KRÓLOWA ŁEZ
ODCINEK 4
Panie Oh, pojechał pan?
Hej! Tu jest.
Miałam go w kieszeni.
Hae-in, poczekaj.
Poczekaj.
Poczekaj!
Co robisz?
Nie wiem.
Co ja…
robię?
Cieszę się,
że znalazłaś telefon.
Bo mógł być kłopot.
Czemu byłam
nieprzekonana?
Co mówisz?
Mówiłam ci.
Zamierzam
próbować nowych rzeczy.
Dobranoc.
Idziesz spać?
No…
nie wiem.
Naładuje się w minutę.
Co to było?
Mógł powiedzieć,
że chce wejść.
Co z nim?
Jej urodziny?
Otwarcie domu towarowego.
Moje urodziny?
Przecież nie rocznica ślubu.
Klub tryliona?
SPRÓBUJ ZA 30 SEKUND
Kurde!
Nie mów, że…
To 1031?
9 WIADOMOŚCI
USUŃ
8 WIADOMOŚCI
Udało się.
O Boże!
Wystraszyłeś mnie.
Co tu…
robisz?
No…
nie mogłem spać i…
Nie mogłeś…
spać,
więc przyszedłeś do mnie?
Czyli nie mogłeś
spać przeze mnie?
Z mojego powodu?
To nie tak.
Zupełnie nie. Po prostu…
nie mogłem zasnąć.
Bez powodu.
Więc przyszedłem sprawdzić, czy ty też.
I czy
chcesz pogadać.
Ale jesteś zmęczona, co?
Trochę tak,
ale zróbmy to. Pogadajmy.
Gdzie?
Tutaj?
Jesteś zmęczona.
Myślałem…
tylko o sobie.
Sporo wypiłaś i jest późno.
Może, ale…
Więc przyznajesz, że tak.
Trochę wytrzeźwiałam. Usiądźmy.
Nie siadaj.
To było egoistyczne z mojej strony.
Przepraszam.
Masz jutro dużo pracy. Musisz się wyspać.
Wyśpij się.
Kładź się.
Ależ on…
się o mnie troszczy.
Niewiele brakowało.
Nie może być.
To 1031?
Gratuluję. Jest pani w czwartym tygodniu.
W czwartym…
To kiedy się urodzi?
Termin przypada na 31.10.
Trzydziestego pierwszego.
Dobra data.
Trzydziesty pierwszy.
Proszę użyć najlepszych, ekologicznych tkanin.
Jeszcze jedno. Musi być w pokoju dziecka.
Powinnam cię…
Jak mogliście tam pojechać?
Nie mieliśmy okazji jej dobrze poznać.
- Nagle wyszedł rozwód, więc… - Próbowałem ją powstrzymać.
I z nią pojechałeś?
Ale co powiedziała?
Nie miała pojęcia.
- Tak. - Tylko on chciał rozwodu.
Naprawdę?
Obiecała nas wkrótce odwiedzić.
- Tato. - Tak?
Wreszcie mam ją na messengerze!
Ale co z Hyun-woo?
Już nie chce się rozwodzić.
Ułożyło im się. Bez obaw.
- Całe szczęście. - „Ułożyło”?
Rozważał rozwód, a ona nawet o tym nie wie.
To ma być dobry związek?
Nawet nie znają swoich uczuć.
Zaproś mnie do rozmowy.
Będę mało pisał. Żadnych fotek, obiecuję.
Zrobimy teraz zdjęcie rodzinne.
Pani Kim.
Tak?
Wiem,
że wolałaby pani innego zięcia.
Nie wiem, czy powinnam to mówić,
ale gdy syn powiedział, że ma dziewczynę,
uprzedził, że może wkrótce stracić pracę,
więc będzie ją musiał utrzymywać.
Wszyscy radzili mu znaleźć sobie lepszą
i bogatszą.
Nawet taka rodzina jak nasza umie być wyrachowana.
Wyobrażam sobie, co pani czuła.
Mnóstwo ich dzieli. Musiała pani być zawiedziona i zła.
W końcu jesteśmy tylko ludźmi.
Więc
rozumiem.
Cieszę się, że pani rozumie.
Wiem,
że synowi dużo brakuje.
Ale mam nadzieję, że ciepło go przyjmiecie.
Dużo mu brakuje? Nie zna pani syna.
Złapał moją córkę.
Sprytny chłopak.
Słucham?
To komplement. Prawnik powinien
być praktyczny, wyrachowany i brać, co chce.
- Co pani… - Mówię, że jest sprytny
i nie przepuścił okazji.
Jakiej okazji?
Chyba pani wie.
No dobrze.
Cokolwiek pani sugeruje,
nasze dzieci są teraz razem.
Wiem.
Właśnie. Chciałam powiedzieć, że byłoby miło,
gdyby rodzice pomogli im
stworzyć szczęśliwy związek. To wszystko.
To ich związek
i ich sprawa, czy będą szczęśliwi.
Czemu mamy im pomagać?
Kim ona jest, by mi rozkazywać?
Rozwodzą się czy nie,
i tak się martwię.
Chciałabym tylko, żeby dobrze żyli.
Sio!
Nie zapomnij wypić soku pomarańczowego.
Pomaga ci na kaca.
Nie za zimny?
Zrobić ci herbaty?
Lepiej wypij coś ciepłego.
Nie trzeba.
Czekaj.
Jak ty chodzisz? Nie jesteś dzieckiem.
O Boże.
Już wiem, czemu tak wali mi serce.
Ze strachu.
Dlatego tak wali.
Co sądzisz? Idę tak na kolację z Hermannem.
To żakiet Hercyny z 1982 roku.
- Tak? - Na świecie są tylko dwa takie.
Jeden ma żona Hermanna,
a drugi ja.
Nie podoba ci się?
Podoba mi się.
Wyglądasz…
ładnie.
Czemu mi się podoba?
Co jest ze mną?
Co mnie wzięło?
Co robisz?
Jedźmy.
Ładny garnitur.
Garnitur?
Tak. Dobrze ci w nim.
Musi pan mieć dobry humor.
Czy ja wiem?
Nucił pan.
- Tak? - Tak.
- Kiedy? - Przed chwilą.
Cieszysz się?
Bo powiedziała ci komplement? Aż nucisz?
Zwariowałeś?
Może dlatego, że tak dawno mnie nie pochwaliła.
Ale się krzywi. Coś jej się nie podoba.
Zaraz wybuchnie.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Mieliśmy urządzić pokój dla stylistów jak galerię.
- O nie. - Artysta i kolory
nie pasują do wystroju!
Jak wrzeszczy i miota gromy, wygląda jak jędza.
Nic dziwnego, że serce mi wali ze strachu.
I o to chodziło!
Co jest? Cieszy się?
Nieźle.
Co się ze mną dzieje?
Uśmiecham się?
Ogarnij się.
To niebezpieczne.
Grając sceny miłosne, aktorzy często się zakochują.
Jak Hyun Bin i Son Ye-jin.
To mi nie grozi.
Ale buty jej kupiłeś?
Rety.
Ruchome schody są po to, żeby nie chodzić.
Ależ ona niecierpliwa.
Co za kobieta.
Uważaj!
Ktoś krzyknął?
Też słyszałam.
Kto normalny krzyczy w domu towarowym?
Proszę pana?
Pomóc w czymś?
Tak…
Dostanę je w rozmiarze 37?
Dlatego je kupiłeś?
Nie zmieniła testamentu. Nie może upaść
- i się zabić. - No tak.
- Dlatego? - Tak.
Nawet mnie zdziwiło,
jaki jestem chłodny i wyrachowany.
Jak je przyjęła?
Kupiłeś, bo były przecenione o połowę?
I tylko do dzisiaj.
Poza tym 37 to popularny rozmiar,
a białe wyprzedały się w całym kraju.
To ostatnia para.
Musiałem je wziąć.
Musiałeś.
Ale mam pełną szafę
drogich butów, za które przepłaciłam.
I miałabym chodzić w przecenionych?
Wiem, że masz mnóstwo drogich i luksusowych.
Ale niewygodnych.
- Ładne. - Bez nich też jesteś ładna.
Poza tym szpilki są cienkie i wysokie.
Boję się, że upadniesz.
Może trochę
pochodzisz w wygodniejszych?
Zostaw je.
Czyli się nie spodobały.
Dziwnie się zachowała.
Ale nie uwierzysz.
Mów.
Włożyła je.
- Pani Hong wygląda dziś… - Prawda?
Ślicznie, nie?
Nie, bojowo.
Jakby miała kogoś zdeptać.
Dokładnie.
Swoją drogą, często ostatnio się widują.
- To pani Na. - Dzień dobry.
Tak.
W sprawie Hercyny.
Ostatnio pan Yoon przychodzi codziennie
na obiad lub kawę.
Nawet zabiera panią na spacer.
Najwyraźniej pan nie wie,
ale pracoholicy
nawet podczas jedzenia i kawy rozmawiają o pracy.
Oni też.
Mogą się kolegować,
ale pan Yoon ewidentnie nie zna żony.
Ona nienawidzi,
kiedy ktoś dotyka jej włosów.
Uśmiecha się.
Nie widać, żeby nienawidziła.
Martwi cię to? Jesteś zazdrosny?
Czy ty mnie słuchasz? Nie rozumiesz, co mówię?
Rozumiem. Jesteś zazdrosny.
Rozumiesz słowo „zazdrość”?
Zazdrość jest o rywala
walczącego o względy ukochanej.
Nijak nie pasuje.
Nawet jej nie lubię. Mam być zazdrosny?
- Więc cię to nie martwi? - Daj spokój.
Niech sobie będą blisko
i się spotykają.
Rozumiem. Dlatego grillujesz sałatę zamiast mięsa?
Idziesz w tych butach?
Mąż mi je kupił i poprosił, żebym nosiła. Co mam zrobić?
Nie chcesz włożyć butów Hercyny na spotkanie z jej dyrektorem?
Znaleźć ci jakieś?
Mam na sobie ich ubrania.
Buty mają niewygodne.
Poza tym on się boi, że się przewrócę.
Kto?
Hyun-woo.
Lubi się zamartwiać.
Słuchaj.
Tak?
W żadnym razie mu nie przerywaj.
Kiedy skończy,
powiedz jedno.
Stawiamy szereg warunków, ale główny to dwupiętrowy sklep.
Może być wiele kwestii do dyskusji,
ale nie możemy prowadzić negocjacji,
póki ten warunek nie zostanie spełniony.
Przypuszczam, że zna pan
Sarę Lopez?
Sara Lopez?
To wzięta europejska projektantka. A mówimy o sklepie.
Co z nią?
To jego nowa kochanka.
Jego żona nie wie?
Ma charakterek, do tego jest świetną prawniczką.
Jak się dowie,
Hermann więcej nie zobaczy córki.
Cóż.
Zakładam, że zna ją pan lepiej ode mnie.
Co pani sugeruje?
Sara otwiera salon w naszym domu towarowym.
Dokładnie nad Hercyną.
Ale jeśli połączymy dwa piętra dla Hercyny,
sklep Sary się nie zmieści.
Więc
może pan to z nią omówi?
Chciał cię zabić wzrokiem.
Bo prócz ich dwojga tylko ja wiedziałem.
Będziesz miał kłopoty?
Nie będę.
Mam na niego jeszcze kilka haków.
Ye-na miała rację.
Zmieniłeś się.
Co się stało?
Ciężko pracowałem,
by to usłyszeć.
Zawsze oddaję długi i przysługi. Jestem twoją dłużniczką.
Dobrze. Trzymam cię za słowo.
CIASTKA ORZECHOWE
Poproszę arachidowe.
Proszę.
Proszę ułożyć w dwóch warstwach.
Dobrze.
- Weźmiesz do domu? - Tak.
Stąd właśnie moje podejrzenia!
Jeśli po pijaku i na widok słodyczy
myślisz o niej,
jesteś zakochany!
Co ty opowiadasz.
- To tylko ciastka. - Proszę.
Kupić ci?
- Dziękuję. - Dziękuję.
To tylko…
ciasteczka.
Gdzie jesteś? Wracaj. Mam dla ciebie wieści.
Będziesz zachwycony, nie bój się.
Ma dla mnie wieści.
Będziesz zachwycony.
Niemożliwe!
- Co? - „Wszystko zapisuję
Baek Hyun-woo”.
Zmieniła testament.
- Nie sądzę. - Ale ja tak!
To musi być to!
Gratulacje, stary!
- Pamiętaj o mnie! - To nie to.
Puszczaj.
Ty cwaniaku!
Cześć.
Kupiłem ci
ciastka orzechowe. Chcesz?
Chciałem ci dać, nim wystygną.
Dlatego tak pędziłem.
Smakują ci?
Dobre.
Jeszcze ciepłe.
Prawda?
A co to
za dobre wieści?
Otwórz.
To?
Otworzyć?
Nie zdziw się.
Dobrze.
Będę opanowany.
Przyszło dzisiaj.
Z wiodącego ośrodka leczenia raka w Europie.
Dalej dołączyli badania.
TERAPIA CAR-T
Tak.
Dobrze myślisz.
Uważają, że mogą mnie wyleczyć.
- Co? - I mam…
ponad 50% szans.
Ponad?
Wiedziałam, że się ucieszysz.
Zobacz.
Szanse na wyleczenie wynoszą 51%.
Chcą przeprowadzić na mnie badania kliniczne.
- Faktycznie. - A nie mówiłam?
Nie poddam się chorobie.
Bóg mi sprzyja.
Sprzyjasz mi ty
i Bóg.
Cudownie.
Ulżyło mi.
Jeśli
ją wyleczą,
będę…
Kolacja zespołu trwała
- do 21.30, więc czemu… - Musiałeś o tym mówić…
Nie mówiłem ci?
Tylko się martwię.
- Powiedz coś! - To nie on.
- Jesteś teraz Hongiem! - Hyun-woo!
Szybciej, bo nie zdążymy. Przez ciebie ciągle się spóźniamy.
- Przepraszam. - Jak ty mnie denerwujesz!
Mam tak żyć
jeszcze 50 lat?
Nie.
Rozwiodę się,
jak chciałem najpierw.
UGODA ROZWODOWA
Wyzdrowiałam,
a ty chcesz odejść?
Odzyskałaś swoje życie.
Ja też chcę.
No tak.
Można tak czuć.
To zrozumiałe.
Ale…
tobie nie wolno.
W rzeczywistości może być jeszcze gorzej.
Mam dość.
- O rety. - Żyjesz?
Tak, w porządku.
Można ducha wyzionąć.
O rany.
Zrobiłem postępy.
Tatuś spragniony? Proszę.
Dziękuję.
Nie jest zatruta? Mogę pić?
Przestań, tato. Pij.
Coś nagle taka miła?
Zawsze jestem miła.
Spójrz.
Byliśmy szczęśliwą rodziną.
Zanim ta wywłoka się pojawiła.
Normalna rodzina.
Pójdę do środka.
Pamiętasz,
jak mnie uwielbiałeś?
Jak hołubiłeś?
Zawsze przywoziłeś mi prezenty z podróży służbowych.
To było dawno.
Prosiłeś: „Nie wychodź za mąż, mieszkaj z tatusiem”.
I widzisz? Mieszkam.
Ale nie mówiłem, że masz się rozwieść i wrócić.
Tato.
Kto kocha, ten powraca.
Czemu po trzech latach małżeństwa zawsze wracałam?
Bo twoja kochana córeczka
nie może bez ciebie żyć.
Przestań. Zaraz będę jadł.
- Odejdzie mi apetyt. - O, nie.
Nie możesz tracić apetytu.
W twoim wieku to groźniejsze niż bankructwo.
Po prostu powiedz, czego chcesz.
Wiesz, że pojutrze mam urodziny.
Nie chcę prezentów.
Tylko wyjść z kochanym tatusiem.
- No proszę. - O Boże.
Tato, proszę.
Pójdziemy zjeść coś pysznego.
- Puść. - Weźmiesz mnie na dobry obiad?
Przestań! Ohyda!
Puszczaj! Precz!
- Cześć. - Cześć.
Co tu robisz rano w weekend?
Przygotowujemy negocjacje.
W takim razie się dosiądę.
Zespół prawny musi znać szczegóły, by je dopracować.
To później.
Omawiamy propozycje dyrektorów
i próbujemy usunąć kwestie sporne.
Przeszkadzamy ci? Możemy się przenieść.
Do mojego hotelu?
Możecie zostać.
Tu będzie wygodniej.
Dziękujemy.
To ja dziękuję tobie.
Pomagasz mojej żonie.
Kawy?
- Poproszę. - Tak.
Ty też? Nie pijesz kawy na pusty żołądek.
To prawda.
- Dla ciebie espresso? - Tak.
Ależ ona się o mnie troszczy.
Słucham?
Martwi się, że zaszkodzę sobie kawą na pusty żołądek.
Nie pozwala mi pić.
Jakbym był jej dzieckiem!
Nie może przestać
się o mnie martwić.
Musi jej bardzo na tobie zależeć.
Zazdroszczę ci.
Musi.
Mnie tak nie traktuje.
Zawsze prosi mnie o wsparcie, mówiąc, że tylko ja jej mogę pomóc.
Zawsze tak mówiła.
Dzwoniła o każdej porze, mówiąc, że ma tylko mnie.
Miałem jej odmówić?
Nawet teraz. Normalnie takie negocjacje trwają nawet rok.
A ona mi dała dwa tygodnie.
Poświęcę temu cały pobyt w Korei.
Zawsze zajmuje
cały mój czas.
To
miłe.
To dla niego?
Jedno mnie ciekawi.
Co?
Nie znosisz, gdy ktoś rusza twoje włosy.
Przecież
gdy ostatnio ich dotknąłem,
okrzyczałaś mnie, że psuję ci fryzurę.
O co ci chodzi?
Powiedz wprost.
Na mnie się wściekłaś,
to czemu Yoonowi na to pozwalasz?
Co?
Ach, bo…
Bądź sprawiedliwa.
Nie chodzi tylko o niego.
Powinnaś się wściekać na wszystkich
bez wyjątku.
Oprócz fryzjera.
Odeszła…
bez słowa.
Jak mogła tak zrobić?
Cholera.
No ładnie.
Nie do wiary.
W życiu mnie tak nie wkurzał czyjś uśmiech.
Co za dupek.
Dalej się uśmiecha. Co jest?
A to świnia. Czemu zasłania? Czekaj ty.
Hej, poczekaj.
Nienormalny?
Myślisz, że nie będę widział?
Znajdę sposób, nie bój się.
Tylko…
sobie chodzę.
Spaceruję.
Przecież nie podsłuchuję.
Coś takiego!
Co?
O co chodzi?
Wołałaś mnie?
Nie.
Przesłyszałem się.
No dobrze.
Nie przerywajcie sobie.
Wołaj w razie czego.
Nie będzie potrzeby.
Odpoczywaj.
Odpoczywam.
- Cześć! - Tak?
Nie do ciebie.
Eun-sung!
Usłyszałem, że siostra męczy cię w niedzielę, więc wpadłem.
Spadaj.
Pracujemy.
Wiele razy próbowałem się z tobą spotkać,
ale twoja asystentka
chyba nie podchodzi pod twój globalny wizerunek.
Rozłączyła się, bo nie wie, jak blisko się znamy. Przykre.
Tak? Pomówię z nią, panie Hong.
Nie bądź taki formalny. Traktuj mnie jak brata.
Serio, jesteś mi bliższy niż Hyun-woo,
choć jest moim szwagrem od trzech lat.
Wciąż tu stoisz?
Już wychodzę.
- Nie wychodź. - Nie.
Nie wychodzę.
Jadłeś już?
Co się martwisz?
Eun-sung to twoja nowa nadzieja.
Jak to?
Hae-in ma 51% szans.
Oczywiście należy się cieszyć.
Ale dla ciebie to klęska.
Koniec nadziei na wyjście z tego cało i z pieniędzmi.
No i?
A jeśli Eun-sung i Hae-in się zakochają?
Dostaniesz alimenty.
Tylko nie w nim.
Dlaczego?
Upiorny typ.
Co z tego?
To twój wybawca.
Powinieneś być mu wdzięczny.
Coś mi w nim nie gra.
- Czuję to. - Daj spokój.
Wszystko jedno, kto cię ratuje.
Tonąc, też nie złapiesz liny, bo nie podoba ci się
ratownik?
Nieważne, nie oddam jej draniowi.
Nie i już!
Już dobrze.
Eun-sung.
Spójrz na tę ziemię. 330 hektarów.
Everland ma 142 hektary, Seoul Land 92.
To razem mniej niż tu.
Robi wrażenie.
W parkach rozrywki kluczowe są dwie rzeczy:
ziemia i licencja.
Jak widzisz, ziemia jest, a jeśli chodzi o licencję…
Mamy kogoś w ministerstwie.
Tak?
Byłego stypendystę Queens.
Dawał mi korepetycje.
Koreańskie filmy i muzyka dobrze się sprzedają.
Pokonajmy Disneya razem, ty i ja!
Zastanowię się.
Wszystkich zna?
Kojarzy pani Roberta Baileya, słynnego inwestora?
To jeden z jego 12 najlepszych uczniów.
Robert nawet mu powierzył zarządzanie swoim funduszem. To mówi wszystko.
Naprawdę?
To wymarzony wspólnik dla pani syna.
Ale jest wybredny, więc…
Sam z siebie pomaga Hae-in z Hercyną.
Bo są blisko.
Może dlatego pan Yoon trzyma pani syna na dystans.
Co pani sugeruje?
Proszę pomyśleć.
Jeśli pani córka
pozyska Hercynę, przekroczy trylion w sprzedaży.
Pan prezes przekaże imperium jej, jak zapowiadał.
Sugeruje pani,
że Hae-in nie chce, by Soo-cheol pozyskał inwestora?
Dokładnie! Soo-cheol mógłby pokrzyżować jej plany.
Oczywiście nie wiem, co córka mówiła panu Yoonowi,
ale on chyba nie chce współpracować z panem Hong.
Je dziś kolację z wnuczką prezesa Yeoma.
Wróżby nie kłamią.
Mówiłam pani.
Przeznaczeniem córki jest żerować na rodzeństwie całe życie.
Niczego więcej nie trzeba.
Wierzy we wróżby jak w Słowo Boże.
Wystarczy wyszukać jakąś w Internecie.
Uwierzy w każde słowo.
A pani tylko na tym korzysta.
To prawda. Już piętnaście lat.
Co cię sprowadza?
Wiedziałam.
Gdybym nie wycofała pozwu, twój dom w Gwanggyo nigdy by nie stanął.
Tego chciałaś?
Nie owijaj w bawełnę.
Mów.
Co powiedziałaś Eun-sungowi o Soo-cheolu?
Coś musiałaś powiedzieć, skoro nie chce z nim współpracować.
O czym ty mówisz?
Przecież wiesz.
„Nie inwestuj w Soo-cheola, tylko w Sang-jina, bo stracę”.
A prezes się wścieknie.
To nawet nie ma sensu.
Ma! Jesteś zdolna do gorszych rzeczy.
Jesteś skończoną egoistką!
Nieważne, że umierają inni. Ważne, żebyś ty przeżyła.
Dlatego twój starszy brat…
Żona od rana słabo się czuje.
Powinna odpocząć.
Mama wybaczy.
Wypraszasz mnie?
Chociaż jeszcze nie skończyłam?
Przykro mi.
Powiedz rodzinie.
Mówiłam: nie.
Takie sytuacje mogą się powtórzyć.
Domyślą się.
Wyzdrowieję.
Jeszcze nie umieram.
To samolubne
i nieodpowiedzialne.
Tak.
Myślisz o pieniądzach, akcjach i Klubie Tryliona. Rozumiem.
Boisz się, że rodzina ci wszystko odbierze, gdy się dowie.
Ale
nie zataja się tak ważnej rzeczy
ze strachu o pieniądze.
Nie sądzisz?
Nie chcę ich denerwować.
Moi rodzice…
stracili już jedno dziecko.
Nie chcę ich straszyć.
I tak nigdy nie będę dobrą córką.
Po prostu już
dość bólu im przysporzyłam swoim istnieniem.
A co ważniejsze,
ja naprawdę wyzdrowieję. Więc przestań robić ze mnie chorą.
Zostawisz mnie?
Chcę się położyć.
Co z kupnem akcji?
Kupiliśmy w sumie 14,7%, po 4,9% na głowę.
A popierający prezesa dyrektorzy?
Ostatni ślepy fundusz miał stopę zwrotu 90%,
więc chętnie przystąpią do nowego.
Muszą użyć akcji Queens jako zabezpieczenia.
Minimalny wkład jest wysoki.
Nie zdobędą takiej sumy w kilka dni.
Pod presją czasu zabezpieczą się akcjami.
Potem kolej na prezesa.
Śledztwo prokuratury.
Żal mi go.
Źle znosi więzienie.
Swoją drogą, jak to zrobicie?
Pieniędzmi prezesa się zajmuje
Song Jeong-beom z działu finansów.
Wyprowadza środki prezesowi i sobie.
Przekażemy dowody prokuraturze.
Gdy dobiorą się do prominentów,
wezmą się też za prezesa.
Widać stąd Wieżę Queens.
Przyjemny widok.
Jak pieczyste na półmisku.
Dziadostwo.
Mówiłem: powiększyć czcionkę!
Wydrukujcie na nowo i umówcie drugie spotkanie.
Kpina.
Wyjść!
Precz!
Mogę pana dopuścić do prywatnego funduszu.
Wkład minimalny 20 miliardów wonów.
Zamiast gotówki mogę przyjąć zabezpieczenie akcjami Queens.
Spodziewana wyższa stopa zwrotu. Miejsca ograniczone.
Więc proszę nie zwlekać. Sprawa ściśle poufna.
- Dziękuję. - Rozumiem.
Przystępuję.
Już tu jest.
Co wstąpiło w Beom-ja?
Czemu nagle zaprasza mnie na obiad?
Pan prezes przyszedł.
Nie wyjdziesz!
- Po moim trupie. - Z drogi!
Tato, wysłuchaj mnie.
O nic nie proszę.
Tylko o drugą szansę.
Ty bękarcie.
Nie miałeś swojej szansy?
Dałem ci, to sprzedałeś mnie prokuraturze, by ratować skórę!
Gdy ja siedziałem, ty z poplecznikami
knułeś, jak zająć moje miejsce!
- Zapomniałeś już? - Popełniłem błąd.
Usłyszałem, że próbujesz zrzucić malwersację na mnie,
i straciłem głowę.
Przepraszam.
To było 20 lat temu.
Nawet obcemu wybaczyłbyś po tylu latach.
Rodzonemu synowi nie możesz?
Już prędzej obcemu!
Jak mogła mnie zdradzić własna krew?
Nie umiem.
Więcej nie próbuj takich numerów.
Tato!
Tęskniłem za tobą!
Dlatego przyszedłem.
To już mnie zobaczyłeś.
Nie chcę cię
więcej oglądać.
Niewdzięcznik.
Nie przychodź na mój pogrzeb.
O Boże.
Co taki smutny?
Wyglądasz na głodnego.
Na złe samopoczucie
nie ma nic lepszego
niż to.
Mama mi to gotowała, gdy byłem chory.
Kiedy jeszcze sprzedawałem gazety i pucowałem buty w Myeong-dongu.
Gdy byłem głodny lub chory,
zawsze o tym myślałem.
Jedz.
Spałem na ulicy, nakrywając się gazetami,
a dorobiłem się jednej z największych sieci centrów handlowych.
Zajęło mi to 60 lat.
Więc czemu czuję się,
jakbym stał sam na pustkowiu?
Ktoś musiał srodze cię zawieść.
Tylko ja wiem, jakie masz
czułe serce.
Smakuje tak samo
jak u mamy.
Proszę zwrócić pieniądze.
Dziewczynie popsuło to cerę,
a tu ani odszkodowania, ani nawet zwrotu?
Produkt kupiono osiem miesięcy temu.
Prawie cały zużyto.
No właśnie.
Zaszkodziło mi dopiero po dłuższym stosowaniu.
Gdyby nie to, wyglądałabym normalnie!
Nie denerwuj się, bo ci się pogorszy.
Proszę zwrócić pieniądze.
Przykro mi, nie mogę.
Czy ja się niejasno wyrażam?
Proszę się uspokoić.
Jak mam być spokojny?
Myśli pani: trudny klient?
Pokażę pani trudnego klienta.
Proszę przestać!
Chciałam dać mamie z oszczędności, ale zabrania.
Zwrot jest nieuzasadniony. Nie możemy panu pomóc.
„Nieuzasadniony”?
Co za baba. Chodź tu. Jak śmiesz do mnie…
A ty kto?
Puszczaj.
Słyszałaś.
To nie miejsce na to.
Z byle kim nie będę rozmawiał.
Poproś dyrektora.
Dyrektora, mówię!
- Jestem. - Co?
Jestem dyrektorką.
Kto, pani?
I tak wyszkoliła pani pracowników?
Ma pan rację. Niewłaściwie.
Panno Kim Min-ji?
Obsługujemy tylko klientów.
Zbirów proszę bez ostrzeżenia zgłaszać policji.
Zbirów?
Obraża pani klienta?
Nagrywasz, skarbie?
Tak.
Dyrektorka tego centrum nie szanuje klientów.
Pozwiemy ją, to się nauczy.
Pozwiemy.
Koniecznie.
Ja też pozwę.
Mąż jest wziętym prawnikiem, więc znam się na tym.
Mogę państwa pozwać
o utrudnianie prowadzenia działalności, napaść
i niszczenie mienia.
Drugą sprawę wytoczę o straty w sprzedaży.
- Nagrywają państwo? - Tak!
- Proszę! - Z drogi!
Weźcie ich na policję.
Idziemy.
Dziękuję.
Właśnie, ten cały Park Seok-hun…
Co z nim?
Gada po wsi, że gruszki Yongdu,
które promujesz jako miejscową specjalność, to przeszłość.
Że to jabłko Yongdu
będzie nowym towarem eksportowym.
Jabłko? Głupie gadanie.
Idiotyczne.
Gruszki zawsze wyżej ceniono.
Oczywi… Tak?
Pomyśl o rocznicach śmierci.
Podaje się gruszki, a nie jabłka!
Poza tym kaki pasuje do gruszki, nie do jabłka.
Jak śmie deprecjonować nasz tradycyjny owoc?
Ale kampanię prowadzi
bardzo sprytnie.
Kojarzysz knajpę jego matki?
Dają obiady za pół ceny, cała wieś się tam stołuje.
Idiota!
Dopiero mi mówisz?
Co za wredny…
Gra niehonorowo!
Idziesz tam?
OBIADY ZA PÓŁ CENY
Dzień dobry.
Panie Park.
Mają dzisiaj pyszną zupę.
Jakie „dzisiaj”? Zawsze mają!
Co tu się dzieje?
Jak na weselu.
Powinniśmy walczyć na obietnice i programy.
A ten zdobywa wyborców radiowym przebojem.
Jeśli wygra, to piosenkarz powinien dostać urząd, nie on!
To podchodzi pod naruszenie prawa wyborczego.
Chun-sik, zbieraj dowody.
Spisuj, kto bawi, kto się przyłącza. Wszystkich zgłoszę!
No już!
Już ja wam pokażę.
Chwila, co…
- Panie Baek. - Co?
Seok-hun! Drugą porcję wieprzowiny!
I soju!
Pyszne!
A to gno…
Ty skurwy…
Powinnam cię…
Jakie straty?
Chytrze to zaplanowali.
Podkupili panu rodzinę. To się zdarza nawet na najwyższych szczeblach.
Syn obecnego sołtysa jadł na koszt opozycji.
Ludzie mówią: co to za sołtys,
że nie umiał wychować własnych dzieci.
Idiota!
Jak mogłeś!
Nie martw się, ja wpłynę na ludzi.
A co ty możesz?
90% okolicznych plotek
powstaje w moim salonie.
To wylęgarnia plotek!
- Wykorzystamy to. - Do nagonki?
Dokładnie! Seok-hun kradł słodycze z naszego sklepu,
kiedy był mały.
Rozpowiemy to.
„Czym skorupka nasiąknie, tym na starość trąci”.
Co wy na to?
Masz papierosa?
Rzuciłem.
Idziesz?
Twój ojciec stanie do debaty z Seok-hunem.
Idźcie beze mnie.
Co z tobą? Potrzebuje jak najwięcej poparcia.
- Czemu? - A jak myślisz?
Jest na przegranej pozycji.
Poszły precz!
No chodź!
Na miłość boską! Precz!
Zostań, Pinky!
Wracaj do środka.
Stoję tu przed wami,
bo nasza wieś potrzebuje młodej krwi.
Jak zapowiadałem,
sprawię, że nasza odmiana jabłka podbije międzynarodowy rynek!
Ja, Park Seok-hun, nadrobię te dwa lata, które straciła nasza wieś!
Lubią go.
Nie szkodzi.
Będzie dobrze.
Tu, w Yongdu-ri, bije serce
koreańskiej uprawy grusz.
A nie w Naju i Seongju?
Właśnie! Yongdu-ri to nie serce.
Raczej…
odbytnica.
Dobrze mówię?
Gdybyśmy byli sercem, nasze gruszki
byłyby na sprzedaż w centrach jego synowej.
Właśnie!
A co to ma do rzeczy?
Moja synowa
nie miesza pracy z życiem osobistym!
Może i jest dobrą dyrektorką.
Ale osobiście?
Wiemy tylko, że ożeniła się z twoim synem.
- Nigdy nawet się nie pokazała. - A w helikopterze?
Faktycznie. Myślałam, że wybuchła wojna.
To prawda, od ślubu nawet tu nie zajrzała.
Helikopter był przed?
- Co jest? - Co się dzieje?
- Trzęsienie ziemi? - Co to?
ŚWIETLICA WIEJSKA
- Kto to? - Nagrywajcie.
Ile nawieźli!
Ojcze?
O Boże.
Coś takiego.
No nie!
Przyjechała!
W końcu.
Co tu robisz?
Miło mi państwa widzieć.
Nie było mnie na twoich urodzinach,
więc przyjechałam zaprosić mieszkańców na poczęstunek.
Dzień dobry, jestem Hong Hae-in, synowa sołtysa.
Co się stało?
Napisałam do niej.
Obiecałaś nas niedługo odwiedzić.
A mogłabyś dzisiaj? Teraz?
Ojciec walczy o drugą kadencję, ale źle to wygląda.
Powinniśmy pokazać, że ma poparcie wpływowej osoby.
Przeczytała!
„Przeczytane”.
I po prostu przyjechała?
Też nie wierzę.
Jak super!
Hong Hae-in!
To drobiazgi.
Drogie suplementy, żeń-szeń,
kosmetyki, jedwabne i kaszmirowe szale,
włoskie, skórzane rękawiczki.
Miałam przywieźć tylko coś dla ojca,
ale mnie poniosło.
Podzielcie się.
Nie do wiary.
Ile prezentów!
- Baek Du-gwan! - Baek Du-gwan!
- Hae-in! - Baek Du-gwan!
Co jest specjalnością Yongdu-ri? Jabłka czy gruszki?
- Gruszki! - Gruszki!
- Baek Du-gwan! - Baek Du-gwan!
- Hae-in! - Baek Du-gwan!
BAEK DU-GWAN CZŁOWIEK PRACY I OPIEKUN WSI
Hyun-woo. Przyjechała Hae-in.
- Cześć. - Nie słyszałem dzwonka.
Nie szkodzi. Co u ciebie?
Słyszałam, że odwiedziło cię rodzeństwo. Pewnie byłeś zaskoczony.
Nie szkodzi. Nic złego się nie stało.
A co u Hae-in?
Wszystko dobrze.
Jak to?
Pokłóciliście się?
Skąd.
Nie wiesz, że do nas przyjechała?
Jest tutaj.
Co ona tam robi?
Sam ją spytaj.
Cała wieś ucztuje na jej koszt.
O czym ona mówi?
Gdzie jest Hae-in?
BAEK HYUN-WOO
Kim jesteś?
Ja?
Synową.
- A ty? - Znam wszystkich krewnych.
Ale ciebie nie.
Rzadko przyjeżdżam.
Co tak na mnie patrzysz? Należę do rodziny.
To jak się wabi pies?
Burek.
Misiek?
Nie mają psa.
Podejrzana jesteś.
To coś taki podejrzliwy?
Jestem żoną Baek Hyun-woo, syna sołtysa. Zadowolony?
A, właścicielka budynku. Trzeba było mówić.
- Co? - Tata mówił,
że budynek należy do żony wujka Hyun-woo.
Pozwól, że się przedstawię.
Baek Ho-yeol.
Bratanek, którego znam tylko ze słyszenia.
To ja.
Widziałem obce auto przed domem.
To twoje, ciociu?
Tak.
Obłęd.
Silnik V8, stuningowany na maksa!
Takie rzadkie auto! Naprawdę twoje?
Mogę się przejechać?
Jak ci pozwolę, dasz mi spokój?
Obiecuję.
Przewieziesz go po wsi?
Zrób trzy-cztery rundki.
Oczywiście.
Mój najmłodszy syn!
Hyun-woo!
To fotel do masażu, który dałeś nam ostatnio.
Jest świetny. Bardzo dziękujemy.
Koleżanki kazały mi zrobić sobie z tobą zdjęcie.
Możemy?
Dwa i trzy.
Przepraszam, odsuniesz się?
Weź rękę.
- Nawet rękę? - Tylko my.
Słuchajcie. Założył klimatyzatory i bojlery w domu seniora.
Jest dumą naszej wsi. Brawa dla niego!
To mój brat.
Mój brat.
Jedzcie, proszę.
Więc ten…
Słyszałem, co zrobiło twoje rodzeństwo.
Ale mną się nie martw.
Nie mówiłem twojej żonie o rozwodzie.
Teraz mówisz.
Spokojnie.
Jest w domu.
- Już nie. - Nie?
Poszedłem po Ho-yeol. Nie ma jej.
Co ty mówisz?
W domu jej nie ma.
Dzień dobry.
Gdzie Hae-in?
Nie ma jej w świetlicy? Nie było jej, gdy wróciłem.
Hong Hae-in!
Hae-in!
Hong Hae-in!
Hae-in!
Hong Hae-in!
Co się stało?
- Co tu robisz? - Czemu krzyczysz?
Usłyszałem, że przyjechałaś,
ale nie było cię w domu
ani w świetlicy! Nigdzie ani śladu!
Nie odbierałaś telefonu!
Więc
- co tu robisz… - Czekaj.
Poszłam na spacer.
Po okolicy?
Tak.
- Martwiłem się! - Czemu?
Nie rób ze mnie chorej.
No tak.
Już to mówiłaś.
Wybacz, że krzyczałem.
Prawda jest taka…
że nie pamiętam.
Nie mam pojęcia, co tu robię.
Stałam przed domem
i nagle znalazłam się tu.
Nie wiem, kiedy ani jak
tu trafiłam.
Mam czarną dziurę.
Byłam…
przerażona.
NAJLEPSZA SZKOŁA 2006 ROKU
- Jesteśmy. - Okej.
- Na razie. - Na razie.
Czekaj, Hyun-woo.
Seulczycy to też ludzie, więc się nie bój.
Nie daj się.
- Nie dam. - Głowa wysoko.
I hardy wzrok. O, taki.
- Dobra. - To idź.
- Pa, tato. - Pa.
- Słuchaj pani. - Jedź ostrożnie!
Hae-in wyjeżdża na naukę do Stanów.
Pożegnajcie ją.
Tak, proszę pana.
Spójrz na nią.
Nadęta jak zawsze.
Podobno idzie do psychiatryka.
Bo podobno odbiło jej po śmierci brata.
Czekaj.
Trzymaj.
Nie potrzebuję.
Przemyj i czymś posmaruj.
Płaczesz?
Nie płaczę.
Płaczesz.
KRÓLOWA ŁEZ
Nie waż się mówić o rozwodzie.
Jasne.
To nic takiego.
Też chciałam się rozwieść.
- Coś się stało? - Nieważne.
Jak to możliwe?
Byli tacy zakochani.
Teraz kocham ciebie.
Masz za mało białych krwinek.
Znajdę sposób.
Choćby na końcu świata
znajdę jakiś ratunek.
Powinienem…
w takich chwilach być przy tobie.
Chciałam,
żebyś przy mnie był.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła