KRÓLOWA ŁEZ
Powiedz, że to pomyłka.
UGODA ROZWODOWA
No powiedz.
Zaprzecz temu.
- Hae-in… - Powiedz!
Powiedz, że to pomyłka.
Że to nie ty.
Nie.
To ja.
Nie mogłem ci powiedzieć.
Kiedy?
Kiedy…
to napisałeś?
Mam ci coś…
do powiedzenia.
To było
wtedy?
Gdy powiedziałam ci, że umieram?
Tak.
Dlatego
zachowałeś to
dla siebie
i mi nie powiedziałeś?
Bo i tak miałam zaraz umrzeć?
Tak.
Więc…
cały czas udawałeś?
Co tak milczysz?
Kłamałeś mi w żywe oczy.
I nagle masz skrupuły?
Znalazłem ją…
gdy tu biegłem.
Nie zdjęli naszej kłódki.
Hae-in.
Późno już, nie wychodź.
Zostań. Ja wyjdę.
Po prostu…
zostaw mnie.
Nawet nie mam siły
się złościć.
Wysłuchaj mnie.
Wyjaśnię ci, dlaczego to zrobiłem,
co czułem
i co zamierzałem.
Nie obchodzi mnie to.
Nie chcę.
Kocham cię.
Kocham.
Żyjesz?
Co tu robisz?
Jak można być tak nieostrożnym!
Chodź na górę.
Wszystko ci wyjaśnię.
A potem zrobię,
co mi każesz.
- Więc… - Hyun-woo.
Następnym razem
mnie nie ratuj.
Jestem w szoku.
Zachowywał się normalnie.
To znaczy?
Ostatnio myślałem, że zwariował,
bo wydawało się, że naprawdę ją kocha.
Ale okazał się taki sam jak wszyscy.
Też jestem zaskoczona.
Kto by pomyślał, że skrycie planuje rozwód?
Ciekawe, od kiedy.
Ktoś musiał go namówić.
Podejrzewałem kogoś.
Kogo?
Ciotkę.
Dokuczała mi ostatnio. Plotła bzdury,
że Hyun-woo jest przystojniejszy niż ja.
Sprawiali wrażenie, jakby coś knuli.
Widziałem ich razem.
W biznesie kluczowe jest…
- Co jest? - Nie mogłeś polecieć?
Puściłeś ją samą?
Jak mogłeś puścić ją samą?
- Ale kogo? - Co?
Czemu ona płacze?
Ukradkiem rozmawiali o czymś ważnym.
Tak?
Ciekawe, o czym.
Niestety poziom białych krwinek
i limfocytów
nie wzrósł.
Leczenie filgrastymem też nie przyniosło efektów.
Jako lekarz zawsze radzę, by pomóc pacjentom
utrzymać wolę życia.
Wspomniał pan, że żona weszła na jezdnię.
Ktoś, kto choćby nieświadomie pragnie żyć,
nie przejawia takich zachowań.
Wielu pacjentów terminalnych umiera śmiercią samobójczą.
Równie często, co na chorobę.
Ci, których coś przy życiu trzyma,
nadzieja, pragnienie, miłość, nawet nienawiść, walczą najzacieklej.
Nawet jeśli żonie poprawią się wyniki, to nic nie zmieni,
jeśli nie będzie miała po co żyć.
Rozumie pan?
Tak?
- Pani Hong chce się wypisać. - Słucham?
Dokąd idziesz?
Leczenie nie działa.
Po prostu potrzeba więcej czasu.
Polećmy do domu, podleczmy cię i wróćmy…
Brzydzę się tobą.
Cieszysz się, że umieram i się poddałam.
Poddałaś się?
Nie chcesz spróbować drugi raz?
A sprawa rozwodowa?
Byłbym ci wdzięczny za rozstanie
bez sprawy w sądzie.
- Co? - Już wiesz.
No i?
Nie dałabyś mi łatwo odejść.
A nie dało się z tobą żyć.
Nie udawaj zaskoczonej.
Wiesz, jaka jesteś.
Chyba się nie dziwisz.
Wiodłem wygodne i dostatnie życie,
więc czemu chciałem uciec?
Bo życie z tobą to piekło!
Hej.
- Baek Hyun-woo. - Masz rację.
Nie będę kłamał.
Gdy dowiedziałem się, że umierasz,
w głębi duszy poczułem ulgę.
Odzyskałbym wolność bez szarpaniny,
i to za trzy miesiące.
Ale połapałaś się.
Plan wziął w łeb.
Więc jeśli postanowisz
nic nie robić i po prostu dać mi rozwód,
to, szczerze mówiąc,
będę wdzięczny.
Zgodzisz się?
Co mam zrobić?
Wyprowadzić się po powrocie?
A może…
dalej się płaszczyć, żebyś zmieniła testament?
Myślisz, że wytrzymasz?
Że zniesiesz moją furię?
Dawaj, idź na całość!
Co mi zrobisz?
Zrób coś, jeśli możesz!
Pan Song przeszedł pierwszy etap przesłuchań,
ale zdaniem adwokatów oskarżenie nie spocznie.
Jeśli faktycznie tak będzie,
to tylko kwestia czasu, nim prokuratura pana wezwie.
Nieźle nas urządził Hyun-woo.
Bałbym się twojego przesłuchania.
Musisz brać leki o właściwej porze.
To idź za mnie.
- Słucham? - A co?
W wieku Soo-cheola siedziałem dziesięć miesięcy w więzieniu.
Boże.
Chciałbym być w jego wieku.
Czemu na mnie patrzycie?
Takiego przeżycia nie kupisz za żadne pieniądze.
Dzięki, odpuszczę.
Jeśli zgłosisz się za dziadka, ludzie uznają cię za spadkobiercę.
Jeśli odmówisz, za wyrodnego wnuka.
Muszę chronić swoją rodzinę.
Ja też.
Czyli mnie. To mnie chroń.
O czym ty mówisz?
Cisza!
Kłopot w tym, że mamy na horyzoncie ważną inwestycję.
Jeśli inwestorzy się dowiedzą, nie podpiszą umowy.
Racja. Trzeba przyspieszyć sprawę.
Taka niepowtarzalna okazja ma się dostać
prezesowi Yeomowi?
Dziennikarze w końcu się dowiedzą.
Pan Yoon od razu się wycofa. Prezes Yeom tylko na to czeka.
W pierwszej kolejności musimy podpisać umowę.
Dziadku!
KOMPLEKS WYPOCZYNKOWY QUEENS PODPISANIE UMOWY
QUEENS WKRACZA NA RYNEK TURYSTYCZNY
Gdy ruszy budowa,
zasugerujemy inwestorom trudności w uzyskaniu zezwolenia
z powodu wysokości terenu.
Inwestorzy i spółki giełdowe
zażądają wcześniejszej spłaty kredytów.
Ten tchórz, Soo-cheol, przeżyje wstrząs.
Popłacze się.
Wówczas ja się zaofiaruję wyłożyć środki
przez nich wycofane i zaproponuję obligacje zamienne.
I wtedy wkroczy prokuratura?
Tak.
Media usłyszą o defraudacji, rodzina trafi za kratki,
a ja za obligacje zamienne wykupię akcje Queens.
Razem z 4,9%, które kupiłem wcześniej,
będę miał większość udziałów.
Wszystko układa się po myśli.
Nawet Hyun-woo wypadł z gry.
Znaleźliśmy papiery rozwodowe w idealnym momencie!
Hyun-woo się przyznał?
To on to podpisał?
Po co pytać? Wiadomo, że on.
Jak on mógł?
Po co to roztrząsać?
Niech po prostu się rozwiodą.
Podłożył ci podsłuch i przekazał nagrania prokuraturze.
Ale to mogę wybaczyć.
Jak to?
Coś obojętne wam wszystkim cierpienie rodziców!
Ale tego jednego nie rozumiem.
Żeby chcieć rozwieść się z moją córką.
To jedno akurat rozumiem.
Musi kogoś mieć.
Kochankę.
Sprawdzę to, ojcze.
Nie ty.
- Dział kontroli. - Kontroli?
Po rozwodzie Hyun-woo odejdzie z firmy. Trzeba go ubiec.
Sprawdzę jego komputer, papiery, telefon, konto.
Przepływ środków.
Dowiem się, z kim się widywał i co knuł.
Przy pierwszej nieprawidłowości
zgłoszę go i wniosę pozew o odszkodowanie.
- Aż tak? - Aż tak.
Nie wchodźcie mi w drogę, sama się tym zajmę.
Nie zna litości.
Przecież miałem cię odebrać.
Nic ci nie jest?
Jesteś ranny?
Słyszysz mnie?
Wielu moim klientom pękają bębenki od pobicia.
Słyszysz mnie?
Przestań już.
Więc jesteś cały. Cały!
Chwała Bogu!
Chodź, uściskam cię.
Trzeba było się wyprzeć, skoro i tak udawałeś.
„Ta ugoda nic nie znaczy.
Ćwiczyłem na adwokata rozwodowego”.
Nie mogłeś czegoś wymyślić?
Musi być wściekła. Teraz dopiero bym się jej bał.
Musisz być przybity.
WYNAJMĘ LOKAL
Tak się starałeś udawać kochającego.
Pewnie jesteś załamany.
Mylisz się.
- W czym? - Nie była wściekła.
- Nie? - Nie.
I nie jestem załamany.
Tylko rozbity.
Nie masz powodu tak się czuć.
Płakała.
Hae-in.
Widok jej płaczącej
doprowadził mnie do rozpaczy.
Co ja…
jej zrobiłem?
Co z nim?
Myślałem, że jej nie trawi.
Jednak mu na niej zależy?
Jaki następny ruch?
- Ruch? - Nie masz planu?
Nie, ale ona pewnie tak.
Na bank.
Rozwścieczyłeś ją, więc pewnie już obmyśla
zemstę.
Dokładnie.
- Powinna. - Jak to?
Potrzebuje motywacji. Skupić się na czymś.
Więc pozwolisz jej się skupić na niszczeniu ci życia?
Poświęcisz się?
Jak kamikadze?
Następnym razem
mnie nie ratuj.
Inaczej umrze.
Hyun-woo.
Czemu to zrobiłeś?
Mam spotkanie z prezesem. Później pogadamy.
To i tak będę ja.
- Słucham? - Rób, co chcesz.
Ja i tak odziedziczę Queens!
Kiedy to do ciebie dotrze?
Założyłeś mu pluskwę z zazdrości o mnie?
Żeby podsłuchiwać nasze rozmowy?
Nie.
- Nie założyłem. - Rozumiem.
Co rozumiesz?
Wiedziałem, że coś knujesz, gdy znosiłeś
zachowanie Hae-in.
Ale wiesz co? Wpadłeś.
Chciałem ci coś dać, gdy mój kompleks odniesie sukces.
„Założę oddział w Japonii albo Meksyku
i go tam wyślę.
Nie, Japonia za blisko.
To godzina lotu dla Hae-in.
Meksyk, niech ma chłopak wolność”.
Taki byłem dobry.
Co?
Wstrzymaj budowę kompleksu.
Firma konsultingowa, którą polecił Yoon,
szacuje roczny zysk na pół biliona, choć realistycznie to 89 miliardów.
Nawet nie 20%. Nie dziwi cię to?
Podpisałeś umowę przed studium wykonalności…
Znów to robisz!
Przestań zazdrościć mi sukcesów.
Pamiętaj! To i tak będę ja!
Przepraszam za zmartwienia.
Wyjaśnij, proszę.
Czemu ukrywałeś plany?
Chciałeś nas zaskoczyć rozwodem?
Dlatego się mnie czepiałeś i mnie nie słuchałeś?
Bo zamierzałeś odejść?
Prezes prosi.
Dobrze.
Proszę zostawić elektronikę.
Właśnie.
Teraz też możesz nagrywać.
Proszę.
Co ci obiecał prezes Yeom?
- Słucham? - Rozwód.
Wcale mnie nie obchodzi.
Twoja strata.
Przepraszam.
Ale jeśli założyłeś podsłuch,
a Yeom przekazał nagrania prokuraturze,
to ci nie wybaczę.
Wyprowadzałeś z Songiem pieniądze?
Wziąłeś sobie mnie za cel?
To prawda, defraudacja była wymierzona w pana.
Nie próbuj kręcić!
Pytam, czy za tym stałeś!
Dyrektor Jo Hyeon-myeong zatwierdzał sprawozdania pana Songa.
Ten obok prowadził audyty zewnętrzne w Queens.
To Hwang Byeong-u, prowadzi firmę księgową.
- Studiowali razem. - I co z tego?
Robił audyt co roku,
więc dziwne, że dotąd nic nie znalazł.
Jego firma naprawdę
przez pięć lat nie odkryła malwersacji pana Songa?
Więc twierdzisz, że ten Jo Hyeon-myeong i jego firma
świadomie przymykali oko na malwersację?
Żeby mnie obciążyć?
Nie.
Dyrektor Jo nie działał sam, ale na czyjeś zlecenie.
Kogoś, kto podłożył podsłuch w pana pokoju i odbiornik w moim.
Czyli kogo?
Tego jeszcze nie wiem.
Co?
Nawet nie wiesz,
ale mam ci uwierzyć, i to po tym, co zrobiłeś mojej wnuczce?
Tak?
Dyrektorze Jo.
Proszę się pospieszyć.
Czemu? Bo Baek Hyun-woo depcze panu po piętach.
SZACUNKOWA WARTOŚĆ 2,386,690
Znów bawisz się w akcje?
Giełda szaleje.
Niech inne spadają, ile chcą, byle moje rosły.
DOM TOWAROWY QUEENS
- Rosną. - Co jest?
- Co masz? - Nie.
- Powiedz. - Nie.
Nie powiem!
Zostaw!
Oszalałeś!
Kupiłeś akcje Queens?
Cicho, mama mnie zabije!
Czemu je kupiłeś?
Miałem wcześniej, ale sprzedałem.
- Kiedy? - Gdy Hyun-woo wspomniał o rozwodzie.
Nie mogłem ryzykować.
Spadłyby na wieść o rozstaniu.
Sprytny jesteś.
I kupiłeś znowu, gdy Hyun-woo zmienił plany?
Tak. Spójrz.
- Widzisz, jak rosną? - Kurczę.
Mamo.
Nigdy nie śpisz w dzień.
Miałam koszmar.
- Ojej. - Co ci się śniło?
Niejasne to było.
Może prorocze? Komuś się urodzi dziecko?
Może Hyun-woo?
Nie, to nie było pogodne.
MAMA
- Halo? - Halo?
To nie numer Baek Hyun-woo?
Tak, jego.
Mówi matka Hae-in.
Dzień dobry. Co u pani?
Musiał zapomnieć telefonu.
- Ale czemu pani… - Tak.
Rozmawia z moim teściem.
Nie wiem, czy pani wie,
ale Hyun-woo postawił dom na głowie.
Co się stało?
W pokoju teścia był podsłuch…
Nieważne.
Wiedziała pani, że syn chce rozwodu?
Wspominał.
Ale w małżeństwie zdarzają się kryzysy.
Myślałam, że go pokonali.
Wie o rozwodzie.
Najlepiej
najpierw ich spytać.
W dniu ślubu prosiła pani,
bym nie utrudniała im związku.
Ale zrobię wszystko, by się rozstali.
Proszę się nie wtrącać.
Co powiedziała?
Co ja pocznę?
Matko Boska. Co robić?
Coś okropnego.
Mamo.
Musi być bardzo źle.
A jeśli naprawdę się rozwiodą?
Samolub!
SPRZEDAJ
OPERACJA WYKONANA
Sprzedałem.
Nic trudnego.
Zrób to samo, co oni z jabłkiem.
Synowa weźmie gryza twojej gruszki i powie:
„Ale słodka”. Nic więcej nie musi robić.
Znów mam ją o coś prosić?
To nam miała pomóc.
A oni to wykorzystali.
Co o tym sądzisz?
Już i tak miło z jej strony,
że znalazła czas, by przyjechać i się prężyć.
A ty chcesz ją znowu prosić?
Nie będzie łatwo.
- Otóż to. - Stracisz twarz.
Co nie?
Więc co, dasz Park Seok-hunowi wygrać?
Ależ ty emocjonalny!
Jesteś INFP?
Że kto? Jestem Park Chun-sik.
Mówię o celach. Bardziej się liczy dojście do celu?
Czy droga do niego?
INFP czy ENFJ?
Jeśli tak…
to INFP.
To poczęstuj ją gruszką i poproś o komentarz.
Ale najpierw usuń filmik z jabłkiem.
Jeśli chcesz pokonać wroga,
- zabierz mu amunicję. - Ma to sens.
Tato, czemu nie odbierasz?
Padła mi bateria. Dobrze, że jesteś.
Usuń filmik z Hae-in jedzącą jabłko.
Już usunąłem.
To nieważne. Mam złe wieści.
Co się stało?
Ojej.
I tak się dowiecie.
Hyun-woo…
Boże! Co my zrobimy?
Rozwodzą się?
Hyeon-tae, masz tabletki uspokajające?
- No co ty? - Nie szkodzi.
Musi sam sobie poradzić.
Cholera jasna!
Bawi cię to?
W takich sytuacjach korzystam z rady doktora Oh.
Z odcinka 58, tego z Nancy Lang.
Wyróżnił trzy etapy radzenia sobie z problemami.
- Już zapomniałem. - Pierwszy.
Uznać problem.
Trafnie ocenić bieżący kryzys.
Złożyli pozew rozwodowy?
Chyba nie.
Drugi. Samoświadomość.
Dowiedzieć się, jak źle jest i o ile może być gorzej.
Tabloidy coś pisały?
Jeszcze nie. Ale to tylko kwestia czasu.
Racja.
I trzeci: wybór.
Wybrać, co zachować, a co poświęcić, i wcielić to w życie.
Kogo teraz obchodzą wybory?
To bez znaczenia.
- Dokąd idziesz? - Gdzie mama?
Wyszła, nie wiem dokąd.
Musiałeś akurat teraz mówić o wyborach?
Przepraszam.
Ale jestem INTP.
SKLEP WIELOBRANŻOWY
O czym on mówi?
Matka Hyun-woo wiedziała i nas okłamała.
Jak śmią udostępniać film z nieświadomą niczego Hae-in?
Zachowaj spokój.
Dla niej.
Wyobraź sobie, co ona czuje.
Seon-hwa!
Co się stało?
To prawda o Hyun-woo?
Zawsze brałaś jego stronę.
A nie mówiłam ci?
Nie znasz się na ludziach. Nic dziwnego, że zawsze cię zdradzano.
To nie moja wina.
Jeśli ktoś cię chce oszukać, zawsze znajdzie sposób.
Mam to przemilczeć?
Ta suka oszukuje nas od 20 lat!
Dokładnie.
To pokazuje, do czego jest zdolna.
Jeśli nie przedstawi pani dowodów,
wszystkiemu zaprzeczy i panią ośmieszy.
Cierpliwości. Ma syna, pewnie przesyła mu pieniądze.
Najpierw go znajdźmy.
Do tego czasu musi pani nad sobą panować.
Musi pani!
Ale ja nie mam dzieci, więc co ja tam wiem.
Ty w sumie też.
Do tego nie trzeba być matką.
Wyobrażam sobie, co ona czuje.
Ale zastanówcie się nad rozwodem.
Czasy się zmieniły,
ale Hae-in straciłaby więcej od niego.
Weźmy jej przykład.
Co się patrzysz?
Jej byli mężowie szczęśliwie ponownie się ożenili,
a Beom-ja została sama.
Jak to sama?
Też szybko wyszłam za mąż.
I równie szybko się rozwiodłaś.
Nie w tym teraz problem.
Gdzie jest Hae-in? Co robi?
Boże, już i tak jest jej ciężko.
Ciężko? Coś jej dolega?
Nie.
Po prostu jest pracoholiczką.
Powinna odpocząć. Cholera.
Chryste.
O czym ona mówi?
Proszę. Podpisałam.
Ale złożę, gdy zechcę i jak zechcę.
Dobrze.
Teraz rozumiem, czemu ciocia
przed rozwodami biła mężów na kwaśne jabłko.
Ale ja wezmę lepszych prawników.
Nie odejdziesz z godnością.
Wyniosą cię na kopach.
Dobrze.
Rozumiem.
Ale proszę, trzymaj się z dala od Yoona.
Czemu?
Zjawił się nagle po wielu latach.
Obdarował Soo-cheola inwestycją,
a ciebie Hercyną.
Musi mieć powód.
- I jest podejrzany. - Tak?
Miałem nagranie z kamery samochodowej z polowania.
Zaniosłem kartę do punktu odzyskiwania danych.
Yoon ich odwiedził i właściciel zniknął.
Co z tego? Czego to dowodzi?
Mógł po prostu korzystać z ich usług.
Nawet jeśli coś ukrywa,
nie zdoła mnie oszukać.
Ja zdołałem.
Nie powtórz tego błędu.
Przygotowaliśmy owsiankę z gąską sosnową.
- Podać? - Nie.
Chcę wołowinę.
Oślepił mnie jej brylantowy naszyjnik.
Mamy pawia na wolności.
- Przygotujcie się. - Dobrze.
Przepraszam, jakiego pawia?
No tak, jesteś nowa.
Jak wyglądała szefowa?
Olśniewająco.
Niestety.
Zapamiętaj.
Im wścieklejsza, tym strojniejsza.
Dzisiaj była strojna jak paw.
Będzie rzeźnia.
To co mam robić?
Nie ma na to…
rady.
Na klęski żywiołowe i humory pani Hong nie mamy wpływu.
O Boże, przepraszam!
Wydrukuję je jeszcze raz…
Nic się nie stało.
Słucham?
Co pani…
Nie szkodzi. To nie koniec świata.
Nie przejmuj się tak.
Już dobrze. Możesz iść.
Bardzo się pani gniewa?
Nie, mam dużo większy powód do gniewu.
To nic takiego.
Spójrz.
Nawet niedbale napisany raport
mnie nie zdenerwował.
Nawet spokojna jest przerażająca.
Ciekawe, o co jest wściekła.
Dział kontroli.
Zgłoszono nielegalne wydatki.
Przeprowadzimy dochodzenie.
Proszę wstać.
Proszę nie niszczyć dokumentów.
Niczego nie ruszać.
Totalna masakra.
Znów wypowiedzieli sobie wojnę?
To będzie klęska.
Chodźcie.
- Wszystkie? - Tak.
- Odrzuca pani? - Tak.
Ale zatwierdziła je pani przed podróżą.
Wiem.
- Wszystkie? - Tak.
Wszyściutkie.
To zwykle zajmuje tydzień.
Tym razem to nie czas jest problemem.
Tylko siła konfliktu.
Co zaszło w Niemczech?
Porównajmy grafiki.
Niech na siebie nie wpadają.
Też jemy sushi w J Hotelu.
Proszę zmienić. Ja będę was unikać w windach.
Dobra.
BAEK HYUN-WOO
DOM TOWAROWY QUEENS
„Przejrzeliśmy już umowy ze sklepami do zamknięcia.
Można działać.
Już to omówiliśmy, za późno na zmiany.
Musielibyśmy zapłacić potrójną karę.
Proszę o zatwierdzenie.
Do widzenia”.
Tak powiedział.
„Niech dział prawny zajmie się karami. Nie mogę zatwierdzić.
Należało opracować scenariusze
rozwiązania potencjalnych problemów,
przeprowadzić symulacje i mi je przedstawić”.
Tak powiedziała.
- Ostre zagranie. - Słucham?
Nieważne.
Nie mieliśmy iść na sushi w J Hotelu?
Chodźmy.
Może lepiej do chińskiej?
Czemu?
Sushi dla wszystkich wyjdzie drogo.
Nie szkodzi. Ja stawiam.
Wiem, jak ciężko pracujecie.
Zjedzmy chińszczyznę.
Mają wyborną wieprzowinę słodko-kwaśną.
Skąd nagle ten pomysł?
Jest jakiś inny powód?
Nie, skąd.
Po prostu wszyscy wolą chińszczyznę.
Czemu Kim ma taką minę?
Zabije nas, jeśli powiemy „sushi”.
Pewnie pani Hong też tam będzie.
Szef się połapał. Myślałam, że lubi chińszczyznę.
To nawet zabawne.
Nieważne, co zjemy. Chętnie popatrzę na kłótnie bogaczy.
JA TEŻ JA TEŻ
Sowa idzie do chińskiej.
Okej. Orzeł idzie do windy w budynku A.
Sowa idzie do budynku B.
Spóźnimy się. Chodźmy do budynku B.
Zaraz przyjedzie.
Zmiana. Za trzy minuty Orzeł będzie w budynku B.
Może się przejdziemy?
- Chodzenie po schodach jest zdrowe. - Ale nie w dół.
Alarm.
Pani Hong tu idzie! Pomocy!
Też jestem na tym chacie.
Przepraszam.
Widzę, że idziecie na obiad.
Musicie mieć dużo czasu.
Zaprosiłem ich, bo ciężko pracują.
I słusznie.
Macie sporo do poprawy.
Przy okazji przygotuj mi analizę spraw,
które ciągle przegrywałeś
w ostatnich trzech latach, i propozycje poprawy.
Oczywiście.
Ale mam nadzieję,
że czytając ją, odłożysz uczucia na bok.
Widzę, że nie wiesz.
W sprawach zawodowych
jestem jak SI, więc bez obaw.
Tak? Nie wiedziałem.
To przez tę ignorancję
przegrywasz ciągle w sądzie.
Pójdziemy schodami?
- Tak. - Chodźmy.
Słyszałeś?
NSFA sfabrykowało badania.
- Zainwestowaliśmy w nich. - Zabezpieczyłeś się akcjami?
Nie miałem takiej sumy w gotówce.
Nawet podpisałem zgodę na ich przejęcie.
Ja też.
Co, jeśli bank przejmie nasze akcje?
Masz numer do pana Jo?
Szkoda, że pan odchodzi.
- Szybko się przywiązuję do ludzi. - Zdrowia życzę.
Dzieci ucieszy pana widok.
Zwłaszcza że stał się pan bogaty.
Zaczynam od nowa. Zamierzam czynić dobro
i pomagać innym.
Pewnie.
Oszustwa finansowe
powyżej stu milionów przedawniają się po 25 latach.
Z więzienia nikomu pan nie pomoże.
Więc proszę uważać.
Zamierzam trzymać się z dala od centr handlowych i restauracji.
Żyć po bożemu.
Do widzenia.
Skończona świnia.
Tyle lat żerował na współpracownikach i nawet mu nie wstyd.
Do widzenia!
Kawał świni.
SZPITAL UNIWERSYTECKI SUNGMIN
BAEK HYUN-WOO
Hae-in.
Zadzwoń do Szpitala Sungmin. Muszę coś sprawdzić.
Pan Baek!
Co u pana? Co pana sprowadza?
Mam pytanie.
Poznaje pani ten zegarek?
To limitowana edycja na 101. rocznicę Rondego Frédica.
Wykonano sto jeden sztuk.
Ale ten powstał na zamówienie.
Widzi pan żółty diament?
Tylko dziesięć egzemplarzy ma nim wysadzaną tarczę.
Wiem, że proszę o wiele,
ale mogłaby pani sprawdzić, kto je kupił?
Oczywiście.
Pomógł pan mojej mamie, gdy padła ofiarą błędu lekarskiego.
Znam dobrze kierowniczkę centrali.
Dowiem się.
Dziękuję.
Uwaga, skręcam.
Patrzę na wprost.
- Powoli. - Dobrze.
Plecy prosto.
Noga w pedał. Tak jest.
Dobrze, skręcamy. Powoli.
Bez pośpiechu. Świetnie.
I płynny skręt.
- Tak? - Właśnie tak.
- Świetnie panu idzie. - Okej.
Świetnie! Nigdy nie jeździłeś?
Nie potrzebuję dodatkowych kółek, ale się uparł.
Znasz go? To brązowy medalista.
- Tak. - Zawodowca trzeba słuchać.
Każdy zaczyna od czterech kółek.
Bez nich będę śmigał.
Patrz.
- Pojadę szybciej. - Tylko spokojnie.
Ostrożnie. Tak jest.
- Dobrze? - Dobrze.
Proszę jechać prosto.
Jesteś cały?
Moje dziecko!
Matko Boska!
Krwawisz!
Nie mogliście go powstrzymać?
A czemu mieliby?
Musisz tu jeździć? Po brudnym betonie? To niebezpieczne.
- Zostaw to. - Przestań, mamo!
Na deskorolce, rowerze, nartach, rolkach, hulajnodze.
Na niczym nie pozwalałaś mi jeździć.
Nawet ze stromej zjeżdżalni nie mogłem.
Bo jeszcze byś upadł…
Nigdy nawet nie upadłem!
No właśnie.
Widzisz, jak się o ciebie troszczyłam?
Czemu koniecznie chcesz upaść?
Mamo.
Jako jego ojciec
powinienem nauczyć Geon-u jeździć na rowerze.
Ryzykujesz, by nauczyć syna jeździć?
- Serio? - Tak.
Nauczę go
jeździć na rowerze, rolkach, hulajnodze,
deskorolce i nartach.
Możesz po prostu wynająć instruktora.
Po co narażać swoje zdrowie?
To ojciec powinien tego uczyć dziecko.
Jadę.
- Proszę. - Przewrócisz się!
- Soo-cheol… - Przesunie pan samochód!
- Mamo, przestań! - Zejdź.
Proszę przesunąć, bo w pana wjadę!
Halo?
Z tej strony Kevin z Manhattanu.
Dzień dobry.
Właściciel apartamentu na Upper West Side chce sprzedać.
Wspaniale.
To działam. Umowa obowiązuje do końca miesiąca.
Zdąży pani przyjechać?
Musi pani osobiście podpisać.
Przylecę za dwa tygodnie.
Dowiedziałam się o panu Baeku czegoś dziwnego.
Czego?
W ogrodzie na dachu wciąż nawoływał jakąś kobietę.
Kobietę?
Yeong-suk.
Yeong-suk?
Yeong…
Wyjdź, jeśli tu jesteś.
Nazywa się Yeong-suk.
Ach tak?
W kółko prosi, żeby wyszła.
Zapomnijmy o tym.
Wiem, kto to.
Oczywiście.
Znaleźliście coś?
Śledzimy pana Baeka dzień i noc.
Rozpisaliśmy co do godziny, co robił.
Chadza w nietypowe miejsca.
Co on kombinuje?
Bejsbol na monety?
Pięć piłek za pięćset wonów.
Idzie tam codziennie po pracy.
- Z kim? - Sam.
Nieważne. Dalej.
„Jak u Babci”?
Domowe obiady. Codziennie tam jada.
- Z kim? - Sam.
Dla celów śledztwa zjadłem tam obiad.
Pyszny. Też bym tam chodził, nawet sam.
Musi robić z siebie męczennika i jeść sam?
Przecież ma obiad w domu.
A dwa dni temu? Wrócił o północy.
Tak. Zjadł na obiad
wieprzowe bulgogi w Jak u Babci,
kupił dwie wody w spożywczym
i poszedł do pobliskiej podstawówki.
O której? Na schadzkę?
Nie, sam.
- Co on tam sam robił? - Biegał.
- Biegał? - Tak.
Jak dziecko, któremu nauczyciel kazał za karę robić kółka.
Wokół boiska.
- Po co? - Diabli wiedzą.
Żaden z niego sportowiec, ale śpiewał i krzyczał.
Trochę to było upiorne.
Pokazać filmik?
Nie pytaj, czemu odchodzę
Byłem
Skończonym głupcem
Co mu jest?
Mówiłem. To nietypowy przypadek.
W drodze do domu spotkał podwórkowca.
Przywitał go i nakarmił.
Nie spodziewałem się kochanki,
ale konszachtów z konkurencją.
Nie przeoczyliście czegoś?
Nie chcę się chwalić, ale…
Jestem tak dobry, że znajdę człowieka nawet w Korei Północnej.
To prawda. Zawzięty jest.
Jest dyrektorem prawnym
i chadza na randki tylko z kotem?
Z Aeongiem.
- Kim? - Tak się wabi.
To najdzikszy kocur w okolicy.
A ten go nazwał i oswoił.
Wynająłem też byłego policyjnego hakera, żeby sprawdził mu telefon.
Ma dużo zdjęć Aeonga.
Dziwne, prawda? Też byliśmy zaskoczeni.
Kto robi takie ładne zdjęcia kobiecie, z którą chce się rozwieść?
Jak się przyjrzeć, to zdjęcie optycznie wydłuża jej nogi.
Wymagało sporo skupienia.
- Prawdziwa miłość. - Tak.
Chyba nie ma nikogo na boku.
To niczego nie dowodzi.
Nie pierwszy raz kazałeś go śledzić.
Wie, że musi się pilnować.
Tak myślisz?
Wszystko wyjdzie w liczbach.
Niedługo wyniki kontroli.
Niczego nie znaleźli.
Sprawdzili wszystko od honorarium za poradę
po koszty procesowe i nic.
Sprawdziłam jego kartę i zaskakująco mało wydaje.
Jedyne co, to często myje auto.
- Ale… - Ale co?
Raz na jakiś czas wypłaca kilka milionów.
- Tak? - Tak.
I, co podejrzane, w dniu wypłaty
zostawia 300 000 wonów w Moulin Rouge.
Moulin Rouge?
- To bar? - Kwiaciarnia.
MOULIN ROUGE KWIACIARNIA
Posłał kwiaty za 300 000 wonów komuś o nazwisku Kim Min-ji.
To kobiece imię.
Tak sądzę.
Więc kupił kwiaty i wypłacił pieniądze
przed spotkaniem z Kim Min-ji?
Gdzie?
Gdzie ona teraz jest?
KIM MIN-JI GANGJU-GU, SEUL
CÓRKI KIM MIN-JI
DYREKTOR HONG HAE-IN Z DOMU TOWAROWEGO QUEENS
Pani Hong.
Panno Kim Min-ji?
Obsługujemy tylko klientów.
Firma pomogła nam w pogrzebie.
Osobiście wysłała nam pani kwiaty, wsparła nas pani finansowo.
I znalazła czas, by przyjść.
Nie wiem, jak dziękować.
Wygląda na to, że pan Baek wysyłał na pogrzeby kwiaty pod pani nazwiskiem.
Nawet wzruszające.
Podoba mi się.
Co?
Wszystkie są podobne.
A ten dom pogrzebowy jest czysty i nowoczesny.
Mają nie tylko chryzantemy, ale też dalie i tulipany.
Ożywiają pomieszczenie.
A te aniołki?
W stylu rokoko. Ładne.
I to, że mają światło halogenowe,
ale też lampki nad zdjęciem.
Szuka pani domu pogrzebowego?
Słucham?
Tak dokładnie go pani ogląda.
Tylko się rozglądam.
No tak.
Dawno nie byłyśmy na takim pogrzebie.
Na tych, na które chodzimy,
krewni tak nie rozpaczają.
Są zbyt zajęci rozmowami z prawnikami i księgowymi
o spadku i podatku od niego.
Moja mama…
Masz rację.
Szczerze ją opłakują.
Dlaczego posyłałeś kwiaty?
I wsparcie finansowe?
Przestań udawać. Brzydzisz mnie.
Nawet jeśli stracę pamięć,
nie zapomnę tego, co mi zrobiłeś.
Chciałeś mnie zostawić, gdy byłam
najsłabsza.
Nigdy ci tego nie wybaczę.
Możesz starać się, jak chcesz,
ale do śmierci ci tego nie zapomnę.
Więc masz tylko
nic nie robić…
i zniknąć, kiedy ci każę.
- Szybko poszło. - Oczywiście.
- O co chodzi? - O nic.
- Nie chcę dolewać oliwy do ognia. - Słucham.
Co się stało?
Zbliżyliśmy się ostatnio z sekretarzem Kim.
Właśnie rozmawialiśmy.
„Co robią? Myślisz, że się pogodzili?
Gdzie idą po pracy? Nie mogą na siebie wpaść”.
- Od tego są asystenci. - Nie tylko my.
Cały zespół ma już dość.
Woleli, gdy była pani obojętna.
Ostatnio ma pani huśtawkę nastrojów.
Dość. Nie chcę tego słuchać.
Sama pani zapytała.
W każdym razie wszyscy byśmy skorzystali.
- Na rozejmie. - Wystarczy.
Powinna pani wyjechać.
- Za granicę. - Nie ma pani pracy?
Mam. Jestem pani asystentką.
Je pani obiad z panem Yoonem.
Znowu.
Cieszysz się?
Jednopiętrowy.
Prowizja 8% na wejściu to nie najgorzej.
Ale czemu chce, żeby Hercyna sama zatrudniała pracowników?
Taką ma zasadę.
- Muszą mieć najwyżej 27 lat. - Czemu?
Jego produkty mają sprzedawać młodzi.
Co za bzdura.
Starzenie się to żaden wstyd. To wręcz przywilej.
Coś, do czego należy dążyć.
Coś pięknego.
Okropny typ.
Więc co, wycofasz się? Przyjął większość naszych warunków.
„Naszych”?
Twoich.
Tak, przyjął je
ze względu na ciebie.
Więc powiedz.
Czego chcesz?
Bo jestem twoją dłużniczką.
I czuję się nieswojo, gdy o nic nie prosisz.
Mogę dla ciebie coś zrobić już teraz?
- Rozwiedź się. - Słucham?
Rozwiedź się z Baekiem.
Tego chcę.
Zamierzał odejść, a ty chcesz z nim zostać?
To moja sprawa.
Znów za dużo sobie pozwalasz.
Mam pozwolić sobie na wszystko?
A gdybym…
go zastąpił?
To by dopiero była zuchwałość, gdybym cię o to zapytał.
Straciłam apetyt.
Nie umiem jeść, gdy ktoś mnie obraża.
Gdy miał 12 lat, adoptowali go Koreańczycy.
Stany są wielkie, ale nasi się znają.
Nasz nowy radca mieszkał w tej samej dzielnicy.
Nie byli blisko, ale wszyscy znali tę rodzinę.
- Jak to? - Zwłaszcza po adopcji.
Rodzice Yoona kupili większy dom.
Posłali go drogiej prywatnej szkoły.
Hill Crawford Academy.
Roczne czesne wynosi 60 000 dolarów.
A to nie byli zamożni ludzie.
Możesz się z nimi skontaktować?
Sprawdziłem ich.
Nie żyją.
Rozbili samochód po alkoholu.
Co wszystkich zdziwiło,
bo oboje nie pili.
Nie powinnaś tu być.
Jak ci się podoba dom? Długo stał pusty.
Lepiej idź.
Krzepi mnie świadomość, że syn mieszka ze mną pod jednym dachem.
Mówiłem: idź.
- Musi pani bardziej uważać, pani Moh. - Mów mi „mamo”.
Zabroniłaś mi się tak nazywać i pilnowałem się wiele lat.
Teraz już nie umiem.
No tak.
Mieliśmy trudną przeszłość.
Ale nie żałuję.
Naprawdę? Że tak skończyłaś?
To nasza gospodyni.
Jest z nami od lat.
Można powiedzieć,
że to ulubiona gospodyni dziadka.
Ignoruj ją.
To nikt ważny.
A tam jest…
Ale słone.
Pani Moh się opuściła.
Ależ przesoliła.
Powinnaś ją jeszcze dziś wyrzucić.
Gdybym mogła, nie czekałabym ani chwili.
- Proszę jeść. Reszta jest smaczna. - Dobrze.
Zapomniałaś, ile straciłaś przez te 30 lat?
Nie zapomniałam.
Chciałam zatrzymać syna
i sama go wychować.
Ale wówczas nie dostawałby odświętnych obiadów w urodziny
i nowiutkich mundurków.
Żylibyśmy w nędzy.
Powtarzałabym: „Mamy siebie. Wytrzymaj.
Niedługo się poprawi”.
Ale nic by się nie zmieniło.
Ładny dom, prawda?
Prezes Hong jest skrupulatny.
Budował go pięć lat,
choć innym zajęłoby to rok.
Nawet kamienie, które leżą w ogrodzie, wybrał sam.
Ale już wkrótce
pozbędziemy się ich wszystkich
i to wszystko będzie nasze.
Nie miej skrupułów.
Po prostu zmieniamy porządek rzeczy.
Mieli wszystko, czego mogli zapragnąć.
Byli szczęśliwi.
A teraz
to my będziemy mieli zbytki
i szczęście.
Miałem cię za ostrożniejszą.
To nie będzie proste.
- Ja… - Leci.
Kopnij do mnie.
Też chcę.
Jest tutaj.
Napijcie się.
Mamusia przyniosła napoje.
- Idziemy. - Możemy się napić?
Naprawdę?
Chodźcie!
Moja księżniczka!
Obudziłaś się?
Moja ślicznotka!
Moja.
Beom-jun, uważaj.
Spójrzcie tutaj.
- Zanieś mnie. - Dobrze.
Był szczęśliwy jeszcze przed nami
i wciąż to pamięta.
Najpierw musimy mu to odebrać.
Za wcześnie
na zadowolenie.
- Co to jest? - Wykorzystaj to, jak chcesz.
Gdzie miałbym to wykorzystać?
Wiem od sekretarza Jang, że będziesz przesłuchiwany.
Syn i wnuk nie pójdą do więzienia za ciebie,
bo mają zobowiązania.
- No i? - Ja pójdę.
Przyjmijmy, że wyprowadziłam twoje pieniądze
przez fundację stypendialną.
Nie należę do rodziny ani zarządu.
Jeśli wezmę winę na siebie, firma nie poniesie strat.
Nawet jeśli media się dowiedzą, to uderzy tylko we mnie.
A i tak nie mam honoru
do stracenia.
Zostanę przesłuchana i pójdę do więzienia.
Nie martw się.
PASZPORT REPUBLIKI KOREI
Jesteś lepsza niż wszystkie
moje dzieci razem wzięte.
Hae-in.
Co robisz na deszczu? Gdzie twoje auto?
Gdzie samochód? Pan Oh?
Nie wiem.
Skąd się tu wzięłam?
Ostatnio ciągle się gubię.
Kończy mi się czas.
A ty? Skąd wiedziałeś,
że tu jestem?
Znalazłeś mnie po parasolce?
Pamiętasz, jak mi ją dałeś?
Nie wiedziałam wtedy, co powiedzieć.
Hae-in.
Nie patrz tak na mnie.
Mam 51% szans.
Polecę do Niemiec i mnie wyleczą.
Hae-in.
Czemu to powtarzasz?
Kojarzysz Ye-nę? Dwa dni temu miała wypadek.
Straciła przytomność i trafiła na pogotowie.
Natychmiast jej mąż…
Natychmiast przyjechał jej mąż z adwokatem.
Awanturował się, że musi zmienić testament.
Tak krzyczał, że ją obudził.
Płaczesz?
Przepraszam.
Dlaczego?
Tak się martwisz?
Nie martw się.
Baek Hyun-woo.
Kocham cię.
EPILOG
- Nazywa się Yeong-suk. - Zapomnijmy o tym.
- Wiem, kto to. - Oczywiście.
To było wieki temu.
Wciąż ją woła?
MAPA DOMU TOWAROWEGO
Słyszał pan?
W ogrodzie mieszka szop pracz.
Niemożliwe.
W Seulu nie ma szopów.
Widziałam ją.
Wiele razy.
- Naprawdę? - Tak.
Wychodzi z kryjówki, gdy się ją zawoła i jest pusto.
Wychodzi?
Niemożliwe.
Ma mnie pani za naiwniaka.
Poważnie.
Wabi się Yeong-suk.
Zmyśla pani, prawda?
Proszę zawołać, gdy nikogo nie będzie.
Ale wychodzi tylko, gdy zechce.
Proszę nie kłamać.
Zmyśla pani.
Jest śliczna.
Nie wierzę pani.
Nieprawda.
Ma duże, okrągłe oczy.
Też się pan zakocha.
Nie dam się nabrać.
Głupek. Wciąż w to wierzy.
Wierzy we wszystko, co mówię?
Nic dziwnego, że się ze mną ożenił, gdy powiedziałam,
że go uszczęśliwię.
Yeong-suk.
Wyjdź, jeśli tam jesteś.
Yeong-suk?
Yeong-suk!
Chcę cię zobaczyć!
KRÓLOWA ŁEZ
Pobiegał i zjadł drugą miskę zupy.
To takie fajne?
Jak mógłbym odejść?
Precz!
Na zjeździe? W barze? Mają jeden powód.
Kochankę.
Czemu tu siedzisz i dajesz się poniżać?
Dziś jest
najpiękniejszy dzień mojego życia.
I tak mnie wybierze.
Ej! Puszczaj!
Spróbuj ją skrzywdzić,
to ja skrzywdzę ciebie.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła