To ostatnia runda!
Po gwizdku rozpocznie się
następna runda.
- Dalej! - Dalej!
- Nogi ich jeszcze słuchają. - Dalej!
Niesamowita wytrzymałość.
Jakim cudem jeszcze biegną?
Są niesamowici.
Zupełnie odjechani.
Wciąż mają zapas sił.
Po prostu kontynuowałem i kazałem sobie biec.
Spokojnie.
Ładnie!
- Dasz radę, Ji-hyun! - Dasz radę!
Patrzcie.
- Brawo, Amotti. - Amotti!
- Dawaj, Ji-hyun! - Dawaj!
- Amotti jest niesamowity. - Fantastyczny.
- Amotti jest niesamowity. - Ekstra.
- Jest odjechany. - Serio.
- To ostatnia runda! - Czołgaj się!
- Czołgać się! - Na czworaka!
- Dajesz! - Dawaj!
Nie poddawaj się! To jeszcze nie koniec!
- Czołgaj się! - Czołgaj się!
Ja byłem wykończony po poprzednich rundach.
Ale wydawało się, że Amotti pozostawał niewzruszony.
Mimo to chciałem dać z siebie wszystko.
Dalej, Jung Ji-hyun!
Dawaj!
Dasz radę. Nie poddawaj się.
- Możesz go dogonić. - Walcz dalej.
- To jeszcze nie koniec. Nie poddawaj się. - To nie koniec!
Bułka z masłem dla Amottiego.
Ładnie!
- Tak, Amotti! - Właśnie tak!
Amotti wciąż ma siły.
- Jak to możliwe? - Do samego końca!
Wygrywasz!
Nie poddawaj się. W porządku. Dasz radę!
W głowie chciałem iść szybciej,
ale dotarłem do granic możliwości mojego ciała
i nie miałem siły, by dalej walczyć.
Umysł idealnie sprawny, ale ciało nie nadąża.
Mogłem dać z siebie więcej.
Znów poznałem swoje granice.
- Niemożliwe. - Co za maszyna.
Koniec gry.
OK!
Wreszcie koniec.
Wygrałem.
Jasne, że cieszyłem się z wygranej,
ale było mi też z tym źle.
Bardzo źle się z tym czułem.
Dasz radę!
- Dalej, Jung Ji-hyun! - Super robota.
- Tak trzymać! Dokończ wyścig! - Byłeś najlepszy!
- Ładnie. - Dobra robota.
- Gratulacje.
- Dziękuję, Ji-hyun. - Dobra robota.
Musisz wygrać.
Dziękuję.
- Podziękuj Ji-hyunowi. - Dziękuję, Ji-hyun!
- Wygraj kasę. - Lepiej wygraj!
Dziękuję.
- To było piękne. - Niesamowite.
Ogromny szacun.
Ładnie!
- Tak trzymać! - To był trudny pojedynek.
Z drużyny Jung Ji-hyuna przetrwał...
Amotti.
Dajesz, Amotti!
Ciężko było zajść tak daleko.
Miałem najlepszych kolegów z drużyny.
Dam z siebie wszystko
i wygram dla nich.
To była grupa śmierci.
Dobra robota.
Koniec.
- Świetnie ci poszło. - Dobra robota.
- Pewnie jest przybity. - Jasne.
Myślałem, co by było, gdybym lepiej zagrał.
Cieszyłem się, że mogłem poczuć te emocje,
które czułem jako zawodowy sportowiec.
Już po wszystkim, a ja czuję się rozczarowany.
Przygotowywałem się do tego programu
jak na czwarte igrzyska olimpijskie.
Dałem z siebie wszystko, więc niczego nie żałuję.
Świetnie się bawiłem nawet podczas przygotowań.
Wrócę do mojej pracy
i dalej będę stawiać przed sobą wyzwania.
Jaka szkoda.
To był zaszczyt móc wziąć udział w tej podróży z taką drużyną i liderem.
Wrócę silniejszy.
Nie chcę go niszczyć.
Byłem szczęśliwy i zaszczycony, będąc częścią tej drużyny.
Thanosie.
Przykro patrzeć, jak je rozbija.
Pstryknij palcami.
Szkoda je niszczyć.
To prawda.
Świetnie było móc grać w drużynie z takimi wspaniałymi ludźmi.
Skoro pokonał nas wszystkich,
mam nadzieję, że wygra i nada znaczenie naszej ofierze.
Było super. Dziękuję.
Wszyscy się spisaliście!
Dobra robota.
Wszyscy się spisaliście.
- Musisz wygrać. Jasne? - Musisz.
- Musisz wygrać. - Wygraj dla nas.
- Ostatnia nadzieja. - Gdyby nie wy,
odpadłbym.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Dobra robota.
FINAŁOWA 4: HONG BEOM-SEOK, JUSTIN HARVEY, ANDRE JIN, AMOTTI
SILNI I SPRAWNI: STARCIE STU PODZIEMIE
ODCINEK 9: 1/100
To już prawie koniec.
Czujesz się pewnie?
Gry się bardzo różniły od pierwszego sezonu.
Ogromnie.
To takie nieprzewidywalne.
- Nie wiem, co nas czeka. - Chcą, by takie było.
Która misja była dla ciebie najtrudniejsza?
Amotti?
Dla mnie to był pierwszy mecz drużynowy.
- Ach, podbój labiryntu? - Tak.
- Walka z Dong-hyunem? - I porażka.
- Tak, bo przegraliśmy. - Racja.
I potem ta dogrywka...
Dogrywka była przerażająca.
Wiedziałem, że długo nie przetrwam.
Nie robiłem sobie nadziei.
Miał być tylko jeden zwycięzca.
To były dla mnie najtrudniejsze misje.
Ta dogrywka... nasza trójka tylko obserwowała.
- To było najokrutniejsze. - Bardzo emocjonujące.
Wy mieliście łatwo.
Co?
Tak było.
Obserwowałem z góry
i wiedziałem, że bym tam nie przetrwał.
To musiało być najtrudniejsze.
A dla ciebie, Justin?
Ostatnia misja.
- Walec. - Ach, walec.
Nie dlatego, że było ciężko fizycznie,
ale dlatego, że musiałem rywalizować z moją drużyną.
Mieliśmy fantastyczną chemię, pracę zespołową.
Przykro było patrzeć, jak odpadają.
Trudno mi było, że musiałem ich pokonać.
Na początku spytałem, jaki sport uprawiasz
i powiedziałeś, że wszystkie.
Pamiętam, że pomyślałem: „Co to za koleś?”.
Myślę, że próbowałem już wszystkiego.
Od dziecka uprawiałem różne sporty.
Uprawiam prawie wszystkie sporty.
Ostatnio wkręciłem się w crossfit.
Podoba mi się, bo łączy wszystko, co lubię
w jednym sporcie.
Amotti, uprawiałeś sport jako nastolatek?
Nie. Zacząłem trenować crossfit po odejściu z wojska.
- Zacząłeś po wojsku? - Tak.
Chciałem zostać sławnym crossfitterem,
ale potem był wypadek samochodowy.
Stąd kontuzja kostki.
Tak, złamałem kostkę.
Myślałem, że nie będę już mógł ćwiczyć.
Kostka nie jest taka, jak kiedyś,
ale cieszę się, że mogę dalej ćwiczyć.
Czuję się jak ambasador rugby, bo tyle o tym mówię.
Choć koreańska drużyna rugby wzięła udział w olimpiadzie,
przeszedłem wiele operacji kolana,
więc musiałem wcześnie przejść na emeryturę.
Niczego nie żałuję, bo brałem udział w tworzeniu historii
jako reprezentant Korei.
Po operacji jakaś część ciebie zawsze czuje się niepewnie.
- Racja. - Też miałem operację barku,
więc ciągle boję się, że kontuzja się odnowi.
Bark, kostka i kolano. A ty?
- Nadgarstek. Nie odgina się. - Nadgarstek?
Jeśli będziemy walczyć, będę celował
- w twoje kolano i twój nadgarstek. - Tu kolano, tam nadgarstek i kostka.
OK.
Skopię ci kostkę.
O rany.
W czym czujecie się najpewniej?
- Bieganie dla Beom-seoka. - Bieganie u mnie.
- Na pewno bieganie. - Tak.
Nie chcę, by to była walka.
A ja bardzo chcę.
Ja też. Bo obaj graliśmy w rugby.
- Obaj chcecie walki. - Tak.
Wszyscy trzej jesteście
wysportowani i macie świetną kondycję.
Niezależnie od wyniku, nie będę niczego żałować,
bo wiem, że dałem z siebie wszystko.
To zaszczyt. Naprawdę.
- Chyba wszyscy tak sądzimy. - Tak.
Ja też nie będę niczego żałować.
Ani ja.
- Nienawidzę przegrywać. - Tak.
- Chcę wygrać. - Ale...
oni nie powiedzieli, że przegrają.
- Racja. - Brzmiało, jakby...
Nie mówiłem, że się poddaję.
Brzmiało, jakbyś był gotowy na porażkę.
- Nie, damy z siebie wszystko. - Nie to miałeś na myśli?
- Nawet jeśli przegramy, poradzimy sobie. - Rozumiem.
Tak to zrozumiałem.
- Oczywiście, że chcemy wygrać. - Taka kwestia:
„chcę wygrać” i „wygram” to dwie różne rzeczy.
- Chodzi o nastawienie. - Tak.
Dajmy z siebie wszystko do samego końca.
- OK. - Do boju.
- Dobra! - Damy radę.
NAJLEPSZA 4
Poszukiwanie idealnego ciała
bez względu na płeć, wiek czy rasę.
Silni i sprawni: Starcie stu.
To jest to.
- Finał. - Kto wygra?
Czemu się denerwuję?
Nie wierzę, że tu siedzę.
Muszą się bardzo denerwować.
- Serio. - Tak.
Po wyczerpujących grach pomiędzy setką uczestników
osoby, które przetrwały, to:
Amotti...
On dosłownie przetrwał piekło.
- To maszyna. - Hong Beom-seok...
Andre Jin...
i Justin Harvey.
Dalej, Justin.
- Jest super. - Wygląda super.
Osoba, która przetrwa do końca,
której popiersie przetrwa,
wygra 300 milionów wonów.
- O rety. - Masakra.
Jeden z nich wygra.
Wciągające jak olimpiada.
Pozostała ostatnia misja
na drodze poszukiwań ciała idealnego.
W poprzedniej misji udział wzięło 20 osób.
Ale teraz zostały tylko cztery.
Mam 25% szans na wygraną.
Skoro jestem już tak daleko,
chcę wygrać i ochronić moje popiersie.
Denerwuję się.
Teraz, gdy zaszedłem tak daleko, chcę tego jeszcze bardziej.
Muszę wygrać za wszelką cenę.
By tu dotrzeć, musiałem pokonać członków drużyny.
To kolejny powód,
by dać z siebie wszystko i wygrać.
Ostatnia misja, w której weźmiecie udział...
składa się z
trzech rund.
TRZY RUNDY
- ...składa się z trzech rund. - Trzy rundy?
Po każdej będzie trudniej.
Na pewno się denerwują,
bo nie wiedzą, co ich czeka.
Zostanie teraz ujawniona
pierwsza runda finałowej misji,
po której przetrwa tylko jedno popiersie.
Co to będzie?
Ciekawe, co będą robić.
- Niedobrze mi. - Ale się ekscytuję.
Będziemy na tym zwisać?
Co to?
- Coś spadło. - Czy to lina?
Kurde, to lina?
- Co to? - Co to?
Wspinaczka po linie?
- Lina? - Chyba wspinaczka.
- Ale tam są uchwyty. - Co?
Pierwsza runda misji finałowej.
Zawodnicy muszą trzymać linę przywiązaną do ich popiersia
i wytrzymać do końca.
- Wytrzymać? - Muszą ją trzymać.
Masakra.
Uczestnik, który nie przytrzyma swojego popiersia,
natychmiast odpadnie.
Waga podtrzymywanego popiersia
to 40% masy ciała uczestnika.
W pierwszej rundzie odpadnie jeden uczestnik.
Gra zakończy się po wyeliminowaniu jednego uczestnika.
Pozostała trójka przejdzie do kolejnej rundy.
Mam wytrzymałe ręce.
Gdy oglądałem dogrywkę w pierwszym sezonie,
myślałem, że gdybym tam był, udałoby mi się przetrwać,
a to była ta sama gra,
więc uznałem, że przejdę tę rundę.
To coś dla mnie. Byłem pewny siebie.
Obronię popiersie za wszelką cenę.
Będę walczył do samego końca.
Byłem zadowolony z konkurencji.
Mam doskonałą siłę chwytu.
Będę pierwszy albo drugi.
Mamy chronić popiersia.
Po raz pierwszy możemy je chronić własnymi rękami.
Muszę jakoś poradzić sobie z moją wagą.
Za wszelką cenę ochronię moje cenne popiersie.
Rozpoczynamy pierwszą rundę finałowej misji programu
Silni i sprawni: Starcie stu.
Czy oni nie są do siebie podobni?
- Nikt nie jest bardzo przypakowany. - Tak.
- Są szczupli. - Mięśnie wydajnościowe.
- Beom-seok i Amotti są wytrzymali. - Tak.
- Pierwsza klasa. - Jasne.
Kibicuję Justinowi i Andre.
- Rozumiem. - Bo są słabsi.
- Musimy kibicować Amottiemu. - Tak.
Musi wygrać, by nasza przegrana była z najlepszym uczestnikiem.
- Tak. - Racja.
- Mam nadzieję, że wygra Beom-seok. - Ja też.
- Prawda? - Tak.
- Zaczynają. - Zaczynają.
- Ale super. - Powiesili popiersia.
- Co jest? - Naprawdę je powiesili.
- Spójrzcie na to. - Szczątki.
Z naszych popiersi?
Sporo.
- Nasze szczątki. - Tak jest.
Popiersia przegranych.
Ostatnia misja programu Silni i sprawni: Starcie stu.
Rozpoczynamy pierwszą rundę.
Zaczynamy.
- Dalej, Andre! - Dalej!
- Dawaj!
- Dalej, Justin. - Dalej.
Na pewno się denerwują.
Czuję się pewnie z pierwszą rundą ostatniej misji.
To będzie dobry początek.
Robiłem różne rzeczy, by tu się dostać.
Jeśli nie umiem go ochronić, muszę wracać do domu.
Byłem w siłach specjalnych
i byłem strażakiem,
więc jestem dumny z mojej siły woli.
Myślę, że w tym aspekcie mam przewagę
nad resztą uczestników.
Wierzę w siebie.
Wiedziałem, że wytrzymam do końca, więc się nie martwiłem.
Musiałem tylko w siebie wierzyć.
Byłem bardzo pewny siebie.
Rozpoczynamy grę.
- Denerwuję się. - Strasznie.
Do boju!
Justin się odchyla.
JUSTIN HARVEY
Zamiast ciągnąć linę, użyłem ciężaru mojego ciała,
by ją obciążyć.
Taktyka polegała na odchyleniu się jak najdalej.
ANDRE JIN
Uznałem, że najlepiej będzie zmieniać ręce,
dając im odpocząć
i robić tak cały czas.
AMOTTI
Planowałem użyć chwytu hakowego.
W crossficie
tak się trzyma sztangę.
Chwyt hakowy zmniejsza obciążenie przedramion.
Chciałem maksymalnie oszczędzić
mięśnie przedramion.
HONG BEOM-SEOK
Skoro miałem wytrzymać jak najdłużej,
starałem się nie używać za bardzo przedramion.
Wyprostowałem ręce
i wykorzystałem wagę swojego ciała.
Muszą polegać na swojej masie, gdyż chodzi o wytrzymałość.
Czyli lider naszej drużyny...
- Beom-seok na tym skorzysta. - Racja.
Mówił, że nigdy mu się nie męczą ręce.
Amotti jest taki stabilny.
Nie ruszałem się.
Nie mogłem go upuścić.
Justin ma zamknięte oczy. Jest skupiony.
Jest taki super.
Dłonie mi się pocą.
- Mnie też. - Serio.
- Jasna cholera. - Ale się spociły.
Ciekawe, jakie to trudne.
Też jestem ciekawy.
Muszą się wyczuć nawzajem.
Jasne. Pewnie odgadną, gdy ktoś zacznie słabnąć.
Chcę zobaczyć, ile to waży.
Ciekawe.
Byłabym super przybita, jakbym tu odpadła.
To walka z samym sobą.
Ręce mu się pocą.
Musiałem używać znacznie więcej siły, niż myślałem.
To zaczynało być męczące.
To Andre?
Wygląda na zmęczonego.
- Wygląda na zmęczonego. - Tak.
Nie wiedzieliśmy, ile czasu minęło.
Mięśnie zaczęły mi się męczyć.
O nie.
Zaczyna to czuć.
Z czasem zacząłem to czuć w ramionach
i mój uchwyt słabł.
Nie wiedziałem, że tak szybko się zmęczę.
To nie wygląda na łatwe.
- Amotti wygląda na zrelaksowanego. - Świetnie sobie radzi.
O nie. Justin ma problem.
- Nie! - Proszę, Justin. Nie puszczaj.
Nie, Justin.
- Jest zmęczony. - Justin!
Dasz radę!
Skoro mi było tak trudno, wiedziałem, że innym będzie trudniej.
Spojrzałem na ich twarze i zobaczyłem, że Justin ma problem.
- Dasz radę! - Dasz radę, Justin!
Nagle usłyszałem, jak ludzie dopingują Justina.
Gdy to usłyszałem, moja determinacja by wygrać wzrosła.
Powiedziałem sobie, że muszę pokonać Justina.
By runda się skończyła, jedna osoba musiała odpaść.
Czyli, aby przetrwać, musiałem wytrzymać dłużej niż Justin.
Dasz radę, Justin!
- Opada. - Nie.
- Trzymaj się!
- Justin! - Justin!
- Nie, trzymaj się. - Nie poddawaj się!
- Nie, Justin! - Proszę.
Naprawdę nie chcę odpaść w ten sposób.
Powtarzałem sobie, że muszę pokonać Justina.
Co, do diabła?
Poważnie?
Muszę przetrwać za wszelką cenę.
Nie!
- Nie, Justin. - Nie.
- Wytrzymaj jeszcze trochę! - Nie!
- Justin! - Nie!
- Justin!
- Nie! Proszę! - Trzymaj się!
Trzymaj się!
Koniec gry.
- Trzymaj się! - Nie!
- Nie, Justin! - Zrobił, co mógł.
To koniec.
Tak mi go szkoda.
Byłem sobą rozczarowany.
Miało mi pójść lepiej.
Czemu to musiała być pierwsza gra?
Justin.
Musi być załamany.
W pierwszej rundzie ostatniej misji odpada...
Justin Harvey.
Cieszyłem się, że przetrwałem,
ale nie mogłem być w pełni zadowolony z awansu,
wiedząc, że odpadła kolejna osoba.
Wiedziałem, co czuje Justin,
więc nie mogłem okazać zadowolenia.
Ale cieszyłem się, że jestem w najlepszej trójce.
- Dobra robota. - Dobra robota.
- Było dobrze. - Brawo.
- Dobra robota. - Super.
Szkoda.
Naprawdę, kurwa, chciałem wygrać.
Z kolejnymi awansami
zacząłem wierzyć, że mogę wygrać.
Odpadnięcie po tym, jak zaszedłem tak daleko,
jest jeszcze boleśniejsze.
Pozostałym uczestnikom...
życzę powodzenia.
Najlepsza trójka.
Jesteście po prostu świetni.
Niech wygra lepszy.
Świetnie ci poszło.
- Brawo! - Brawo!
Wyeliminowany uczestnik może opuścić arenę.
Justin, byłeś niesamowity.
Świetnie ci poszło.
- Był świetny. - Musi być zły.
Wielka szkoda.
Powodzenia, chłopcy!
- Powodzenia. - Dzięki.
Ten program to nie żarty.
Jest trudny i wymagający,
ale dzięki temu jest tak ekscytujący.
Nie zadowala mnie czwarte miejsce,
ale jestem wdzięczny, że dane mi było tego wszystkiego doświadczyć.
Tym niemniej, zarówno czwarte, jak i setne miejsce to przegrani,
więc jestem trochę rozczarowany,
ale skoro zaszedłem tak daleko,
mogę stwierdzić, że nie było źle.
Zawodnicy, którzy przetrwali pierwszą rundę ostatniej misji to...
Amotti, Hong Beom-seok i Andre Jin.
Dobra robota, Amotti!
Dawaj, Amotti!
- Beom-seok świetnie sobie radzi. Dajesz! - Ładnie!
Ale rywalizacja.
Andre przetrwał.
- Świetnie mu poszło. - Przetrwał.
Sęk w tym,
że trzeba też mieć szczęście.
- Racja. - Wszystko zależy od gry.
Rozpoczynamy drugą rundę ostatniej misji.
- Od razu? - Od razu?
Od razu?
Jak myślicie, jaka będzie następna gra?
Co to będzie? Mierzyli wzrost na siedząco.
- Mierzyli ich wzrost? - Tak.
Na siedząco i stojąco.
- Rozumiem. - Co to może być?
Nie chcę już nawet zgadywać.
Ja zawsze się mylę, więc nie ma sensu.
- Oby to było coś odjazdowego. - Serio.
- Coś szalonego. - Czego nikt się nie spodziewał.
Silni i sprawni: Starcie stu.
Zawodnicy proszeni są na arenę.
Co to?
Gdy zobaczyłem arenę, pomyślałem, że to obłęd
i zupełnie nowy poziom.
- Co? - Co?
- Co to? - Co to?
- Ogromne. - Ale wielkie.
Może będą to ciągnąć.
- Albo trzymać w górze? - Przysiady?
- Co, do diabła? - Masakra.
Nie wiedziałem, co będziemy robić.
Musimy to podnieść?
Były tam trzy wózkopodobne konstrukcje.
I przenośnik taśmowy.
Zastanawiałem się, po co to.
Nie miałem zielonego pojęcia, co nas czeka.
Druga runda ostatniej misji programu Silni i sprawni: Starcie stu.
Ta gra to...
niekończące się przysiady.
...niekończące się przysiady.
- Masakra. - Obłęd!
Masakra.
- Niekończące się przysiady? - Niemożliwe.
To będzie strasznie trudne.
Sama nazwa mnie przeraża.
Przysiady? O kurczę.
Sama nazwa była bezwzględna.
Niekończące się przysiady.
Słowa „niekończące się” mnie przytłoczyły.
Przerażają mnie takie słowa.
- Dlatego mierzyli wzrost. - Tak, dlatego.
- Uczciwe. - Uczciwe.
- By dopasować do ich wzrostu. - Musi pasować.
Zawodnicy zaczną robić przysiady
na dźwięk gwizdka.
Obciążenie będzie stopniowo zwiększane.
Na górze coś jest.
- Jakby pojemnik. - Tak.
Zawodnik, który przestanie nadążać za gwizdkiem
lub nie wytrzyma ciężaru, natychmiast odpadnie.
Niekończące się przysiady będą trwać do wyeliminowania jednego uczestnika.
To piekło.
Jak coś takiego wymyślili?
Pokręcone.
Czy któryś dobrze się w tym czuje?
To też coś dla mnie.
Stale to robię.
Lubię robić dużo przysiadów.
Gdy usłyszałem słowa „niekończące się”, wiedziałem, że coś dla mnie.
Nie jest możliwe, bym zajął ostatnie miejsce.
Już przed startem wiedziałem, że świetnie mi pójdzie.
Myślę, że Amotti sobie poradzi.
Ma przewagę. Crossfit to dużo przysiadów.
Dobra konkurencja dla Amottiego.
Podnoszenie dużych ciężarów byłoby dobre dla Andre.
Andre grał w rugby, więc ma silne dolne partie ciała.
Inni może i regularnie robią więcej przysiadów,
ale ja jestem od nich silniejszy.
Jestem większy i ważę więcej,
więc mam szansę, jeśli obciążenie będzie szybko rosło.
Hong wygląda na pewnego siebie.
- Jest wytrzymały. - Ma dobrą kondycję.
Nadszedł moment nieuniknionego.
Nie robię przysiadów z obciążeniem.
Miałem nadzieję, że takiej gry nie będzie,
ale się pojawiła.
Martwiłem się.
Miałem kłopoty.
Przed walką każdy uczestnik może coś powiedzieć.
Zaczynamy od Amottiego.
Przysiady to wręcz moje życie.
Jestem pewny siebie.
Nie będę szczędził wysiłku i przejdę do kolejnej rundy.
Ładnie!
- Dalej, Amotti! - Dalej, Amotti!
Dasz radę!
To jego konkurencja.
Tak, jak robiłem do tej pory,
zrobię wszystko, by awansować dalej
i niczego nie żałować.
- Super. - Dasz radę!
- Dajesz! - Dalej, Beom-seok!
Dasz radę.
Nie będzie łatwo.
To będzie bardzo bolesne.
Ale karmię się bólem, więc sobie poradzę.
- Dalej, Andre! - Dasz radę!
Drugą rundę ostatniej misji
przetrwa tylko dwóch zawodników.
- Przygotowują się? - Zaczyna się.
Jedziemy.
Niekończące się przysiady rozpoczynają się teraz.
Zaczyna się. OK! Jedziemy!
- Jedziemy! - Powodzenia!
RUNDA 2 OSTATNIEJ MISJI
Nastąpi zwiększenie obciążenia.
Tak od razu?
- Co to? - Co to?
Coś spada.
- Kamienie? - Na to wygląda.
- Kamienie? - Węgiel?
- To chyba węgiel.
To jakieś jaja.
Prawdziwy węgiel.
Nie sądziłem, że użyją prawdziwego węgla.
Nie wierzyłem własnym oczom.
To było jak scena z filmu.
Producenci są obłąkani.
Poszli na całość.
- Niemożliwe. - Imponujące.
To jakieś jaja?
Mam dreszcze.
Mam gęsią skórkę.
Imponujące.
- Dużo. - Nie zatrzymuje się.
Będzie ciężko.
Czy to się kiedyś skończy?
Węgiel cały czas spadał.
Bez końca.
Błagałem, żeby to się skończyło,
ale ciągle dosypywali.
Zastanawiałem się, ile waży.
Trudno było zgadnąć.
PIERWSZA SERIA: 100 KG
Nie mam pojęcia, kto odpadnie.
Ciężko przewidzieć, kto wygra.
Będę robić to, co zawsze.
To będzie bułka z masłem.
Nie czuję się tu pewnie, bo nie robię dużo przysiadów.
Nawet ja nie wiem, ile mogę być w stanie zrobić.
Mimo to, nie poddam się, nawet jak nogi odmówią mi posłuszeństwa.
Przezwyciężę to i odeślę do domu kolejną osobę,
a sam przejdę do rundy finałowej.
Podnieście obciążenie i przyjmijcie pozycję stojącą.
Gwizdek będzie wskazywać tempo robienia przysiadów.
- Powodzenia! - Powodzenia!
- Jedziemy!
Zaczynają
Szybkie tempo. Małe przerwy.
Radzą sobie z obciążeniem.
Zdecydowanie.
Gdy gra się zaczęła, czułem się dobrze.
Martwiłem się, ale gdy zaczęliśmy,
poczułem, że mogę zrobić wiele powtórzeń.
Mam szansę, jak dam z siebie wszystko.
Skoro było mi tak łatwo,
pomyślałem, że reszcie będzie łatwiej.
Było zbyt łatwo.
Jak moja zwykła rozgrzewka.
Pierwszą serię zacząłem jakby to była rozgrzewka.
Na razie walka jest wyrównana.
Wyglądają na zrelaksowanych.
Dziesięć.
Więcej niż dziesięć w serii?
Dwadzieścia powtórzeń?
Dużo.
Ciekawiło mnie, ile musimy zrobić.
Ponieważ nie określono liczby przysiadów,
zacząłem się lekko niepokoić.
Ciągle myślałem, ile będziemy musieli zrobić.
- Dziewiętnaście. - Dziewiętnaście.
- Jest 20. - Jest 20.
- To 20. - Zwiększą obciążenie?
- Kontynuują? - Oddychaj.
- Robią więcej. - Serio?
- Nie przestają. - Ile muszą zrobić?
Naprawdę nieskończenie wiele.
Wszyscy są bardzo dobrzy.
Andre odstaje.
Tak.
- Bo jest wysoki? - Tak.
Ma większy zakres ruchu.
Szczerze mówiąc, obaj są drobniutcy.
Są niscy, więc mają przewagę.
Niżsi mają mniejszy zakres ruchu.
Łatwiej szybko wstać.
Bałem się, że nie nadążę za tempem.
Ale pierwsza seria była spoko.
- Jest 30. - Jest 30.
Nastąpi zwiększenie obciążenia.
- Zwiększenie po 30. - Proszę przejść do poczekalni.
- Muszą odejść. - Czas na odpoczynek.
To ma sens. OK!
- Już zrobili 30? - OK.
- Nieźle. - Muszą ich palić uda.
Mnie trudno zrobić 20 przysiadów nawet bez obciążenia.
Racja, to niełatwe.
Przysiady bez obciążenia już są trudne.
Muszę przyznać, że to dobrze przemyślane.
- Obłędny dźwięk. - Słuchajcie tego.
Brzmi brutalnie.
Odgłos spadającego węgla jest masakryczny.
Spadało coraz więcej węgla, więc się zdenerwowałem.
Ilość węgla była podobna do pierwszego zestawu.
Byłem ciekawy, ile waży
i czy będę w stanie to unieść.
Wiedziałem, że tym razem będzie ciężko.
Teraz to zapewne ponad 100 kilo.
Też tak myślę.
Trochę ponad 100 kilo.
Teraz będzie trudno.
Większe obciążenie może wiele zmienić.
- Racja. - Tak będzie.
Będzie ciężej, to wszystko się zmieni.
DRUGA SERIA: 150 KG
Unieście obciążenie i przyjmijcie pozycję stojącą.
Nie mają dużo czasu na odpoczynek.
- Od razu przechodzą do rzeczy. - Za szybko ten start.
Zrobili już 30 przysiadów. Będzie jeszcze trudniej.
Pewnie już się zmęczyli.
Gdy wstaną, po ich minach zobaczymy, jaki to ciężar.
Jedziemy.
Wygląda na ciężkie.
- Musi być ciężkie. - Nie wstali tak lekko.
Nie było to jeszcze duże wyzwanie.
Uznałem, że zrobienie 30 będzie łatwe.
Było w porządku.
Myślałem, że uda mi się przetrwać drugą serię.
Na razie jest dobrze.
Zwykle robię przysiady z obciążeniem 100 kg,
więc przejście drugiej serii wydawało się być w zasięgu.
Gwizdek będzie wskazywać tempo robienia przysiadów.
- Dacie radę! - Powodzenia!
- Jedziemy! Dalej! - Jedziemy!
- Jeden. - Niezłe tempo.
Nadal sobie radzą.
Dobrzy są.
Męczę się od samego patrzenia.
- Szybko. - Ależ ten Beom-seok.
Wymiata.
Beom-seok tak szybko kuca.
- Prawda? - Tak jest lepiej.
Przeanalizowałem mechanizm
i wymyśliłem sztuczkę, by ułatwić sobie życie.
Musieliśmy kucnąć na tyle, by dotknąć słupków.
Zrozumiałem, że nie muszę się nadwyrężać w drodze na dół.
Przy kucaniu rozluźniałem się i używałem siły tylko wstając.
To była moja strategia.
Lepiej jest opaść i nie stawiać oporu ciężarowi.
Moja strategia dobrze działała,
więc nabrałem pewności siebie.
Jest niesamowity.
Amotti wygląda, jakby się nie męczył.
Świetnie mu idzie.
Jest taki stabilny.
Chciałem jak najdłużej nie pokazywać,
jak naprawdę się czuję.
Obrałem strategię zachowania kamiennej twarzy, aby rywale chcieli się poddać.
Nawet jego postawa jest idealna.
Andre ma problemy.
- Ma problemy. Wygląda na zmęczonego. - Nie, Andre.
Zacząłem czuć ból w dole pleców,
więc nie liczyłem przysiadów.
Skupiałem się na plecach.
Od robienia przysiadów bolą plecy.
Prawda.
To była walka z samym sobą.
Nie zwracałem uwagi na innych. Chciałem pokonać tylko siebie.
Konkurowałem z Andre Jinem.
Pokonać siebie.
- Tak dużo przysiadów. Trudna sprawa. - Tak.
Nie powinno być mniej powtórzeń przy wyższym obciążeniu?
- Pewnie 20. - Myślę, że tym razem zrobią 20.
Trzymaj się, Andre.
Dziewiętnaście.
- Dwadzieścia. - Dwadzieścia.
Dwadzieścia jeden.
Znowu 30?
Kolejne 30.
- Serio się nie kończą. - Obłęd.
Musi być ciężko.
Są niesamowici.
Szkoda mi Andre.
Świetnie ci idzie, Andre.
Ciśnie dalej.
Nieważne, jak inni są dobrzy w przysiadach
i jak świetną mają wytrzymałość,
jeżeli mi jest ciężko, im na pewno też.
Było trochę ciężej, niż myślałem.
Zaczynałem mieć małe problemy.
Moje mięśnie płonęły.
Mięśnie coraz bardziej mi się męczyły.
Po każdym przysiadzie obtrząsałem nogi.
Nie mam doświadczenia z przysiadami,
więc nie chciałem, by mi zesztywniały nogi.
Obtrząsałem je po każdym przysiadzie.
Było trudniej, niż myślałem.
- To ostatni? - Jeszcze trochę.
- To 29. Ostatni. - Jeszcze jeden.
Ostatni.
- Trzydzieści. OK! - OK!
- Niemożliwe! - Obłęd!
Robią więcej?
- Więcej niż 30? - Absurd.
Przecież większe obciążenie to mniej powtórzeń.
- Masakra. - Tego się nie spodziewałam.
To musi być żart.
Doliczyłem do 30,
ale były kolejne gwizdnięcia.
Najpierw pomyślałem, że się pomyliłem,
ale do drugiej serii dodano dziesięć powtórzeń.
Przestałem liczyć, gdy zorientowałem się, że jest ponad 30.
- Pewnie zabrakło im tchu. - Tak.
To okrutne.
Mówiłem sobie, że jest super i że zaraz koniec.
Zaczynałem to czuć w nogach.
Chyba nie wątpiłem, czy dam radę.
Wiedziałem, że muszę cisnąć dalej, choćby nie wiem co.
Nastąpi zwiększenie obciążenia.
Zrobili 40.
Obłęd.
Zrobili już 70 przysiadów z obciążeniem.
Jak tylko zrzuciłem ciężar,
pomyślałem: „Co jest z moimi nogami?”.
W trakcie bolały mnie plecy,
a po wszystkim zaczęły boleć nogi.
Są niesamowici.
Jak to możliwe?
Mam gęsią skórkę.
Cała trójka to bestie.
Prawda.
- Jedzie. - Znowu spada.
Ten odgłos musi być przerażający.
- Sporo tego. - Naprawdę.
- To się nie kończy. - Ale dużo.
Błagałem, by mi wpadło mniej węgla.
Tylko o tym myślałem.
Koniec.
Proszę, koniec.
Martwiłem się, bo byłem już u kresu sił,
a miało być tylko ciężej.
Myślę, że ktoś odpadnie w tej serii.
TRZECIA SERIA: 200 KG
Unieście obciążenie
i przyjmijcie pozycję stojącą.
To okrutne.
- Liczy się siła woli. - Z nerwów zaschło mi w ustach.
OK. Dobra, jedziemy.
- Dacie radę! - Jedziesz!
- Dacie radę! - Dawać!
- Dwa, trzy. - Dawać!
Dajesz, Amotti!
Dawaj, Amotti!
- Dasz radę, Beom-seok! - Dajesz, Beom-seok!
Dajesz, Andre!
Kurwa, ale ciężkie.
Gwizdek będzie wskazywać tempo robienia przysiadów.
- Znowu zaczynają. - Co?
Szalone.
Wygląda na bardzo ciężkie.
Cholera.
O nie. Musi być ciężkie.
Nie jest dobrze.
Przekroczyłem już własne granice. To była walka z samym sobą.
Wyzwanie Andre. Stawiłem czoła nowemu wyzwaniu.
Musiałem wygrać i tyle.
Chciałem tylko przetrwać tę serię.
Musi być teraz ciężko.
Mina Amottiego się zmienia.
Nogi zaczęły mnie boleć.
Teraz to była kwestia siły woli.
Powtarzałem sobie, że dam radę.
Było znacznie trudniej, niż myślałem.
Nogi były bardziej zmęczone niż przy drugiej serii,
więc byłem trochę zaniepokojony.
Wygląda na trudne.
- Andre zwalnia. - O nie.
Cholera.
Andre, trzymaj się!
Dasz radę!
Dalej, Andre.
- Dawaj! - Już nie da rady.
Jest ciężko.
W 3. serii myślałem:
„Ciało może się poddać, ale umysł nigdy”.
Wygląda na trudne.
Aż mnie to boli.
Ci dwaj są ludźmi?
- Hong Beom-seok i Amotti są niesamowici. - Amotti wygląda na zrelaksowanego.
Było coraz trudniej.
Zdecydowanie trudniej niż w pierwszej serii.
Było ciężko, ale czułem, że Andre Jin odpadnie,
dlatego dałem z siebie wszystko.
Andre zwolnił,
ale się nie zatrzymał.
Im dłużej się trzyma,
tym gorzej dla moich nóg.
Tak myślałem.
Sportowcy, zwłaszcza rugbiści,
nie zatrzymują się w środku meczu.
Ciągle sobie o tym przypominałem.
Chociaż było ciężko,
chciałem przynajmniej dotrwać do końca serii.
Nie mogłem się poddać.
Dalej, Andre. Zostaje w tyle.
Dasz radę!
Koniec za trzy powtórzenia.
- Dalej, Andre! - Tak trzymaj.
Dalej!
Nie mogłem oddychać.
Jeszcze trochę.
Wstawaj, Andre.
Andre!
Jeszcze trochę!
Trzymaj się.
- Jeszcze trochę. OK. - Nie poddaje się.
Wszystko dzięki sile woli.
- Wszystko jest w głowie. - Tak.
Andre jest niesamowity.
Spójrz na oczy Amottiego.
Spójrz na jego oczy.
Jest niesamowicie silny.
Ta dwójka jest nieziemska.
Nie znają słowa „porażka”.
- Ciśnij, Andre! - Ciśnij.
Dalej, Andre. Dajesz.
Przekroczył swoje granice.
Dają czadu.
Wszyscy są już zmęczeni.
Muszę dać z siebie wszystko.
Nie poddam się. To nie wchodzi w grę.
Zwiększymy obciążenie.
4. ZWIĘKSZENIE OBCIĄŻENIA
- Udało im się. - OK.
- Wytrzymali. - Są niesamowici.
Nie poddał się.
Andre naprawdę daje radę.
Dobrze poszło. Dałem z siebie wszystko.
Jest zlany potem.
Dałem z siebie wszystko.
Ma problem ze wstaniem.
Jest niesamowity.
Wszyscy są.
- Myślałem, że już będzie po wszystkim. - Wiem.
Teraz lecą wyłącznie na sile woli.
Spojrzenie Amottiego się zmieniło.
Oczywiście. Idzie jak burza.
Wmawiałem sobie, że to łatwe,
ale nie było.
Było ciężko.
Przetrwałem, myśląc, że to będzie ostatnia seria.
Damy radę.
Musiałem teraz polegać na sile woli.
Więcej węgla?
Wystarczy!
- Obciążenie rośnie. - Prawdziwa przeszkoda.
Decydująca chwila.
Pewnie jest tam z 300 kilo.
Tak, bo już dłuższy czas robią przysiady.
Będzie mniej więcej tyle.
4. SERIA: 250 KG
Ma skurcze w nogach.
Przerwa tylko pogorszy sprawę.
- Zmęczą się. - Racja.
Są tacy zmęczeni.
Denerwuję się za nich.
Nie wyobrażam sobie, jak im ciężko.
Patrzcie na ich ciała.
Są nie z tej ziemi.
Mają piękne ciała.
Ogromny szacun.
Unieście obciążenie i przyjmijcie pozycję stojącą.
Znowu zaczynają.
Chyba nie wstaną.
Znowu to robią.
To niedorzeczne.
Było fajnie. Pomyślałem, że to mój dzień.
Czułem się świetnie.
Świetna zabawa.
Gdy podniosłem ciężar,
miałem przeczucie, że uda mi się ukończyć tę serię.
Ulżyło mi.
Musi być ciężko.
Wstawaj, Andre!
Nie wstanie.
Wstawaj, Andre!
Cholera.
Wstawaj, Andre!
- Andre! - Dasz radę!
- Nie może wstać. - O nie.
Oni wstali, ale ja nie potrafiłem.
Musisz wstać!
- Dasz radę! - Uda ci się!
- Wstawaj! - Ciśnij!
Ciśnij!
Chciałem zrobić choć jeden przysiad.
Nie poddam się.
Dajesz, Andre.
Dawaj.
Nogi mi umarły.
Chyba nie da rady.
Kurwa.
Możecie to opuścić.
Koniec.
Kurwa.
Gratulacje.
Moje nogi już nie dają rady.
Koniec gry.
Moje uda już nie działają.
Dobry mecz.
To był koniec.
Wszystko przestało działać.
To był koniec. Byłem rozczarowany i zażenowany.
Adrenalina to coś fascynującego.
Na adrenalinie niczego nie czujesz,
ale jak odłożyłem obciążenie i odpocząłem,
zacząłem odczuwać ból.
To koniec.
To był mój koniec.
Beom-seok i Amotti zdobyli mój szacunek.
Obaj są niewiarygodni.
Fitnessowi fanatycy.
Spotkałem ludzi silniejszych ode mnie.
To była uczciwa sytuacja, gra czy misja,
niezależnie od nazwy, ja przegrałem.
Jeśli mam z kimś przegrać, to z nimi.
- To koniec. - To koniec.
Świetnie im poszło.
Finałowa dwójka
- Amotti i Hong Beom-seok. - Ładnie.
Dobrze im poszło.
Są niesamowici.
- Normalnie broń. - Ludzka broń.
Koniec drugiej rundy ostatniej misji.
W drugiej rundzie ostatniej misji
odpada Andre Jin.
- Dobra robota, Andre. - Dobra robota.
Świetnie się spisał.
Dotarłem do granicy mojej wytrzymałości,
ale dalej już nie mogę.
Gratuluję wam obu.
To był zaszczyt.
W końcu przyszła pora, abym odszedł.
Świetna robota.
Moje cenne ciało.
Dziękuję, Andre Jin.
To dla mnie koniec, ale niczego nie żałuję.
To było dla mnie nowe wyzwanie.
To był test, by zobaczyć, do czego jestem zdolny,
gdy robi się ciężko.
Szansa, by sprawdzić moje granice.
Jestem z siebie dumny i cieszę się z trzeciego miejsca.
Dawałem z siebie wszystko
i rywalizowałem ze wspaniałymi ludźmi.
Jestem jednym ze 100 silnych i sprawnych.
Andre Jin, proszę opuścić arenę.
Silni i sprawni: Starcie stu.
Zawodnicy, którzy przetrwali wyczerpujące gry przy pomocy wyłącznie
swoich własnych ciał to
Amotti
i Hong Beom-seok.
Pozostało tylko dwóch zawodników.
Ostatnia dwójka.
To jest to.
Dałem z siebie wszystko i dotarłem aż tu.
Zostało teraz już tylko jedno miejsce
dla zwycięzcy.
Mam zamiar je zająć.
Skoro tak ciężko pracowałem, by zajść tak daleko,
nie będę jednym z 99.
Wygram za wszelką cenę
i zostanę numerem jeden.
Ładnie.
Silni i sprawni: Starcie stu.
Ostatnia misja mająca na celu wyłonienie zwycięzcy.
Rozpocznie się teraz ostatnia runda.
- OK! - Dobra! Dajecie!
- Dalej, Amotti! - Powodzenia!
Dasz radę!
- Co to? - Co?
- Klatka dla ptaków. - To stal?
Co się dzieje?
Silni i sprawni: Starcie stu.
Zawodnicy proszeni na arenę.
OK. Dalej!
- Dalej! - Dobra, to ostatnia runda!
- To ostatnia runda. - Powodzenia.
Muszą się denerwować.
Zbliżamy się do końca zawodów.
Ostatnia misja w tym programie.
Finałowa runda decydująca o tym, które popiersie przetrwa.
Ta gra to...
Co to będzie?
...przepychanie belki.
Co będą przepychać?
- Przepychanie belki. - Przepychanie belki.
Zawodnicy stają przy końcach potężnej belki
i walczą ze sobą.
Jednocześnie pchają belkę,
aby przewrócić słupek
i wygrać.
Rozgrywka toczy się do dwóch wygranych rund.
Zawodnik,
który jako pierwszy wygra dwa razy, zostanie zwycięzcą programu.
Do dwóch wygranych?
- Nie wiem, kto wygra. - Ciekawe, kto wygra.
Pomyślałem, że większa masa ciała zapewni tu przewagę.
Ważę trochę więcej niż Beom-seok,
więc pomyślałem, że będę mieć małą przewagę
i że mogę wygrać.
Zobaczymy, kto wygra.
Jest cięższy, ale to nie znaczy, że jest silniejszy.
Jeśli nie zostanę od razu odepchnięty,
walka może długo trwać.
Jestem wytrzymały,
więc mam spore szanse.
Dwóch ostatnich zawodników programu Silni i sprawni: Starcie stu.
Już raz odpadłem,
teraz twoja kolej.
To było ostre.
Zostanę ostatecznym zwycięzcą.
Dobra, Amotti.
- Dalej, Amotti! - Dasz radę!
Zróbmy to!
Po pierwszym sezonie czekałem rok,
by znów tu stanąć.
- Tak, to nasz kapitan. - Mam gęsią skórkę.
Nie dam się znowu wyeliminować.
Zostanę ostatecznym zwycięzcą.
- Szacun! Jesteś super. - Ładnie.
Ma swoją historię.
Hej.
- Denerwuję się. - Duszę się.
- Powodzenia. - Powodzenia.
Nie wiem, kto wygra.
To jest to.
Dalej!
Dalej, Amotti!
- Dalej, liderze Hong! - Dalej, Beom-seok!
Dawaj!
- Ale ciała. - Są nie z tej ziemi.
Finałowa runda programu Silni i sprawni: Starcie stu,
która zadecyduje, które popiersie przetrwa.
Myślę, że Amotti będzie miał niewielką przewagę.
Szczerze mówiąc, Beom-seok jest słabszy.
Nie mam pojęcia, kto wygra.
Rozpoczynamy pierwszą rozgrywkę.
Zaczynają.
To już inny poziom.
OK!
Pchaj!
Wytrzymaj!
Uda ci się!
Dalej, Hong Beom-seok!
Uda ci się!
- Dalej, Amotti! - Dawaj, Amotti!
Wyrównany pojedynek.
Bardzo.
Obaj mają świetną kondycję i wydajność kardio.
Są na tym samym poziomie.
Na początku pchaliśmy z taką samą siłą.
Włożyłem w to całą moją siłę,
ale belka ani drgnęła.
Będzie trudno.
Pchałem ze wszystkich sił,
ale czułem, jakbym pchał belkę wbitą w ziemię.
Sytuacja nie wyglądała dobrze.
Są naprawdę na tym samym poziomie.
Są równie silni.
Dokładnie tak samo.
Dalej, Amotti!
Amotti!
Nie!
Amotti! Nie!
Tak jest!
- Jeszcze trochę, Beom-seok! - Wytrzymaj!
- Wiedziałem! - Dalej!
- Beom-seok. - O rety.
- Ale odjazd. - Niewiarygodne.
Zgodnie z oczekiwaniami, był silny.
To z nim najbardziej bałem się zmierzyć.
Zgodnie z oczekiwaniami, był silny. Nie można go lekceważyć.
Kazałem sobie stawiać opór.
Jeśli nie mogłem iść naprzód,
musiałem przestać się cofać
Musiałem tylko wytrzymać.
- Przesunął go na ósmą. - Tak.
Musi popchnąć go na szóstą.
Musi jeszcze trochę popchnąć.
Dalej się nie ruszy.
Nie rusza się.
Na ziemi są punkty oparcia,
od których można się odpychać.
Znalazłem punkt oparcia.
Mieliśmy podobną siłę,
ale Amotti oparł stopę o punkt oparcia,
przez co belka nie chciała się przesunąć.
Gdybyśmy obaj mieli pod stopami piasek,
mógłbym pchać dalej.
Zirytowało mnie to.
Muszą być sfrustrowani.
Prawda?
Tu trzeba eksplozji siły.
Jeśli któryś lekko opuści gardę, to po nim.
Trzeba patrzeć na przeciwnika.
Wtedy można cisnąć, jak jest ku temu okazja.
Amotti go teraz obserwuje.
Patrzy, by wiedzieć, kiedy cisnąć.
Wiedziałem, że w którymś momencie zacznie mu brakować sił,
więc postanowiłem cisnąć, gdy będzie zmieniać pozycję.
Chciałem też celowo zluzować, by się pośliznął,
a potem pchać.
Czekałem na dobry moment.
Obserwowałem go,
by kontrolować sytuację.
- Najważniejsze jest wyczucie czasu. - Musi znaleźć właściwy moment.
Spójrzcie na oczy Amottiego.
Jest gotowy cisnąć, gdy Beom-seok się zmęczy.
Jest jak drapieżnik szukający ofiary.
- Ciśnie. - Opieraj się!
- Beom-seok! - Nie!
- Nie, Beom-seok! - Dajesz!
- Dalej, Amotti! - Pchaj, Amotti!
Musisz wytrzymać, Beom-seok!
Pchaj.
- Pchaj! - Pchaj!
Ładnie, Amotti!
- Nie. - Nie pozwól się odepchnąć, Beom-seok!
Tułów niżej!
Zaburz mu równowagę!
Dajesz, Amotti!
- Ładnie, Amotti! - Dalej, Amotti!
Nie przestawaj!
Dalej! Nie przestawaj!
- Wytrzymał to? - To się nie skończy.
To będzie długa walka.
Ile czasu minęło?
Chyba ponad dziesięć minut.
- Dziesięć? - Ponad dziesięć minut.
- To walka na wytrzymałość, nie siłę. - Racja.
Amotti w ogóle jest zmęczony?
Uśmiecha się.
Uśmiechają się do siebie.
Dobrze się bawią.
- Tak. - Dobrze się bawią.
To było tak wyczerpujące,
że aż zacząłem się śmiać.
Brak postępów mną wstrząsnął.
Zastanawiałem się, ile jeszcze będę musiał wytrzymać,
co mnie rozśmieszyło.
- Kurwa, to się nie skończy. - To trudne!
To trudne!
Dasz radę!
Uda ci się!
- Dawaj! - Ładnie.
Beom-seok powoli ciśnie.
Tak jest! Jeszcze trochę!
Nie!
Dalej, Amotti!
Ładnie, Amotti!
- Pchaj! - Pchaj!
Ani drgnie.
W ogóle się nie rusza.
Ale zacięta walka.
Było bardzo ciężko.
To była najtrudniejsza gra w programie.
Wiedziałem, że ani ja, ani Amotti się nie poddamy,
i sądziłem, że to się nie skończy.
Minęło 20 minut.
Jak mogą to tak długo ciągnąć?
Niedorzeczne.
Do dwóch wygranych?
Powinna być tylko jedna runda.
Muszą być wykończeni.
Racja.
Nigdy nie widziałem ich tak zmęczonych.
Amotti już się nie uśmiecha.
Pewnie są wykończeni.
Nie wyobrażam sobie, jakie to trudne. Stale pchają ze wszystkich sił.
Ani drgnie.
- A jeśli to potrwa godzinę? - To możliwe.
Muszą być strasznie zmęczeni.
Widać, ile siły w to wkładają.
Ale się poci.
Jest zlany potem.
Opierają się o belkę chyba ze zmęczenia.
Musi zaatakować.
Czekają na właściwy moment.
- Do boju! - Do boju!
Do boju!
- Beom-seok! - Liderze Hong!
Dociśnij jeszcze trochę!
Wykorzystał szansę.
Znalazł odpowiedni moment.
Czekałem na ten moment.
Amotti naciskał,
więc się rozluźniłem i wytrzymałem.
Zacząłem cisnąć, gdy wyczułem szansę.
Pchnąłem ze wszystkich sił.
- Zbierał siły. - Właśnie.
Już prawie, Beom-seok!
- Dawaj! - Już prawie to masz!
Jest tak blisko.
Zaczeka, a potem pchnie ostatni raz.
Jeszcze trochę, Beom-seok.
Ciśnie.
- Właśnie tak. Dawaj! - Dajesz!
- Pchaj! - Nie pozwól mu!
Już prawie.
Amotti, musisz atakować!
Znowu się nie przesuwa.
Wystarczy ostatni raz pchnąć.
Ciśnij!
- Beom-seok! - Nie przestawaj!
- Beom-seok! - Nie, już prawie go ma.
Pchnął, gdy dostrzegł szansę.
Robiłem, co mogłem, by go odeprzeć,
ale stopniowo mnie odpychał,
co mnie irytowało.
- Ciśnij, Amotti! - Bokiem! Użyj ramienia!
Ciśnie!
Nie, nie może pozwolić się dalej odepchnąć.
- Dawaj. - Tak jest!
- Nie zatrzymuj się! - Beom-seok!
- Dalej! - Beom-seok!
Trzymaj się, Amotti!
- Jest tak blisko! - Prawie to ma!
Nie!
Ciśnij, Amotti!
Wytrzymaj!
- Jeszcze trochę! - Już prawie!
- Dalej, Amotti! - Nie!
Jesteś tak blisko!
Ładnie!
To była masakra.
Strasznie męczące.
To było tak trudne.
- Mam gęsią skórkę. - Masakra.
Ładnie!
Ma nieziemską moc.
- To była świetna walka. - Hong Beom-seok jest fantastyczny.
Wyczerpujące.
Masakra.
Ale głośno.
Ten dźwięk...
dobił mnie bardziej niż myślałem.
Dźwięk pękającego serca.
Byłoby miło, gdyby dotyczył mojego rywala.
To było bardzo przykre.
Chciałem dać z siebie wszystko.
To jeszcze nie był koniec.
Wciąż mam nadzieję.
Ucieszył mnie ten dźwięk.
Byłem bardzo blisko.
Miałem to przed oczami,
ale pokonanie tak krótkiego dystansu wiele mnie kosztowało.
W tym momencie dałem z siebie wszystko.
Byłem pewniejszy siebie, gdyż potwierdziłem,
że mogę go pokonać w kwestiach siłowych.
Pierwszą rundę wygrywa Hong Beom-seok.
Hong Beom-seok!
- Jesteś super! - Hong Beom-seok!
- Ale wypas. - Jest super.
To musiało mu podnieść morale.
- Hong Beom-seok jest niesamowity. - Nieziemski.
Mam gęsią skórkę na całej skórze.
- Aż mam dreszcze. - To była masakra.
Ale szkoda.
- Jak mają znów walczyć? - To nie tylko kwestia siły.
- Amotti poczuje teraz presję. - Tak.
- Nie może przegrać. - Pchali ponad 20 minut.
Nie będzie łatwo.
Będę w szoku, jeśli Amotti wygra drugą walkę.
Byłaby dogrywka.
To byłaby masakra.
Beom-seok może zaraz zdobyć 300 milionów.
- Tak. - Już je ma.
Już prawie koniec.
Rozpoczynamy drugą rundę.
Zawodnicy, przygotujcie się.
OK, dawaj!
- Dasz radę! - Dalej, Hong Beom-seok!
Po gwizdku
rozpocznie się druga runda.
Wygrałem po długiej walce,
więc było jasne, kto jest silniejszy.
Musiałem wygrać jeszcze raz, aby z tym skończyć.
Duma nie pozwoli mi znów przegrać.
Wygram i doprowadzę do dogrywki.
Denerwuję się.
Zwariuję przez to.
- Zamienili się miejscami. - Tak.
Zamienili się.
Czy to ostatnia walka?
- OK. Start! - Dawaj.
- Beom-seok znów ciśnie. - Chwila, znów to robi.
Napiera.
Będę mocno cisnął od samego początku.
Nie pozwolę na dogrywkę.
- Niedobrze. - Nie może tak podnosić nogi.
Znowu to robi. Właśnie tak. Wkop się w ziemię.
Dobrze. Wkop się w ziemię.
Tego się spodziewałem.
Był taki silny.
Ale wiedziałem, że będę żałować, jeśli wrócę do domu,
nie próbując wszystkiego,
więc chciałem wytrzymać jak najdłużej.
Powolutku się przesuwa.
- Przesuwa się. - Użyj ramion.
- Tak jest. Ładnie. - Użyj ramion.
- Nieźle! - Co, do diabła?
To się szybko nie skończy.
Beom-seok znowu ciśnie.
Dawaj, Beom-seok!
Pchaj!
Pcha klatką piersiową.
Użyj ramion!
- Tak jest! - Właśnie tak!
- Ramieniem! - Ładnie, Amotti!
Ktoś krzyknął: „Użyj ramion!”.
Więc zacząłem pchać, używając ramienia.
Ta gra nie wymagała strategii.
To był tylko pojedynek na siłę,
więc myślałem, że mam przewagę.
Nie.
- Nie. - Trzymaj nogę na ziemi.
Zwariuję przez to.
Używają większej siły niż na początku poprzedniej rundy.
- Beom-seok znowu wygrywa. - Dobrze. Ciśnij, Beom-seok.
- Ciśnij, Beom-seok! - Ciśnie.
Nie przestawaj.
Dalej, Beom-seok.
Amotti idzie na całość.
Jeśli przegra, to koniec.
- Jest zdesperowany. - To koniec.
Było jak w pierwszej rundzie.
Belka się nie przesuwała,
ale wiedziałem, że będzie chwila, gdy jego nacisk osłabnie,
więc tylko starałem się wytrzymać.
Czuję, że Beom-seok wygra.
Podchodzą do tego w inny sposób.
Nie rusza się?
- Zaczyna pchać. - Ciśnie.
- Zaczyna pchać. - Właśnie tak!
- Krok po kroku! - Jest dobrze.
Pół na pół.
Ciśnij, Amotti!
W takich chwilach trzeba dać z siebie wszystko.
Dobrze się bronił.
- Dobrze. - Poruszaj się powoli!
Tym razem...
to chyba Amotti atakuje.
Na pewno jest zdesperowany.
Próbowałem różnych pozycji,
ale nie wiedziałem, która jest najlepsza.
Był niewzruszony.
Zastanawiałem się, czy w ogóle był zmęczony.
Jakim cudem tak dobrze to znosił?
Ale jest stabilny.
- Spójrz na Beom-seoka. - Jedność z belką.
Stał się belką.
- Jest jak filar. - Ramię podtrzymuje nogę.
- Jest jak filar. - Używa ramienia i ręki.
Racja. Ręka stabilizuje nogę.
Jest niesamowity.
Było ciężko, ale wiedziałem,
że Amottiemu też jest trudno.
To nie wystarczało, bym spasował.
O ile nie stanie się nic nieoczekiwanego, chyba mogę wygrać.
To musi być męczące. Odpoczywają.
Z Beom-seokiem nie ma żartów.
- Nadczłowiek. - Jest jak skała.
Spójrzcie na jego oczy.
Ciśnie.
Myślałem, że znowu mogę przegrać.
Opierając się o belkę, można wyczuć moment odprężenia rywala.
Chciałem celować w tę chwilę.
- To dobrze wygląda dla Amottiego. - Chyba ma przewagę.
Ale Beom-seokowi zostało więcej sił.
- Tak. - Nie wygląda na zmęczonego.
- Przechyliła się. - Spójrz na nich.
Beom-seokowi będzie trudniej.
Musi obniżyć.
- Chwila, nie. - Musi obniżyć.
- Pchaj! - Traci równowagę!
- Amotti! - Dawaj!
Dalej, Amotti!
- Ciśnie. - Potrząsaj w górę i w dół!
Wytrzymaj!
- Trzymaj się! - Obniż!
- Opuść belkę! - Trzymaj się!
Najpierw musisz ją obniżyć!
Dobrze. Dasz radę! OK!
Musiałem pchać,
więc im byłem niżej, tym lepiej.
Ale belka była pochylona i musiałem stać,
co mnie irytowało.
Trzymałem się ziemi stopami.
Musiałem pchnąć w odpowiednim momencie,
aby przesunąć belkę.
I ten moment nadszedł.
- Ciśnie. - Amotti atakuje.
Przesuwa go krok po kroku.
Ciśnie!
- Ciśnij! - Tak jest!
Przesuwa go krok po kroku.
Ciśnij!
- Ciśnij! - Właśnie tak!
- Dajesz! - Dalej!
Dalej, Amotti!
Pchaj!
Właśnie tak!
Co?
Właśnie tak!
Niewiarygodne.
Masakra.
- Masakra. - Obłęd.
Amotti jest niesamowity.
Ten finał jest tak ekscytujący.
Brawo, Amotti!
Odwrócił sytuację. Każdy może wygrać.
- I to w pięć minut. - Wiem.
- Mam gęsią skórkę. - Skończył w pięć minut.
- Teraz każdy ma szansę. - Serio.
W jednej chwili zniszczył równowagę Beom-seoka.
Koniec drugiej rundy.
Zwycięzcą drugiej rundy
- jest Amotti. - To kurewsko męczące!
- Dobra robota, Amotti! - Brawo, Amotti!
- Walcz! - Wygraj te 300 milionów!
Dalej, Amotti!
To mnie wykończy!
Wygrałem dzięki silnej woli.
Cholera.
Byłem w ekstazie.
Myślałem, że wygram z łatwością,
ale dałem się zaskoczyć.
Ciężka sprawa.
Trzecia runda nie będzie łatwa.
Muszą być wyczerpani.
Czyli trzecia runda.
Co za dramatyzm.
Obłęd. Tak powinien wyglądać finał.
Nie może przestać się śmiać.
- Ostro jest. - Obaj walczą ze wszystkich sił.
Każdy ma szansę.
Myślę, że Amotti wygra.
Prawda? Sytuacja się odwróciła.
Jeśli ktoś popełni błąd, to koniec.
Wszystko zależy,
- czy ktoś popełni błąd. - To koniec gry.
- Trzecia runda może się szybko skończyć. - To finał.
Przegrany będzie załamany.
Będzie go to prześladować.
Obaj grają va banque.
- Zaczyna się. - Ostatnia runda.
Jeszcze raz, Beom-seok!
Skup się, Hong Beom-seok!
Kupmy dom, Amotti!
Kupmy dom!
Dasz radę!
- Ostatnia runda. - Powodzenia.
- Skończmy to. - Do dzieła.
- Jesteście super! - Jesteście ekstra!
- Do boju! - Tak trzymać!
Szacun!
Zróbmy to!
- Ładnie, Amotti! - Znowu zmienili strony.
Zmienili strony.
W drugiej rundzie przegrałem, zanim cokolwiek spróbowałem zrobić.
Dlatego zaraz po gwizdku zaatakuję z całych sił.
Szybko wygrałem drugą rundę.
Myślę, że mam przewagę.
Muszę to wykorzystać na moją korzyść.
Ostatnia runda ostatniej misji,
która zdecyduje o tym, które popiersie przetrwa.
Prawdziwy finał.
Pewnie nie spodziewali się trzeciej rundy.
- Prawda? - Tak.
- Wiedzą, jak zrobić show. - Serio.
Uczestnicy, przygotujcie się.
To finał.
To jest to.
- Amotti teraz wie, co robić. - Tak.
Wie doskonale.
Trzecia runda
rozpocznie się
po gwizdku.
Zdobyłem kolejną szansę,
więc wygram.
To finał
i jestem pod murem.
Będę pchał tak mocno, że belka pęknie.
Dam z siebie wszystko.
Trzeba dobrze zacząć.
- Dasz radę! - Tułów niżej.
Trzeba dobrze zacząć.
Król odbierze koronę za kilka minut.
- OK! - Amotti!
- Ciśnij dalej. - Ładnie!
- OK! - Tułów niżej!
- Pchaj. - Ładnie!
- Pchaj, Amotti! - Amotti!
Nie chciałem tego przeciągać,
więc zacząłem cisnąć od razu po gwizdku.
Amotti od razu zaczął mocno naciskać.
Musiałem wytrzymać i już.
- Dasz radę, Hong Beom-seok! - Dasz radę!
Dajesz, liderze Hong!
- Nie odpuszczaj. - Ładnie!
Właśnie tak!
- Dawaj! - Ciśnij, Amotti!
Ciśnij, Amotti!
Amotti!
- Dajesz! - Co?
- Co? Jest niesamowity. - Zrobił to!
- Co?
Mówiłem, że wie, co robić.
Koniec gry.
Amotti!
Wygrałem.
Naprawdę wygrałem.
To było świetne uczucie.
Zająłem pierwsze miejsce.
- Amotti jest super. - Fantastyczny.
- Mówiłem, że wie, co robić. - Jest niesamowity.
Amotti jest niesamowity.
- Amotti wygrał. - Niewiarygodne. Wygrał.
- Niesamowity. - Obłędny.
Jest zdumiewający.
To było zdumiewające. Nie zawiódł.
Beom-seok musi być załamany.
- Wygrał pierwszą rundę. - Świetnie mu poszło.
Bardzo dobrze mu poszło.
Beom-seok dał z siebie wszystko.
To łamie mi serce.
Na końcu się przewrócił.
Przegrywałem od samego początku.
Nie mogłem się schylić i straciłem wszystkie siły.
Upadłem i gra się skończyła.
Dostałem się do finału,
czyli miałem szansę wygrać, ale nie udało się.
Rozczarowujące.
Ale walczyłem ze wszystkich sił, więc niczego nie żałuję.
Poszukiwanie idealnego ciała
bez względu na płeć, wiek czy rasę.
Silni i sprawni: Starcie stu.
Poszukiwania idealnego ciała dobiegły końca.
Ostatecznym zwycięzcą, który przetrwał
serię intensywnych misji między 100 zawodników, jest...
Amotti.
Hong Beom-seok,
jesteś ostatnim wyeliminowanym uczestnikiem programu.
Powiedz kilka słów.
Po tym, jak wcześnie odpadłem
w pierwszym sezonie...
otrzymałem ofertę ponownego udziału w drugim sezonie
i miałem spore obawy w tej kwestii.
Byłem rozdarty,
ale żona powiedziała mi,
że niezależnie od tego, co się stanie,
ona i dwójka moich synów
będą mi kibicować
i wspierać mnie w dążeniu do realizacji tego wyzwania.
Kazała mi sobie zaufać
i znaleźć odwagę, by stawiać sobie wyzwania.
Właśnie to...
pozwoliło mi ponownie podjąć wyzwanie.
Szczerze mówiąc, jestem trochę...
Jestem bardzo rozczarowany...
ale niczego nie żałuję.
Dzięki udziałowi w tym programie
zdobyłem wiele świetnych doświadczeń i mnóstwo fantastycznych wspomnień.
Będę prowadzić życie
bez strachu przed porażką
i w dalszym ciągu będę wyznaczać sobie wyzwania.
Dziękuję za wszystko.
Hong Beom-seok, rozbij swoje popiersie.
Naprawdę nie chcę tego znowu robić.
Było mi smutno,
ale poczułem też ulgę, jakby ktoś zdjął ze mnie ogromny ciężar.
Czuję się, jakbym właśnie obudził się ze szczęśliwego snu.
Pora na to, by kilka słów wygłosił
ostateczny zwycięzca, Amotti.
Gdy zdecydowałem się na udział w programie Silni i sprawni: Starcie stu,
codziennie ciężko pracowałem w każdej wolnej chwili,
aby potem niczego nie żałować.
Moja determinacja, by ciężko pracować i się nie poddawać,
pozwoliła mi osiągnąć ten fantastyczny wynik.
Wszystkim 99 uczestnikom, którzy towarzyszyli mi w tej podróży,
bardzo dziękuję.
Jestem pierwszy spośród 100 osób.
Przetrwa tylko najsilniejszy.
A ja przetrwałem.
Jedno, czego się nauczyłem podczas ćwiczeń,
to, że na świecie jest wielu silnych ludzi.
Choć nie byłem tu długo,
zdobyłem wiele wspaniałych wspomnień.
Bardzo się cieszę.
Na świecie jest wiele różnych ciał.
W programie Silni i sprawni: Starcie stu
szukamy ciała idealnego.
Ciąg dalszy poszukiwań ciała idealnego...
nastąpi.
SILNI I SPRAWNI: STARCIE STU AZJA
Napisy: Szymon Cegiełka