Dobrze. Musimy być drudzy.
- Pchaj, Jong-hun. - Nieźle! Wygraliśmy!
- Dalej! - Drugie miejsce!
Dalej, Sung-bin!
Musimy być drudzy!
- Dasz radę! Tak! - Dalej, Sung-bin!
Co za ulga. Moja drużyna awansuje do kolejnej misji.
- Dasz radę! - Skup się! Już prawie!
- Spadł! Szybko! - Jong-hun!
- Szybko! Ostrożnie! - Po kolei, Jong-hun!
- Nie spiesz się! - Powoli!
- To cud. Po kolei. - Powoli!
Niebiosa zesłały mi tę szansę.
- Jest cały? - Wszystko gra!
Bolało, ale to nie miało znaczenia.
Moja drużyna mogła zaraz odpaść.
- W porządku! - Dasz radę!
Byłem gotów iść na czworaka, by to skończyć.
Możesz zawisnąć na nogach. Właśnie tak. Zrób przerwę.
Potrzebowałam przerwy, by przejść na drugą stronę.
Dasz jeszcze radę! Nie poddawaj się!
Złap oddech, Sung-bin. Jest wyczerpany. Trzymaj się.
Planowałem zebrać energię,
by szybko przejść bez zatrzymywania się.
Proszę, Jong-hun!
- Wytrzymaj. - Spokojnie, Jong-hun!
Proszę, Jong-hun!
- Wytrzymaj. - Spokojnie, Jong-hun!
Użyj rąk!
Trzymaj się, Jong-hun.
Spokojnie, Jong-hun. Patrz, gdzie łapiesz.
Zawiśnij na nogach.
- Już nie da rady! Super! - Czekaj! Zrób przerwę!
Nie da rady przejść bez przerwy.
Chodzi o wytrzymałość.
Odpocznij.
Wiem, że boli, ale musisz wytrzymać. Wybacz.
Uda ci się przejść od razu.
Dalej, Sung-bin!
To jeszcze nie koniec.
Nie mogę się teraz poddać.
Dasz radę, Jong-hun.
- Uda ci się. Zrób dłuższą przerwę. - Dłuższa przerwa.
Odpocznij.
Siła chwytu mi słabła.
Byłem bardzo sfrustrowany.
- Jong-hun. - Musisz dobrze zacząć.
Zrób sobie przerwę.
Odpocznij.
Dalej!
Nie mogę patrzeć.
Musimy być drudzy!
Dalej, Sung-bin!
- Muszę się modlić. - Skup się!
- Dajesz. - Skup się!
- OK, jedziemy. - Zrób sobie przerwę.
Musisz dobrze zacząć.
OK!
Musimy być drudzy!
Skup się!
Musimy być drudzy, Jong-hun!
Nie rozpraszaj się.
- To koniec. - Nie rozpraszaj się.
Dalej!
Dasz radę, Jong-hun.
Możemy wygrać!
- Nie! - Proszę.
- Idź dalej! - Proszę.
Musiałem się skupić, bo już raz spadłem.
Super!
Tak!
- Nie szkodzi, Jong-hun. - Dobra robota.
- Jest dobrze. - Starałeś się, jak mogłeś.
- Wygrana i awans. - Trudno było patrzeć.
- Co z jego nogą? - Chyba trzeba go zbadać.
- Możemy przejść? - Powinniśmy tam przejść.
Może być złamana.
Udało mi się!
„Udało mi się”?
- Co? - Co, do diabła, Sung-bin?
- Wszystko OK? - Dobra robota!
Wystraszyłeś nas!
- Nie strasz nas tak. - Daj spokój!
Ale to bardzo boli.
Przy upadku źle stanąłem
i skręciłem kostkę.
Koledzy z drużyny krzyczeli i dopingowali mnie, mówiąc, że to nie koniec.
Przed oczami przemknęły mi wszystkie twarze i pomyślałem:
„Muszę to zrobić”.
Zapomniałem o bólu.
Ale gdy dotarłem na metę, ból wrócił.
Członkowie zespołu mówią, że przetrwali dzięki mnie,
ale to chyba nieprawda.
Dzięki naszej jedności.
To dlatego awansowaliśmy.
Źle mi z tym, że przedkładałem zwycięstwo nad zdrowie kolegi z zespołu.
Chcę pogratulować drużynie i powiedzieć, że jestem dumny.
- Odpadliśmy? - Tak.
- To koniec? - Tak.
Szkoda.
To przez moją decyzję.
- Powinienem był iść. - Szkoda.
- Taka szkoda. - Nic się nie stało.
To był ciężki dzień.
Żałuję wielu rzeczy.
„A gdybym zrobił to zamiast tego?”
„A gdybym tego nie zaproponował?”
Pójdę dwa razy. Dam radę.
- Tak? - Tak, dam radę.
- Jong-hun pójdzie. Będziesz zmęczony. - Co?
- Zrobię to? - Jong-hun da radę.
Sam spróbuj i celuj w 10 czy 15 worków.
Jedna decyzja zmieniła los pięciu osób.
Z tą grą wiąże się tyle żalu.
Chcę autentycznie przeprosić drużynę.
- W porządku. - Wszyscy są świetni,
ale popełniłem wiele błędów.
Myślę, że nie bolało mnie tak bardzo,
nawet gdy wróciłem do Korei po nokaucie w UFC
i zabrano mnie do szpitala.
Ten program
sprezentował mi
najboleśniejszy dzień
mojego życia.
Nie zapomnę tego dnia i muszę przeprosić moją drużynę.
1. MIEJSCE: LEE JAE-YOON 9 PKT
2. MIEJSCE: HONG-BEOM SEOK 8 PKT
3. MIEJSCE: KIM DONG-HYUN 7 PKT
Ciężko patrzeć, jak odchodzą.
- Wiem. - To była dobra drużyna.
Szkoda mi Dong-hyuna.
Wygląda na przybitego.
To bardzo kompetentni zawodnicy, którzy mogliby zajść dalej,
gdybym ich nie wybrał.
- Cała piątka awansuje. - Oczywiście.
Jedna decyzja zmieniła los pięciu osób.
Kończąc mój udział w tym programie
i patrząc na moje popiersie,
widzę teraz, jak żałośnie wygląda moje ciało.
Wrócę do ciała, które miałem, gdy walczyłem zawodowo.
To łamie mi serce.
Żegnaj, sflaczały Kim Dong-hyunie!
Pewnie się wściekł.
Nie sądziłem, że odpadnie.
Nie był tak poważny przez te dwa lata, które go znam.
Dobra robota, ludzie.
Świetna robota.
Do zobaczenia.
Jestem wdzięczny, że przełamałem własne ograniczenia.
Jako lider drużyny
Dong-hyun zapewne doświadczył największych cierpień psychicznych.
Zasługuje na brawa.
Dziękuję, Dong-hyun.
Dalej, drużyno cykady!
- Do boju! - Do boju!
To smutne.
Ciężko mi.
Mnie też.
ZWYCIĘSKIE DRUŻYNY: JUNG JI-HYUN. ANDRE JIN
HONG BEOM-SEOK, LEE JAE-YOON
SILNI I SPRAWNI: STARCIE STU PODZIEMIE
ODCINEK 8: PRZYJACIEL CZY WRÓG
- Co jest? - Co?
Spójrzcie na to.
- Co? To coś nowego. - Co?
Co to?
- Nie spodziewałem się tego. - Szwedzki stół.
To wyższy poziom.
Co to? Jagnięcina?
Tak.
Tak powinno się jeść pierś z kurczaka.
Gdy weszliśmy do salonu, ujrzeliśmy bogaty bufet.
To było jak nagroda za trafienie do najlepszej dwudziestki.
Zrozumiałem, że to nagroda
dla najlepszych dwudziestu osób.
Było wiele pysznych potraw bogatych w białko.
Wiedziałem, że włożono w to dużo czasu i wysiłku.
Dużo przygotowali.
Prawda?
Patrz na tę pierś kurczaka. Niesamowite.
- Co robisz? - Dobre.
- Dobra robota. - Dobra robota.
Gratulacje za dotarcie aż tu.
Dobre.
Zostało niewiele osób.
Czuć, że jest pustawo.
- Jak na ostatniej wieczerzy. - Tak.
Ciekawe, co teraz będzie.
Chciałbym wiedzieć, co będziemy robić.
Nasze przetrwanie zależy od następnej misji.
Mam nadzieję na kolejną grę drużynową.
- Ja też. - Wtedy automatycznie awansujemy.
Nie wiemy, co nas czeka, ale byłoby niefajnie się rozstawać.
To prawdziwy początek.
Skupmy się.
Załóżmy, że to nasz ostatni dzień
i dajmy z siebie wszystko.
Widzimy się w finale, OK?
- Do boju. - Do boju.
Za wygraną.
- Wygrana! - Wygrana!
Nieważne, kto wygra.
Zostało niewiele popiersi.
Jest tak pusto.
To prawda.
Dwadzieścia to niedużo, prawda?
- Prawda. - Rany.
Jak tu trafiliśmy, brakowało miejsca.
- Jest tak pusto. - Prawda.
Gdzie wszyscy?
W końcu ostatnia 20.
Zbliżamy się do wygrania 300 milionów.
- Dotarliśmy dość daleko. - Tak.
To było satysfakcjonujące
i byłem dumny, że tam stałem.
Silni i sprawni: Starcie stu.
Zaczyna się.
Drużyny, które przetrwały, to:
drużyna Jung Ji-hyuna,
drużyna Lee Jae-yoona,
drużyna Andre Jina
- i Hong Beom-seoka. - Tak.
Zostały łącznie cztery drużyny.
Przed następną misją
wysłuchacie ważnego ogłoszenia.
Uczestnik Chang Yong-heung z drużyny Andre Jina
wycofał się z programu Silni i sprawni: Starcie stu.
Co?
- Co? - Wycofał się?
Zbliżają się Igrzyska Azjatyckie.
Skoro Yong-heung jest kapitanem kadry narodowej, ważniejsze dla niego jest
reprezentowanie swojego kraju.
Dlatego się wycofał
i wziął udział w rozgrywkach rugby.
SREBRNY MEDAL
Od tej misji drużyna Andre Jina będzie składać się z czterech osób
bez Chang Yong-heunga.
Tylko cztery osoby?
Trochę się martwiłem.
Tylko my mamy cztery osoby,
ale wierzę, że znów przetrwamy.
Poznamy teraz czwartą misję.
Ciekawe, co to będzie.
To musi być gra drużynowa.
- To drużyna gwiazd. Avengersi. - Oszustwo.
Byłem pewien, że nie przegramy,
niezależnie od rywali, czy współgraczy,
więc liczyłem na grę drużynową.
Będzie jeszcze z jedna gra drużynowa.
Byliśmy tego pewni.
Myślałem, że znowu łatwo awansujemy.
Denerwuję się.
Czwartą misją programu Silni i sprawni jest...
wewnątrzdrużynowa gra o przetrwanie
WEWNĄTRZDRUŻYNOWA GRA O PRZETRWANIE
Poważnie?
Walczymy przeciw kolegom z drużyny?
No nie.
Nasza piątka przeciw sobie?
- W kulki lecą. - Okrutne.
Z członków każdej drużyny
przetrwa tylko...
jedna osoba.
- Tylko jedna przetrwa? - Tak.
- Mam przerąbane. - Masakra.
Prawie zakląłem.
Czemu nam to robicie? Było tak dobrze.
Skłonili nas do nawiązania więzi i teraz zmuszają do walki.
Masakra.
To okrutne.
Strasznie.
Jesteście diabłami!
Grając razem jako drużyna,
zapracowaliśmy na mnóstwo wspomnień.
Byliśmy razem na dobre i na złe,
ale teraz musimy ze sobą rywalizować.
Coś strasznego.
Czyli nie gra sojuszów drużyn.
To nie może być prawda.
- Pokręcone. - Naprawdę.
Co będzie z tą drużyną?
- Ciężka sprawa. - Wewnątrzdrużynowe?
Wewnątrzdrużynowe...
O kurczę.
Spójrz na Ji-hyuna.
Nic mi nie jest.
- Powodzenia. - Jest dobrze.
Jak mogą być tak okrutni?
Co się stanie z Avengersami?
Źle to wygląda dla drużyny gwiazd.
Zastanawiałem się wtedy,
dlaczego wybrałem tak silnych uczestników.
Zaświtała mi wtedy myśl,
że żałuję swojej decyzji.
Gdy dowiedziałem się o misji, spojrzałem na kolegów
i byłem w kropce.
Nie byłem w 100% pewien.
Pierwszy raz nie byłem pewien, czy mi się uda.
Wszyscy w mojej drużynie są silni.
Wiedziałem, że nie będzie łatwo.
Mają szczęście. Jedna osoba mniej do walki.
Musisz być zadowolony, Andre.
O co ci chodzi?
Czemu mam być zadowolony, gdy muszę odesłać do domu kolegów?
- Nie jestem. - Musisz odesłać tylko trójkę.
Patrzcie, jak się szczerzy.
Miałem walczyć z kolegami,
ale czułem, że jestem z nich najsilniejszy.
Podobały mi się moje szanse.
Czwarte zadanie, które wyłoni czterech finalistów programu Silni i sprawni
rozpoczyna się teraz.
Do boju.
- Dobra. - Zróbmy to!
Wygrają i przetrwają prawdziwie silni.
Chociaż będzie to dołujące, niepokojące i brutalne,
w końcu wygram.
Zawodnicy proszeni są na arenę.
- Zróbmy to! - Do boju.
- Co to? - Co to może być?
Co to jest?
- Co, u licha? - Co to?
- Co? - Co?
Nic tylko utrudniają.
Masakra.
Trudno mi zgadnąć, co będziemy robić.
Czwarta misja programu
Silni i sprawni.
Wewnątrzdrużynowa gra o przetrwanie, którą przetrwa jedna osoba
z każdej drużyny.
- To okrutne. - Strasznie.
Grą będzie...
wyścig z walcami.
- Wyścig. - Wyścig.
Wyścig?
- Co, do diabła? - Co?
- Co to ma być? - Co to?
Walce.
- Jest też woda. - Masakra.
- To chyba żart. - Masakra.
Rozmiar areny mnie zszokował.
Jak wymyślają takie bezwzględne gry?
Pewnie są ciężkie, co?
Tak wyglądają.
Nie miałem pojęcia, co nas czeka.
Miałem wiele pomysłów.
W tej misji będziecie ścigać się tam i z powrotem.
Wymaga to szybkości i wytrzymałości.
Zawodnicy muszą po kolei przeciągnąć dwa walce z drugiego końca toru
i wrócić na linię startu.
- Odstawić i wrócić. - Musimy wrócić po drugi.
Po przeciągnięciu obu walców
zawodnicy muszą wrócić do miejsca, gdzie były walce.
To pojedynek na wytrzymałość.
Ile ważą?
Kolejność ukończenia wyścigu określi miejsce.
Ostatni zawodnik na mecie
zostanie wyeliminowany natychmiast po zakończeniu rundy.
Pomiędzy rundami nie będzie żadnych przerw
aż do wyłonienia zwycięzcy.
Poważnie?
Nie będzie przerw.
Oto prawdziwy test siły.
Jak to wymyśliliście?
Rozpocznie się teraz czwarta misja programu,
Silni i sprawni: Starcie stu, wyścig z walcami.
Dalej!
MISJA NR 4
HONG BEOM-SEOK, GIBSON, KANG CHEONG-MYEONG,
SEOL YOUNG-HO, PARK HA-YAN
Ktoś z nas trafi do finału.
Jedno z nas będzie finalistą.
Będę kibicować tej osobie do końca.
Ja też.
- Będę zadowolony niezależnie od wyniku. - Jasne.
Czwarta misja programu.
Drużyna Hong Beom-seoka proszona na arenę.
- Powodzenia! - Powodzenia!
- Do boju! - Do boju!
- Powodzenia!
- Zróbmy to. - Powodzenia.
Czemu się tak denerwuję?
Chodźmy.
Dam radę.
Zachowaj spokój.
To nie może być prawda.
- Chodźcie tu. - Przytulas grupowy.
OK. Raz, dwa, trzy.
Do boju.
- Nie ma faworyta. - Dalej, Ha-yan!
- Powodzenia! - Powodzenia!
Dalej, Ha-yan!
Po tej grze awansuje tylko jedna osoba.
Muszę nią być ja.
Choć serce mi się kraje,
postaram się nie myśleć o kolegach
i skupić się tylko na walce.
Przy ciągnięciu ciężkich przedmiotów masa ciała ma znaczenie,
więc myślałem, że będzie dobrze.
Nieważne jak będzie,
niech każdy da z siebie wszystko.
To będzie walka na wytrzymałość, a w tym jestem dobry,
więc zapewne wygram.
Słyszałam bicie mego serca.
Dam z siebie wszystko i się nie poddam.
Starcie stu!
- Do boju! - Do boju!
Ładnie. OK!
Zrobię wszystko, by wygrać.
Coraz bardziej pragnę wygranej.
Nigdy się tak nie czułem.
Rozpoczynamy wyścig drużyny Hong Beom-seoka.
RUNDA 1
Gramy.
- Patrz, jak podskakuje, biegnąc. - Płynnie.
- To wymaga dużo energii. - Przeskok?
Starałem się szybko ruszać,
aby zrozumieć poziom trudności zadania.
Spokojnie. Nie musisz wygrać pierwszej rundy.
Dobrze. Ładnie, Ha-yan. Dalej.
Ładnie!
Dalej! Właśnie tak.
Był cięższy, niż myślałem.
Ogarnąłem, jak mocno muszę ciągnąć.
Dasz radę!
Dajesz!
Wałek był bardzo lekki.
Uznałem, że to łatwe.
- Ładnie! - Utrzymaj to tempo.
Ładnie!
Nie musicie wygrać pierwszej rundy.
- Spokojnie. Powoli. - Dobrze!
Jeszcze trochę!
- O nie. - Jeszcze trochę!
Nie przesuwa się.
Dobrze.
Dasz radę!
Serce się krajało, gdy widziałam, jak uczestnicy walczyli
i powoli się męczyli.
Mogłam myśleć tylko, że to takie ciężkie i trudne.
Dasz radę.
- Nabierz rozpędu! - Nie przestawaj.
- Ładnie, Ha-yan! - Ciągnij!
Musisz być stale w ruchu!
- Dalej! OK! - OK. Ładnie.
Ładnie! Podkręć tempo.
Ha-yan została w tyle,
więc zwolniłem, żeby oszczędzać siły.
Dasz radę!
Idź. Nie spiesz się i oddychaj głęboko.
Nie trzeba było za bardzo się spieszyć czy zwalniać.
Wybrałem własne tempo i oszczędzałem siły.
Powoli!
Masz czas. Oszczędzaj siły.
Nie poddawaj się!
Najpierw na ramiona. Tak jest.
Dawaj, Ha-yan!
Dobrze ci idzie!
Gdy spróbowałam z drugim walcem po pierwszym okrążeniu,
nogi odmówiły mi posłuszeństwa.
Bez względu na wynik
chciałam zrobić ile tylko mogłam.
Więc się nie poddałam.
Jeszcze trochę. Właśnie tak.
Przełóżcie pasy na drugą stronę!
Jeśli macie czas, przygotujcie walec na kolejną rundę.
- Wykorzystaj masę ciała. Pochyl się. - Pochyl się.
Dalej, Park Ha-yan!
Na ziemię. Dobrze.
- Właśnie tak. Czołgaj się. - OK!
- Ładnie! Dalej! - Tak jest!
- Właśnie tak. - Dalej.
- To nie jest łatwe. - Co ty nie powiesz.
Koniec rundy.
Dobra robota.
Ładnie.
Dobra robota.
Świetnie ci poszło!
Dokończ wyścig!
Odpada Park Ha-yan.
Jestem zaszczycona i wdzięczna, że udało mi się dojść tak daleko.
Dawałam z siebie wszystko aż do samego końca,
więc niczego nie żałuję.
Od razu zaczynamy drugą rundę.
- To jest to. - Prawdziwy początek.
Będzie ciężko.
Teraz się zacznie!
Będzie ostro.
Wszyscy są tacy silni.
Nikt nie zasługuje na wyeliminowanie.
Dalej.
Dam radę.
- Dawaj! - Jedziesz!
Teraz zobaczymy.
- Dawaj! - Jedziesz!
Trudno powiedzieć, co będzie. Są wyrównani.
- Dawaj! - Jedziesz!
Ważne, żeby szybko zapiąć pasy.
Załóż na ramiona!
Spójrz na Gibsona.
- Dobrze. - Spokojnie.
Na ramiona!
Dobrze. Teraz dawaj.
Dobrze, Hong Beom-seok! Dobrze!
Dasz radę!
Dobrze. Teraz dawaj.
Ładnie, Hong Beom-seok! Dobrze!
- Pokaż im siłę MMA, Young-ho! - OK, Young-ho!
- Dalej, Young-ho! - Dalej, Young-ho!
Nieźle.
Łeb w łeb.
Wyrównany pojedynek.
Dobrze, tak trzymaj.
Jest taki silny.
Ładnie! Dajesz, Young-ho.
Łeb w łeb.
Dalej!
- Przełóż pasy! - Przełóż pasy!
Nie mają na to czasu.
Hong Beom-seok jest niesamowity.
Każdy może wygrać.
Trudno wyrokować.
Zbyt wyrównana walka.
- Pokaż, co potrafisz, Young-ho! - Nie ma miejsca na błędy.
- Dajesz! - OK.
Spójrz na Hong Beom-seoka.
Jest niesamowity.
Jesteś najlepszy, Beom-seok!
Jak on trenuje?
Czy to część jego treningu?
Dalej!
Trzymaj się!
Dalej!
Dasz radę!
Ciągnij!
Dalej!
Pewnie ma skurcze nóg.
Walec się nie przesuwał, więc próbowałem przyspieszyć.
Usłyszałem trzask w lewym udzie.
- Dajesz, Young-ho! - Dawaj, Young-ho!
- Nie poddawaj się! - Pokaż, co potrafisz!
Wszystko mogło się zdarzyć,
więc musiałem się zebrać i przyspieszyć.
- Biegnij, Young-ho! - Dasz radę, Young-ho!
Dalej!
Nie poddawaj się, Young-ho!
Dawaj, Young-ho!
Musisz też wrócić!
Biegnij, Young-ho!
Musisz wrócić. Nie poddawaj się.
- Biegnij! - Sprintem!
Musisz biec, Young-ho!
Dalej!
Biegnij, Young-ho!
- Coś takiego może się zdarzyć. - Po prostu nogi cię zawodzą.
Young-ho!
Koniec rundy.
- Odpada Seol Young-ho. - Kurde, moje udo.
- Young-ho. - Złapały go skurcze.
Mam skurcz w udzie.
Nie byłem zbyt rozczarowany.
Ulżyło mi, bo dałem z siebie wszystko.
Nogi mi nie działały tak, jak tego chciałem,
ale nie byłem zły, bo zrobiłem, co mogłem.
Od razu zaczynamy trzecią rundę.
- Wszyscy dobrze biegają. - Gibson, jeszcze dwie rundy!
Young-ho, wrócimy razem.
Zostały jeszcze dwie rundy.
- Teraz liczy się siła woli. - Tak.
Czysta siła woli.
To było trudniejsze, niż myślałem.
RUNDA 3
- Dalej! - Dalej!
Dalej!
Nogi odmawiają mu posłuszeństwa.
- Nogi Cheong-myeonga... - To musi być trudne.
Chyba bolą go kolana.
Miałem strasznie sztywne nogi z tyłu.
Beom-seok ma wspaniałą kondycję mięśniową nóg.
Pierwsze dwie rundy były rozgrzewką.
Teraz zaczęła się prawdziwa gra.
Masz ogromną przewagę, Beom-seok!
Nie zapomnij przełożyć pasów!
Ma nieziemską wytrzymałość.
Dalej, Gibson!
Gibson, pamiętaj, by przełożyć pasy.
Przełóż pasy.
Trzecia runda była męcząca.
Wiedziałem, że muszę dobrze rozłożyć siły.
- Nie poddawaj się. Trzymaj się! - Dasz radę!
Dalej, Kang Cheong-myeong!
- Dalej! - Jedziesz!
- Trzymaj tempo!
- Ta dwójka powinna zwolnić. - Tak.
- Powinni. - Tak.
- Stabilnie, Beom-seok. - Ładnie!
Jest świetny.
Dobrze, Beom-seok.
Oszczędzaj siły.
Dalej, Gibson!
Gibson sprawnie ciągnie.
- Ma stałe tempo. - Dokładnie.
Dasz radę, Cheong-myeong. Nie poddawaj się.
Już prawie koniec.
Pokaż potęgę straży przybrzeżnej!
Przełóż pasy, Beom-seok!
Na przód.
Szybciej, Cheong-myeong!
Dasz radę!
OK. Jedziesz.
- Musisz już iść. - Jedź.
- Beom-seok wciąż ma zapas energii. - I to duży.
- Biegnij! Nie poddawaj się! - Dasz radę!
Nadchodzi!
Czy mu się uda?
Koniec rundy.
Odpada Kang Cheong-myeong.
Dobra robota, Cheong-myeong.
Przegrałem, bo byłem słaby. Nie mam wymówek.
Zostałem bardzo zawstydzony.
Przez następny rok będę trenować ze wszystkich sił
i proszę o zaproszenie do sezonu trzeciego.
Zrobię wszystko, by wygrać.
Od razu zaczynamy czwartą rundę.
Runda finałowa!
Dasz radę!
Dasz radę, Gibson!
Nie są w stanie myśleć o rywalach.
Racja.
- To walka z samym sobą. - Ostatnia runda!
- Dalej, Gibson! - Dasz radę!
Nawet jeśli mieliby znieść mnie na noszach,
w tej rundzie dam z siebie wszystko.
Nie spodziewałem się, że Gibson poradzi sobie tak dobrze.
Niełatwo mieć taką wytrzymałość przy takiej budowie.
Zostaliśmy tylko ja i Gibson.
Skończę to.
- Dalej! - Dalej!
- Skup się!
- Biegnij, Gibson! - Ostatnia runda!
Biegnij!
- Jaki szybki. - Ładnie, Hong Beom-seok!
Ładnie.
Mocno od początku. Ładnie!
- Ładnie. Co? - Odwróć się i dawaj!
Będzie tak ciągnął?
Biegnij! Nie zatrzymuj się!
Chwilę mi zajęło założenie pasów.
- Spokojnie. - Jest dobrze!
Spójrz na Gibsona.
OK! Dalej!
Dalej!
- Nieźle! - Co za masakra.
Szybcy są.
OK! Świetnie ci idzie!
- Nie musisz przekładać pasów! - Można by rzucać monetą.
- Łeb w łeb. - Ostatni raz!
- Dasz radę! - Dalej!
OK. Jedziesz!
- Ciężko powiedzieć, kto wygra. - Wyrównana walka.
Biegnij!
Dalej!
- OK! Dalej! - Dalej, Hong Beom-seok!
Zdałem sobie sprawę, że mogę tego nie przetrwać.
Rzut monetą.
Biegnij!
- Dasz radę! - Ostatnie okrążenie!
Ostatnie okrążenie!
Myślałem, że wygram, jeśli utrzymam tempo.
Zamierzałem dotrwać do końca, korzystając z siły woli.
Gibson wymiata.
- Daje z siebie wszystko. - Niewiarygodne.
Nie poddawaj się!
Beom-seok jest chyba wykończony.
- Pasy. - Obaj mogą wygrać.
Ostatnie okrążenie! Nie poddawaj się!
Dalej! Raz, dwa!
- Jedziesz! - Dasz radę!
Dalej!
- OK, ładnie! Dalej! - Jedziesz! Raz, dwa!
- Dalej, Gibson! - Ostatni raz. Daj z siebie wszystko!
- Wyprzedzi go. - Dalej, Gibson!
Już prawie! Daj z siebie wszystko!
Walcz z tym!
Rety.
Gibson!
Dawaj!
Nie poddawaj się!
- Wyprzedził go? - Ostatnie okrążenie!
Nie pokona go teraz.
Nie poddawaj się!
Dalej, Gibson!
Jedziesz, Gibson!
- Ładnie, Beom-Seok. - Szacun.
Wiedziałam, że będzie dobrze.
Do końca!
- OK! - Ładnie!
Koniec gry.
Niesamowita kondycja.
Nie z tego świata.
- Jest niesamowity. - Ładnie, Gibson!
- Kto wymyślił tę grę? - To nie żarty.
To moja wina, że nie rozłożyłem lepiej sił.
Mogłem to lepiej rozegrać, więc jestem ciut rozczarowany.
Beom-seok, pokonałeś
nawet mnie, więc teraz musisz wygrać.
Dawaj. Dasz radę.
Czas się pożegnać!
Każdy, kto przegrał, zawsze będzie mieć jeszcze szansę.
Następnym razem będę walczyć o pierwsze miejsce.
Dziękuję.
W tym programie nauczyłem się,
że świat to wielkie miejsce pełne silnych ludzi.
Od teraz skupię się na moim treningu.
Dziękuję wszystkim.
Chcę podziękować liderowi i kolegom
z drużyny za możliwość zdobycia
cennych doświadczeń i stworzenia wspaniałych wspomnień.
Dziękuję.
Gdy mecz się skończył,
radość i ulga, które czułem, trwały tylko kilka sekund.
Gdy spojrzałem na twarze kolegów,
poczułem smutek.
Wszyscy tak ciężko pracowali,
więc zrobię wszystko, by wygrać,
aby ich starania nie poszły na marne.
LEE JAE-YOON, JO SUNG-BIN, LEE HYUN-JEONG, JUSTIN HARVEY, JOO MIN-KYUNG
- Drugi wyścig. - Dalej, bracie.
- Dawaj! - Drużyna Lee Jae-yoona.
- Powodzenia! - Ciekawe, kto wygra.
Ta dwójka ma dużą szansę na wygraną.
- Justin. - I Jae-yoon.
Sung-bin też miał szansę, ale ma kontuzję.
Gdyby tylko Sung-bin nie miał kontuzji.
- Skup się! Już prawie! - Dasz radę!
Chyba jest złamana.
To jeszcze nie koniec.
Pobiegnę z całych sił.
Dajmy z siebie wszystko i pokażmy, na co nas stać.
Jeden z nas z pewnością zostanie zwycięzcą.
- Zróbmy to! - OK!
Czwarta misja.
Wyścig z walcami.
Po gwizdku rozpocznie się wyścig drużyny Lee Jae-yoona.
Dalej! Powodzenia!
Powodzenia!
- Dalej, Min-kyung! - Powodzenia!
Jestem chyba najbardziej wszechstronny spośród kolegów z zespołu.
Myślałam, że uda mi się ukończyć wyścig, jeżeli nabiorę rozpędu.
Jestem absolutnie pewny siebie.
- Powodzenia! - Do boju!
Do boju.
- Nie biegną za szybko. - Dasz radę!
Jeszcze nie muszą.
- Spójrz na Sung-bina. - Spokojnie.
Nie przeginaj.
Nie sądziłem, że odpadnę w pierwszej rundzie,
więc eksperymentowałem z walcem i ciągnąłem go na różne sposoby.
Dalej!
Dalej! Ładnie!
Nie przeginaj.
- Spokojnie. - Już prawie.
- Dasz radę. - Nie zrób sobie krzywdy.
- Dalej, Jo Sung-bin! - Dasz radę!
- Ostrożnie. - Uważaj na kostkę.
Wiedzą, że nie będą ostatni, więc się nie spieszą.
Dasz radę, Sung-bin.
- Nie przemęczaj się. - OK.
- Dasz radę, Sung-bin. - Nie spiesz się.
Widziałem, że wszyscy mnie dopingują.
Chciałem ich nie zawieść.
Pokaż im!
- Ładnie! - Ładnie!
Jak ptak ze złamanym skrzydłem.
Był zdeterminowany ukończyć ten wyścig
razem z resztą.
Szanowałem go za to.
Dasz radę.
Dajesz!
Dobrze ci idzie!
- Nie przemęczaj się. - Dasz radę.
- Już prawie koniec. - Ładnie!
- Dasz radę! - Nie poddawaj się!
Hyun-jeong miała problemy.
Ale to zawody,
więc się nie oszczędzałem.
Jeszcze trochę!
- Niemożliwe. - Co on robi?
Dalej.
Dasz radę!
Już prawie.
Napędzał mnie chyba prawdziwy charakter.
Tak jest. Już prawie! Jeszcze trochę, Hyun-jeong.
- Wstawaj. - Teraz już z górki. Wstawaj.
Ładnie!
- Dalej! - Dasz radę!
Dasz radę.
- Uda mi się. - Już prawie.
To trudne.
Koniec rundy.
Odpada Lee Hyun-jeong.
- Dobra robota. - Dobra robota.
Od razu zaczynamy drugą rundę.
Ta trójka może się odprężyć. Nie muszą marnować sił.
Dasz radę.
Biegnie z kontuzją. Niesamowite.
Dasz radę!
Błagałem, by kostka wytrzymała.
- Dawaj! - Dasz radę!
Będę parł naprzód, dopóki moje ciało na to pozwoli.
Koniec rundy.
Miałem wiele myśli w głowie.
Nie byłoby tej kontuzji, gdyby nie udział w trzeciej misji.
Dobra robota, Sung-bin.
Odpada...
- Dobra robota. - Dobra robota.
...Jo Sung-bin.
Koreański sokół!
- Świetnie ci poszło! - Byłeś świetny!
Jesteś niesamowity.
Dziękuję!
- Dobra robota. - Dobra robota.
Dotarłem tak daleko dzięki kolegom z drużyny.
Mimo to mam wrażenie, że mogło mi pójść lepiej w tej misji.
Byłem zły, ale też szczęśliwy.
Miałem mieszane uczucia.
Od razu zaczynamy trzecią rundę.
Teraz będzie ostro.
Teraz będzie trudniej.
- Poważna sprawa. - Szybcy są.
Niesamowite.
Ładnie.
- Inna prędkość. - Racja. To już inna gra.
O nie.
Pasy się zaplątały.
Pospieszyłem się.
- Dasz radę! - Dalej!
Dasz radę!
Ładnie!
- Justin jest niesamowity. - Jest bardzo silny.
Justin jest nieziemski.
Świetnie mu idzie.
- Znosi go. - Uderzy w belkę.
Nic nie szło tak, jak powinno.
Pospieszyłem się i byłem na siebie zły.
Nie mają czasu przełożyć.
- Muszą biec. - Ruchy!
- Dalej. - Dasz radę!
Do boju.
Mój jest trochę dalej.
W porządku. Nie poddawaj się.
- Dasz radę! - Dalej!
Dalej!
Dalej, Jae-yoon!
Dawaj.
Dalej, Jae-yoon!
Złap obie!
- Jedziesz! - Dasz radę!
W tym momencie chyba straciłem zimną krew.
Justin i Min-kyung już wracali
i musiałem ich dogonić.
To zraniło moją dumę, ale się nie poddałem.
- Spokojnie, Jae-yoon! - Dasz radę!
Biegnij! Masz jeszcze czas!
Dalej, Jae-yoon! Nie zatrzymuj się!
Musiałem dogonić tylko jedną osobę, by awansować,
więc zużyłem wszystkie siły.
Musisz wrócić. Nie poddawaj się.
- Dasz radę! Biegnij! - Dalej!
Dalej!
Skup się, Jae-yoon.
- Udało mu się. - Biegnij, Jae-yoon!
Musiałem wygrać za wszelką cenę.
Bez względu na koszty chciałem przejść do kolejnej rundy.
Biegnij, Jae-yoon!
Już prawie to mam.
Wkrótce wygram.
Musiałem dać z siebie wszystko.
Zamierzałem doprowadzić to do końca.
Dasz radę!
- Sprintem! - Nie poddawaj się.
Szybko! Nie!
- Nogi odmówiły posłuszeństwa. - Kurde.
Nogi odmówiły mu posłuszeństwa.
- Dasz radę. Nie poddawaj się! - Nie stawaj.
Koniec rundy.
Odpada Lee Jae-yoon.
Dałem z siebie wszystko,
ale byłem zażenowany.
Od razu zaczynamy czwartą rundę.
- Do boju! Ostatnia runda. - Ostatnia runda.
Pokażcie finałową czwórkę!
Jeśli wygram, będę w finałowej czwórce.
Trzymałem kciuki.
Ta gra jest stworzona dla mnie.
A co najważniejsze, nienawidzę przegrywać.
Dlatego to wygram.
- Dalej! - Do boju!
Ruchy!
- Spójrz na Justina. - Jak lekko.
Biegnij!
Z Justinem nie ma żartów.
Biegnij!
Biegnie sprintem.
Jest niesamowity.
Patrzcie na niego.
Dalej, Justin. Dawaj!
Jak może być tak dobry?
Nieźle, Justin!
Ale ma przewagę.
Jest nie z tej ziemi.
Biegnij, brachu, biegnij!
Nie poddawaj się, Min-kyung!
- Biegnij! - Dasz radę.
Powtarzałem sobie, że dam radę. Zaciskałem zęby, by się trzymać.
Dawaj! Dajesz!
Nie poddawaj się!
Nie chciałem przegrać i odpaść.
Justin ma świetną kondycję.
Dalej, Justin!
Justin to bestia.
Jestem bardzo blisko wygranej.
To nie potrwa długo.
Zdominował tę walkę.
- Szybko! - Dawaj!
Dawaj, Min-kyung!
Byłem wyczerpany.
Ale widziałem, jak Justin rzetelnie walczy,
więc chciałem tylko ukończyć wyścig.
Dawaj!
Jest niesamowity.
Justin awansuje w pięknym stylu.
Kto by pomyślał, że to będzie on? Jest niesamowity.
Koniec gry.
Justin!
- Justin! - Koniec gry.
Ładnie, Justin!
Justin!
Ostatnią osobą, która przetrwała z drużyny Lee Jae-yoona, jest Justin Harvey.
- Dobra robota, Justin. - Dobra robota.
- Pozamiatał. - Dobra robota.
Chociaż wygrałem, nie było to świetne uczucie.
Przeze mnie odpadli wszyscy członkowie mojej drużyny
i tylko ja przetrwałem.
To było słodko-gorzkie.
Od teraz będę walczyć po to, by wygrywać dla mojej drużyny,
a nie dla siebie.
Przegrałem z kimś, kto był silny,
więc byłem w stanie się z tym pogodzić.
Najlepszym prezentem dla mojego umęczonego ciała
jest uwolnienie go z okowów.
Zaszłam dalej, niż się spodziewałam.
Ciężko pracowałam.
Zamiast tylko słuchać moich pełnych błędów wytycznych,
myślę, że koledzy z drużyny towarzyszyli mi w tej podróży,
za co jestem wdzięczny.
Przepraszam i jestem bardzo wdzięczny.
Zapamiętam to na zawsze.
Uważam,
że zaszedłem tak daleko dzięki fantastycznym kolegom z drużyny.
Udział w tym programie
był jak jasny promień światła,
który rozświetlił moją monotonną codzienność.
To cenne doświadczenie dało mi mnóstwo radości.
Bardzo dziękuję.
Dobrze powiedziane, Sung-bin.
Skończę jak prawdziwy wojownik.
ANDRE JIN, PARK WOO-JIN, POWER WHO YAMI, JUNG YOU-IN
Trzeci wyścig.
Drużyna Andre Jina.
Do boju.
Osiem do końca!
- Raz, dwa, wygramy! - Wygramy!
- Do boju. - Zróbmy to.
Przy czterech osobach mieliśmy mieć
jedną rundę mniej.
To miał być bardziej sprint,
gdy inni mieli maraton.
Wiedziałem, że muszę rozłożyć siły,
ale pamiętałem, że jak za bardzo odpuszczę, mogę przegrać.
- Andre sobie poradzi. - Zgadzam się.
- Jest wysoki i w ogóle. - Dobrze biega.
Każdy może poruszyć walec,
ale uważam, że chodzi o przewagę umysłu nad ciałem.
O siłę woli.
Woo-jin jest krzepki.
- Ma świetne ciało. - Tak.
Woo-jin może wygrać.
- Ma dobrą kondycję. - Tak.
Wszyscy z mojej drużyny mają dobrą wytrzymałość,
więc wiedziałem, że będzie trudno.
Byłem zdeterminowany, by przetrwać.
Zaczynamy wyścig drużyny Andre Jina.
- Powodzenia! - Powodzenia!
- Do boju! - Uważajcie na siebie!
RUNDA 1
Dalej!
- Nie muszą być szybcy. - Oszczędzać siły.
Założyłem pasy i pociągnąłem. Był cięższy, niż myślałem.
Jak oberwanie szarzą w rugby.
Było łatwiej, niż myślałem.
Uznałem, że może mi się udać.
Woo-jin szybko jedzie.
Spokojnie.
Jest daleko w tyle. Daleko.
Ładnie, You-in!
- Jeszcze jeden krok. Właśnie tak. - OK.
Przyspiesz trochę, by przejść przez próg.
- Ładnie! - Musisz go minąć. Właśnie tak!
Mój walec nie toczył się tak gładko.
Ale wszyscy inni już odnaleźli właściwą metodę
i szybko posuwali się do przodu.
Dalej, You-in.
Ładnie! Dalej.
- Już prawie. - Dalej!
Moje nogi!
Dawaj.
Niczego nie żałuję.
Poczułam się wolna, bo do końca dawałam z siebie wszystko.
Koniec rundy.
Dobrze. Dokończ.
Odpada Jung You-in.
Mam nadzieję, że dobrze pójdzie moim kolegom w kolejnych rundach.
Dacie radę.
Od razu zaczynamy drugą rundę.
- Zaczyna się. - Będzie ostro.
Już się zmęczyłem.
Musi być wyczerpany.
Wtedy zrozumiałem, że to trudniejsze, niż myślałem.
Walcz, po prostu walcz dalej.
RUNDA 2
- Do boju! - Do boju!
Szybcy są.
Andre świetnie ciągnie.
Cholera.
Spokojnie.
Pospieszyłem się
i popełniłem błąd.
Nabierają dużego rozpędu.
Dobrze ci idzie!
Przełóż pasy, Woo-jin!
Andre musi zacząć biec.
- Biegnij, Power! - Szybciej!
- Dalej! - Dawaj!
Dawaj!
- Dalej! - Ładnie!
Woo-jin wygra.
Zlikwiduj luz z liny i ciągnij.
- Dawaj! - Dalej, Power!
Dawaj!
Cholera.
Nie ruszył się, gdy pociągnąłem.
- To było frustrujące. - Dawaj!
Ciągnij!
Ale i tak chciałem doprowadzić to do końca.
- Siła. - Dawaj!
- Dalej! - Andre jest silny.
Musisz głębiej.
Wcześniej nie przełożyłem pasów.
Musiałem działać jak najszybciej.
Tu nawaliłem.
Wyglądało na to, że mam szansę.
Spieszyłem się.
Musisz wciągnąć głębiej.
Musisz biec.
Powinien zrobić to wcześniej.
Nie masz na to czasu. Szybko.
Przeciągnij. Ostrożnie.
Cholera.
OK.
Ostrożnie.
- Ładnie. Dalej! Biegnij! - Dobrze!
- Dobra robota. - Skończ to.
Koniec rundy.
- OK. - Odpada
Power Who YAMI.
Od razu zaczynamy trzecią rundę.
Czułem, jak mnie dopada zmęczenie.
Skoro mnie było ciężko, Woo-jinowi też musiało.
Miałem lekką zadyszkę,
ale bardziej martwiłem się o nogi.
Czyli teraz jest najgorzej.
- Kurwa. - Wszystko zależy od siły woli.
Ostatnia runda będzie pojedynkiem na siłę woli.
Pokażę wszystkim, na co stać olimpijczyka.
Wziąłem udział w programie, by przetrwać do samego końca.
Jeśli przejdę tę rundę, będę w finałowej czwórce.
Wóz albo przewóz.
Denerwuję się.
Pełną parą!
Pokaż im!
- Dawaj! - Wszystko, co masz!
Ostatnia runda!
Dawaj!
- Jeszcze nie masz zmęczonych nóg! - Ostatnia runda.
Muszę tylko szybko założyć pasy, jak we wcześniejszych rundach.
O dziwo, w ostatniej rundzie było mi najłatwiej.
- Obaj są wytrzymali. - Tak.
- OK! Dalej! - Dajesz!
- Woo-jin! - Dobrze!
Przypadkowo, pas oparł się na szyi.
Przechylało mnie to na bok.
Dawaj!
Ciągnij!
- Dawaj! - Dajesz!
Dalej!
OK!
- Dalej! - Zostań na środku.
Woo-jin, nie przejmuj się pasami.
Nie myśl o pasach!
- Nie myśl o pasach! - Od razu, Woo-jin!
Właśnie tak!
- OK! - O nie.
O nie.
Ostrożnie!
Dawaj. Szybko.
Sprawy mogą potoczyć się inaczej.
Spokojnie. Nie popełnij błędu.
Dalej, Andre. Dawaj!
- OK. Trzymaj się. Ciągnij! - Ostatnie okrążenie!
- Dawaj! - Andre świetnie sobie radzi.
- Rany, Andre! - Jest niesamowity.
Dalej, Andre!
Andre wymiata.
- Traci siły. - Biegnij, Park Woo-jin!
- Dasz radę! Biegnij! - Park Woo-jin.
Andre wygrał.
Wciągnij głębiej.
Utknął.
Za szybko przestałem ciągnąć i się zablokował.
Szarpałem, ale się nie ruszał.
Podnieś za uchwyt!
Szybko, Woo-jin! Ostatnia szansa!
- Niemożliwe. - Niemożliwe.
To były najbardziej stresujące sekundy w moim życiu.
- Biegnij! - Biegnij!
Dasz radę!
- Biegnij! - Biegnij!
Jego też utknął.
Nie można za szybko puścić.
To zadecyduje o wyniku.
Mój Boże.
Koniec gry.
Świetny wyścig.
Andre pozamiatał.
Gra w kadrze. Czego oczekiwać?
Tego się spodziewałem.
To było nierealne.
Byłem rozczarowany.
- Co się stało? - Masakra.
- Jak w filmie. - Ale się stresowałem.
Dobra robota, Woo-jin.
Obaj się spisaliście.
Byliście świetni.
Zaryzykowałem wszystko,
ale przegrałem.
Jakaś część mnie poczuła ulgę.
Dla mnie to nie koniec. To dopiero początek.
Wrócę do zawodu i będę dalej ciężko trenował.
Dziękuję Andre Jinowi
i reszcie mojej drużyny,
że mnie tu doprowadzili.
Dało mi to głęboką satysfakcję
i możliwość refleksji nad samą sobą.
Będę dalej ciężko trenowała, by stać się kimś,
z kogo możecie być dumni.
Dziękuję.
Chcę podziękować mojej drużynie.
Będę o was myślał i dam z siebie wszystko w finale.
Dziękuję.
Dobra robota.
- Ostatni raz? - Tak.
- Osiem do końca! - Raz, dwa.
- Wygramy! - Wygramy!
- Dobra robota. - Dobra robota.
Dziękuję.
ANDRE JIN
Członkowie drużyny Jung Ji-hyuna, stańcie przy swoich popiersiach.
Należy mu się szacunek, że z nimi wygrał.
- To był mecz gwiazd. - Legenda wszech czasów.
Cztery wyeliminowane osoby
mogą teraz rozbić swoje popiersia.
Jaka szkoda.
Dziwne uczucie.
Naprawdę.
- Wrócili z piekła. - Wiem.
Cudem uniknęli śmierci.
JUNG JI-HYUN, AMOTTI, LEE JANG-KUN, KIM JEE-HYUK, KIM MIN-SU
To ważny wyścig.
Mecz gwiazd.
Praktycznie finał.
Nie mam pojęcia, kto wygra.
Ciekawe, kto odpadnie pierwszy.
To będzie wyrównany wyścig.
Myślę, że awansuje Lee Jang-kun
albo Amotti.
Obaj są wytrzymali,
szybcy i silni.
Min-su ich zdominuje.
Jego mięśnie nie są tylko na pokaz.
To prawdziwe muskuły.
Jest niewiarygodny. Prawdziwy Thanos.
W poprzednim zadaniu bez wątpienia przegrałem z Min-su.
Patrząc na nasze ciała,
myślałem, że jestem bardziej wytrzymały,
bo byłem zawodowym sportowcem,
ale myliłem się.
To zadanie uświadomiło mi, że Min-su może być ostatecznym zwycięzcą.
Obserwowałem Jee-hyuka, zawodowego wioślarza.
Wioślarstwo to sport wymagający
dużej siły i wytrzymałości kardio.
Uznałem, że dobrze sobie poradzi i dlatego na niego uważałem.
Byłoby wspaniale, gdyby wygrał Ji-hyun.
- Ma mniejszą ramę. - Mniejsza budowa ciała.
Ji-hyun jest mniejszy od reszty drużyny, więc sądziłem,
że będzie mieć problem w zadaniu
wymagającym długotrwałej wytrzymałości mięśniowej, jak tutaj.
Gdy usłyszałem, co to za misja,
wiedziałem, że nie będzie łatwo i będę w niekorzystnym położeniu.
Nie będzie łatwo, ale się nie poddam
i wszystkich zaskoczę
kolejnym niespodziewanym wynikiem.
Ale będzie zabawa.
Co teraz będzie?
Cała piątka zdjęła koszulki.
Mięśnie rąk jak kule armatnie.
Co to, zawody kulturystów?
Pięć takich byków w zamierzchłych czasach
i życie byłoby piękne.
Harowałyby non stop.
Zapowiada się zacięta rywalizacja.
Stworzyłem najsilniejszy zespół.
Szkoda, że już się musimy rozstać.
Nie będzie łatwo, ale będę walczyć z całych sił do samego końca.
Do boju!
- Do boju! - Damy radę.
To było coś dla mnie.
Ciągnięcie walca wymaga dużo siły.
Jestem pewien, że awansuję.
Jeśli i tak mam z nimi walczyć,
lepiej pokonać ich tu i awansować.
Nawet wśród Avengersów jeden jest silniejszy od reszty.
Będę ostatnią osobą, która przetrwa.
Po gwizdku
rozpocznie się wyścig drużyny Jung Ji-hyuna.
Od razu sprintem.
- Powodzenia. - Dawajcie.
Dalej!
- OK! - Dalej!
Szybcy są.
Jung Ji-hyun jest najszybszy.
Łeb w łeb!
Jung Ji-hyun jest szybki.
Co, do diabła?
Ji-hyun mocno ciągnie.
Uznałem, że muszę od razu dać z siebie wszystko.
- Z Ji-hyunem nie ma żartów. - Dasz radę.
Ładnie!
Czemu im tak łatwo idzie?
No chyba żarty.
To mały olbrzym.
Byłem w szoku.
Nie tego się spodziewałem.
Spójrz na Thanosa.
Wygląda, jakby walec nic nie ważył.
Pewnie mógłby biec, trzymając go oburącz.
- Biegnij! - Wyprzedza go.
- Biegnij. - Nie ma czasu.
Jee-hyuk odpadnie pierwszy.
- Jee-hyuk? - Tak.
Co się dzieje?
Szybcy są.
Spójrz na Jee-hyuka.
Wiedziałem, że muszę biec najszybciej, jak się da, gdy nie ciągnę.
Muszą móc utrzymać tempo.
- Dalej! - Teraz będą zmęczeni.
Do tego miejsca jest spoko.
- Tak. - Najmniejszy błąd ma kluczowe znaczenie.
Drugiej szansy nie będzie.
Musisz biec, Min-su!
To twoja ostatnia szansa. Musisz spróbować.
OK. Biegnij!
Dobry jest.
Ładnie, Jang-kun!
Chciałem jak najszybciej dotrzeć do końca.
Musiałem im pokazać.
Musisz biec, Ji-hyun!
Dalej, Min- su! Dawaj!
Cholera.
- Chwila. Bardzo wyrównane. - Wszyscy są świetni.
Wszystko zależy od tego sprintu.
OK! Biegnij!
Dalej!
- Biegnij! - Biegnij!
Biegnij od razu!
OK! Biegnij!
Poddał się.
Dobra robota.
Koniec rundy.
Odpada Kim Min-su.
Świetnie ci poszło!
Dobra robota!
Dobra robota.
Min-su.
Chyba kontuzja nogi.
Gdy po skoku wylądowałem na prawej nodze,
zdrętwiała mi łydka
Nie mogłem przez to biec z pełną prędkością.
Ale nie byłem tak zmartwiony, jak myślałem, że będę.
Zostali tylko najsilniejsi.
Naprawdę silni ludzie.
Od początku musieli dać z siebie wszystko.
- Jak dadzą radę jeszcze trzy razy? - Rzut monetą.
Wyczerpali już całą energię.
Zaraz padną.
Muszą być bardzo zmęczeni.
Ciekawe, kto wygra.
Rozpoczynamy drugą rundę.
- Dalej! - Dalej!
- Dasz radę!
Pociągnąłem pasy rękami
i było bardzo łatwo.
Postanowiłem ciągnąć w ten sposób.
Zmęczony. Nogi nie pracują.
Wcześniej trzęsły mu się nogi.
Byłem zdezorientowany.
Nie!
- Szkoda mi go. - Porażka.
Nie rozłożył dobrze pasów.
Nie miał czasu. Nieoczekiwane.
Co zrobi?
Pas utknął pod walcem.
W pierwszej rundzie rzuciłem go, nie myśląc.
W rezultacie znalazłem się w niekorzystnej sytuacji.
Wiedziałem, że jak najszybciej muszę go wyciągnąć
i zacząć biec,
ale nie było łatwo, bo się spieszyłem.
OK, jedziesz. To nie koniec!
Nie poddawaj się!
- Dawaj! - Biegnij, Jang-kun. Nie poddawaj się!
Dalej!
Nigdy nie wiadomo, co będzie. Nie poddawaj się.
Dawaj! Trzymaj się!
Dawaj, Jang-kun! Odłóż i biegnij!
Nie poddawaj się.
Nie poddawaj się!
- Nogi nie wyrabiają. - Dasz radę.
- Spokojnie i powoli. - Cholera.
Dajesz. Teraz musisz tylko wrócić.
- Wracajmy! - Dawaj!
- Biegnij! - Spokojnie.
Dokończ wyścig, Jang-kun.
- OK! Dajesz, Jang-kun! - Ładnie, Jang-kun!
Koniec rundy.
- Odpada Lee Jang-kun. - Cholera.
Wielka szkoda.
Nie mógł nic zrobić. Musi być wściekły.
Powinien być.
Po incydencie z pasami
wszystko się posypało.
Gdybym przeszedł tę rundę,
bardziej bym się wyluzował
i poszłoby mi lepiej. Jestem rozczarowany.
Naprawdę bardzo.
Zostały jeszcze dwie rundy.
Muszą być bardzo zmęczeni.
Nikt z nich nie jest niewiarygodnie silny.
Walka na kondycję.
Wszyscy mają dobrą.
Może to przez adrenalinę,
ale nie byłem zbyt zmęczony.
Muszę pokonać pozostałą dwójkę i znaleźć się w pierwszej czwórce.
Zostały tylko dwie osoby do pokonania. Nie poddam się.
Po gwizdku zacznie się następna runda.
RUNDA 3
- Powodzenia! - Dacie radę! Trzymajcie się!
Dacie radę!
Jee-hyuk świetnie sobie radzi.
- Dalej, Amotti! - Dalej!
Świetnie ci idzie, Ji-hyun.
Ale długie nogi.
Amotti szybko zarzucił pasy.
Ji-hyun jeszcze się nie zmęczył.
W porządku, Jee-hyuk! Wciąż jest szybko.
OK! Nieźle, Ji-hyun.
Pokaż im moc małego olbrzyma, Ji-hyuna!
Dalej, Jee-hyuk!
Jee-hyuk zużył wszystkie siły w drugiej rundzie.
Wiedziałem, że nawaliłem.
Biegnąc do tyłu, używałem tylko mięśni czworogłowych.
Szybko się zmęczyły.
Jee-hyuk źle rozłożył siły.
Wszyscy musieli dać z siebie wszystko.
- Co? - O nie.
- Zepsuł to. - Biegnij.
Ta dwójka już może się odprężyć.
Będą mieć czas na ułożenie pasów.
Powtarzałem sobie, że muszę przetrwać za wszelką cenę.
O nie.
Dalej. To nie koniec!
Nie może nic zrobić, bo nogi już mu nie działają.
Ładnie, Amotti!
Dalej, Amotti!
- Oszczędzaj siły, Ji-hyun. - Oszczędzaj siły.
- Dalej. - Dalej.
Nie byłem pewien, co robić,
ale robiłem, co mogłem, by przetrwać.
- Przełóż pasy, Amotti. - Przygotuj je.
Masz czas.
Przełóż pasy!
Musisz wciągnąć dalej!
- Wciągnij! - Jeszcze za mało!
To jeszcze nie koniec.
Jeszcze nie przekroczyli mety,
więc nadal mam szansę.
Łeb w łeb.
Ostrożnie.
Koniec rundy.
Odpada Kim Jee-hyuk.
- Dobra robota! - Dobra robota!
Dobra robota.
Nogi odmówiły posłuszeństwa.
Dobra robota!
To przykre.
- Świetnie się spisałeś, Jee-hyuk! - Dobra robota!
Nigdy nie czułem się tak zmęczony nawet po treningu.
Podczas tej misji miałem wrażenie, jakby moje mięśnie
po raz pierwszy błagały o pomoc.
Najtrudniejsza bitwa w moim życiu.
- Teraz prawdziwa bitwa. - Ostatnia runda!
Rozpoczynamy czwartą rundę.
To ostatnia runda.
- Dasz radę! - Do boju!
Tak jest!
Jak myślisz, kto wygra?
- Myślę, że Amotti. - Amotti?
Tak, Amotti.
Rozmiar ma znaczenie.
Myślę, że wygra Ji-hyun.
Nie może przegrać. Widziałeś.
- Widziałeś, jak... - A, to.
To była masakra.
Już prawie koniec.
Zrobię, co w mojej mocy,
by pokazać ludziom siłę woli olimpijczyka.
To on uratował mnie z piekła.
Miałem mieszane uczucia.
Ale to nasza ostatnia bitwa,
więc dając z siebie wszystko,
okazuję szacunek rywalowi.
To właśnie zamierzam zrobić.
Po gwizdku zacznie się
następna runda.
- Dalej! - Dalej!
Napisy: Szymon Cegiełka