Marami sa ginagawa ko sa katawan ko ay para tanggalin ang inflammation
para sa mga joint ko,
at para di ko ramdam ang kirot ng araw-araw na kayod.
Lunes nang umaga, naliligo ako sa malamig para sa ibaba ng katawan ko.
Gaano kalamig?
Mga 50 siguro.
Para mamanhid sa mabilis na panahon.
Dati, 'gang tuhod lang, pero…
kailangan hanggang tadyang.
Pasa ito.
May mga pasa ako sa braso dahil nitong huling laro.
Sa Michigan, pumupunta ako sa Lake Michigan kapag malamig,
at sasabihin ko, pinakamalaking cold tub sa mundo.
May mga laban na maiisip mo, "Ito ang pinakamasang trabaho."
Nakatayo ka lang doon, ni hindi ka makakapaghanda sa mga tama.
Ang susi ay di lang ma-survive ang laban, o ang mga tama sa laban.
Ang hamon ay makakabalik ka ba matapos ang anim na araw para gawin ulit?
At magagawa mo ba ulit at ulit
at ulit, sa buong season?
MGA HARI NG PASAKIT
Hut, hut!
Sa quarterback, bayolenteng sport ito.
At nauunawaan nila iyan.
Malakas ang tama kay Marcus pagdating niya sa end zone.
Alam ko ang pinasok ko.
Pero maihahambing ko sa aksidente sa daan linggo-linggo.
Grabeng tackle iyon. Aray.
Isipin mo, nabubugbog ka nang gan'on lagi.
White-white.
Set, hut! Hut, hut!
Mahilig akong pumuri.
Nakalapit sila, "Galing ng takbo mo."
Magaling, 9-9.
Una, malaki ang respeto ko sa kanila.
Nagsisikap sila, ginagawa lahat para mapigilan ako.
Magaling, pare. Magaling.
Mahusay, pare. Sige.
Mahusay, pare. Touchdown iyon. Mahusay, pare.
Lagi kong sinasabing gusto kong magustuhan nila ako.
Magaling, pare.
Ang lakas ng tamang iyon.
Mahusay, 5-5.
May desisyon sila consciously o subconsciously na tapusin ang tira.
At tingin ko, kung gusto nila ako, di nila lalakasan.
-Salamat, pare. -Oo.
Kapag naghahagis ka sa pocket, nakalantad ang posisyon mo.
Nagkabukol at pasa ako ngayong season.
Nagsimula sa pulso, tapos, nabaliko ang hinlalaki.
-Ikuwento mo itong pasa. -Sa unang laban ko.
Seryoso ka?
Tapos tuhod ko,
kung saan may weird na nangyari… medyo namaga ang tuhod ko.
-Para mapasadahan, okay. -Grabe.
May pasa ako sa quad, tinamaan ng helmet.
Nadadagdagan iyon sa buong season.
Tatag ang pinakamalaking hamon na haharapin mo bilang quarterback.
Pisikal, mental, at emosyonal.
Linggo-linggo iyon, at kailangan ng tibay ng sikmura
para sabihing, "Gagawin ko. Kahit paulit-ulit."
Bilang quarterback, inaasahan kang lumaro linggo-linggo.
Malaking asset ang tibay.
Pagpasok sa training room,
mahalagang siguruhin na handa ang katawan para sa Linggo.
Pagkatapos ng unang araw ng training camp, di ka na 100 porsiyento.
Hay, naku.
Sa huli, kailangan lang na maisuot mo ang chin strap mo,
maghanda, at gawin ang kaya.
Down, set, hut.
Ganda ng pag-abot.
Madalas, uuwi ako galing sa laro nang Sabado,
at hirap akong buksan ang pinto
dahil paga ang mga kamay ko.
-Ayos ka lang? -Oo, daliri ko kasi. Ayos ako.
At ikaw, "Paano ko hahawakan ang bola sa Miyerkules at Huwebes?
Pero magagawa mo, at sa Linggo, nakalimutan mo na.
Nakita ng mga tao iyon kay Tom Brady.
At gaano siya kaalaga sa katawan niya, bakit naglalaro pa siya. 45 na siya.
Sa akin, nakita ko iyon, at sabi ko, "Kailangang galingan ko pa."
Si Bobby Stroupe ang trainer ko. Simula pa iyon noong grade 4 ako.
Kaya sobrang tagal ko na siyang kilala.
Kaya kinumbinsi ko si Bobby na lumipat sa Kansas City.
At nagwo-work out kami tatlong araw kada linggo.
Para masigurong pinakamaayos ang katawan ko
sa dulo ng season para mahusayan ko.
Nagte-train kami para makagalaw ako sa maraming paraan.
Maghanda na tayong magpalakas.
Mahalagang kaya ng katawan ang iba't ibang galaw
para handa kang pumunta sa hindi mo gustong puntahan.
-Sige. Handa ka na sa back bend? -Oo. Medyo.
Sisimulan ko pagtaas mo.
At simula na.
Dapat komportable ka sa mga di komportableng posisyon
o masasaktan ka.
Lima iyan.
Nakatuon kami sa tinatawag na tissue resilience.
-Dito? -Oo.
Tinatrabaho namin ang iba-ibang posisyon
kung saan kailangan ng density ng tissue,
at masanay sa mga posisyong ginagawa ko sa kanya.
At medyo pinapatibay ka ng mga iyon laban sa injury.
Kung kaya mong abutin, hawakan at hinga, pareho, mabuti iyon.
Kung babalikan ang simula ng career ko, noong wala pa si Bobby,
may dalawang sprain ako sa bukong-bukong, injury kung saan-saan.
At nang… katok sa kahoy, nang dumating si Bobby.
naalis namin ang mga iyon.
At ang ginagawa namin, may A day, B day, at C day sa season.
Nakatuon sa rejuvenation ang A day,
pag-renew ng tissue.
Maraming pagmamanipula ng katawan sa espasyo.
Tinitingnan kung gumagana nang tama lahat. Punta sa zero, sa base.
B-day para sa movement literacy at pag-develop ng lakas.
Para sa Miyerkules, tama na ang galaw niya para sa Linggo.
At para sa bilis ang C day.
Gusto ko ng mas mabilis na galaw kaysa anumang galaw niya sa laban.
Para ramdam niyang mabagal ang gagawin niya sa laban.
Komportable sa pakiramdam.
Bilis. Dito ang pinakamabilis mo.
Hanggang dulo.
Tapos na ang Biyernes. Handa na ang katawan mo.
-Ayos ba? -Oo.
Ulit.
-Velcro. -Nandiyan naman ngayon.
Ganoon iyan lagi sa Velcro?
Huling taon na ng buhok ko.
-Hindi. Ano'ng sinasabi mo? -Wala na sa sunod na taon.
-Ha? -Babaguhin ko ang buhok ko.
-Ano, kakalbuhin mo? -Di ko pa alam.
-Iibahin ko. -Ibe-braid mo?
Ngayong taon sana, pero may Head & Shoulders.
Puwedeng i-braid sa mahabang… Ewan.
-Naisip kong i-twist. -Oo.
Ayaw ko ng dread, pero puwedeng i-twist.
Nakakairita ba sa iyo iyan?
Hindi, di lang puwedeng may dalawang anak ako at mohawk.
Bakit hindi?
-Dahil kailangan kong maging tatay. -Tatay ka na.
Isipin mo kung 40 taon ako sa ganitong gupit. Di ba?
Isa sa maaanghang na harapan ngayong weekend,
si Patrick Mahomes at ang Chiefs laban sa Niners,
na tumalo sa kanila sa Super Bowl 54.
Nakakamangha panoorin si Nick Bosa mula sa block.
Ang laki at ang bilis at ang eksplosibo niya.
Balewala kung gaano kaeksplosibo ang opensa ng Kansas City at ni Mahomes.
-Lehitimo ang depensa ng San Francisco. -Oo.
Sa madaling sabi, kargado ang depensa nila.
-Kargado. -Simula sa unahan.
Sa mga taga-depensang iyon, at walang iba kung di si Nick Bosa.
Rodgers sa pangatlong down ulit, hayan na naman sila.
Napatumba ni Nick Bosa.
Sinupalpal ni Nick Bosa ang takbo.
Si Cousins, umiwas kay Bosa. Mapapatumba siya ni Bosa sa tagiliran.
"Di mo ako mapipigilan."
-Dominante. -Hindi talaga.
Back shoulder ba?
Set!
Gustong bumawi ng Chiefs sa pagkatalo nila sa Bills.
Hindi, ang Niners, alam nating mahusay ang depensa nila.
Tingin ko, panalo ang Chiefs.
Tamang-tama.
Dapat alerto sila sa pagkabigo.
Ngayong araw, haharap ang Chiefs sa San Franciso 49ers dito
sa Santa Clara, California.
Papasok ang Kansas City nang may record na 4-2.
Ang San Francisco ay 3-3 pero malupit pagdating sa depensa.
Kilala natin si Bosa,
pero siyam na manlalaro sa NFL ang pasok sa 16-plus pressures.
Tatlo ay nasa San Francisco.
Hoy! Kailangan ko pa ng enerhiya. Enerhiya pa mula sa lahat!
Tanggapin ang hamon!
Tanggapin ang hamon sa bawat lintik na play.
Lumipad kayo, maglaro para sa ka-team, at ipanalo natin ito.
-Chiefs sa tatlo. 1-2-3… -Chiefs!
Ang ating ceremonial captain, ang pinagpipitagang Joe Montana.
Nakakapanabik. Kailangan nating kumalma bago magsimula.
Si Joe Montana iyon.
Heto na.
Naaalala ko sa Niners ang depensa ng Bucs,
naaalala ko ang dating Ravens, ang Steelers. May identidad sila.
Kapag mahusay ang depensa ng kalaban, gaya ng Niners
agresibo talaga sila. Kaya sila mahusay.
Bull rush iyon. Mababa ang galaw.
Mahusay, pare. Magandang rush.
Mahomes, cut block, magpapataw ng flag.
Nasalo sa likod ng end zone.
Nasa linya siya!
Touchdown! Pero penalty ito sa Kansas City.
Blinock si Bosa sa ibaba ng baywang.
Personal foul.
Ang tanong, sa labas ba ng kahon nangyari ang block?
Iyon ang bagong patakaran.
Tingin ko, parang sa gilid iyon ng kahon, para sa akin.
Nasa line of scrimmage siya.
Nasa tackle siya.
-Labas ng kahon, pare. -Wala iyon sa labas.
-Oo kaya. -Wala sa labas ng kahon.
-Nasa labas. Ulitin n'yo. -Di iyon sa labas.
Mahusay, pare.
Chiefs, una at sampu sa sariling 20.
Set.
Lumapit si Nick Bosa, pinatumba siya mula sa likod.
Mahusay na paglabas sa linya ni Bosa.
Maraming paraan para sugurin ka.
Set.
Pangatlo at pito.
May oras si Mahomes.
Inihagis… Ah, naharang!
Tumalbog sa ere, pumasok si Hufanga at lumundag
at hinarang para sa San Francisco.
Tinalon ni Gibson ang in-breaking route.
Palundag na hinarang ni Hufanga.
Medyo matagal na akong naglalaro sa NFL,
at noong isang taon, madami na ang lumaro sa mas mataas na safeties.
Medyo nasanay na ako. Kung palalim ang laro nila,
ihahagis ko sa baba at gagawan ng paraan.
Sa unang drive, inihagis ko sa alam kong magiging bukas
dahil malayo ang safeties, pero nasunggaban agad ng safety.
Kaya naisip ko, kung bababa sila at lalaruin ang safeties
nang medyo mas malapit kaysa ibang mga team,
puwedeng malayuan ang tira.
Hinaharang ng malapitang safety,
dapat alam nilang di uubra sa akin iyon.
Para namang di ko ilalayo. Ihahagis ko nang malayo.
Hinihintay ko nga para maihagis ko nang malayo.
Set.
Pangatlo at 11, Chiefs sa sariling 19-yarda linya.
Inihagis niya.
Bukas si Marquez Valdes-Scantling sa 35, 30,
papuntang 24-yardang linya.
Di nila alam, nanonood ako ng tape.
May tape ako, 'tol.
May tape ako.
Hawak ni Mahomes, inihagis. nasalo sa likod ng end zone. Touchdown!
Oras na para ihagis, sa gitna, bukas si Juju Smith-Schuster, 25, 20.
Isang dapat talunin.
Pineke ang safety, sampu, naka-block,
umanggulo sa gilid, touchdown!
Hoy!
Mahusay. Mahusay, 5-2.
Di ako galit na may naharang.
Nainsulto ako na malapitan ang safeties.
Alam mo na. Tapos ang laban.
-Oo nga. -Di ba? Parang…
Hindi, pahihirapan kita.
Astig ka, pare. Magpalusog ka at maglaro.
-Malusog ako, 'tol. -Oo. Hindi…
Hindi, alam ko.
Uy, go Roger. Roger Roger, 5-4, 5-4.
Dalawa!
Taas-baba ngayon, OZ?
Taas-baba ngayon, 'no?
Taas-baba?
Uy, mahusay kanina. Mamaya ulit.
-Qs sa tatlo. 1-2-3… -Qs.
-Ang grupo mo. -Sige.
Saan ka pupunta?
Salamat sa inyo.
Salamat.
Ako si Taylor.
Personal chef ni Marcus.
Ipinagluluto ko siya, at binabantayan ang nutrisyon niya.
Hindi siya healthy kumain kung siya lang, kaya…
Nakakatulong na ako ang kusinero
para mapuwersa siya sa magagandang habit sa nutrisyon at gan'on.
Mahilig ako sa McDonald's. Sobra.
Almusal, sausage McMuffin na may itlog. 'Tol.
-Sausage McGriddles. -Ah, okay!
Pahinga ako kapag Lunes. Parang cheat day ko iyon.
At mula bata ako… mahilig na ako sa almusal ng McDonald's.
Parang iyon ang go-to ko.
Kaya Lunes nang umaga, lagi akong naroon.
Sausage McMuffin na may itlog, ayos na ako.
Pero siya ang bahala sa ibang araw.
Kaibigan ko na si Marcus mula grade 5.
Nagkakilala kami sa aming Kalani Falcons Junior Peewee football team.
Running back ako, quarterback siya.
Di ko akalaing ipagluluto ko siya.
Parang 'yung biruan namin noong nagsimula ako sa culinary school.
Na, "Ang cool siguro na ipagluluto mo siya balang araw?"
Taps nagka-Covid.
Noong nangyari iyon, tinawagan ako ni Marcus at sabi niya,
"Gusto mong magluto para sa akin?"
Kaya nag-empake ako mula Portland, at pumunta sa Vegas,
at pangatlong season ko na ngayon.
Di ko lang siya chef, isa rin siya sa pinakamalapit sa akin.
At ang ganoong relasyon namin ay bagay na lagi kong ipagpapasalamat.
Tinulungan niya ako na makabuo ng plano sa nutrisyon,
at tinulungan akong gumanda ang pakiramdam ng katawan.
Para makalaro linggo-linggo, malaking bagay ang nutrisyon.
Napakahalaga, dahil
ang availability mo, tibay mo, ay mahalaga sa posisyong iyon.
-Laging masarap, 'tol. Salamat. -Oo.
Dito sa Mercedes-Benz Stadium,
ilang trip sa West Coast, tapos biglang nakabalik ka na.
Buong linggong kayod para sa Linggo.
Lintik na taas-baba. Tinakbo namin noong Miyerkules.
Oo nga.
Set, hut, set!
Pinapainit ng Cleveland. Inapula ni Marcus.
At diving catch, at unang down.
Malakasang hagis iyon habang may pasagupa sa kanya.
Oo, ayos lang ako.
Sinipa ni Koo para sa try.
At nangunguna ang Atlanta, tatlo sa wala.
Mahusay na pagpuntos. Magaling. Tapusin natin 'yung sunod.
Sobrang magkaiba ang 2-2 at 1-3.
Malaki ang oportunidad na makaungos pagkatapos magsimula sa 0-2.
Parte ng ginagawa ng Cleveland sa iyo ay pagurin ang katawan mo.
Set!
Hagis sa gitna, at naharang.
Marcus, isa para sa huling walo niya, naharang.
Ayos lang.
Nakaka-stress lang.
Nakaka-stress.
-Nasa enerhiya, di ba? -Oo.
Dapat lumaban sila. Pagkaisahin mo. Gawin na natin.
-Sige. -Ayos ba?
Oo.
Ayos naman.
Paandarin mo, 1. Paandarin mo, pare.
White-80! White, set, hut!
Marcus, tumatakbo pakaliwa. Sinusubukang may mangyari.
Inihagis sa field, nasalo.
Mahusay na improvisation ni Marcus Mariota.
Paandarin mo, baby. Paandarin mo, 1. Laban.
-Set! -Una at goal sa lima.
Si Huntley, sa kaliwang banda.
Touchdown, Atlanta.
Hayan, touchdown!
Laban!
-Mahusay sa play extension. -Magaling.
Takot sila sa kalikutan namin.
Linggo-linggo, kada laban, palaging depende sa pinakadulo.
Tingin ko, komportable kami sa ganoong mga sitwasyon, at…
Laro lang at hanap ng ikapapanalo.
Sa siyam, 3:10 na lang.
Sige, guys. Ipanalo na natin ito.
Kontrolin ang nakokontrol natin, isa-isang play.
Nagtatrabaho ang lahat.
Nakasalalay kay Marcus Mariota.
Gustong ihagis ni Mariota. May pressure, umabante.
Sa bukas na si Zacchaeus, sa 32.
Zaccheaus, libre hanggang sa gitna.
Kumusta naman itong hagis ni Mariota?
Tumatakbo siya pakaliwa.
Lumundag sa ere si Mariota sa kaliwang paa niya,
at inihagis nang deretso.
Iniangat niya ang Atlanta.
At heto si Koo para sa field goal.
Snap, spot.
At… pasok.
Ayos!
Panalo ang Falcons sa pangalawang pagkakataon, at 2-2 na.
Tuloy-tuloy na.
Walang nagsabing madali.
-May isisilang kami sa Disyembre. -Oo.
-Manghihingi ako ng payo. -Ayos lang iyan.
-May pangatlo ako sa Disyembre. -Aba.
-Oo. -Binabati kita.
-Kumusta? -Ayos. Nasasabik.
Masayang makasama ulit si Art. Masayang makalaro ulit.
-Pakiramdam? Malusog? -Maayos.
-Mabuti, pare. Grabe. -Ituloy-tuloy mo.
-Masayang makita ka. -Ako rin.
-Hi sa asawa at pamilya mo. -Sa iyo rin. Good luck.
Salamat. Ikaw din.
Napakagandang harapan sa weekend. Ito ang inaabangan natin.
-Ang 6-2 Bills. -Oo.
Iho-host nila ang 7-1 Vikings.
Super Bowl 57 preview kaya ito? Kasi…
-Masaya. Bakit hindi? -Option iyon.
Dalawang fan base na gutom na gutom,
sa sobrang gutom sa Lombardi,
kung Super Bowl ito, Vikings-Bills,
mapapasabi ang mga fan base ng iba ng,
"Alam mo? Mabuti. Deserve ng fans. Madami silang pinagdaanan."
Masakit lahat, Josh.
Bugbog na bugbog ako. Di kita ang pasa ko sa parehong tadyang.
Lilitaw din ang mga ito.
Kapag may masakit sa midsection mo, medyo mahirap…
mahirap mag-isip ng ibang bagay.
-Lalo rito. -Oo, sir. Diyan nga.
Miyerkules, pupunta ako sa gusali, sa training room,
Alam kong hihiga ako sa mesa, at pagagaanin nila ang pakiramdam ko.
Sinusubukan kong 'wag mapadalas dahil matakaw sa oras,
pero 'pag masakit, wala kang magagawa.
'Yung mga nag-iiwan ng marka, pahirap sa sunod na series.
Alam ng pass rushers na kapag nabugbog mo,
hindi na siya katulad ng dati.
Dapat matutunan mong tiisin
at lumaban pa rin, at tatagan at tibayan.
Si Cousins ang pinakabugbog na quarterback ngayong season.
Tatayo siya sa pocket at tatamaan.
Kalimutan ang dad jokes. Matatag si Kirk Cousins.
Gaya noong naihagis ko ang bola kay Justin sa Washington,
hindi ko alam kung sino o saan galing ang tama.
At sabi ng depensa sa akin…
Ayos ka naman.
"Ayos ka. Bangon."
Ayos ka lang, 'tol?
At naisip ko,
"Karaniwang oo, pero dito, hindi."
Down, run, set.
Minsan, pinakamabuting igalaw.
Lumabas at magpraktis, para lumuwag.
Kumusta ang katawan mo ngayon?
Ah… Magiging ayos ako.
Depende sa kung gaano ako tatamaan.
Kung mapaparami, magsasama-sama iyon.
Iba sa pakiramdam noong Lunes o Martes
at noong Sabado, kaya magtitiwala ka sa proseso sa linggong iyon.
At magtitiwala ka, habang papalapit ang Linggo,
na aayos din ang pakiramdam.
Biyernes nang gabi, nasa basement lang ako
at may mga pinapapunta
para makapaghanda at makondisyon ako para sa Linggo.
Parehong binti pakanan.
Hayan. At pakaliwa. Papasok.
Papasok, palabas.
Palabas.
Palabas. Mabuti.
Hinga papasok.
Tama.
Hinga papasok.
At ilabas mo.
Hayan.
Ba-boom.
Tinawagan kami ni Kirk isang araw.
Akala ko naman, may football buddy ako na binibiro kami.
Nang nalaman kong totoo,
sabi ko, "Ikagagalak naming makipagtrabaho kay Captain Kirk."
Nganga.
Hinga papasok.
Palabas.
Hinga papasok.
May teammate ako sa Washington, si Santana Moss, na 14 na taon naglaro.
'Yung sunod.
At nakalaro ko siya sa ika-12, ika-13, at ika-14 na taon niya.
At sabi niya na 'yung ika-14 na taon niya, parang unang taon sa pakiramdam.
Alam ko ring may pinapapunta siya para sa bodywork ilang beses kada linggo.
Kaya pumunta ako roon, at nakita ko ang ginagawa ni Santana
para kahit nasa ika-14 na taon na siya,
di lang siya malusog, mabilis din at athletic.
At nagkaroon ako ng vision kung paano kapag tumanda na ako.
At siguruhing naglalaro pa rin ako sa halip na nanonood.
Sa kasamaang palad, pinakamasakit ang mga pinakaproduktibong sesyon.
Ibig sabihin, may nakita kami na dapat maalis.
Sobrang makirot.
Grabe.
-Nararamdaman mong humuhupa? -Oo.
Hay...
At ramdam ko ring nawawala.
-Mahirap ding maalis, Ann. -Oo.
Naghahagis siya nang deretso sa katawan.
Gusto naming may flexibility para kung malakas ang tama,
naa-absorb at nawawala.
Kung maigting ito at hapit, sa joint tatama ang injury.
Dadami ang injury sa joint.
Okay. Tayo ka at tingnan natin.
-Pakiramdam? -Bukas na bukas.
Mabuti. Ganyan nga dapat.
Sige.
Halika? Bart, dito ka.
-Itulak mo pa palikod. -Ganyan.
Okay, ngayon, kiling ka pababa na parang ihahagis mo.
-Hayan. -Oo.
Ayos.
Ang 6-2 Buffalo Bills,
unang puwesto sa AFC East.
Minnesota Vikings na may 7-1, unang puwesto sa NFC North.
Para sa nakararaming tao, Bills ang pinakamahusay sa NFL.
Laban!
-Laban, Vikings! -Laban!
-Laban, Vikings! -Oo!
Noon lang ako nakapunta sa laban na ganoon ang paligid.
Punong-puno ang mga stand.
Nakatayo ang fans sa buong laban.
Nakaka-excite talaga.
-Sige. -Magsaya ka, honey.
-Ayos lang ang biyahe. -Masaya.
-Mahal kita. -Magsaya ka.
-Sige, guys. -Laban, Kirk. Talunin natin.
Ang laban sa Buffalo,
ang kalidad ng kalaban namin, sa baluwarte nila…
alam kong magiging mahirap.
Kirk Cousins, nasa kanan niya si JJ.
Thielen sa kaliwa, gumagalaw si Adam, apat na.
Kirk, fade, end zone,
at… nasalo!
Touchdown!
Naghagis ng touchdown pass si Kirk Cousins sa 38 magkakasunod na laro.
Panlimang pinakamahusay na streak sa kasaysayan.
Mahusay. Grabeng pasa.
Maganda 'yung simula.
Pero hindi namin napanindigan.
Ready, set, hut!
Ayos ka lang?
Tinamaan siya nang malakas sa laban sa Commanders last week.
Parehong-pareho.
Matatag siya.
Magkakasunod na linggo siyang tinatamaan sa pocket pagbato ng football.
Pagkakita ko sa play na iyon, naisip ko, "Naku."
"Seryoso ito."
Ayos ka lang?
Pagod na akong matamaan lagi.
-Ayos ka? -Nawalan ulit ng hininga.
Katulad noong nakaraang linggo?
Oo.
Parang nagsisimula na akong mabalisa
sa nararamdaman ko.
Kaya wala akong pasensiyang makinig.
O pakinggan ang feedback ng manlalaro sa huddle.
Ano iyon? Ha?
-Pinabayaan ako roon ng nickel? -Oo. Ewan.
Hindi ko alam.
Ayaw ko magsalita.
Gusto ko lang pagtuunan ang gagawin ko,
at hindi isipin ang ibang bagay.
Handa!
Hike, set!
Naku!
Deretso sa miyembro ng Bills.
Masaklap na interception ang inihagis ni Kirk Cousins.
Tuwing nate-turn over mo ang bola, pakiramdam mo,
hinahayaan mo silang talunin ka kaysa natatalo ka talaga nila.
Akala ko talaga, si JJ.
Lumingon ako at nakatayo siya. Akala ko, curl iyon.
Hindi pa natatalo ang Bills sa baluwarte nila
kapag nangunguna nang 14 na puntos sa halftime mula pa 1968.
Sa puntong iyon, dalawang hagis na ang naharang,
malungkot kami… at medyo may, "Bahala na."
Kumusta naman iyon? Ibinaba ni Cousins ang balikat.
Boom! Wow.
Nagsimula ang laro nila,
at hindi na namin namalayan, lumiit na ang lamang.
Set, hut!
Tumatakbo si Thielen, pekeng jet, bigay kay CJ.
At nasa end zone siya!
Touchdown, Vikings!
Tumingala ako, at nakagapang kami pabalik.
Sabi nila, "Patunayan n'yo."
"Pito at isa, pero patunayan n'yo."
"Punta kayo sa Buffalo at gawin n'yo."
Sinusubukang gawin ng Vikings.
Ramdam kong kaya naming igalaw ang bola. Kaya kapag sa inyo ulit ang bola,
may kumpiyansa ka, pero alam mong dapat ayusin ng lahat.
Sa isang play nakasalalay, kung matatapos o magpapatuloy ang laban.
-Halika muna. -Sige.
Ipapanalo natin ito. Magtiwala ka.
-Sige. -Tiwala sa akin.
27-23, Buffalo.
Pang-apat at 18 para sa Vikings
mula sa sariling 27.
Sabi ko kay Justin sa huddle, "Baka jump ball ito."
"Bihira ang play design para sa ika-14 at 18."
Magti-twerk at pearls tayo rito, na may dagger, ha?
Ihahagis ko siguro nang mataas. Tataasan ko.
Baka ito na iyon. Dalawang minuto pa.
At gagawin nila sa pang-apat na down. Kailangan.
Cousins, bakanteng backfield.
Nasa 25 yarda ang safeties mula sa line of scrimmage.
Kirk, umatras para ipasa kay JJ sa kanan.
Nilundag ni Jefferson.
Mukhang nasalo.
Nasalo niya.
Nasalo niya. Sa 40 ng Bills!
Hanep na sunggab!
Seryoso ka ba sa salong iyon, JJ?
Inihagis ko, pero hindi ko talaga alam ang nangyayari.
Kaya ibinabase ko lang sa reaksiyon sa gilid.
At di ko malilimutan si Eric Kendricks kaya nalaman kong nakuha namin.
Doon ko nalaman.
Pagkakita ko kay Eric, naisip ko, "Heto na kami."
Malaki ang tiwala na kahit bantay-sarado,
kapag inihagis mo kay Justin, gagawin niya.
Mahusay, JJ!
Wala kaming nakuhang puntos, kaya dapat mag-score.
May kaunting, "Ano'ng mahalaga, ano'ng sunod?" sa isip mo
na pumipigil sa iyo na lasapin ang mga ganoong sandali.
Pang-apat at goal mula sa isa, nahuhuli nang apat,
at 50 segundo na lang.
Sabi ko, "Bahala na. I-sneak natin, ipanalo, at alis na tayo."
Smooth quick two sa quarterback sneak.
-Oo! -Oo. Heto na.
Heto na.
Heto na.Uy, I-right acer.
Quarterback sneak sa smooth quick two. Handa na?
Dito na matatapos ang laban.
Set, hut. Hut!
Cousins sa babang sentro. Nag-sneak si Kirk.
Itinulak ni CJ Ham.
At...
Walang senyas?
-Pasok ako. -Walang senyas?
-Pasok ako. -Hindi siya umabot!
-Hindi raw siya umabot. -Hindi raw siya umabot.
Parang nakapasok ako.
Hindi ko alam. Tingnan mo.
-Ikaw ang tumawag niyon? -Oo.
Magta-timeout sana ako, pare.
Okay, hindi kita narinig.
Kasalanan ko.
Pababa ang balikat.
At naroon ang football. Mukhang kapos.
Nakapasok ka?
-Di ko alam, pero kumaliwa ako… -Di pasok, 'tol.
Sa ganoong sitwasyon, puwedeng todo.
Oo nga.
Isang pulgada na lang iyon. Kumusta naman?
Kasalanan ko na… nagpa-QB sneak ako. Hindi kami nakapasok.
Kaya kinailangan kong iproseso
ang kritikal na pagkakamali doon.
Mananatili ang ruling sa field.
Buffalo sa unang down.
-Nakapagbigay sana ako ng formation. -Oo. Sige.
Hayaan mo lang na tulungan kita, okay?
Sige.
Anumang pagkakataon na ang kaharap mo
ay magagaling na competitor at mga gusto talagang manalo,
ayaw mong alisin iyon. Pero sa sandaling iyon,
napakakritikal ng sitwasyon.
Puwede sanang ma-define ng play na iyon ang buong season namin.
Puwedeng ubusin ang oras. May 44 na segundo na lang.
Kukunin ng Bills ang 1/2-yardang linya.
Naku. Nagbiyahe pa kami rito.
At aalis kami nang… talo.
At nagdadasal kaming lahat para magkaroon ng milagro.
Pero kailangan ding mag-QB sneak ng Bills. Di puwedeng paatras.
O baka safety iyon.
Katabi lang ng goal strip ang bola.
Kailangang mailabas ito ni Josh Allen.
White-80. Ready, set!
-Di siya nakalabas! -Di siya nakalabas!
Ah, kumawala ang bola.
-Nabitiwan niya. -Oo.
Agawan ng bola.
Nasa Vikings ba?
Touchdown iyon!
Sa huling hininga nila!
Ang ruling sa field, nag-dive sa bola ang Minnesota
sa end zone, para sa touchdown.
Para humantong sa ganito ang laban
ay talagang nakakamangha.
Salitan ang mga team sa pagtaliwas sa lohika dito sa stretch.
May 41 segundo pa sa laban.
Puwede silang mag-field goal sa ginagawa nila.
Nasa isip ko, sa natitira pang oras,
dapat maghanda kami para sa overtime.
White-80, set!
Allen, inabot ang snap.
Hahagis siya sa kaliwa, at…
Nasalo daw niya. Lumabas siya sa 40!
Putsa, tumigil sa 18 segundo ang oras.
Sisipain nila ito, tapos… OT kami.
May pagkakataong mag-overtime.
Mula 29 na yarda, si Tyler Bass.
At ipinasok niya!
Ito ang pinakanakamamanghang
dalawang minuto sa football na nakita ko sa tanang buhay ko.
Ang 7–1 Vikings at ang 6–2 Bills
ay tutungo sa overtime.
Alam nating sisipa sila sa atin. Tayo ang mauuna.
Alam mong lulubog o lalangoy.
Kapag naka-touchdown ang Vikings, tapos ang laban.
Kung magfi-field goal sila,
may pagkakataon ang Bills na tumabla sa field goal
o ipanalo ng touchdown.
Sa overtime nagsimulang maramdaman ko ang mga pasa ko sa tadyang.
Down, one, set!
Gustong ihagis ni Cousins.
Hinahanap si Jefferson, at nasalo niya.
Si Kirk Cousins lahat ito. Penomenal.
Binabantayan siya ni Ed Oliver.
Di ko alam kung saan siya humugot.
Hindi biro itong pass rush ng Bills.
Hindi nga.
Pangatlo at sampu sa 26 ng Bills.
Kirk, deretso sa pocket, hagis sa kanan.
Nasalo ni Jefferson
sa dalawang yardang linya!
Grabe, nagpakitang-gilas si Kirk dito sa kanyang di mababangis na hagis.
Naisip ko, "Magta-touchdown kami at aalis na rito."
Nag-settle ulit kami sa field goal.
At umasa kami sa depensa namin.
Pagkatapos ng laro, ubos na ako.
Ibinigay ko na ang lahat.
Wala nang natira.
-Ayos ka lang? -Hindi, masakit.
Magaling, Kirk.
Gandang drive, 8.
-Nabugbog ka? -Oo.
Masakit lahat dito.
Mula sa 20-yardang linya, 1:19 sa overtime.
Puwedeng mag-field goal ang Bills at itabla.
Allen, ipapasa, sa pocket, papuntang end zone.
-Ayos! -Naharang ni Patrick Peterson!
At pababa siya!
At 8-1 na ang Minnesota Vikings!
Grabeng laro!
"Nakakaloka" ang tamang paglalarawan sa laban.
Di iyon ang kadalasang formula para manalo.
Tingin ko, mas madalas, matatalo ka.
Matinding tatag mo, 'tol.
-Nakaraos tayo roon. -Tatag mo. Galing, pare.
Pero nakalusot kami.
At para matalo ang ganoong kagaling na team,
makakahugot ang team namin ng kumpiyansa roon.
Salamat sa inyo.
Salamat.
-Mahusay. -Mahal kita.
-Tuloy lang. -Mahal din kita. Husay.
Salamat sa inyo. Salamat.
-Gusto ko ang Starter jacket mo. -Gusto mo iyon?
Gusto n'yo iyon?
Bakit ko ginagawa ito?
Sa puntong ito, di ko na matatalikuran.
May parte sa akin na ayaw sumuko.
Ama, salamat sa season na ito,
sa oportunidad, sa aming kalusugan, Panginoon.
Tingin ko, biniyayaan ako ng Diyos para gawin ito,
at gusto kong gamitin nang maayos.
Bahagi iyon.
May parte siguro sa akin na sira-ulo at gusto lang talaga iyon.
Tingin ko minsan, tatamaan ka, at magugustuhan mo.
Gusto ko iyon!
Kabaliwan iyon, at madalas kong itanong sa sarili.
Bakit ako sumusubo rito?
Naniniwala ako na kung mahal mo ang isang bagay,
passionate ka, hahanap ka ng paraan para malampasan mo.
Oo!
Sige na.
Gusto ko ang kompetensiya.
Gusto ko ang larong football.
Gusto ko ang mga relasyon dito.
-Mahal kita. -Mahal kita, Marcus.
Bilisan mo, laban.
Hindi ko ito ipagpapalit.
Kailangang gustuhin mo ang lintik na ito!
Kasama ng mga utol ko,
nang may isang layunin kung paano manalo.
Kailangang gustuhin mo.
Hindi perpekto lahat.
Super Bowl ang layunin. I-maximize dapat bawat oportunidad.
Kailangan mong sumugal. Kaya isinusuong ko lagi ang katawan ko.
Mas nasa isip ang paglalaro ng quarterback.
-22-X. -22-X.
Kada linggo, ginagawa namin ang play calls niya.
Bunch right, zeke, counter fly, 19-wash.
Hindi puwedeng alam na alam mo lang.
Kailangang nakatatak sa iyo.
At ibang antas na ng commitment iyon.
Marami kaming ginagawang laro.
Mga nakakatuwang pangalan.
Weedwacker right. Pac-Man. T-bagel.
-Ano? -Brutal para proteksiyon.
Walang sigurado. Di ko alam ang parating.
-Orasan ang galaw. -Uunahan mo.
Grabeng comeback ng Chiefs!
Ito ang ginagawa ko.
Tagapagsalin ng Subtitle: Moonnette Maranan