SERIAL SPORTOWY NETFLIX
Większość działań tutaj to zapobieganie stanom zapalnym,
by nie doskwierały mi stawy i żebym nie odczuwał codziennych bólów.
W poniedziałek rano wchodzę zwykle do lodowatej wody.
Bardzo zimna?
Niskie naście stopni Celsjusza.
Chodzi o jak najszybsze odrętwienie.
Kiedyś wchodziłem do kolan…
Ale teraz muszę do żeber.
ROZGRYWAJĄCY VIKINGS
Siniol.
Mam posiniaczone ramiona po ostatnim meczu.
W Michigan wskakiwałem czasem do zimnego jeziora.
To największa na świecie wanna z zimną wodą.
Po niektórych meczach myślisz, że to najgorsza robota.
Stoisz i nie masz nawet jak przygotować się na uderzenie
Najważniejsze nie jest przetrwanie jednego meczu, jednego powalenia.
Pytanie brzmi: czy dasz radę powtórzyć to za sześć dni?
A potem jeszcze raz i jeszcze raz, przez cały sezon?
ODCINEK TRZECI: WŁADCY BÓLU
Bycie rozgrywającym jest brutalne.
Gracze to rozumieją.
Marcus mocno oberwał, wpadając w pole punktowe.
Wiem, na co się pisałam.
Ale to tak, jakby co weekend miał wypadek samochodowy.
Kurka, to mocne powalenie. Auć.
Wyobraź sobie, że za każdym razem tak obrywasz.
Lubię prawić komplementy.
Jak się zbliżą, gratuluję im.
Dobra szarża, 99.
Mam do nich ogromny szacunek.
Zasuwają i próbują mnie dorwać za wszelką cenę.
Dobra szarża, stary.
Dobra akcja, stary.
Dobra akcja. Ale rzuciłem przyłożenie.
Zawsze chciałem, by obrońcy mnie lubili.
Dobra szarża, stary.
Dobre uderzenie.
Dobra szarża, 55.
Świadomie lub nie, decydują o sile tych powaleń i uderzeń.
Jeśli będą mnie lubić, nie będą cisnąć do końca.
- Dzięki. - Luz.
Kiedy rzucasz z miejsca, jesteś narażony na ciosy.
Miałem swoje urazy w tym roku.
Zaczęło się od nadgarstka, potem był zbity kciuk.
- Co to za siniak? - Z pierwszego meczu.
Żartujesz?
Potem było kolano.
To było dziwne, trochę mi spuchło.
- To konieczne. - Boli.
Zbity mięsień czworogłowy po uderzeniu kaskiem.
Podczas sezonu to się nawarstwia.
Wytrzymałość to u rozgrywającego bodaj najważniejsza cecha.
Fizyczna, mentalna, emocjonalna.
Co tydzień potrzebujesz sporej wytrwałości,
żeby się temu poddawać, stale i wciąż.
Od rozgrywającego
oczekuje się gry w każdym meczu.
Odporność na urazy odgrywa ogromną rolę.
W sali treningowej
przygotowujesz ciało na kolejną niedzielę. To bardzo ważne.
Ciągle coś cię boli, od pierwszego dnia obozu treningowego.
Rety.
Musisz umieć zacisnąć zęby i robić swoje. Do tego się to sprowadza.
To było dobre.
Nie raz w niedzielę po meczu mam problem, żeby otworzyć drzwi.
Tak mi dłonie puchną.
- W porządku? - Tak, to tylko palec.
Zastanawiasz się, jak chwycisz piłkę w środę czy czwartek.
Jakimś cudem to robisz, a do niedzieli zapominasz o urazie.
Ludzie zaczęli o tym gadać przy Bradym.
O tym, jak o siebie dba, że nadal gra, choć ma już 45 lat.
Zobaczyłem to i stwierdziłem, że trzeba pójść poziom wyżej.
Bobby Stroupe to mój trener. Pracuję z nim od czwartej klasy.
Znam go naprawdę długo.
Przekonałem go do przenosin do Kansas City.
Trzy dni w tygodniu ćwiczymy poza klubem.
Moje ciało musi być w najlepszej formie,
żebym był najlepszy na koniec sezonu.
Ćwiczymy, żeby osiągnąć maksymalną mobilność.
Podbudowa do siły.
Różne ruchy wzmacniają ciało.
Pozwalają mu na działania, których sami byśmy nie chcieli.
- Gotowy na wyginanie grzbietu? - Tak jakby.
Zacznę, kiedy uniesiesz.
Liczymy.
Musisz się przyzwyczaić do tych niewygodnych pozycji.
Tak zwalczysz urazy.
Pięć.
Skupiamy się na odporności tkankowej.
- Tutaj? - Tak.
Pracujemy w różnych pozycjach,
żeby jego tkanki musiały zyskać na gęstości
i dostosowywały się do tych pozycji.
To zwiększa odporność na kontuzje.
Odwróć się, złap i odetchnij. Z obu stron. Do tego dąż.
Na początku mojej kariery, bez Bobby’ego,
skręcałem sobie staw skokowy i miałem inne drobne urazy.
Od kiedy tu przyjechał, odpukać,
udało się to wyeliminować.
W sezonie pracujemy w rytmie dni A – B – C.
DZIEŃ A
Dzień A to ponowne ożywianie
i odtwarzanie tkanek.
Manipulujemy ciałem w różnych płaszczyznach.
Sprawdzamy, czy działa, jak powinno.
Przywracamy poziom zero.
DZIEŃ B
Dzień B to prawidłowe ruchy i generowanie mocy.
W środę rusza się tak, jak ma to robić na boisku w niedzielę.
Dzień C to ćwiczenia z pełną prędkością.
Ma się ruszać szybciej,
niż porusza się w meczach.
Dzięki temu sytuacje boiskowe wydadzą mu się powolne
i będzie czuł komfort.
Na pełnej szybkości.
Do końca.
Piątek za nami, twoje ciało jest przygotowane.
- W porządku? - Tak.
Znowu?
- Rzepa. - Przyczepiony kosmyk.
Często tak masz?
Ostatni rok z tą fryzurą.
- Jak to? - Za rok zetnę włosy.
Będę miał inną fryzurę.
- Zgolisz? - Jeszcze nie wiem.
- Ale coś zmienię. - Warkoczyki?
Czekam tylko przez Head & Shoulders.
Możesz zapleść coś długiego.
- Myślałem, żeby je poskręcać. - OK.
Nie chcę dredów, skręcać mogę.
Wkurzają cię pod kaskiem i czapką?
Nie mogę mieć dwójki dzieci i tego fryzu.
Dlaczego?
- Kiedyś muszę zostać ojcem. - Jesteś nim.
Wyobraź sobie, że mam 40 lat i tę fryzurę.
W ten weekend ciekawie zapowiada się starcie
Patricka Mahomesa i jego Chiefs z Niners, których pokonali w Super Bowl LIV.
Świetna jest walka Nicka Bosy z blokującymi.
Jest taki duży, szybki i zrywny.
Jak dynamiczna nie byłaby ofensywa Kansas City z Mahomesem,
trzeba docenić obronę San Francisco.
- Tak. - To potężna defensywa.
- Potężna. - Począwszy od linii.
Gwiazdą tej formacji jest Nick Bosa.
SKRAJNY DEFENSYWNY LINIOWY 49ERS
Trzecia próba, Rodgers znów pod presją.
Nick Bosa z powaleniem.
Nick Bosa stopuje grę biegową.
Cousins próbuje ominąć Bosę, ale ten dopada go od tyłu.
„Mnie nie powstrzymasz”.
- Nie do zatrzymania. - Dominator.
Rzucamy na zewnątrz?
Chiefs spróbują zapomnieć o ostatniej porażce z Bills.
Wiemy, jak mocna jest obrona Niners.
Sądzę, że Chiefs wygrają.
Rzut idealny.
Choć 49ers mogą zaskoczyć.
Chiefs zmierzą się dziś z San Francisco 49ers
w Santa Clara w Kalifornii.
Kansas City ma aktualnie bilans 4-2.
San Francisco 3-3, z bardzo solidną obroną.
Mówi się o Bosie,
ale w NFL jest dziewięciu graczy z minimum 16 presjami.
Trzej z nich grają w San Francisco.
Potrzebuję więcej energii. Od każdego!
Podejmijcie to wyzwanie!
Podejmujcie je w każdej pieprzonej akcji!
Grajcie mocno, ale pamiętajcie o kolegach. Wygrajmy!
- Chiefs na trzy. - Chiefs!
Uroczystym kapitanem jest dziś wielki Joe Montana.
To ekscytujący dzień. Warto się nieco uspokoić.
To Joe Mantenga.
Walimy.
Obrona Niners przypomina mi defensywę Bucs
i dawne obrony Ravens i Steelers. Mają swoją tożsamość.
Kiedy grasz przeciwko takiej świetnej obronie,
rywale są agresywni. To czyni ich groźnymi.
Siłowa szarża z bardzo niskiej pozycji.
Dobra szarża, stary. Naprawdę dobra.
Nieprzepisowy blok, będzie flaga.
Podanie w pole punktowe.
Był na linii!
Przyłożenie! Ale Kansas City popełniło przewinienie.
Bosa był blokowany poniżej pasa.
Przewinienie.
Czy ten blok miał miejsce poza dozwolonym obszarem?
Taka jest nowa zasada.
Wydaje mi się, że mógł blokować na granicy obszaru.
Był na linii wznowienia.
Przy skrajnym liniowym.
- Poza obszarem. - Nie ma mowy.
- Zapewniam. - Nie!
- Akcja anulowana. - Nie ma mowy.
Dobra akcja.
Chiefs ze swojego 20. jarda.
Nick Bosa dopada Mahomesa od tyłu.
Bosa jest niesamowity.
Atakują rozgrywającego na tyle sposobów.
Trzecia próba.
Mahomes ma czas.
Rzuca… piłka przechwycona!
Jeden z rywali ją podbił, a Hufanga rzucił się i ją przechwycił.
Gipson przewidział ścieżkę skrzydłowego,
a Hufanga świetnie przechwycił.
Gram w NFL od paru lat.
W zeszłym sezonie drużyny zaczęły ustawiać stoperów dużo głębiej.
Przywykłem do tego głębokiego ustawienia
i rzucam krócej, żeby zdobywać teren.
Tak chciałem zrobić w pierwszej serii. Powinienem mieć miejsce,
bo ustawiają się na mnie głęboko. Tym razem mnie zaskoczyli.
To mi jednak powiedziało, że ich stoperzy będą w tym meczu
schodzić niżej niż u innych drużyn,
więc mogę znów rzucać dalej.
Przechwyt w płytkim ustawieniu?
Wiedzą, że na mnie tak grać nie można.
Myślą, że nie rzucę głęboko? Rzucę.
Czekałem, aż ktoś tak ustawi stoperów.
Trzecia próba Chiefs z 19. jarda. Do zdobycia 11 jardów.
Potężny rzut.
Marquez Valdes-Scantling na 35., 30. jardzie.
Zatrzymany na linii 24. jarda.
Nie wiedzą. Przygotowuję się.
Oglądam nagrania.
Oglądam.
Mahomes rzuca późno,
w pole punktowe. Przyłożenie!
JuJu Smith-Schuster niekryty na środku. Linia 25. jarda, 20.
Został ostatni rywal.
Mija stopera zwodem, ma pomocnika.
Pędzi wzdłuż linii. Przyłożenie!
Świetna robota, 52.
Przechwyt mnie nie wkurzył.
Czułem, że ich stoperzy mnie nie szanują.
Musieli za to zapłacić.
- Tak. - Wiesz, o co mi chodzi.
Rzucałem im nad głowami.
Jesteś gość. Wyzdrowiej i graj.
- Jestem zdrowy. - Akurat.
Przecież widziałem.
Zagrywka „Roger”, 54.
Biegamy dziś pod górę, OZ?
Biegamy górki?
Górki?
Dobry trening. Dozo po południu.
- Rozgry na trzy. - Rozgry.
- Do swoich grup. - OK.
Dokąd to?
Dzięki.
Doceniam.
Jestem Taylor.
Kucharz Marcusa.
Przygotowuję mu posiłki i kontroluję, jak się odżywia.
Z natury nie odżywia się zdrowo.
Fakt, że jestem kucharzem,
pomaga wpoić mu właściwe nawyki żywieniowe.
Uwielbiam McDonald’s.
Te śniadania, McMuffin z jajkiem i kiełbaską.
- McGriddle z kiełbasą. - Pycha.
Poniedziałki mam wolne, to dzień bez diety.
Od dzieciaka uwielbiam śniadania w McDonald’s.
Przepadam za nimi.
W poniedziałek rano zawsze tam idę.
McMuffin z jajkiem i kiełbasą. Pycha.
Resztę tygodnia załatwia Taylor.
Przyjaźnię się z Marcusem od piątej klasy.
Poznaliśmy się w dziecięcej drużynie Kalani Falcons.
Ja byłem biegaczem, on rozgrywającym.
Nie sądziłem, że będę mu gotował.
Żartowaliśmy z tego, kiedy poszedłem do szkoły gastronomicznej.
„Fajnie by było, gdybyś kiedyś szykował mi posiłki”.
A potem był covid.
Marcus zadzwonił w pandemii i spytał,
czy nie chcę mu przyrządzać posiłków.
Spakowałem się i pojechałem z Portland do Las Vegas.
Robię to już trzeci sezon.
To nie tylko mój kucharz,
ale i jeden z najbliższych kumpli.
Ta nasza relacja to coś,
za co zawsze będę wdzięczny.
Pomógł mi opracować plan żywienia,
dzięki któremu świetnie się czuję.
Odżywianie jest bardzo ważne, jeśli chcesz regularnie grać.
Ma ogromne znaczenie,
bo na tej pozycji kluczowe są odporność i wytrzymałość.
- Jak zwykle pyszne. - Spoko.
CZWARTA KOLEJKA: BROWNS-FALCONS
Wracamy na Mercedes-Benz Stadium
po dwóch wyprawach na Zachodnie Wybrzeże.
Na to cały tydzień pracujemy.
Musieliśmy w środę biegać górki.
Wiem.
Cleveland naciska, Marcus rzuca.
Niełatwy chwyt, ale próba zaliczona.
To był trudny rzut pod presją obrońcy.
Jestem cały.
Koo kopie.
Atlanta prowadzi 3:0.
Punkty są, to była dobra seria. Następną dokończymy.
Bilanse 2-2 a 1-3 to niebo a ziemia.
Bardzo ważny był dla nas powrót na właściwe tory ze stanu 0-2.
Cleveland próbuje zmęczyć rywala, zajechać go fizycznie.
Rzut w środek, przechwycony.
Marcus z jednym celnym podaniem na osiem prób.
Będzie dobrze.
Straszny stres.
Stresuję się.
- Ważna jest energia. - Tak.
Nakręć kolegów. Weź ich w garść. Gramy.
- Tak. - Kumasz?
Jasne.
Będzie dobrze.
Ciągnij tę serię, 1. Ciśnij, brachu.
Marcus biegnie w lewo. Próbuje coś wykreować.
Rzuca, piłka złapana!
Znakomita improwizacja Marioty.
Ciągnij tę serię. Ciśnij, 1!
Pierwsza próba z linii 5. jarda.
Huntley lewą stroną.
Przyłożenie Atlanty.
Tak jest, przyłożenie!
Jazda!
- Świetnie pociągnąłeś akcję. - Brawo.
Boją się naszej mobilności.
Nasze kolejne mecze rozstrzygają się w końcówkach.
Tak w zasadzie czujemy się w tych sytuacjach komfortowo.
Znajdujemy sposób na wygraną.
Grają z 9. jarda, 3:10 do końca.
Wygrajmy to, chłopaki.
Skupmy się po kolei na każdej akcji.
Niech każdy robi swoje.
Wszystko zależy od Marioty.
Będzie rzucać. Omija szarżujących,
ma niekrytego Zaccheausa na 32. jardzie.
Zaccheaus urywa się środkiem.
Doskonały rzut Marioty.
Biegł w lewą stronę.
Wybił się z lewej nogi
i rzucił w przeciwną stronę.
Dał Atlancie dobrą pozycję.
Koo będzie teraz kopał na bramkę.
Wznowienie.
Piłka… celna.
Tak!
Falcons wygrają drugi kolejny mecz i wyrównają bilans na 2-2.
Tak jest!
Nie może być za łatwo.
W grudniu urodzi się nam córka.
- Zapytam cię o radę. - Spoko.
- U nas w grudniu trzeci poród. - Rety.
Moje gratulacje.
- Co u ciebie? - Ekscytacja.
Fajnie znowu grać dla Arthura. W ogóle znowu grać.
- Dobrze się czujesz? - Dobrze.
- Spoko. - Trzeba cisnąć.
- Miło było. - O tak.
- Pozdrów rodzinkę. - Ty też, powodzenia.
Dzięki, nawzajem.
SIEDZIBA VIKINGS
W dziesiątej kolejce czeka nas pasjonujące starcie.
Bills z bilansem 6-2
podejmują Vikings z bilansem 7-1.
Czy te drużyny spotkają się w Super Bowl LVII?
- Dlaczego nie? - Są na to szanse.
Kibice obu tych ekip są wygłodniali.
Łakną Trofeum Lombardiego.
Gdyby w Super Bowl zagrali Vikings i Bills,
nawet fani pozostałych drużyn
uznaliby zapewne, że te dwie grupy na to zasłużyły.
Wszystko boli, Josh.
Jestem poobijany. Zbitych po obu stronach żeber nie widać.
Może później pojawią się sińce.
Kiedy boli cię korpus…
Trudno nawet myśleć o czymś innym.
- Tutaj bardziej? - Tak, właśnie tu.
W środę idę od razu do masażystów.
Wiem, że na tym stole pomogą mi poczuć się lepiej.
Staram się bywać tu rzadko, bo to czasochłonne,
ale kiedy cię boli, nie masz wyboru.
Mocne uderzenie utrudnia kolejną serię.
Obrońcy wiedzą, że gdy rozgrywający oberwie,
nie będzie tym samym graczem.
Musisz nauczyć się z tym żyć,
zaciskać zęby i walczyć.
Cousins przewodzi NFL w liczbie uderzeń przez rywali.
Jest gotów na przyjmowanie razów.
Mimo żartów o „tatuśku” Kirk Cousins to twardziel.
Przy długim podaniu do Justina w Waszyngtonie
ktoś mnie uderzył, ale nie wiem kto.
Liniowy powiedział…
Nic ci nie będzie.
„Jesteś cały, wstawaj”.
W porządku?
A ja sobie myślałem,
że zwykle jest OK, ale nie tym razem.
Czasami najlepszy jest ruch.
Trening, rozluźnienie mięśni i stawów.
Jak się czujesz fizycznie?
Będzie świetnie.
Pytanie, ile razy znowu oberwę.
Jeśli zbyt wiele, urazy będą się na siebie nakładać.
Zupełnie inaczej czuję się w poniedziałek,
a inaczej w sobotę. Trzeba zaufać całemu temu procesowi.
Trzeba zaufać, że bliżej niedzieli
będziesz się czuć znacznie lepiej.
Piątkowy wieczór spędzam w mojej piwnicy.
Przychodzą ludzie,
którzy pomagają mi przygotować się na niedzielę.
Wypchnij obie nogi w prawo.
Dobrze. Teraz w lewo. Pchaj.
Do środka, na zewnątrz.
Wypchnij.
Wypchnij. Dobrze.
Wdech.
Dobrze.
Wdech.
Wydech.
Dobrze.
O to chodzi.
Kirk do nas zadzwonił.
Początkowo myślałem, że któryś kumpel stroi sobie żarty.
Kiedy się zorientowałem, oddzwoniłem: „Pomożemy kapitanowi Kirkowi”.
Otwórz usta.
Wdech.
Wydech.
Wdech.
W Waszyngtonie miałem kolegę-weterana, Santanę Mossa.
Jeszcze raz.
Grałem z nim w jego 12., 13. i 14. sezonie w lidze.
Opowiadał, że w 14. czuje się tak samo dobrze jak w pierwszym.
Zapraszał do domu fizjoterapeutów
kilka razy w każdym tygodniu.
Zacząłem go odwiedzać i podpatrywać, co robi Santana,
żeby w 14. sezonie w lidze
być zdrowym, szybkim i silnym.
Pokazał mi, jak mogę wyglądać, kiedy będę starszy.
Jak w tym wieku grać, a nie się tylko przyglądać.
Niestety, najbardziej produktywne sesje są też zwykle najbardziej bolesne.
bo znaleźliśmy coś, nad czym trzeba popracować.
Wrażliwe miejsce.
Oj.
- Czujesz poprawę? - Tak.
Rety.
Czuję, jak się rozluźnia.
- Mocno spięte. - Fakt.
Ramię rzucające musi się ruszać.
Musi być elastyczne, żeby w razie mocnego uderzenia
wchłonąć je i rozproszyć.
Jeśli tu jesteś spięty, siła uderzenia pójdzie w staw.
Będziesz miał problem ze stawem.
Wstań i zobaczmy, jak to wygląda.
- I jak? - Bardzo luźno.
Dobrze, o to właśnie chodzi.
OK.
Bart, możesz podejść?
- Jasne. - Jeszcze dalej.
A teraz weź zamach, jakbyś miał rzucić bardzo daleko.
- Doskonale. - OK.
Świetnie.
Buffalo Bills, z bilansem 6-2,
są liderem AFC East.
Minnesota Vikings, z bilansem 7-1, są liderem NFC North.
Zdaniem wielu Bills to najlepsza drużyna w NFL.
Jazda!
- Vikings do boju! - Naprzód!
- Do boju! - Tak!
Nigdy nie byłam na meczu z taką atmosferą.
Trybuny były wypełnione,
kibice przestali cały mecz.
To było ekscytujące.
Baw się dobrze, kochanie.
- Jak lot? Dobrze? - Wspaniale.
Kocham cię.
- Żółwik. - Skasuj ich, Kirk.
Ten mecz w Buffalo
ze względu na klasę rywala i fakt, że graliśmy na wyjeździe…
Wiedziałem, że będzie trudno.
Kirk Cousins ma z prawej JJ-a.
Thielen zmienia pozycję po lewej, są cztery cele.
Kirk w pole punktowe,
piłka… złapana!
Przyłożenie!
Kirk Cousins z przyłożeniem rzutowym
w 38 kolejnych meczach.
To piąta najdłuższa seria w historii NFL.
Dobrze. Świetna piłka.
Zaczęliśmy znakomicie,
ale nie potrafiliśmy tego podtrzymać.
W porządku?
Tydzień temu mocno ucierpiał w meczu przeciwko Commanders.
Dziś podobnie.
To twardziel.
Drugi tydzień z rzędu przyjmuje potężny cios,
kiedy rzuca piłkę.
Ta akcja trochę mnie podłamała.
Widziałam, że jest źle.
W porządku?
Mam dość bycia obijanym.
- Jesteś cały? - Znowu mnie zatkało.
Czujesz się jak w zeszłym tygodniu?
Tak.
To wszystko mnie zdenerwowało.
Czułem wzburzenie.
Miałem mniej cierpliwości dla ludzi.
Nie miałem ochoty słuchać kolegów.
Co mówisz?
- Ten kryjący mnie zostawił? - Nie wiem.
Nie wiem.
Nie chciałem gadać.
Chciałem skupić się na swojej robocie
i odciąć się od całej reszty.
No nie.
Prosto do zawodnika Bills.
Fatalny przechwyt rzucony przez Cousinsa.
Za każdym razem, kiedy tracisz piłkę,
pozwalasz, żeby rywal dopiekł ci bardziej niż w rzeczywistości.
Naprawdę myślałem, że to JJ.
Zobaczyłem go tam. Myślałem, że to jego ścieżka.
Ostatni raz Bills przegrali mecz domowy
przy 14-punktowym prowadzeniu do przerwy w 1968 roku.
W tym momencie rzuciłem dwa przechwyty,
wynik był w plecy… Nie było o czym za dużo myśleć.
Nieźle. Cousins nie unikał tu kontaktu.
Bum! Ostro.
Nagle zaczęliśmy grać,
a prowadzenie rywali topniało.
Thielen markuje bieg, piłkę dostaje C.J.
Wpada w pole punktowe!
Przyłożenie Vikings!
Spojrzałem w górę, na tablicę. Wynik był stykowy.
Wszyscy mówili:
bilans 7-1 to jedno,
wygrana w Buffalo to co innego.
Vikings o nią właśnie walczą.
Czułem, że możemy budować serie. Dzięki temu po odzyskaniu piłki
masz pewność siebie i wiesz, że każdy zrobi swoje.
Jedna akcja może zdecydować, czy grasz dalej, czy to już koniec.
- Chodź tutaj. - Tak?
Wygramy ten mecz. Zaufaj mi.
- Jasne. - Zaufaj mi.
Buffalo prowadzi 27:23.
Czwarta próba, 18 jardów do zdobycia
z 27. jarda Vikings.
Powiedziałem Justinowi, że rzucę coś na walkę.
Niełatwo o zagrywkę dającą 18 jardów.
Zagrywka „Twerk i Pearls”, dodatkowo „Dagger”.
Rzucę na walkę. Szykujcie się do skoku.
Czy to decydująca akcja? Dwie minuty gry.
Muszą grać tę czwartą próbę.
Cousins sam za linią.
Stoperzy Bills 25 jardów od linii wznowienia.
Kirk będzie podawał. Rzuca na prawo, do JJ-a.
Jefferson wyskakuje…
Chyba złapał.
Złapał.
Chwycił piłkę na 40. jardzie Bills!
Co za chwyt!
JJ! To jakieś żarty?!
Rzuciłem, ale nie widziałem efektu.
Oceniłem sytuację po reakcjach naszej ekipy za linią boczną.
Nie zapomnę, jak Eric Kendricks jasno dawał znać, czyja jest piłka.
Byłem pewien.
Zobaczyłem skaczącego tam Erica i stwierdziłem „Dobra nasza”.
Nawet pod ścisłym kryciem masz pewność,
że Justin się spisze, jeśli do niego rzucisz.
Świetny chwyt, JJ!
Ale ta akcja nie dała nam jeszcze punktów.
Myślisz w takich chwilach o tym, co najważniejsze,
przez co nie możesz się nimi nacieszyć.
Czwarta próba, od pola punktowego dzieli ich niespełna jard.
Zostało 50 sekund.
Stwierdziłem: „Chrzanić to. Wślizgnę się tam po wygraną”.
Rozgrywający na „dwa”.
- Tak jest! - Walimy.
O to chodzi.
Zagrywka „I Right Acer”.
Rozgrywający na „dwa”. Gotowi?
Ta akcja zdecyduje o wyniku.
Cousins próbuje się wślizgnąć!
Pcha go C.J. Ham.
I co?
Bez decyzji?
- Udało się. - Bez decyzji?
- Udało się. - Nie dał rady!
- Mówią, że nie dał rady. - Tak mówią!
Chyba się udało.
No nie wiem. Spójrz na mnie.
- Sam to wybrałeś? - Tak.
Miałem brać czas.
Nie słyszałem.
Moja wina.
Bark dotyka murawy.
Piłka jest tam, trochę mu zabrakło.
Dałeś radę?
- Nie wiem, poszedłem w lewo… - Nie udało się.
Mogłeś ruszyć w tej akcji górą.
Wiem.
O cal od wygranej. Co za historia!
To moja wina. Wybrałem tę zagrywkę i nie daliśmy rady.
Musiałem przepracować
ten kluczowy błąd.
Decyzja z boiska podtrzymana.
Pierwsza próba Buffalo.
- Formacja mogła być lepsza. - Luz.
Pozwól mi sobie pomagać na boisku.
Dobra.
Kiedy masz do czynienia
z pragnącymi wygrywać tytanami rywalizacji,
musisz im na wiele pozwalać, choć wtedy sytuacja
była naprawdę krytyczna.
Ta akcja mogła zadecydować o losach naszego sezonu.
Mogą doczekać końca meczu, zostały 44 sekundy.
Bills zaczynają tuż za swoim polem punktowym.
No nie. Tak wiele osiągnęliśmy,
ale i tak mieliśmy tam przegrać.
Wszyscy modliliśmy się o cud.
Bills nie mają się gdzie cofnąć,
straciliby dwa punkty.
Piłka jest tuż za linią.
Josh Allen musi ją od niej oddalić.
- Nie wydostał się! - Zatrzymali go!
Piłka wypadła!
- Stracił piłkę. - Tak!
Walka o piłkę.
Czy przejęli ją Vikings?
Przyłożenie!
W ostatniej chwili!
Decyzja na boisku: Minnesota przejęła piłkę
w polu punktowym, przyłożenie.
To doprawdy przedziwna seria zdarzeń.
Niesamowita sytuacja.
Rozwój wydarzeń w tej końcówce wymyka się wszelkiej logice.
Do końca zostało 41 sekund.
Grają tak, że mogą szybko pójść po kopnięcie.
Biorąc pod uwagę pozostały czas gry,
szykowałem się na dogrywkę.
Allen wznawia.
Będzie rzucał w lewo.
Chwyt, wypadł za boisko na 40. jardzie!
Zegar zatrzymany na 18 sekund przed końcem.
Trafią, będzie dogrywka.
Mają szansę na dogrywkę.
Tyler Bass z 29 jardów.
Kopie celnie!
To były dwie bodaj najbardziej niewiarygodne minuty w historii futbolu.
Vikings z bilansem 7-1 oraz Bills z 6-2
zagrają dogrywkę.
Oni zaczynali wykopem, więc my mieliśmy grać.
To była decydująca seria.
Jeśli Vikings zaliczą przyłożenie, mecz się skończy.
Jeśli zaliczą kopnięcie,
Bills będą mogli wyrównać swoim kopnięciem
lub wygrać przyłożeniem.
W dogrywce zacząłem mocno czuć obite żebra.
Cousins chce rzucać.
Szuka Jeffersona, a ten łapie piłkę.
Fenomenalne zagranie Kirka Cousinsa.
Rzucił, choć pędził na niego Ed Oliver.
Nie mam pojęcia, jak tego dokonał.
Nie ma luzu z tymi obrońcami Bills.
Zdecydowanie.
Trzecia próba z 26. jarda Bills.
Kirk ustawia się i rzuca w prawo.
Jefferson łapie piłkę
na linii 2. jarda!
Kirk zaprezentował w tej serii
kilka niesamowicie wyrachowanych rzutów.
Chciałem zaliczyć przyłożenie i stamtąd jechać.
Ale znowu skończyło się na kopnięciu.
Musieliśmy zdać się na obronę.
Pod koniec meczu byłem wypompowany.
Dałem z siebie wszystko.
Nic mi nie zostało.
- Jesteś cały? - Oberwałem.
Brawo, Kirk.
Dobra seria, 8.
- Trzasnęli cię? - Tak.
Wszystko mnie tu boli.
Linia 20. jarda, 1:19 do końca dogrywki.
Bills mogą wyrównać kopnięciem.
Allen szykuje się na rzut w pole punktowe.
- Tak! - Przechwyt Patricka Petersona!
Pada na murawę!
Minnesota Vikings z bilansem 8-1!
Co za mecz!
Jak określić ten mecz? Szalony.
Rzadko wygrywasz w takich okolicznościach.
Zdecydowanie częściej wtedy przegrywasz.
Twardy z ciebie kolo, brachu.
- Pofarciło się nam. - Twardy kolo. Dobra robota.
Ale zdołaliśmy wygrać.
Wygrana nad tak dobrą drużyną na wyjeździe
da naszej ekipie mnóstwo pewności siebie.
Dziękuję, panowie.
Dziękuję.
- Świetnie. - Mistrz.
- Walcz dalej. - Uwielbiam cię.
Dziękuję, panowie.
- Wspaniała kurtka. - Teraz zadowolony?
Zadowolony?
Po co to robić?
W tym momencie nie umiałbym przestać.
Gdzieś w głębi czułbym się jak kapitulant.
Ojcze, dzięki za ten sezon,
za tę szansę i za nasze zdrowie.
Wierzę, że Bóg obdarzył mnie talentem.
Chcę go jak najlepiej wykorzystywać.
To część tej sprawy.
Z drugiej strony, jakaś część mnie jest chyba chora i to lubi.
Czasami obrywasz i to ci się podoba.
To było dobre!
To wariactwo. Wiele razy sam się pytałem…
Po co ja się tak męczę?
Mocno wierzę, że jeśli coś kochasz,
jeśli ci na tym zależy, to znajdziesz sposób.
Tak!
Jazda!
Uwielbiam rywalizację.
Uwielbiam ten sport.
Nawiązywane tu relacje.
- Kocham cię. - Wzajemnie.
Chodźmy.
Za nic bym tego nie oddał.
Musisz to kochać! Musisz! To wszystko tutaj!
Kocham grać u boku moich braci.
Łączy nas jeden cel: dążenie do wygranej.
Musisz tego pragnąć.
Nie będzie idealnie.
Celem jest Super Bowl. Musisz wykorzystać każdą szansę.
Musisz dać z siebie wszystko. Dlatego ciągle się narażam.
Dla rozgrywającego najważniejszy jest mental.
- „22-X”. - „22-X”.
Co tydzień przegadujemy zagrywki.
„Bunch Right, Z Counter Fly, 19 Wash”.
Nie wystarczy znać zagrywek „nieźle”.
Musisz je mieć obryte.
To wymaga ogromnego zaangażowania.
Zagrywek jest mnóstwo.
- Mają ciekawe nazwy. - „Weedwhacker Right. Pac-Man. T Bagel”.
Fatalny schemat dla bloków. Nie wiem, kto skąd biegnie.
- Co z ruchem? - Ogarniesz to.
Co za powrót Chiefs!
To właśnie robię!
Napisy: Kuba Żywko