KRÓLOWA ŁEZ
Wybacz, że krzyczałem.
Prawda jest taka…
że nie pamiętam.
Nie mam pojęcia, co tu robię.
Stałam przed domem
i nagle znalazłam się tu.
Nie wiem, kiedy ani jak
tu trafiłam.
Mam czarną dziurę.
Byłam…
przerażona.
Swoją drogą, dlaczego tu przyjechałaś?
Twoja siostra napisała do mnie.
Że ojciec traci wyborców.
Jego rywal przekupywał ich jedzeniem.
I dlatego przyjechałaś?
Pomyśl: przegrywał
z wieprzowiną i zupą ryżową.
Miałam na to pozwolić?
Więc ruszyłaś do kontrataku z wołowiną i homarem?
Żałuj, że nie widziałeś,
jak bezlitośnie pokonałam 200 misek zupy.
Hae-in!
Jest?
Nie ma jej!
- Hae-in! - Nie znaleźliście?
Gdzie przepadła?
Gdzie ona jest?
Biedna dziewczyna!
Dzwońcie na policję!
- Trzeba! - Hae-in!
- Gdzie jesteś?
Hae-in!
- Hae-in! - Dokąd poszła?
- Hae-in! - Hae-in!
Jest!
O Boże.
Moje biedactwo!
Jesteś! Chwała Bogu!
ODCINEK 5
Napędziłaś nam strachu.
Gdzie się podziewałaś?
Nie przepytujcie jej.
Tato, idź już spać.
Idę, idę.
Nie przejmujcie się nami.
Ludzie na wsi chodzą spać z kurami.
- Ale rozgośćcie się. - Właśnie.
- Ignorujcie nas. - Właśnie.
Niemożliwi jesteście.
Jak mają ignorować, kiedy tu stoicie?
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc.
Mam mokre włosy.
Jest suszarka?
Poczekaj.
Jest strasznie stara.
Nie szkodzi.
Nie działa.
Musisz mocno przycisnąć na dole.
Tak?
Chwyć kabel.
Pozwól.
Tak trzeba.
- Już suche. - Dobrze.
Chyba tak.
Mamo!
Spójrz.
Ludzie się tak nie zmieniają. Co z nią?
Co to jest?
Hae-in nagle odwiedziła teściów.
- Po co? - Tego właśnie nie rozumiem.
Prowincjusze są niemożliwi.
Nagrali to i udostępnili.
Co takiego?
Co tu robisz?
Miło mi państwa widzieć.
Nie było mnie na taty urodzinach,
więc przyjechałam zaprosić mieszkańców na poczęstunek.
PIĘKNA DYREKTOR
Mnie nigdy nie zrobiła niespodzianki na urodziny.
Nie do wiary.
Jesteś głodna?
Zjadłabyś coś?
Objadłam się.
Proszę spróbować.
Krab w sosie sojowym.
Ma w środku ikrę.
Słyniemy z sosu sojowego.
To mrożony boczek grillowany nad brykietem.
Proszę jeść, nim wystygnie.
Za chwilę, jem po kolei.
- Co następne? - Proszę to.
Przesuńcie się! Udusicie mi dziewczynę.
Nie przesadzajcie.
Dobrze gryź, bo rozboli cię brzuch.
I popijaj wodą.
Nałóżcie jej jajek.
Ja nałożę.
Muszą jej się tak narzucać?
I czemu je wszystko, co jej dają?
Boczek najlepszy jest gorący.
Co?
300 000 wyświetleń?
Czemu ona tyle je?
Wołowina, wieprzowina, kaczka i ryba.
Jadłam wszystkie rodzaje mięs.
Czuję, że przytyłam.
- Serio? - Serio.
Karmiły mnie kurczakiem, jakiego nawet zięciom nie robią.
Miejscowi chyba mnie polubili.
Wygląda na to, że się pogodzili, więc nie ważcie się mówić o rozwodzie.
Jasne.
Mówiłeś komuś?
Masz mnie za idiotę?
- Co tak milczysz? - Ja?
O nie! Komu powiedziałeś?
Jadłem makgeolli z Yeong-songiem i…
- Co? - Co?
Powiedziałeś mu, że…
Że Hyun-woo chciał się rozwieść?
Yeong-song doradza miejscowym parom,
radziłem się go.
Rozpaczałem.
To wszystko.
A co, jeśli rozgadał?
Wieści szybko się roznoszą.
Porady zasięga się w sekrecie.
Nie obowiązuje go tajemnica. Nie jest psychoterapeutą.
Ale jednak…
Ty i twój długi język!
Cicho.
Przyszedłeś tak późno, bo się martwisz.
Mówiłeś komuś?
Jasne, że nie.
Tylko matce.
Po kiego diabła?
Poza nią nie mam rodziny.
Wszystko sobie mówimy.
Poza tym wiesz, w jakim jest stanie.
Kiedy wróciłeś, skarbie? Czemu nigdy cię nie ma?
Gdzie ty ostatnio sypiasz?
Mamo, idź spać.
A ty kto?
Widzisz? Nią się nie martw.
Martw się o syna i synową.
O nich nie muszę.
Hae-in taka zajęta,
a przyjechała aż z Seulu mi pomóc.
- O czym to świadczy? - No?
Że bardzo się kochają.
Co to? Słodki.
Mój ulubiony plaster.
Daj rękę.
Nie możesz zostawać sama.
Robisz sobie krzywdę.
Podobno to linia życia.
Czemu jest taka krótka?
Oburzające.
Przestań.
Wierzysz we wróżby z ręki?
Nie, ale przykro się składa.
Śmiertelna choroba i krótka linia życia.
Nie jesteś śmiertelnie chora.
Zabroniłaś tak się traktować.
Mówiłaś, że wyzdrowiejesz.
Że sprzyja ci Bóg i zdarzy się cud.
Że najlepszy ośrodek w Europie wyleczy wszystko!
Nie mówiłam, że wszystko.
Ale ja tak myślę.
Z jakiegoś powodu są najlepsi.
Tak myślisz?
Pojedziesz…
ze mną?
Nie to, że boję się jechać sama.
Ale tylko ty wiesz o chorobie.
Poważnie pytasz?
To chyba oczywiste.
Nadal piecze?
Zwariowałeś?
Co ty ćwiczysz?
Nie mów,
że chciałeś ją pocałować.
Jezu.
Zwariowałeś.
Nienormalny.
Mimo wszystko
nie powinienem tak wybiegać.
Wystraszyłem ją.
Wracasz?
I co jej powiesz? Co zrobisz?
Jak tam wrócisz, już nie wyjdziesz.
Nie wyjdziesz.
Nie będę mógł wyjść,
jeśli wrócę.
Już nie wyjdę.
Uciekł?
Nie.
Na pewno
musiał coś zrobić.
Pójść do łazienki albo gdzieś zadzwonić.
Ale tak długo?
Będziesz ty cicho?
Ależ ujada.
Cicho bądź!
Pokłóciliście się?
Nie.
Wręcz przeciwnie.
To co, dostałeś karę?
Kazała ci wyjść i zastanowić się nad sobą?
- Musiałeś kiedyś? - Wiele razy.
Ale jak jej posłuchasz, będzie jeszcze gorzej.
Jak ma ci wybaczyć, wróć i przeproś.
Parzy!
Więc weź się w garść i wracaj.
Wyszedłem
zebrać myśli.
W domu nie mogę.
Czemu?
Nie wiem. Po prostu.
BAEK HYUN-WOO
Gdzie jesteś?
Czemu nie odczytuje?
O, przeczytał.
Idź pierwsza spać.
„Idź pierwsza spać”?
Mam iść spać?
Sama?
Dobrze.
Jeśli tego chce.
Idę spać.
Pierwsza.
Cholera jasna.
Więc jednak uciekł.
Czemu? Myśli, że go zjem? Boi się mnie?
Cicho!
Czemu się mnie boi?
Jestem taka straszna?
Nawet psy zasnęły.
Chodź do domu.
Jeszcze posiedzę.
Hae-in będzie musiała spać sama.
O to chodzi.
Wrócę, gdy zaśnie.
Idiota z ciebie.
Czemu?
Czemu czekasz, aż zaśnie?
Bo jeszcze zrobię…
coś głupiego.
Głupiego?
Głupoty robi się po pijaku.
Trzeba było nie pić.
Nie.
Jak mi się urwie film,
nie popełnią błędu.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
To posłuchaj.
Będę pił,
aż się narąbię.
Zrób coś dla mnie.
- Co? - Nie…
odprowadzaj…
mnie do pokoju.
Nic nie rozumiem.
Chcesz ramen? Mogę ci zrobić.
Okej.
Też kiedyś się bałem swojej żony.
A ja kiedyś
się trzymałem.
Wierzyłem, że co jej nie spotka,
będę niewzruszony.
Czemu? Bo jej nie lubiłem.
Muszę jak dotąd
jej nie lubić,
chować urazę
i mieć jej dość.
Skupiać się na perspektywie wolności.
Nie muszę jej lubić.
To proste.
Tak długo to umiałem.
Ale…
nie wiedzieć czemu,
już nie umiem.
Dobrze.
Nie musimy spać razem.
Od lat śpimy osobno.
DWA LATA TEMU
Co robicie?
Pani Hong kazała opróżnić pokój.
To dział produktu wybiera i usuwa marki.
Dział sprzedaży skupia się na wynikach.
Proszę poczekać.
Co jest?
Pokoik dziecięcy.
- Opróżniasz go? - Po co mi on?
Tylko mnie denerwuje.
Denerwuje cię?
Już się nie przyda.
Dział produktu nie przyciągnie dobrych marek słabymi wynikami.
To chyba oczywiste.
Tak.
Przenoszę się do dziecięcego.
Słucham?
Wstawcie tu łóżko.
Będę tu spał.
Oczywiście.
Nie płacz.
Nie masz prawa.
Wcześnie wstałaś.
Wyglądam, jakbym spała?
W ogóle nie spałaś?
Obchodzi cię to?
Nie musisz iść do szkoły?
A co mi po szkole?
Mój życiowy autorytet
jest tutaj.
Jaki autorytet?
Filar rodziny z superfurą.
Moja ciocia, właścicielka budynku i mój wzór.
Idzie.
- Chodźcie. - Hae-in.
Dziękuję.
Bardzo nam pomogłaś.
Jedź ostrożnie.
Do widzenia.
- Hyun-woo. - Dzień dobry pani.
Do widzenia.
Mamie rozjaśniło się w głowie.
Yeong-song, mamie się poprawiło.
Mamusiu!
Bądź silny.
Dziękuję.
Rozwód to nic takiego.
Też chciałam się rozwieść.
Powinnam była, kiedy mogłam.
Oj, mamo.
Co też pani mówi.
Znów coś jej się pokręciło.
Lepiej zabierz mamę.
Chodźmy.
Skarbie, spałeś dzisiaj w domu?
Dlatego chcę się rozwieść!
Już chodź.
- Trzeba było cię zostawić! - Chodź!
- Idziemy. - To sąsiadka.
Ma demencję.
Pa, skarbie.
Przepraszam za kłopot.
Będę jechać.
- Do widzenia. - Jaki tam kłopot.
To nic wielkiego.
Ale niepryskane, więc zjedz.
Hae-in, praca jest ważna.
Ale zdrowie ważniejsze.
Jedź.
Dziękuję.
Bezpiecznej podróży.
- Chodźmy. - Dzięki, Hae-in.
- Do widzenia. - Chodźmy.
To jedziemy.
- Tak. - Jedźcie.
Zadzwoń.
Masz papierosy?
Nie.
Połapała się?
Diabli wiedzą.
Chyba nie,
ale nawet przedtem byli dla siebie chłodni.
Przy aucie nawet na siebie nie patrzyli.
Mogłaś nie mówić,
że dostawał listy miłosne
i że córka dyrektora szkoły się w nim durzyła. Głupie gadanie.
- Pewnie ją wkurzyło. - Co?
Tylko żartowałam.
Ktoś się śmiał?
- Serio? - Nie spał z nią w pokoju.
- Co? - Co?
To co robił?
Piliśmy w sklepie.
Ała!
Zmusiłeś go, przyznaj.
Nie, to on nie chciał iść.
Pewnie dlatego byli napięci.
Jak to możliwe?
Byli tacy zakochani.
Przepraszam, że tak nagle.
Jest pani wystrojona jak na stażystkę.
Pewnie lubi pani drogie marki. Ja też.
CZTERY LATA TEMU
Pan Baek dopiero jedzie, pracował w terenie.
Wiem. Dlatego do pani zadzwoniłam.
W jakiej sprawie?
W sprawie Hyun-woo.
Wiem.
Porządny chłopak. Łakomy kąsek.
Inteligentny i przystojny.
Mówił, ile mamy krów?
- Tak. - I ile hektarów sadu?
I że mamy jedyny sklep we wsi?
A o swoim mieszkaniu w Seulu?
Wynajął na dwa lata.
Więc pani wie.
Zabrzmię jak materialistka, ale to mój brat, więc muszę.
Słyszałam, że jest pani biedna
i chodzi w podartych ubraniach.
Nieprawda, są w stylu vintage…
Co on wie o ciuchach?
To prawda. W każdym razie
proszę go zostawić.
Nigdy go nie zostawię.
Nigdy.
Jest pani samolubna.
Brat dostaje propozycje od samych dobrych partii.
Urzędniczek, kobiet na stanowiskach.
Okrutne, ale taka prawda.
- Mi-seon! - O Boże!
Co ty robisz?
Co jej nagadałaś?
- Nic. Tylko… - Cholera jasna.
Mówiłem: życie to nie film!
W filmach koperty są grubsze.
Chciałam to przerwać, zanim się do niej przywiążesz.
I bądźmy szczerzy: nie jest w twoim typie!
- Puść. - Okej.
Jaki ma typ?
Delikatne i niewinne.
Nie z takim charakterkiem.
Potrzebujące opieki.
Od liceum to powtarza.
To prawda?
Kiedyś tak.
Ale…
teraz kocham
ciebie.
Więc
nie słuchaj jej.
Chodźmy.
Chodź.
To było coś.
Nie wierzę, że to zrobiłaś.
To dzięki mnie są razem.
Bardzo ich to zbliżyło.
Co z nimi
się porobiło?
Wezmę.
- Dobrze. - Dziękuję.
Proszę.
Nie czekałam.
Nie myśl, że nie spałam, bo na ciebie czekałam.
Nie myślę tak. Chodźmy do środka.
Zimno jest.
Po prostu nie mogłam spać.
Leżałam w obcym łóżku, szczekały psy
i nie miałam tabletek na sen. Dlatego.
Wiem. Nie myślę, że czekałaś.
Nigdy nie czekasz.
Właśnie. To nie w moim stylu.
Sam wiem to najlepiej.
Trzymaj prosto parasol!
Chodźmy do środka.
Leje. Przeziębisz się.
Porozmawiamy w domu.
Nie ma o czym.
Gdzie twój parasol?
Co tu robisz?
Pomówmy w środku.
Chodź.
Przebiorę się.
Dobrze.
Herbaty?
Nie, dziękuję.
Zachowuję się jak u siebie.
Co właściwie tu robisz?
Zaprosiła mnie matka Hae-in.
Pewnie mi współczuła,
że jadam samotnie w hotelu. Zamieszkam w domu gościnnym.
Będziemy z Hae-in pracować,
więc tak będzie wygodniej.
- Przeszkadza ci to? - A co by to zmieniło?
Nic.
Więc nie ma sensu odpowiadać.
Co to?
Kiedy to się zrobiło?
Nie chce zejść?
Pij, bo się przeziębisz.
Gdzie poszedł?
Pan Baek?
Na górę.
Nie było go w sypialni?
Nie.
Śpicie osobno?
Jaki mają związek?
Beznadziejny.
Śpią osobno.
Ale dziwna sprawa.
To oczywiste, że Hyun-woo ma dość teściów.
Ale zawsze mówi, co trzeba.
I wie pan co?
Prezes Hong
naprawdę go słucha.
Hae-in i Hyun-woo ciągle się kłócą.
Ale o dziwo, ona też go słucha.
Czyli jest ich głosem rozsądku?
Dokładnie.
Może nam pokrzyżować plany.
Najlepiej będzie
jak najszybciej pozbyć się go z domu.
Układa się wam?
Słucham?
To nietypowe.
Większości mężów by przeszkadzało, że kolega żony
się wprowadza.
Ale?
Spytałem go,
czy ma coś przeciw,
i nie miał.
Nie mógł zostać w hotelu?
Co teściowa sobie myśli?
Hae-in i ja
byliśmy blisko.
Byli kiedyś blisko.
Nie powinno go tu być.
Co znaczy „blisko”?
Wyjdzie żałośnie,
jeśli ją o to spytam?
Więc są połączone.
Media o tym nie wiedzą.
Pozornie budynki są osobne,
ale wszystkie łączy piwnica.
Dziadek specjalnie je tak zaprojektował.
Rozumiem.
Więc stąd jest dostęp do wszystkich budynków.
Mamy też specjalny pokój.
Jak w tym filmie, Azymut.
Azyl, głupku.
- Wiem. - To nie myl.
Nie bądź dla niego taka ostra.
Przyniosą tu kolację i zjemy razem.
Zjedzcie sami. Pójdę odpocząć.
Czemu? U teściów, których prawie nie znasz,
jadłaś z apetytem.
Wszystko i z uśmiechem.
Ten filmik stał się wiralowy.
Nasz dział pijarowy cały dzień usuwał skutki.
Co ci tak przeszkadza?
Że ich odwiedziłam?
Że jadłam i się uśmiechałam?
Czy złościsz się
o filmik?
Że dział pijaru musiał wkroczyć?
To nie złość.
Jasne.
Tylko fascynacja.
Czym?
Rzadko się uśmiechasz.
Ty do mnie też.
Nie mamy powodów do uśmiechu.
Dokładnie.
Więc jedzcie sami.
Miłego wieczoru.
Musiałeś być zaskoczony.
Przepraszam za siostrę.
Nie szkodzi.
Codziennie tak jest.
Już rozumiesz, co muszę znosić.
Tak.
Ale rozumiem Hae-in.
Wiesz, jaki ma charakterek.
Do tego czuje się przeze mnie zagrożona.
Nie sądzę.
Nawet nie wie, że ze względu na nią zwolniłem.
Nie wiedziałem, że zwolniłeś.
Niełatwo władać takim imperium. To mnóstwo pracy.
Widzisz ciężar na moich barkach?
Tyle obciążeń i obowiązków.
Odjęły mi z dziesięć centymetrów wzrostu.
Ciąży mi moje przeznaczenie i siostra.
Siostra?
Ostatnio uderzyła mnie w brzuch.
Dobrą minutę nie mogłem oddychać.
Mama była wstrząśnięta, strasznie się pokłóciły.
Więc mama poszła do kogoś.
Do kogo?
Wiedziała, kto zostanie prezesem, przewidziała COVID-19.
Ostrzegła też dziadka przed polowaniem.
Ta wielka szamanka.
Właśnie ta!
Mama hojnie jej zapłaciła i dostała to.
Talizman?
Ochronny.
Według szamanki
talizman pomoże mi pokonać Hae-in i rozwinąć skrzydła.
Rozumiem.
Przecież nie wierzę w zabobony.
Ale mama sprawdza, czy go noszę.
Zresztą nie działa.
Hae-in wciąż jest silna.
Niemieckie laboratorium zaproponowało leczenie
komórkami CAR-T,
by wymóc odpowiedź układu odpornościowego.
Najpierw pobiera się limfocyty T z krwi,
następnie przekształca się je w komórki CAR-T zdolne
usunąć komórki rakowe i podaje je kroplówką.
Metoda ma udowodnioną skuteczność
w leczeniu białaczki,
ale nie w guzów mózgu.
Ale…
szansa na wyleczenie miała wynosić ponad połowę.
Pewnie podali ten szacunek pod wpływem dobrych prognoz
dla chorych na raka mózgu
leczonych tą metodą w ostatnich latach.
Ale to nie oznacza pełnego wyleczenia.
Myli się pan.
Ciągle panu powtarzam.
Znajdę sposób.
Choćby na końcu świata
znajdę jakiś ratunek.
Więc nie chcę słyszeć,
że to nie zadziała.
Mają dziecko w inkubatorze.
Żal mi ich było…
Jak pana dziecko?
Dzień dobry.
Co pani tu robi?
Nadal w inkubatorze?
Już nie.
- Na intensywnej terapii. - Jak się nazywa?
Jeszcze jej nie zarejestrowaliśmy.
Ale mówimy na nią Cho-rong.
Kiedyś co rano piłam sok warzywny.
Ale ostatnio jestem zajęta i zapominam.
Nie rozumiem.
Chcę u pana zamówić codzienną dostawę soku.
Dziękuję pani.
Od jutra będę przywoził…
Proszę przywieźć więcej, inaczej wyjdę na skąpą.
Oczywiście. Ile?
Niech pomyślę.
Po jednym na pracownika to 250.
Słucham?
Dziękuję pani!
Dziękuję!
To broszura, o której mówiłem.
Rozległy kompleks wypoczynkowy ukoronuje nasze imperium.
Dwa pięciogwiazdkowe hotele, sklepy wolnocłowe, kasyna,
arena, centrum kongresowe, park wodny…
Ile będzie kosztował?
Bilion…
- i 700-900 miliardów. - To buduj.
Ze swoich pieniędzy.
Dziadku, nie proszę o pieniądze.
Tylko, by zarezerwować działkę, środki wniesie Eun-sung.
Kto?
Pan Yoon Eun-sung.
Zbliżyliśmy się, odkąd jest u nas.
Oficjalnie się zgodził?
Wciąż negocjujemy, ale można tak powiedzieć.
Głupio mi to mówić,
ale przepada za mną.
Nie jest aż taki chłodny.
W bliższym kontakcie jest wręcz wylewny.
Naprawdę?
Musiał cię polubić.
Więcej niż polubić.
Jest bardzo ciekaw moich pomysłów.
Ciekaw, mówisz?
Ojcze, kapitał pana Yoona pochodzi z arabskiej ropy.
Jest wiarygodny.
Tak?
- Jeśli tak… - Chwila.
Najpierw należałoby sprawdzić działkę.
Przed innymi inwestycjami zlecaliśmy studia wykonalności.
I zawsze ryzyko było zbyt wielkie.
Na kasyna i sklepy wolnocłowe potrzeba zezwolenia.
Jeśli o to chodzi…
Mamy swojego człowieka w ministerstwie rolnictwa.
Zaufanego, byłego stypendystę Queens.
Ludzie się zmieniają.
Nie możemy od niego uzależniać inwestycji na 1,9 biliona.
Trudno się nie zgodzić, prawda?
Tak. Hyun-woo wie, na co zwrócić uwagę.
Ojcze?
Najpierw oceńcie ryzyko.
Ocena ryzyka to nic złego.
Hyun-woo.
Słucham pana.
Miałem zadzwonić, jeśli coś sobie przypomnę.
Tamtego dnia przywieźli butle z gazem.
Kamerę samochodową?
Tak, miał.
Wyjąłem kartę.
Ale ma mało pamięci, więc nagrania z tamtego dnia już nie ma.
Nie szkodzi. Spróbuję je odzyskać.
Wyślę po nią kuriera.
Dziękuję.
To karta pamięci.
Usunięto z niej stare nagrania.
Ile zajmie ich odzyskanie?
Trzy do czterech dni.
Ale nie obiecuję.
To ważne nagranie, proszę się postarać.
Okej.
Doktorze, w tym tygodniu prezes poprosił o bataty,
bo Lessie Brown często je jadła,
a dożyła 114 lat.
W zeszłym prosił o owoce jagodowe, bo Christina Wahara
często je jadła i dożyła 102 lat.
Zgadza się.
Ale Brown przeżyła Waharę o 12 lat, więc…
Może suszone bataty? Prezes lubi słodkie.
Nie, ma wysoki cukier. Gotowane.
Nie będą mu smakować.
Trudno.
Póki co proszę mu podawać pierś z kurczaka, fasolę i białka jaj.
Serio?
Białka jaj, pierś kurczaka
i fasolę?
Na poprawę humoru ogryza żeberka.
Wolałby umrzeć.
Uważaj, co mówisz.
Kim pan jest?
- Lekarzem rodzinnym. - Panie Jang.
Psychiatra ojca też powinien tu być.
Uwzględnić stan psychiczny ojca.
Oczywiście.
Poza tym
nie mogę ci powierzać
gotowania dla ojca. Podobno robisz własne przyprawy.
Chce jeść tylko mój sos sojowy.
Właśnie. Kto wie, co tam dodajesz?
Zanim cokolwiek mu podasz, skosztujesz tego przede mną.
Jak dawna dama dworu.
Nie, byłabyś konkubiną.
To wszystko na dziś.
Są panowie wolni.
Co my zrobimy?
Co jeśli Beom-ja znów ją uderzy?
Mam czekać i później ją leczyć?
Czemu zamykasz?
Będziesz mnie błagać?
Co robisz?
Co ty było?
Beom-ja.
Po imieniu?
Obrażasz mnie od 20 lat
i nie przestaniesz.
Ale już nie wydaje mi się to słodkie.
Oszalałaś? Jak śmiesz tak do mnie mówić?
„Słodkie”? Wyłamać ci dysk?
Puszczaj! Boli!
Liczę do trzech! Raz, dwa, trzy!
Zaciśnij szczękę.
- Co? - Bo odgryziesz sobie język.
Ta suka mnie uderzyła!
W brzuch! Pięścią!
Też mi coś.
Prędzej ty ją.
Nieprawda!
Uderzyłam ją.
Z wściekłości.
- Przepraszam. - Słyszysz? Przyznaje się!
Myślisz, że jej wierzę?
Czemu nie?
Mnie możesz nie wierzyć, ale jej tak!
Masz jej uwierzyć!
Bezkofeinowa na podwójnym espresso. Dobrze?
- Pamięta pan. - Oczywiście. Wszystko pani zawdzięczamy.
Piętnaście lat temu byliśmy zwykłymi zbirami.
Dzięki pani wyrośliśmy
na najlepszą agencję detektywistyczną.
Masz rację.
Po każdym moim rozwodzie…
AGENCJA DETEKTYWISTYCZNA
…rozrastało wam się biuro.
Już nie jesteśmy zwykłą agencją. Mamy licencję, płacimy podatki.
Wiem.
Z nowym szyldem, ledwo trafiłam.
Co teraz robicie?
Jesteśmy prywatnym biurem śledczym
z krajową licencją.
Prywatnym biurem śledczym.
Jak mam się zwracać?
Wciąż „panie Park”?
Conanie. Conanie Park.
Dobrze, Conanie.
Sprawdź ją.
Czego szukać?
Od tego zależy wybór metody.
Wszystkiego.
Masz się o niej wszystkiego dowiedzieć.
Nienawidzę jej od 20 lat.
Zmądrzałam dopiero, gdy mnie uderzyła.
Muszę się dowiedzieć,
kim jest.
Cholera.
DYREKTOR HONG HAE-IN
YOON EUN-SUNG
Gotowa?
Ludzie z Hercyny będą za pięć minut.
Mój zespół już czeka.
Wychodzę.
Czekałem na ciebie.
Wszystko dobrze?
Tak.
Spóźnimy się.
Pewnie czekają, wybacz.
Kiepsko wyglądasz. Chcesz wrócić do domu?
Możemy przełożyć spotkanie.
Nie ma potrzeby.
Chodźmy.
Dobrze.
Coś się stało?
Nieważne.
Dzięki.
Wciąż jesteś blada.
Jeśli jesteś chora…
Nie jestem.
A szkoda, mogłabym odpocząć.
Witam państwa. Dziękuję za przybycie. Nazywam się Hong Hae-in.
Hae-in się bada?
Już dawno nie była z rodziną
na badaniu okresowym.
Może chodzi gdzie indziej.
Proszę się dowiedzieć gdzie.
Dobrze.
Powinna pani przełożyć podróż do Niemiec.
Dlaczego?
Ma pani za mało białych krwinek.
W terapii CAR-T pobiera się limfocyty,
by pobudzić układ odpornościowy.
Przy takim poziomie białych krwinek to niemożliwe.
Gdy zobaczą pani wyniki, odmówią.
Więc mam się poddać?
Nie powiedziałem tego.
Proszę poczekać, aż poziom białych…
Poczekać?
Nie mam czasu czekać.
Pani Hong.
Proszę posłuchać. Czuję się dobrze.
Nic mnie nie boli.
Przez to tak późno odkryłam ten guz.
Ale…
Przyszłam…
włożyć rękę w gips.
Swoją drogą…
ODDZIAŁ RAKA MÓZGU
…co tu robisz?
Znasz Mi-yeong?
Kto to?
Moja koleżanka.
Też miała raka mózgu.
Pięć lat temu.
Wydzwaniała do znajomych i wypłakiwała oczy.
I co z nią?
Żyje. Zdrowsza niż my wszystkie.
Ciągle gra w golfa. Nic jej nie jest.
Pieniędzy mamy aż nadto. Nie ma już nieuleczalnych chorób.
Więc nic się nie bój.
Nie boję się, że nie wyzdrowieję. Tylko że wszystkim powiesz.
To nikt nie wie?
Nawet twój mąż?
On jeden wie.
Tak? Rozumiem.
Wystarczy, żeby on wiedział. To nic poważnego.
Dokładnie. Nic poważnego.
Ciociu?
Tak?
Lecę do Niemiec.
Ich ośrodek opracował nową metodę leczenia.
Dlatego tu przyszłam.
Tak? Naprawdę?
Więc nikomu nie mów.
Gdzie tam! Nikomu!
Po co rozdmuchiwać sprawę?
Ufam ci.
Tak, możesz mi ufać.
Idziesz?
Ja muszę.
Hej.
Musiałaś przeżyć wstrząs.
Wiem, że to nic poważnego, ale i tak.
MI-YEONG
Abonent niedostępny.
Suk-hui.
Mi-yeong zmieniła numer?
- Kto? - Jang Mi-yeong.
Nie słyszałaś?
No tak. Byłaś w więzieniu.
A co się stało?
Zmarła.
Zmarła?
Na co?
A jak myślisz? Miała nawrót.
Ale czemu?
Operacja się powiodła i wyzdrowiała.
Podobno ciągle grała w golfa. Jak mogła nagle umrzeć?
Skąd mam wiedzieć? Pewnie taka złośliwa franca.
Jak mogła umrzeć?
Jak mogła?
Płaczesz?
Tak się przyjaźniłyście?
Jak mogła?
W 2014 roku królewska rodzina Monako przed remontem pałacu
wystawiła na aukcję pamiątki po Napoleonie.
Prezes Hong kupił tę szpadę.
Piękna.
Jest warta ponad trzy miliony dolarów.
Widziałem podobną w muzeum w Londynie,
ale nie w prywatnym zbiorze.
Jestem miłośnikiem Napoleona.
Czyż to nie zakrawa na cud, że chłopak ze wsi na wyspie
w południowej Francji
został cesarzem?
Jako nastolatek byłem biedny i wiecznie głodny.
Gdy wpadła mi w ręce biografia Napoleona,
zacząłem marzyć.
On też wychował się w biedzie, ale spełnił swoje marzenie.
Bierzcie z niego przykład.
Snujcie śmiałe plany, a zajdziecie wysoko.
Brawo.
WITAMY PREZESA HONGA Z QUEENS
Mam jego portret Jacques-Louis Davida
w moim nowojorskim domu.
Napoleon w mundurze w 1813 roku.
Chciałbym go panu podarować.
Mnie?
Zasługuje pan na niego.
Podobnie jak jego spotkał pana cud.
Gdy przyjechałem do Seulu,
pucowałem buty przed domem handlowym.
A teraz jestem jego właścicielem.
Czyż to nie cud?
Cud.
WITAMY PREZESA HONGA Z QUEENS
Nagle sama lecisz do Niemiec?
A mąż?
Jest zajęty.
A to nic takiego.
Polecieć z tobą?
Tylko wezmę paszport. Podłączę się.
- Ciociu. - Tak.
Wolę lecieć sama.
Dam sobie radę.
Hyun-woo.
Czemu puściłeś żonę samą?
Słucham?
Nie wiesz, że poleciała?
Tylko ty wiesz o jej chorobie.
Nie mogłeś polecieć?
Skoro tylko ty wiesz, jak mogłeś jej nie towarzyszyć?
Jak mogłeś puścić ją samą?
WYŁĄCZ
HONG HAE-IN
Zdrówko!
W Gapyeongu jest piękny strumień.
Baza noclegowa i do sportów wodnych.
Zróbmy tam grilla.
Brzmi fajnie.
Czekaj. Skrzyknę ludzi.
Dobrze.
- Na czacie grupowym. - Okej.
Seok-jun jedzie.
Dae-ho odwoła golfa, żeby pojechać.
Cheol-seung zwariował. Chce wziąć żonę.
Idiota.
Blokuję.
Słuchasz mnie?
- Jasne. - To czemu się nie cieszysz?
Cieszę się. Nie mogę się doczekać.
Grill, super.
Sporty wodne. Klawo.
Nie rozumiem.
Gdzie podział się Hyun-woo, który wypijał trzy espresso,
żeby całą noc balować, gdy żona była w delegacji?
Tu siedzi.
Tu go nie ma.
Bo jest w Niemczech.
Po co sprawdzasz ich pogodę?
Martwisz się o żonę?
Nie wygłupiaj się.
Tak się wczułeś w rolę kochającego męża,
że aż się zakochałeś?
Nie.
Podejrzewałem, odkąd kupiłeś ciastka.
- Niesłusznie. - Nie?
Niesłusznie?
Weź się w garść.
Za bardzo się wczuwasz.
Wiesz?
No dobra. To od początku!
KRÓLOWA
Cześć, skarbie.
Nudno.
Beznadziejnie.
Nie no, skąd.
Pani Hong?
Proszę się pochylić.
PRZESYŁAM WYWIAD Z PANIĄ HONG
HONG HAE-IN O MAŁŻEŃSTWIE…
W każdym razie od początku był romantykiem.
Tak zaczęła się nasza historia.
Ostatnie pytanie.
O czym pani marzy?
Żeby przekroczyć trylion sprzedaży
w moim domu handlowym.
Pracuję nad tym, więc wkrótce się spełni.
Gratuluję na zapas.
Co potem?
Pewnie jeszcze wyższa sprzedaż.
A gdy osiągnie pani wszystkie cele?
Nie wybiegałam tak daleko myślami.
Wtedy…
będę chciała odpocząć.
Podróżować z mężem.
Od miesiąca miodowego nigdzie nie wyjeżdżaliśmy.
Chciałabym
spacerować,
pić herbatę, jeść, rozmawiać
i nadrabiać zaległości.
Byłoby miło.
Chciałabym móc to robić
codziennie.
Chciałabym móc to robić
codziennie.
Jak pani widziała w laboratorium,
opracowaliśmy unikalną metodę podawania przeciwciał.
Dzięki pani wsparciu będziemy mogli
zaprosić do badań klinicznych wielu chorych.
- Jesteśmy bardzo wdzięczni. - Cieszę się.
- Ale kiedy zacznę leczenie? - Przykro mi.
By wyhodować komórki CAR-T,
trzeba wyodrębnić limfocyty.
Przy pani wynikach krwi
byłoby trudno tego dokonać.
Mówił pan, że to możliwe.
Pani stan się pogorszył. Ale poczekamy,
poobserwujemy panią i spróbujemy znowu.
Czemu każą mi czekać?
Jakby czas działał na moją korzyść?
Nie mam go.
Nie mam.
Po francusku „sans souci” znaczy „beztroskie miejsce”.
Pałac wzniósł Fryderyk Wielki. Po wojnie przyjechał tu odpocząć.
Chciał zostać tu pochowany.
Król, który podbił cały świat,
pragnął jedynie wytchnienia.
Każdy posąg ma swoją historię.
Beztroskie?
Już schody przysporzyły mi trosk.
Muszą być takie wysokie?
Hong Hae-in!
Co to było?
Zaczęłam słyszeć głosy?
Mówiłem: noś wygodne buty.
Nie słuchasz mnie.
Jak mnie znalazłeś?
Wyłączyłaś telefon.
Wiem, że szpital odmówił ci leczenia.
Ale nie wsiadłaś w powrotny samolot.
Długo się zastanawiałem.
I przypomniało mi się to.
Z podróży poślubnej.
Podobała ci się nazwa.
Nie podobała mi się.
Bo kłamie.
„Miejsce wolne od trosk i łez”.
Sposób na ściągnięcie turystów.
To ty skłamałaś.
- Kiedy? - Nie pamiętasz?
Co powiedziałaś po zaręczynach?
„Nie będziesz płakał”.
„Zaufaj mi”.
I co?
Przelałem przy tobie wiele łez.
Płakałem za kierownicą,
nad umywalką
i w myjni.
Lubiłem spać sam,
bo mogłem płakać do poduszki.
Wtedy
powiedziałabym wszystko, by za ciebie wyjść.
I wyszłaś.
Więc powinienem
w takich chwilach
być przy tobie.
Zabroniłam ci?
Chciałam,
żebyś przy mnie był.
Nie chciałam być sama.
Nigdy.
Przepraszam.
Naprawdę przepraszam.
Wracajmy do domu.
Myślałam, że znajdę tu sposób.
Cudowny ratunek.
Lub ucieczkę od trosk.
Ale nie znalazłam.
Marzyłam tylko,
żeby wrócić z tobą do domu.
EPILOG
Podobno to linia życia.
Czemu jest taka krótka?
Oburzające.
Jest
krótka?
Może
trochę.
Wystarczy?
O, tyle.
KRÓLOWA ŁEZ
Miałam ogromne szczęście w miłości.
- Mogę spać z tobą? - Sam zdecyduj.
Gdzie chcesz. Słuchaj serca.
Niemożliwy jest.
Hae-in ma aż nadto sił.
Jak można być tak zachłannym! Dwadzieścia lat go żarłeś!
Yongdu-ri zyskało sławę.
Sekret zawsze niszczy związek.
- Widziałam kogoś. - Hae-in!
Gdy zbliża się śmierć…
Może przyszedł,
bo wkrótce umrę.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła