jin
at sa mga kagrupo ko
sa pagdala sa 'kin dito.
Masarap sa pakiramdam,
at magandang pagkakataon ito para kilalanin ko pa ang sarili ko.
Magsasanay pa ako nang husto at ipagmamalaki n'yo akong lahat.
Salamat.
Gusto kong magpasalamat sa mga kagrupo ko.
Iisipin ko kayo at gagawin ko ang lahat sa finals.
Salamat.
Ang galing n'yong lahat.
- Gawin ba natin sa huling pagkakataon? - Oo.
- Walo hanggang dulo! - Isa, dalawa, tatlo.
- Kaya natin 'to! - Kaya natin 'to!
- Magaling. - Magaling.
Salamat.
ANDRE JIN 195 CM, 100 KG
Mga miyembro ng Team Jung Ji-hyun, tumayo na sa inyong mga katawan.
Dapat siyang bigyan ng respeto sa pagtatagumpay laban sa kanila.
- Isang all-star match. - Magiging alamat 'to.
Maaari nang basagin ng apat
na natanggal na kalahok ang kanilang katawan.
Nakakapanghinayang.
Kakaiba sa pakiramdam.
Oo nga.
- Bumalik sila mula sa impiyerno. - Oo nga.
Halos natakasan na nila ang kamatayan.
JUNG JI-HYUN, AMOTTI, LEE JANG-KUN, KIM JEE-HYUK, KIM MIN-SU
Grabe ang laban na ito.
All-star match 'to.
Parang final round na agad.
Hindi ko alam kung sino ang mananalo.
Sino kaya ang unang matatanggal?
Magiging dikdikan ang labang 'to.
Pero sa tingin ko si Lee Jang-kun
o Amotti ang mangunguna.
Pareho silang may tibay,
bilis, at lakas.
Tingin ko matatalo sila ni Min-su.
Hindi lang panlabas ang mga muscle ni Min-su.
Totoong mga muscle 'yon.
Grabe siya. Siya talaga si Thanos.
Inaamin kong natalo talaga ako kay Min-su sa nakaraang pagsubok.
Kung titingnan lang ang mga katawan namin,
tiwala ako na mas matatag ako kaysa sa kaniya
kasi professional athlete ako dati.
Pero mali ako.
Sa pagsubok na 'yon, naisip ko na si Min-su ang mananalo sa huli.
Nakatuon ang atensiyon ko kay Jee-hyuk, ang professional rower.
Isang sport ang rowing
na nangangailangan ng maraming lakas at tibay ng dibdib.
Kaya naisip ko na magaling siya, kaya naman nag-iingat ako sa kaniya.
Maganda 'to kung si Ji-hyun ang mananalo.
- Sa pangangatawan, mas maliit siya. - Mas maliit ang hulma ng katawan niya.
Mas maliit si Ji-hyun kompara sa mga kagrupo niya,
kaya iniisip ko na dehado siya
sa laban na nangangailangan ng matatag na pangangatawan kagaya nito.
Noong narinig ko kung ano ang pagsubok,
alam kong magiging mahirap 'to at magiging dehado ako.
Kahit na hindi ito magiging madali, hindi ako susuko,
at gugulatin ko ang lahat
sa hindi inaasahang resulta.
Masaya 'tong panoorin.
Ano kaya ang mangyayari sa laro?
Naghubad silang lahat.
Ang lalaki ng mga balikat nila.
Ano 'to, isang bodybuilding competition?
Kung may limang toro tayo na tulad nila noong Joseon Dynasty,
siguradong uunlad agad tayo.
Hindi sana sila titigil sa pagtratrabaho.
Magiging mahigpit ang laban na 'to.
Binuo ko ang pinakamalakas na grupo,
kaya nakakapanghinayang na kailangan natin agad maghiwa-hiwalay.
Alam kong magiging mahirap 'to, pero kakayanin ko 'to hanggang dulo.
Laban lang!
- Laban! - Kaya natin 'to.
Sa 'kin ang larong ito.
Kailangan ng maraming lakas para hilahin ang roller,
kaya tiwala akong mananalo ako.
Kailangan ko rin naman silang labanan,
dapat talunin ko na sila ngayon at umabante.
Kahit sa Avengers, mas malakas ang isa kaysa sa iba.
Ako ang matitira hanggang dulo.
Kapag narinig na ang pito,
magsisimula na ang laban ng Team Jung Ji-hyun.
Kailangan mong maging matulin sa simula.
- Galingan n'yo. - Laban.
Laban na!
- Sige! - Heto na!
Grabe, ang bibilis nila.
Si Jung Ji-hyun ang pinakamabilis.
Dikit ang laban!
Ang bilis ni Jung Ji-hyun.
Ano ba naman?
Iba ang paghila ni Ji-hyun.
Naisip ko na ibigay ang lahat sa simula pa lang.
- Hindi biro si Jung Ji-hyun. - Kaya mo 'yan.
Ang galing!
Ganiyan ba dapat kadaling hilahin 'yon?
Nagbibiro ka ba?
Isa siyang maliit na higante.
Nagulat ako.
Hindi ko inaasahan 'to.
Tingnan mo si Thanos.
Parang balahibo lang sa kaniya 'yon.
Kaya niyang itakbo 'yon habang nasa balikat niya.
- Bilis! - Naunahan na siya.
- Sige lang. - Wala nang oras.
Mauunang matanggal si Jee-hyuk.
- Jee-hyuk? - Oo.
Ano'ng nangyayari?
Mabibilis sila.
Tingnan mo si Jee-hyuk.
Alam kong kailangan kong tumakbo nang mabilis kapag walang hinihila.
Hindi dapat mabago ang bilis nila.
- Bilis! - Mapapagod na agad sila.
Ayos pa sa ngayon.
- Tama. - Yari ka agad pag nagkamali ka.
Hindi na sila magkakaroon ng isa pang pagkakataon.
Takbo na, Min-su!
Huling pagkakataon mo na. Kailangan mong gawin ito.
Sige. Takbo!
Napakagaling niya.
Magaling, Jang-kun!
Inisip ko lang na makalipat agad.
Kailangan kong ipakita sa kanila kung ano'ng kaya ko.
Kailangan mong tumakbo, Ji-hyun!
Sige, Min-su! Sige pa!
Buwisit.
- Sandali lang. Mahirap pang mahulaan. - Ang gagaling nilang lahat.
Depende ito sa huling takbo.
Sige! Takbo!
Sige pa!
- Sige lang! - Takbo!
Alis agad!
Sige! Takbo!
Sumuko na siya.
Magaling.
Tapos na ang round.
Tanggal na si Kim Min-su.
Ang ganda ng ginawa mo!
Magaling!
Ang galing mo.
Min-su.
Nasaktan yata ang paa niya.
Noong tumatawid ako at lumapag sa kanang paa ko,
pinulikat ang likod ng binti ko.
Dahil doon, hindi ako makatakbo nang mabilis.
Pero hindi gaanong sumama ang loob ko.
Ang pinakamalalakas lang ang natira.
Ang tunay na malalakas.
Kinailangan nilang gawin ang lahat sa simula.
- Paano pa sa mga susunod na round? - Dikdikan talaga 'to.
Pagod na pagod na silang lahat.
Hinahapo na sila.
Pagod na pagod na siguro sila.
Sino kaya ang mananalo?
Magsisimula na ang pangalawang round.
- Tara na! - Laban na!
- Heto na! - Kaya n'yo 'yan!
Hinila ko lang ang mga strap gamit ang mga braso ko,
at hindi ako nahirapan.
Kaya tinuloy ko lang na gawin 'yon.
Pagod na siya. Bumibigay na ang binti niya.
Nanginginig kanina ang mga binti niya.
Nataranta ako.
Hindi!
- Nanghihinayang ako para sa kaniya. - Ang saklap niyan.
Hindi niya nailagay nang tama ang mga strap.
Wala siyang oras para ayusin. Hindi niya 'yon inaasahan.
Ano'ng gagawin niya?
Nakaipit ang strap sa ilalim ng roller.
Sa unang round, inihagis ko lang ito nang hindi nag-iisip.
Kaya naging dehado ako.
Kailangan kong mahila agad 'to
at magsimulang tumakbo,
pero ang hirap kasi natataranta na 'ko.
'Yan, sige. Hindi pa tapos!
'Wag kang susuko!
- Dali! - Ituloy mo, Jang-kun. 'Wag kang bibitaw!
Bilisan mo!
Hindi natin alam ang puwedeng mangyari. Huwag kang bibitaw.
Sige! Kapit lang!
Sige, Jang-kun! Ibaba mo at umalis ka na!
'Wag kang susuko.
'Wag kang susuko!
- Bumibigay na ang mga binti niya. - Kaya mo 'yan.
- Kalma lang at dahan-dahan. - Buwisit.
Bilis. Kailangan mo lang bumalik ngayon.
- Balik na! - Sige!
- Takbo! - Dahan-dahan lang.
Tapusin mo ang karera, Jang-kun.
- Sige lang, Jang-kun! - Magaling, Jang-kun!
Tapos na ang round.
- Tanggal na si Lee Jang-kun. - Buwisit.
Nakakapanghinayang.
Wala siyang nagawa. Naiinis siguro siya.
May dahilan naman para mainis siya.
Pagkatapos ng nangyari sa strap,
gumuho na lahat.
Kung nalampasan ko ang round na 'yon,
sa tingin ko mas gagalingan ko pa at makakahabol, kaya dismayado ako.
Nakakalungkot talaga.
May dalawang round pa.
Mukhang pagod na pagod na sila.
Pantay-pantay ang lakas nila.
Patibayan ang labanan dito.
Matibay silang lahat.
Baka dahil sa adrenaline,
pero hindi ako ganoon kapagod.
Kailangan ko lang talunin ang dalawa at makapasok sa top four.
Dalawa na lang ang dapat talunin. Hindi ako susuko.
Kapag narinig na ang pito, magsisimula na ang susunod na round.
- Galingan n'yo! - Kaya mo 'yan! Laban lang!
Kaya mo 'yan!
Ang tindi ng ginagawa ni Jee-hyuk.
- Galingan mo, Amotti! - Sige pa!
Ang galing mo, Ji-hyun.
Tingnan mo kung gaano kahaba ang mga binti niya.
Naisuot agad ni Amotti ang mga strap niya.
Hindi pa napapagod si Ji-hyun.
Ayos lang, Jee-hyuk! Mabilis ka pa rin.
Sige! Magaling, Ji-hyun.
Ipakita mo ang lakas ng isang maliit na higante, Ji-hyun!
Laban pa, Jee-hyuk!
Inubos ni Jee-hyuk ang lakas niya sa pangalawang round.
Alam kong nagkamali ako.
Dahil tumatakbo ako nang paurong, at quadriceps ko lang ang ginagamit ko.
Kaya napagod talaga ang mga muscle ko.
Hindi maayos ang takbo ni Jee-hyuk.
Wala silang ibang magagawa kundi ilabas lahat ng lakas nila.
- Ano? - Naku.
- Yari siya. - Sige lang.
Puwedeng magdahan-dahan ang dalawang 'to.
Magkakaoras sila para ayusin ang strap nila.
Pauli-ulit kong sinasabi na kailangan kong manalo kahit ano'ng mangyari.
Patay.
Sige lang. Hindi pa tapos!
Wala na siyang magawa kasi bumigay na ang mga binti niya.
Magaling, Amotti!
Sige pa, Amotti!
- 'Wag kang magpakapagod, Ji-hyun. - 'Wag kang magpakapagod.
- Sige lang. - Kaya pa.
Hindi ako sigurado kung ano'ng gagawin,
pero ginawa ko lang ang lahat ng makakaya ko para manalo.
- Ayusin mo ang strap, Amotti. - Ihanda mo sila.
May oras ka pa.
Ayusin mo na!
Hilahin mo pa!
- Hilahin mo! - Wala pa 'yan!
Hindi pa tapos.
Hindi pa sila tumatawid sa finish line,
kaya may pagkakataon pa ako.
Dikit ang laban.
Mag-ingat ka.
Tapos na ang round.
Tanggal na si Kim Jee-hyuk.
- Ang galing mo! - Ang galing mo!
Ayos.
Bumigay ang mga binti niya.
Ang galing mo!
Nakakainis.
- Ang galing mo, Jee-hyuk! - Ang galing mo!
Ngayon lang ako napagod nang ganito kahit pagkatapos mag-ensayo.
Pero sa unang pagkakataon, habang lumalaban ako, naramdaman ko
na humihingi ng tulong ang mga muscle ko.
Ito na ang pinakamahirap na laban sa buhay ko.
- Ito na talaga. - Ito na ang huling round!
Magsisimula na ang pang-apat na round.
Huling round na!
- Kaya n'yo 'yan! - Laban na!
Sige.
Sino sa tingin mo ang mananalo?
- Sa tingin ko mananalo si Amotti. - Amotti?
Oo, si Amotti.
Mahalaga ang laki.
Para sa 'kin, si Ji-hyun ang mananalo.
Hindi siya matatalo. Nakita mo.
- Nakita mo ang... - 'Yon.
Grabe 'yon.
Malapit na 'ko.
Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko
at ipapakita sa mga tao ang determinasyon ng isang Olympian.
Siya ang nagligtas sa 'kin mula sa impiyerno.
Kaya halo-halo ang nararamdaman ko.
Pero dahil ito na ang huling laban namin,
ang gawin ang lahat ng makakaya
ang isang paraan ng pagpapakita ng respeto sa kalaban,
kaya 'yon mismo ang gagawin ko.
Kapag narinig na ang pito,
magsisimula na ang susunod na round.
- Laban! - Laban!
Tagapagsalin ng subtitle: Fergus Josue, Kath Sales