KRÓLOWA ŁEZ
Nic, po prostu…
chciałem…
No?
…powiedzieć…
że…
- No co? - …przepraszam.
Za dziś
i za wcześniej.
To się więcej nie powtórzy. Będę lepiej cię traktował.
To właśnie chciałem
powiedzieć.
Zostały ci trzy miesiące?
Jak to w ogóle możliwe?
Jak ja będę żył bez ciebie?
Jak to możliwe?
Jestem w takim szoku,
że brak mi słów.
Ty tak serio?
Tak, głuptasie.
Kocham cię.
Kocham.
Skoro nie możesz beze mnie żyć…
Tak?
…to może umrzemy razem?
Co?
Sam tak powiedziałeś.
Nie powiedziałem, że na pewno nie mogę bez ciebie żyć.
Po prostu się zastanawiam,
czy będę umiał. Ciekawy jestem.
No właśnie. Dlatego powinniśmy umrzeć razem.
Kiedyś był taki zwyczaj. Nazywał się sunjang.
Chowano żywego ze zmarłym.
Sunjang.
Tak, sunjang.
Mógłbyś traktować mnie lepiej po śmierci.
Nieźle.
Zawsze byłaś mistrzynią
czarnego humoru.
Myślisz, że żartuję?
A nie?
Nie dramatyzuj.
Opowiedz.
Co dokładnie mówił lekarz?
Na co jesteś chora?
Naprawdę powiedział, że zostały ci tylko…
trzy miesiące życia?
Panie doktorze.
Wyniki badań?
Może pan wysłać mi maila? Nie mam czasu przyjść.
Musimy gdzieś iść.
Wiem, że masz dziś wolne.
Samochód czeka na dole.
Nie idę.
- Nawet nie wiesz gdzie. - Nieważne.
Nigdzie z tobą nie pójdę.
Dokąd się wybierasz?
Nie wiem. Pojęcia nie mam.
CENTRUM MEDYCZNE UNIWERSYTETU SUNGMIN
W przeciwieństwie do zwykłego guza
guz naciekający jest rozlany.
Chwila.
Kiedy tu przyszłam?
Słucham?
Pamiętam tylko, że weszłam do szpitala.
Jak się tu dostałam?
Jakbym się teleportowała.
Zdarzało się to pani?
Mówiłam panu ostatnio.
Miewałam bóle głowy i kłopoty z pamięcią. Czasem…
VIP-owie byli zachwyceni wykładami o sztuce.
Zaprosiliśmy artystów…
Restea do nas dołączy.
Współczesna jakość snu…
Dziesięć minut? Pół godziny?
Czasem wycinało mi całe godziny.
DYREKTOR HAE-IN
Pani Hong.
Zmieniła pani plany, by spotkać się z dyrektorem Baekiem.
Nie poszła pani?
Nawet opuściłam ważne spotkanie.
Czemu przyszła pani tak późno?
Myślałam, że to były drzemki,
że byłam przemęczona.
Nic mnie nie bolało.
Więc…
to coś poważnego?
To bardzo rzadka odmiana gwiaździaka.
Jeden z kilku przypadków na świecie.
Prawdopodobnie pierwszy w Korei.
- Trzeba operować? - Nie.
Wystarczy chemioterapia.
To nieco bardziej skomplikowane.
To bardzo nietypowy guz.
Nie jest wyraźnie wyodrębniony.
Komórki nowotworowe naciekają na nerwy czaszkowe.
Są rozsiane na dużym obszarze.
Największe skupisko jest na płacie skroniowym.
Przypuszczalnie dlatego ma pani zaniki pamięci.
To rzadka choroba.
Objawy są niespecyficzne, zależne od przypadku.
Jeśli się pogłębi, może pani mieć zwidy i zaburzenia osobowości.
Kłopot w tym, że leki niewiele pomogą.
A operacja jest zbyt ryzykowna,
bo komórki są rozsiane.
Pani Hong?
Wszystko dobrze?
- No dobra. - Słucham?
To wersja dla zwykłych śmiertelników.
Rozumiem.
Ale co proponuje pan mnie?
Co zrobi pan z moim przypadkiem?
Podobno zbieracie na szpital dziecięcy.
Mogę wziąć to na siebie.
Chcę usłyszeć,
jak się tego pozbędziemy.
Z tego, co wiem,
medycyna jest bezradna.
Mogę co najwyżej dać pani leki
na złagodzenie bólów głowy i amnezji.
Ale sama choroba jest na razie nieuleczalna…
Czyli rozumiem,
że niedługo umrę.
No dobrze. Słucham.
Ile mam czasu?
Nowotwór rozsiewa się w takim tempie,
że najdalej za trzy miesiące.
Co on może wiedzieć?
Jako lekarz wie najlepiej.
Znam swoje ciało.
Brzmisz jak uparta, stara baba.
Widziałeś, bym jadła fast food, dania instant?
- Nie. - No właśnie.
Nigdy nie wzięłam łyka coli.
Myślisz, że lubię pić soki warzywne i pilnować diety?
Rano medytacja, wieczorem joga na stres.
Jak nie ma natleniacza, obserwuję swój oddech.
Od urodzenia dbam o zdrowie.
Rozumiem.
Nie denerwuj się.
Nawet ludzie, którzy sobie szkodzą piciem, paleniem,
niezdrowym jedzeniem i nieuważnym oddychaniem
nie dostają tej choroby.
Więc czemu ja?
Też nie wiem.
No dobra.
Rozumiem, jestem chora. Nie mogą mnie wyleczyć?
Latamy na Księżyc, auta prowadzą się same.
Nie mogą mi wyciąć kilku komórek?
To jakaś kpina.
A może
pojedziemy jutro do szpitala potwierdzić diagnozę?
Po co?
Żeby mieć pewność. Może to pomyłka.
I co wtedy zrobisz?
Będę tańczył ze szczęścia.
Pojedźmy to sprawdzić.
Jesteś roztrzęsiona.
Zapomnij o tym i spróbuj odpocząć…
Myślisz, że zasnę?
No tak.
Też jestem w zbytnim szoku.
Nie wiem, czy dzisiaj zasnę.
Czuję się zupełnie inaczej
niż wczoraj.
Nucisz? Chcesz, żeby cię z nią pochowali?
Jestem zdruzgotany.
Śmierć nas rozdzieli.
Za trzy miesiące zostanę sam i to bez rozwodu.
Nie.
Nie uśmiechaj się.
Kąciki w dół.
Hae-in?
Chwila. Nie zdarza jej się zaspać.
Co jest?
Hej.
Już po siódmej.
Co?
Co robisz?
Daję ci porannego buziaka.
Dzień dobry.
Musisz być w dobrym nastroju.
Masz promienną cerę.
Musiałeś dobrze spać.
Ja rzucałam się całą noc.
Ja?
Promienną?
Nieprawda.
Niemożliwe.
Muszę cię ostrzec.
Nikt inny o tym nie wie.
Jak ktoś się dowie, to od ciebie.
Rozumiem.
Nie zamierzasz nikomu mówić?
Nie.
Nawet rodzinie?
Zwłaszcza im.
Moim zdaniem…
Niewiele mi brakuje, by wejść do Klubu Tryliona.
Pamiętasz słowa, z którymi dziadek przekazał mi firmę.
„Zostaniesz moją ulubienicą,
jeśli przekroczysz trylion w sprzedaży”.
Chcesz to popsuć? Gdy tak mało mi brakuje?
Dlatego im nie powiesz?
Hong Soo-cheol potrafi zadzwonić do lekarza
potwierdzić, czy naprawdę mam grypę.
Myślisz, że mama jest inna?
Jeśli dowiedzą się o chorobie,
wyrzucą mnie z domu.
Będą walczyć o moją schedę.
Nie pozwolę na to.
Po moim trupie.
Po co dziadek chce mnie widzieć z samego rana?
Chce mi nagadać i mieć to z głowy
przed śniadaniem?
A masz jakieś podejrzenie?
Może chodzi
o kawę organiczną, którą chciałem sprowadzać.
Tę, której byłeś taki pewien?
Tak i pomyliłem się.
Gnojki mnie zrobiły w konia i podpisały umowę z Yeom Sang-jinem.
Świat jest pełen złych ludzi.
Myślisz, że dziadek wie?
Nawet ja wiem od niedawna.
W biznesie trzeba ryzykować.
Nie bój się. To nie twoja wina. Zrządzenie losu.
Masz rację. Zrzędzenie…
Nie moja wina, zrzędzenie… zrządzenie losu.
I tak się boję, że się wścieknie.
To twój dziadek, nie diabeł wcielony.
Odwagi. Powiedz mu.
- Powinienem, co? - Tak.
Jak można być taką niedojdą?
To nie moja wina. Nie mamy umowy
przez zrządzenie losu.
Co? Jakiej umowy?
O czym ty mówisz?
O imporcie organicznej kawy.
Nie o tym mówiłeś?
Mówiłem o tym,
że przepłaciłeś osiem miliardów
na podatkach!
- Co? - Dział prawny
wyłapał to i złoży korektę.
Gdyby nie Hyun-woo, osiem miliardów poszłoby w błoto!
Przecież twój szwagier
jest dyrektorem finansowym.
- Zwolnij go! - Ale…
I byłeś taki pewny
tej umowy na kawę. Też nie wyszło?
- Nie… - Pytam się!
Niczego nie możesz zrobić dobrze?
Niczego się nie nauczyłeś od Hae-in?
- Co? - Po prostu…
No słucham, gnojku!
Mów, niedojdo!
Wyduś coś z siebie!
- Ja… - Pytam się, idioto!
Chcę odpowiedzieć, ale nie mogę…
Mówże!
Nie mogę oddychać.
Co?
Wstawaj!
Zdaniem doktora Jeonga to napad paniki.
Mój Boże.
Dziadek tak cię zestresował.
To wina Hyun-woo.
Musi tak dobrze pracować?
Wybacz mi, mamo.
To wina mojego brata.
Skarbie, co ty mówisz?
Ciężko pracuje. Każdy może się pomylić.
Osiem miliardów to nie tak dużo.
Osiem miliardów wonów?
Taka afera o osiem miliardów?
Gdzie Hyun-woo?
Naprawdę mi przykro,
ale wynik się potwierdził.
Naprawdę zostały jej trzy miesiące?
- Dokładnie tyle? - Tego nie wiem.
To nie odpowiedź.
Jest pan neurologiem od 30 lat.
Proszę dokładnie oszacować. Podać konkretną liczbę.
Wystarczy. Idziemy.
Nie. Ja muszę wiedzieć.
Dobrze. Ale ja wychodzę.
Proszę pana.
Byłbym wdzięczny za dokładną prognozę.
Tu chodzi o moje życie.
Co za bzdura.
Nie jestem byle kim.
Co tu robisz?
Czemu Hyun-woo nie odbiera? Jest w pracy?
Pytałam, co tu robisz.
Co z tego, że Soo-cheol przepłacił kilka miliardów?
Hyun-woo mógł to wyprostować po cichu.
Dziadek wpadł w furię na Soo-cheola.
Hyun-woo nie doniósłby dziadkowi.
Nie rób ze mnie idiotki.
Wiem, że za tym stoisz.
Nie mam czasu na takie rzeczy. Mam…
poważny problem.
Soo-cheol miał dziś
napad paniki.
Musiałaś się bać.
Ale, mamo.
Powiedziałam, że ja też mam poważny problem.
Nie zapytasz jaki?
Ty zawsze sobie poradzisz.
No tak.
Sama sobie
ze wszystkim poradzę.
Idź już. Jestem w pracy.
Nie zwracaj na mnie uwagi.
Przyszłam tylko do Hyun-woo.
Przestań nas prowokować.
Albo do śmierci będę dręczyć ci syna,
niezależnie od moich problemów.
- Co? - Nie będzie miał życia.
Więc to tak?
A ja mam bezczynnie patrzeć?
Tylko spróbuj.
Czemu chciałeś tu zjeść?
Nawet w kancelarii nie czuję się bezpiecznie.
Wolę być w miejscu publicznym.
Dlaczego?
Działając przeciw Queens, ryzykuję życiem.
Przeciw Queens?
Dużo myślałem o tym, jak się popłakałeś.
Pomogę ci. Rozwiedźmy cię!
- Jeśli o to chodzi… - To była trudna decyzja.
Mogę stracić pracę.
Nie musisz ryzykować.
Czemu nie?
Nie chcę rozwodu.
Nie? Mówiłeś, że dłużej tego nie zniesiesz.
No tak…
Bo nie widziałem kresu tych cierpień.
A teraz widzę,
więc wytrzymam.
Jakiego kresu?
No…
Bóg pozwoli mi bezpiecznie odejść.
Więcej nie mogę powiedzieć.
Normalnie mi wyjaśnij.
Spotkamy się na parkingu Hangang Jamwon za pół godziny.
Co ty robisz?
Powiem ci to w ścisłej tajemnicy.
- Dowiem się, jeśli wygadasz. - Bez jaj.
Po co ten cyrk?
Poważnie?
Akurat, gdy miałem wystąpić o rozwód.
Ma trzy miesiące życia.
Rozmawiałem z jej lekarzem.
Kurde, stary.
Coś takiego.
Obłęd. Nie wiem, co powiedzieć.
Po pierwsze…
- gratuluję. - Przestań.
Racja, nie powinieneś się cieszyć.
Ale ja mogę być okropny.
Stary, ty to masz szczęście!
Gdybyś się rozwiódł, nie dostałbyś od niej
ani grosza.
Od klęski dzieliły cię sekundy.
Czekaj. To znaczy, że przejmiesz imperium?
Myślisz,
- że są tacy głupi? - Czemu?
Podpisaliście intercyzę?
O rozdzielności majątkowej?
Można ją podważyć w sądzie,
chyba że spisała testament.
Tak, spisała to
w testamencie.
Serio?
Tak.
Przed ślubem.
Pozbawiła mnie praw do wszystkiego.
Nawet spisała to
u notariusza.
Te konglomeraty to inny świat.
Skrupulatni są.
Nie szkodzi.
Cieszę się,
że w trzy miesiące wyjdę z tego bez szwanku.
Ale pomyśl.
Po co Bóg dał ci trzy miesiące?
Hyun-woo.
Panie radco.
Musimy poważnie porozmawiać.
Wie pan, że żona może jeszcze zmienić testament.
Wystarczy ją sobie zjednać.
Niech myśli, że szaleńczo ją kochasz.
Tak bardzo, że musi ci zapisać Dom Towarowy Queens.
O czym ty mówisz?
Przy dwóch latach w wojsku trzy miesiące to nic.
Powtarzaj to sobie.
Bombarduj ją
miłością.
Słuchaj ty.
Masz mnie za skończonego
materialistę?
Z jakiej okazji?
Rocznicy ślubu.
No i?
Dwa lata temu zrobiłem ci niespodziankę.
Ale się wkurzyłaś i kazałaś nie wygłupiać.
- No i? - Więc rok temu sobie odpuściłem.
Byłaś zła, że cię posłuchałem.
Spytałaś, czy nie mam własnej woli.
Przyszedłeś wytykać mi niekonsekwencję?
Skądże.
Kto przychodzi z kwiatami się kłócić?
Więc nasz związek jest tak cudowny, że dajesz mi kwiaty
na rocznicę?
Szczerze mówiąc,
tego nie mogę powiedzieć.
Ale możemy sprawić, by był cudowny.
Szczęśliwej…
rocznicy ślubu.
Przynieś wazon.
Jak sytuacja?
Kłócili się?
Nie, przeciwnie…
- „Przeciwnie”? - Są bliżej.
- Bliżej? - Tak.
Jest dla niej bardzo czuły. Jak nie on.
Zawsze był tu stół na dziesięć osób?
Dwanaście.
Zawsze jemy sami.
Ale siedzimy daleko.
Co z tobą?
Od tej pory
będę siedział tu.
Ta umowa jest zbyt niekorzystna.
Musimy opłacić remont sklepu.
To niewielkie ustępstwo,
biorąc pod uwagę popularność marki.
To prawda, ale nie zobowiązują się do dłuższej współpracy.
Powiedzmy, że wydamy pięć miliardów
na ich wprowadzenie.
Ale mogą odejść nawet za rok.
Ponadto musimy płacić karę,
jeśli znajdą na rynku podróbki.
Wszystko dobrze?
Zostaw. Nic mi nie…
Nie mów. Ja powiem.
- Proszę wezwać karetkę. - Słucham?
Nic mi nie jest.
Na pewno?
Zakrztusiłam się wodą.
- Na pewno? - Tak.
Przepraszam.
Możemy kontynuować?
Oczywiście.
Nie trzeba karetki.
Co w niego wstąpiło?
Próbuje jakoś przetrwać.
Do widzenia panu.
Zadzwonię później.
Gdyby nie zareagował,
wściekłaby się, że nic nie zrobił.
Szczerze mu współczuję.
Jest zimno. Zaczekaj w środku.
Jesteś lodowata.
Jeszcze się przeziębisz.
Jezu.
Czemu masz takie zimne dłonie?
Samochód już jedzie?
Tak.
Wytrzymasz?
Wezwać karetkę?
Przyjechał.
Proszę wsiadać.
Okropność.
Już wolałam kłótnie.
Co go opętało?
Mówiłam ci przecież.
Nie dramatyzuj.
Nie umiałbym nawet, jakbym chciał.
Właśnie to robisz.
Przepraszam.
Nie wiem czemu,
ale Hyun-woo przypomina mi Grace Kelly.
Wyszła za króla, nie?
- Bardziej przypomina Dianę. - Gdzie?
Przecież ona się rozwiodła.
- Wybacz. - Mi-seon.
Masz mnie czesać, a nie szarpać.
Przecież przeprosiłam.
Może nas nie szanujesz, bo jesteśmy gospodyniami domowymi.
- Tak jest. - Ale szczerze.
Drażni cię, że komentujemy jego wygląd?
Hyun-woo zawsze był przystojny.
Więc nie.
Właśnie.
Słyszałaś?
- Co? - Córka właścicieli elektronicznego.
- Ta, która ma teściów lekarzy? - Tak.
- Rozwodzi się. - Poważnie?
- Naprawdę? - Tak!
Coś takiego!
Nie przesadzajcie.
Dzisiaj to normalne.
W telewizji są nawet programy o rozwodnikach.
To żaden wstyd się rozwieść.
Jak jej matka spojrzy w oczy sąsiadom?
Tak się chwaliła zięciem lekarzem.
Myślałam, że córka też leczy.
Jak ktoś był chory, miała tysiąc rad.
- Oj, tak. - Czemu się rozstają?
Zbyt wiele ich różni.
Mówiłam ci.
Mezalianse są nietrwałe.
Ale zdarzają się wyjątki.
Hyun-woo jest szczęśliwy?
Bardzo.
Ale wiesz, co mówią.
Seulczycy nami gardzą.
A Hyun-woo wszedł do rodziny potentatów.
Bratowa się nie wywyższa.
No pewnie.
To dlaczego nie przyjechali na urodziny ojca?
Po tym ludzie zaczęli plotkować.
- Co? - Że są w złych stosunkach.
Że Hyun-woo jest źle traktowany.
Ludzie chodzą na urodziny teściów
tylko dla zachowania pozorów.
Jeśli ktoś szczerze szanuje teściów,
nie musi odstawiać szopki.
Jasne. Ale nie gniewasz się?
O co?
To rozluźnij pięści, bo zaraz komuś przywalisz.
- Głowa mnie boli. - Co ją ugryzło?
Wściekła się.
Wszystko mnie dzisiaj boli.
Nie rzucaj.
Przestraszysz psa.
Mój brat to kretyn.
Studia na dobrej uczelni musiały przewrócić mu w głowie.
Pewnie niechętnie właził w tyłek Hongom.
Ale jak już komuś włazić, to chyba lepiej im.
No ba. Ja co miesiąc smaruję gimnazjastom.
- Po co? - Żeby nie zrezygnowali.
Ja też wbrew pozorom nie pracuję rękoma.
O nie. Językiem.
„Rany, jak pani dziś pięknie wygląda! Aż pani promienieje!”
„Ta fryzura odjęła pani dziesięć lat!” Tak im słodzę.
Hyun-woo mógłby wziąć przykład.
Oj, Boże.
Rozpuściłem chłopaka.
Mamo, co z nim zrobimy?
On naprawdę może się rozwieść.
Rozwód to nie koniec świata.
Kochanie!
Ludzie decydują się na niego, gdy są na skraju.
Lepszy rozwód niż śmierć.
Pyszny makaron.
Oleju sezamowego?
Tak, dolej.
Przygotowałem osobny posiłek dla każdego
na podstawie wyników krwi.
Dla pana wiceprezesa posiłek dla osób
z jelitem drażliwym.
Dziękuję.
Gdzie dziadek?
Pości przed jutrzejszym badaniem.
Ten to dożyje 120 lat.
Nie dostałem mięsa.
Z powodu twojego cholesterolu.
Hae-in.
Tak?
Jutro dostaniesz pozew o odszkodowanie.
Za to, że zbudowałaś dom towarowy
na mojej ziemi w Gwanggyo.
Rozmawiałyśmy o tym, gdy rozpoczęła się budowa.
To był skrawek ziemi.
Każda wojna zaczyna się od wtargnięcia
- na cudzą ziemię. - Zgodziłaś się.
Tak, ale mecenas Shim był przeciwny.
Władze mogą uznać, że traktuję cię wyjątkowo,
i naliczyć mi podatek od darowizny.
Więc wytaczasz mi sprawę dopiero teraz,
gdy budynek stanął?
Jeszcze go nie otworzyłaś.
To może powinnam go wyburzyć?
Matka nie chce przeciągać procesu.
Tylko negocjować.
- Hyun-woo. - Słucham.
Przejrzyj pozew i podejmij właściwe kroki.
„Właściwe kroki”?
Czyli? Mam się przestraszyć i wycofać?
„Tylko spróbuj”? To miałaś na myśli?
Straszysz mnie procesem.
Mówię tylko…
Myślę…
Hyun-woo.
Przerwałeś mi.
Przepraszam.
Skoro już pani złożyła pozew,
przejrzymy go i prześlemy odpowiedź.
Ale o sprawie usłyszą media.
Mogą spaść ceny akcji i nie tylko.
Będę musiał powiadomić prezesa.
Sama mu powiem.
W takim razie to wszystko.
Żona kiepsko się czuje.
Przeprosimy państwa.
Chciałaś nie mówić rodzinie.
Ale?
Jak będziesz się trząść ze złości i zaciskać pięści,
nabiorą podejrzeń.
Masz rację. To nie w moim stylu.
Ale co ty odstawiasz?
Przerywasz matce i wstawiasz się za mną.
Do tego to czułe spojrzenie.
To dopiero było podejrzane.
Zachowuj się jak dotąd.
Od kiedy obierasz mi krewetki?
Nic z tego związku nie będzie.
To nie może się udać.
Od lat jesteśmy sobie obcy. Jak mamy to zmienić?
Trzy lata temu
- też jej nie było? - Czego?
Miłości?
- To było… - Byliście zakochani po uszy.
Odwiedziła cię helikopterem
i postawiła się rodzicom.
Ty też całkiem zwariowałeś.
Oszalałeś z miłości.
Więc to nie było prawdziwe uczucie?
Minęły trzy lata.
Minęły. Ale użyję porównania.
To jak z pływaniem. Możesz długie lata nie pływać.
Ale wciąż potrafisz. Nie utoniesz.
Możesz nie wiedzieć, co masz robić, ale ciało pamięta.
Z miłością tak samo.
Możesz nie pamiętać, jak się kocha,
ale twoje serce pamięta.
Miłość to nie pływanie.
Nieprawda. Kochanie to zwykła rzecz.
Dziwne, co?
Pobraliśmy się z miłości.
Gdzie ona się podziała?
Jako adwokat rozwodowy
uważam, że problemem jest wyłączność.
Małżonkom nie chce się starać.
Rozczarowują się i kłócą.
I wtedy przychodzą do mnie. Małżeństwo zabija
miłość.
- Tak myślisz? - Najlepiej się nie pobierać,
jeśli chcesz, by miłość trwała.
Przyjmij to w dowodzie oddania i miłości.
Skarbie.
„Skarbie”? Zwariowałeś?
Kopa lat, pani sekretarko.
Dzień dobry.
Pobieracie się? Wy dwoje?
Do tego w Korei?
Myśleliście, że wciąż siedzę.
Dlatego wróciliście.
A tu klops.
Wyszłam.
Uspokój się.
Co ja ci powiedziałam?
Że daruję ci życie,
jeśli wyjedziesz z kraju i nie będziesz się wychylał.
Więc jak śmiesz
brać ślub na oczach rodziny po tym,
jak mnie zdradzałeś?
Skarbie!
Kochanie!
Ma pani krew na…
Nie moja.
- Gdzie? - Na policzku.
Na warunkowym tak się nie robi.
Mogą zaostrzyć pani karę za napaść i zniesławienie.
Zniesławienie? Ci zdrajcy nie wiedzą, czym jest zniesławienie.
Pokazać ci, na co mnie stać?
Może pani za to siedzieć do sześćdziesiątki.
Chce pani tego?
Dogadałem się z ich adwokatem.
Ile?
- Chce pani wiedzieć? - Nie.
Wystarczy na basen w ich nowym domu.
Źle pani zrobiła.
Wciąż żywi pani urazę?
Palisz?
- Rzuciłem. - Bo ja palę.
Nauczyłam się przy byłych mężach, kiedy mnie zdradzali.
Tu nie wolno palić.
Chodźmy stąd.
Niby dokąd?
Cholera.
Tak tęskniłam za wolnością.
A jak wyszłam, to nie mam dokąd iść.
Może do domu?
Prezes na panią czeka.
Beom-ja.
Podobno od rana nie jesz.
Co cię obchodzi, czy umrę z głodu?
Wsadziłeś mnie za kraty.
To nie ja cię tam wsadziłem.
Napadłaś na niewinną kobietę,
więc dostałaś karę.
Jasne.
Zabiła mi matkę i została panią domu.
Niewiniątko!
Nie została panią domu.
Formalnie nie jest rodziną.
Złapałam ją tylko lekko za włosy, ale robię za najgorszą.
Nie wiem, czy tak lekko, bo wypadł jej dysk.
Właśnie! Więc się mną nie przejmuj! Umrę z powodu głupiego dysku!
Beom-ja.
Mylisz się co do niej.
Ona niczego od nas nie chce.
Ani majątku, ani nazwiska.
I to jest dopiero przerażające.
Co ona knuje, żeby z tobą być i niczego nie chcieć?
Jesteś dziadem z kasą!
Hej!
O matko.
Kiedy ona wreszcie zmądrzeje?
Jest po pięćdziesiątce, więc chyba już nigdy.
Nie przejmuj się tym.
Wiem, że nie jestem dla ciebie partnerką do gry.
Ale w ogóle się nie skupiasz.
Czyżby?
- Ojej. - Nie wystarczy patrzeć na planszę.
Trzeba widzieć szerszy obraz.
Masz rację.
Jeśli będziesz uciekać w popłochu, dopadną cię.
Ale jeśli puścisz się na tygrysa
bez przygotowania,
przepadniesz.
O matko.
Dlatego janggi uczy życia.
Zajęłam ci pałac.
Dokąd zbiegnie teraz król?
Szach-mat.
Zaplanowałaś to?
Czy po prostu miałaś szczęście?
Sama nie wiem.
Przegrałeś, więc jesteś mi winny przysługę.
Jaką?
Poproszę, gdy będę potrzebować.
Widziałeś, skarbie?
Gwiazda spadła.
Nie wiedziałam, że w Seulu je widać.
Śniły ci się przed urodzeniem Hae-in.
Tak?
Bardzo się cieszyłaś na myśl o córce.
Może. Nie pamiętam.
Nie bądź dla niej taka surowa.
A co ja zrobiłam?
Kiedy wreszcie uwolnisz się od przeszłości?
Zapomnij o niej i idź do przodu.
Wtedy też tak mówiłeś. Twój ojciec nie chciał kłopotów
i go posłuchałeś.
Wciąż nie rozumiem, dlaczego Su-wan nie żyje.
To był wypadek. Niczyja wina.
Może i tak.
Ale nie żyje.
Rozpaczam każdego dnia.
Dla innych…
Dla ciebie to tylko przeszłość.
Ale ja to przeżywam codziennie.
Prześladuje mnie dzień, gdy straciłam dziecko.
Więc nie oczekuj, że będę rozsądna.
Czemu jeszcze nie wróciła?
Naprawdę jest chora?
Ma mnóstwo sił.
Szczerze mówiąc, ma minimalne szanse na przeżycie.
Ale cuda się zdarzają.
Słucham?
Jak często?
Często widuje pan takie cuda?
Przez 30 lat pracy
widziałem wielu pacjentów, którzy cudownie zdrowieli
z jeszcze cięższych chorób.
Proszę nie tracić nadziei.
GUZ MÓZGU PRZYPADKI KLINICZNE
GLEJAK NIE REZYGNUJ Z LECZENIA
„Dali mi trzy miesiące, po 30 latach wciąż żyję”.
Trzydzieści lat?
Bez przesady.
Nie wiedziałem, że to takie częste.
Najwyraźniej lekarze nieraz się mylą.
To… Kurde.
W filmach jest inaczej.
„Guzy zniknęły przez noc. To sprzeczne z nauką”.
To co to za nauka?
To jest poziom
dzisiejszej medycyny? Serio?
ŚMIERTELNIE CHORZY MOGĄ WYZDROWIEĆ
DALI MI TRZY MIESIĄCE PO 30 LATACH ŻYJĘ
CUDOWNE ZNIKNIĘCIE GUZA TRZUSTKI
NIE TRAĆCIE NADZIEI
Hae-in.
Kiedy przyszłaś?
Czemu tu śpisz? Idź do łóżka.
Już idę.
Ty też idź.
Dobranoc.
Hyun-woo.
Tak?
Szczerze mówiąc,
byłam wobec ciebie podejrzliwa.
Co?
Myślałam, że cieszysz się na moją śmierć.
Że dlatego tak dobrze mnie traktujesz.
Podejrzewałam też, że masz
ukryty plan.
Przyznaję.
Nie ufałam ci.
Nie wiedziałam, że czytasz o ozdrowieniach.
Cuda zdarzają się częściej, niż myślisz.
Co jest…
Nie musisz podchodzić.
Nie bój się. Nie umrę.
Byłam trudna,
bo po diagnozie byłam w szoku.
Popadłam w rezygnację.
W pewnym sensie było mi obojętne, co ze mną będzie.
„Skoro zostały mi trzy miesiące,
czy jest sens się leczyć?
Po co walczyć?
Nikt nie będzie po mnie płakał.
Nawet rodzina”.
Miałam różne myśli.
Ale mam ciebie.
Ty jeden chcesz, żebym żyła.
Ja?
Jasne, chcę.
Bardzo.
Było mi ciężko.
Czułam się przytłoczona, ale ty dajesz mi nadzieję.
Też poczytałam.
Za granicą były podobne przypadki.
Wiele laboratoriów pracuje nad nowymi lekami.
Odpowiednie fundusze przyspieszą badania.
Zamierzam je wesprzeć.
Serio?
Tak się cieszysz?
Oczywiście, że tak.
Nie bój się.
Będę żyć. Dla ciebie.
To na media społecznościowe?
Nie możesz pokazać kawałka twarzy?
Chcę się pochwalić tobą światu.
Media będą o mnie pisać.
Twoi rodzice tego sobie nie życzą.
Nie chcę ich martwić.
Ależ ty jesteś…
Dobrze.
Coś ci powiem.
Choć Jun-ho mi zabronił, dopóki się nie potwierdzi.
Dyrektor finansowy? Co takiego?
Strasznie sobie wyrzuca te osiem miliardów.
Nic się nie stało.
Ale jednak.
Próbuje ci nagrać spotkanie, żeby to wynagrodzić.
- Z kim? - Z prywatnym inwestorem.
Tym, który
wyłożył na organiczną kawę dla Yeom Sang-jina.
Serio?
David Yoon. Pół Koreańczyk, pół Amerykanin.
Jest w Korei od niedawna.
Zarządza arabskimi pieniędzmi z ropy.
Szuka pola do inwestycji.
Chce zainwestować kilka trylionów wonów.
Hae-in próbuje ściągnąć Hercynę.
To dzięki Davidowi marka otworzyła
pierwszy flagowy sklep w Seulu.
Cześć.
Gratuluję. Pięknie odnowiłaś pasaż gastronomiczny.
Często tam jadam.
Wiem, słyszałam.
Królewskiemu Domowi Towarowemu wciąż wiele do was brak.
Musimy dopracować desery.
Dużo przed nami.
Teraz otworzymy salon Hercyny,
gdy stanie fontanna.
Potem pomyślimy, co dalej.
To nam wiele do was brak.
Co z tego, że mamy świetne knajpy?
Dom towarowy bez Hercyny to przerośnięta restauracja.
U nas też czeka na nich miejsce.
Dać ci radę?
Jasne, jeśli chcesz.
Pewnie wiesz, że pan Hermann przedkłada
nad wszystko wartości firmy.
Uważa, że najlepsi partnerzy biznesowi to ci,
którzy potrafią budować dobre relacje.
Tak uważa.
- No i? - Rozejrzyj się.
Każdy jest z małżonkiem, partnerem lub rodziną.
Tylko ty
przyszłaś sama.
Co?
Zadziwiasz mnie.
Wiadomo, że nie masz przyjaciół.
Ale żeby akurat tu przyjść samej?
Jak jedyny samotny wilk.
Jedyny.
Biedactwo.
BAEK HYUN-WOO
- Gdzie jesteś? - Na rozprawie.
I co powiedział?
To znaczy?
Rozpaczliwie wydzwaniałaś do męża.
Przyjedzie?
- Ma rozprawę. - Sprytne.
- Słucham? - Co zrobisz?
Przecież nie każesz mu wpłacić kaucji.
Podał doskonałą wymówkę.
Żadna wymówka. Naprawdę jest w sądzie.
Coś taka poważna? Żartuję tylko.
Nie przejmuj się plotkami.
Ja im nie wierzę.
- Jakim plotkom? - Musiałaś słyszeć.
Że jesteście w separacji i się rozwodzicie.
Że poślubił cię dla pieniędzy. Nawet nie chcę powtarzać.
Właśnie to robisz.
Nawet dobrze nie zaczęłam.
Nie mogłaś normalnie wyjść za mąż?
Nie byłoby tematu do plotek, gdybyś związała się z kimś
ze swojej sfery.
Doszłam do pewnego wniosku.
Na małżonka szuka się kogoś,
kto patrzy w tę samą stronę.
Moje małżeństwo od początku
jest oazą spokoju.
Więc ciekawiło mnie, czemu niektórzy się nie dogadują.
Jak to jest? Nigdy się nie gniewałam na męża.
Dlaczego pytasz mnie?
Nie złość się na mnie,
że mąż cię nie kocha.
Trzeba było wyjść za Yoon Eun-sunga.
Czemu nagle o nim mówisz?
Ty nic nie wiesz.
Jest prawą ręką pana Hermanna.
Jest jedynym dojściem do Hermanna.
Co?
Odniósł wielki sukces.
Zmienił się od czasów studiów.
Teraz zarządza fortunami szejków.
Dlatego powitałam go na lotnisku.
Eun-sung.
Trochę minęło.
Mogłeś dać znać, że wróciłeś do kraju.
Zapomniałaś, co powiedziałaś mi na odchodnym?
„Nie dzwoń”.
- Tak? - Tak.
Wątpię.
„Tylko dzwoń”.
Tak powiedziałam.
No dobra. Zabroniłam ci dzwonić,
bo za dużo sobie pozwalałeś.
Może i tak. Ale teraz
najwyraźniej masz do mnie sprawę.
Pewnie już wiesz,
więc powiem wprost.
Ye-na i ja bezwzględnie walczymy,
by ściągnąć do siebie Hercynę.
Widzę, że jesteś w dobrych stosunkach z Hermannem.
Więc powiedz.
- Pomożesz mi? - Ja?
Bo?
Szczerze mówiąc, mgliście pamiętam naszą przeszłość.
Nie możemy przyjąć, że rozstaliśmy się
po przyjacielsku?
Dziękujemy za zaproszenie.
Niesamowita wystawa. Niezrównana jakość.
- Dziękuję. - Miło panią widzieć.
- Bardzo dziękuję. - Jak się pani bawi?
Porozmawiam z nim.
Kiedy kończysz rozprawę? Długo jeszcze?
Miło państwa widzieć.
- Dziękuję. - Dziękuję za przybycie.
- A rozprawa? - Wygrałem.
Sprężyłem się, żeby tu zdążyć.
Dzień dobry. Hong Hae-in z Queens.
Mój mąż, Baek Hyun-woo. Prawnik
i dyrektor prawny Grupy Queens.
Miło pana poznać.
Przystojniak z pana.
Pani mąż wygląda jak zdjęty z billboardu.
Jest pan bardzo miły.
- Miłego wieczoru. - Dziękujemy.
Proszę.
Koktajl bezalkoholowy proszę.
Przypomnij mi, co mówiłaś o małżeństwie.
Że trzeba znaleźć osobę patrzącą w tę samą stronę?
Nie rozumiałam, dopóki nie zobaczyłam twojego męża.
To znaczy?
Widzisz,
wolę patrzeć na swojego męża niż gdzie indziej.
Taki jest przystojny.
Proszę.
Próbowałaś tego, skarbie?
Coś pysznego!
- Przyszedłeś tu jeść? - Co?
Zabierz mi to z oczu.
Mówię o twojej twarzy.
Idź sobie.
Serduszko? Ty…
Proszę.
Dziękuję.
Myślałem czasem o Hae-in.
Więc dziwnie jest
poznać jej męża.
Jak to?
Hae-in i ja
byliśmy blisko.
Nie jest z tych,
którzy mają wiele bliskich relacji.
Szacunek.
Prawdę mówiąc,
bardzo mi się podobała.
Rozumiem.
Nie rusza to pana?
Słucham?
To może oznaczać tylko dwie rzeczy.
Całkowicie jej pan ufa lub jest panu obojętna.
To drugie?
Żartuję.
Panie Yoon.
Idę.
Do widzenia.
A to gnojek.
Skąd wie?
Obraził mnie.
Co za bzdura.
Prawdę mówiąc, bardzo mi się podobała.
Jeśli naprawdę
tak mu się podobała,
mógł się postarać i z nią się ożenić.
Uratowałby mi życie.
Po co teraz to wyciąga?
Prowokuje mnie?
Wkurzający typ.
Dzień dobry.
- Znów się widzimy. - Tak.
Przyszło mnóstwo ludzi.
To prawda.
Co drugi przyszedł tylko dla niego.
Żeby go poznać.
Co on robi?
To potentat.
Nawet najbogatsi z Wall Street
od niego pożyczają.
Nawet prezes Yeom marzy, by go poznać.
Soo-cheol też próbuje się z nim spotkać,
ale to nie takie proste.
I ten Yoon Eun-sung studiował z Hae-in?
Tak.
Nie wiem, co mówić w takich chwilach.
Czemu się pani kaja?
Powinnam była poznać
pani córkę z kimś takim jak on.
Co zrobić? Sama sobie to zrobiła.
Ale mogłam bardziej próbować.
Co próbować?
Jest pani w błędzie.
Całe szczęście,
że pani bardziej nie próbowała.
Jestem wdzięczna, że nie wciągnęła mnie pani na swoją listę
panien na wydaniu.
Więc proszę się niepotrzebnie nie zadręczać.
Czemu dzwoniłaś?
Słyszałaś nas.
Zaproś Yoon Eun-sunga na rodzinne polowanie.
No tak. Nie ma wątpliwości,
że przyjdzie, jeśli go poproszę.
Ale czemu miałabym to robić? Nie mam powodu.
Wycofam…
pozew.
Hae-in.
To limit zwierzyny, którą możecie ubić.
Na sroki i wrony nie ma ograniczeń.
Dzików, jelonkowców i bażantów można odstrzelić po pięć.
Nie wchodźcie sobie w drogę, bo pomylicie człowieka
ze zwierzyną i dojdzie do nieszczęścia.
Więc trzymajcie się wytyczonych tras.
Nie polujcie na dziki w pojedynkę.
Nie celujcie do nich i nie odwracajcie się do nich tyłem, gdy jesteście sami.
Dostała broń?
Chciała. Mieliśmy jej odmówić?
A jak kogoś zabije?
Zobacz, jaki ma morderczy wzrok.
Powinni byli ją zamknąć
w psychiatryku, nie w więzieniu.
Ruszajmy.
Ciociu, idziemy.
Tędy.
Nie trzymaj tak broni.
Trafiłem? Nie widzę za dobrze.
Trafiłeś, tato.
Największą. Runęła jak bombowiec.
Też widziałem, dziadku!
Widziałeś? Dobrze wycelowałem.
Dobrze.
Naprawdę pan trafił?
Żadna nie spadła.
A ty co, Indianin?
Mongolski myśliwy? Masz sokoli wzrok?
Spadła między drzewa.
Poślę po nią ludzi.
Co, jak Hyun-woo w tym roku też wróci z pustymi rękami?
No właśnie!
Ma rację.
Nigdy niczego nie ustrzeliłeś.
A jeździmy co roku. Nauczyłbyś się.
Boisz się broni? Przecież byłeś w wojsku.
Nauczyć cię?
Dzięki. Lepiej martw się o siebie.
Ja już umiem. Dlatego zaproponowałem.
A ty? Dobrze strzelasz?
Czy ja wiem? Na pewno nie tak, jak wy.
Ten to jest skromny.
To prawda.
No, zobaczmy, kto upoluje bażanty na tegoroczny rosół.
Idziemy.
Naprzód.
- Chodźmy. - W drogę.
Choć raz coś upoluj.
Nie bez powodu dziadek zabiera nas co roku w góry
na polowanie.
Jaki to powód?
Żebyśmy udawali,
że trafił kaczkę,
i go chwalili?
Na polowaniu liczy się kondycja,
ale też szybkie podejmowanie decyzji.
To cechy potrzebne w biznesie.
Dlatego co roku tyle zabijasz?
By pokazać, jaka z ciebie bizneswoman?
No pewnie.
W tym roku też ustrzelę najwięcej.
Nie biegnij.
Tak, gotowe.
Jest blisko środka
tej trasy.
REZERWAT DZIKÓW
WSTĘP WZBRONIONY WŁASNOŚĆ QUEENS
Gdzie ona przepadła?
Abonent niedostępny.
Kurde.
Przepraszam. Pomyliłem cię z jelonkiem.
Co tu robisz?
To nie twoja trasa.
Nie? Nigdy nie byłem na polowaniu.
Niebezpiecznie wchodzić w cudzy rewir na polowaniu.
Nie wiedziałem.
Muszę się jeszcze dużo od ciebie nauczyć.
Na cudzym terenie nie wolno nic robić.
Miałem cię uczyć, czyż nie?
Co ze mną?
To rosół.
Rosół z bażanta.
Farsz do knedli.
Rosół z knedlami.
Przestań. Wiesz, że to nie dzieje się naprawdę.
Ocknij się.
Obudź się.
Co pani na to?
Umieram. Zostały mi trzy miesiące.
Kocham cię.
Kocham.
Żyjesz?
EPILOG
Odrzuciłeś urzędniczkę i nauczycielkę muzyki.
I nagle chcesz niepracującą?
Mówiłeś, że zwolnią tę stażystkę.
Chcesz bezrobotną?
Nie chcę cię zniechęcać,
ale jak zarobisz na dom?
Ma rację.
Nie oczekiwałem, że ożenisz się bogato,
bo skończyłeś dobre studia.
Ale miałem nadzieję,
że synowa chociaż nie będzie biedna.
- Otóż to. - Nigdy się tak nie czułem.
Bez przerwy
o niej myślę.
Zastanawiam się, czemu ma dziurawe ciuchy.
Martwię się, że zaraz zacznie coś kopać.
Albo że znowu ją będą strofować.
Myślę o niej, gdy coś mi smakuje.
Chcę jej to wziąć na wynos.
Przez nią
nie mogę się skupić.
Wpędzi mnie do grobu.
To się z nią ożeń.
- Kochanie! - Mamo!
Jeśli to takie poważne.
Lepiej się ożenić, niż umrzeć.
To prawda, ale…
Ożenię się.
Weźmiemy ślub.
I będę ją chronił.
KRÓLOWA ŁEZ
Czy innym kobietom też mocniej bije serce
na widok męża, choć są małżeństwem
od ponad trzech lat?
Też coś.
Ktoś przerwał ogrodzenie.
Naprawdę wierzysz, że cię kocha.
Owszem.
W życiu mnie tak nie wkurzał czyjś uśmiech.
Zabiję
każdego drania, który mnie zdradzi
i wbije mi nóż w plecy.
Nie bój się.
Bałem się.
To dlatego serce mi tak waliło.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła