KRÓLOWA ŁEZ
Du-gwan!
Patrz!
Mój Boże!
HONG HAE-IN ŚMIERTELNIE CHORA
- Chryste! - Du-gwan!
Du-gwan!
Buty włóż!
Mi-seon!
Bo dowiedziałam się,
że niedługo
umrę.
Kiedy panią zdiagnozowano?
Czy prezes Yoon o tym wie?
Hae-in.
Nie mogę umrzeć.
Jeszcze ci
nie powiedziałam.
Zrobić przejście!
Że nie szkodzi.
Że nigdy nie miałam do ciebie żalu.
Po co mi on?
Tylko mnie denerwuje.
Rozstańmy się. Chcę rozwodu.
Nie podziękowałam ci, że byłeś przy mnie tyle lat…
mimo tylu ostrych słów, których nie miałam
na myśli.
Kocham ją.
Kocham cię, Hae-in.
Kocham cię.
To dla ciebie tak pragnęłam żyć.
Nie może pan.
Nie wolno wchodzić.
Myślałam, że mam więcej czasu.
POGOTOWIE
Szukamy Hong Hae-in.
Gdzie znajdę Hong Hae-in?
Nie zdążyłam wszystkich przeprosić.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Przepraszam.
Przepraszam za wszystko.
ODCINEK 11
Jednak go pani znalazła?
- Widzi pani… - Wysiadka.
Kto ci daje prawo? To nie twój szpital.
Chcecie zobaczyć prezesa. Nie pozwalam, wysiadka.
Rodzony syn cię zdradził i go tu przeniósł.
A ty wciąż masz się za jego pełnomocniczkę?
Myślisz, że na to pozwolę?
Sama wyjdę.
Proszę mnie nie dotykać.
Cholera.
Cholera jasna!
SCHODY AWARYJNE
- Otwierać. - Nie mogę, przykro mi.
Nie ty. Otwierać.
Ja też!
Wpuść mnie!
Błagam cię!
Proszę. Przepraszam, że byłam dla ciebie taka wredna.
Wybacz mi.
Wpuść mnie do ojca ten jeden raz.
Proszę.
Mam uklęknąć?
Mam?
Dobrze.
Naprawdę?
Serio?
Ale potem od razu wyjdziesz. Jeśli nie, wywloką cię.
Dziękuję.
Ojcze?
Ojcze!
Obudziłeś się!
Jestem z ciebie taka dumna!
Jak dobrze!
Dajcie spokój.
Nie wiecie, kim jestem?
Ojcze!
Co się stało? Umarł?
Ojcze!
Ty suko!
Jesteś skończona.
Miałaś pełnomocnictwo?
Ale się obudził.
Więc je straciłaś. Mylę się?
Nie myli się pani.
- Wezwijmy lekarza… - Zamknij się!
Wezwij policję.
Ojcze.
To ona, prawda?
To ona zrobiła ci krzywdę?
Kim jesteś?
Ojcze…
Kurde!
Czemu mnie też?
Niech to szlag!
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Co jej dolega?
Mamo…
Co jej jest?
Tomograf wykazał silny obrzęk mózgu.
Komórki guza uciskały sąsiednie tkanki
i chwilowo wzrosło ciśnienie śródczaszkowe.
Trzeba je obniżyć…
Jakiego guza?
O czym pan mówi?
Wiedziałeś o tym, co ogłosiła? Tak?
- Skarbie. - Dlaczego nam nie powiedziałeś?
Co ty sobie wyobrażałeś?
Trzeba było nam powiedzieć.
Jak mogłeś?
- Przestań. - Znów nas okłamał!
Ukrywał to przed nami.
Ukrył przed nami, że jest ciężko chora.
- Co tym razem knujesz? - Mówiłem: przestań.
Nie mamy prawa się gniewać.
Przepraszam.
Nie mieliśmy pojęcia,
choć jesteśmy jej rodzicami.
Proszę wyjaśnić.
Proszę opowiedzieć
o jej obecnym stanie.
Pani Hong cierpi na gwiaździaka.
To złośliwy rak mózgu.
W przeciwieństwie do typowego guza
o zwartej strukturze
tu komórki rakowe rozsiały się wzdłuż nerwów czaszkowych.
To bardzo rzadka odmiana, i to na całym świecie,
więc trudno ją leczyć.
Przykro mi, mamo.
Naprawdę mi przykro, że wam nie powiedziałem.
Pewnie ci zabroniła.
Musiało ci być bardzo ciężko.
Hae-in nie chciała państwa
załamywać.
Chciała wam powiedzieć, gdy jej stan się poprawi.
Mam nadzieję, że to państwo rozumieją.
Tato.
Nad ogromnym oceanem
W małej chatce pośród wydm
Mieszkał rybak, stary rybak
Ze swą córką, Clementine
Moja droga, moja droga
Moja droga, Clementine
Już na zawsze stąd odeszłaś
I twój ojciec został sam
Wyniki rezonansu wskazują
na otępienie spowodowane krwiakiem i urazem mózgu.
Uszkodzenie płatów czołowych i skroniowych
utrudnia mu myślenie i skutkuje amnezją.
Póki co możemy tylko czekać, aż mózg się zregeneruje.
Proszę dać mu dwa tygodnie.
Więc może wyzdrowieć?
To zależy od przypadku, nie mogę niczego obiecać.
Seon-hwa.
To musi być szok.
Właśnie się dowiedziałam…
Wiedziałaś, że jest chora.
Dlatego kazałaś mi nie robić niczego, czego będę żałować.
Przykro mi.
Wszyscy wiedzieli.
Wszyscy oprócz mnie.
Ale, mamo,
powiedziałam, że ja też mam poważny problem.
Nie zapytasz jaki?
Ty zawsze sobie poradzisz.
No tak.
Sama sobie
ze wszystkim poradzę.
Nie róbcie afery.
Też mam anemię.
I też mi słabo z niewyspania.
A Soo-cheol ledwo się trzyma.
Wszyscy cierpimy.
- Co? - To prawda z Hae-in?
Naprawdę jest chora?
Rodzina nie wiedziała.
Nawet Soo-cheol.
Musi być wstrząśnięty.
Po to zadzwoniłaś?
Mam małą prośbę.
Soo-cheol ma zaburzenie lękowe. Włącza mu się w stresie.
To poważna sprawa. Potrzebuje leków.
Pewnie ich nie wziął.
Ale w domu są. Może ktoś mu je zawieźć?
- To… - Hej.
- Cheon Da-hye. - Może zemdleć i umrzeć!
- To niech umiera. - Jak możesz…
Co mam zrobić?
Zabić go?
Nigdy więcej nie dzwoń z czymś takim!
Albo sam go zabiję.
Hyun-woo.
To przez to.
Nie rozumiem.
Co to?
Miałem to nosić,
żeby osłabić jej energię.
Nie wierzyłem w to.
Chciałem choć raz być od niej lepszy.
Ale co…
jeśli ten cholerny talizman
ściągnął na nią chorobę?
To moja wina.
Było nie nosić tego diabelstwa.
Hae-in.
Hae-in!
Jaki talizman? Ty świrze.
Widziałeś, jaką miał moc?
Podarłem go i od razu się obudziła.
Soo-cheol.
Przepraszam
za wszystko.
Hyun-woo, jej się pomieszało w głowie.
Ściągnij lekarza i rodzinę.
Rodzinę…
- Wszystko dobrze? - Kocham cię.
Kocham cię od chwili,
gdy cię ujrzałam,
niezmiennie.
Przepraszam, że nie traktowałam cię lepiej.
I że zostawiłam cię na łaskę
mojej rodziny.
Chyba się domyślałam,
że chcesz rozwodu.
Tak długo nas znosiłeś.
Więc
nie mam żalu. Nie zadręczaj się.
Co ty mówisz?
Jeśli nie zdążę tego powiedzieć,
nigdy nie dowiesz się, co naprawdę czuję.
Więc mówię ci teraz,
bo nie wiem, kiedy umrę.
Nigdy nie modliłem się
tyle, co wczoraj.
Powtarzałem,
że jeśli umrzesz,
będę codziennie płakał,
pił na umór,
spał na ulicy
i żył na krawędzi.
To groźba, nie modlitwa.
Trudno.
Ale jeśli umrzesz,
poddam się.
Zobaczysz.
Jak zobaczę? Będę martwa.
Więc przestań gadać głupoty.
Otwieram się przed tobą.
Bałam się przez sen,
że nie zdążę
ci tego powiedzieć.
Nie bój się.
Nie umrzesz.
Nie pozwolę ci.
Mamo!
Hae-in się obudziła! Szybko!
Gdzie ona poszła?
Czemu nam nie powiedziałaś?
Nieważne. Ważne, że już wiem.
Nie martw się. Znam wielu słynnych lekarzy.
Z całego świata.
Tak? To szkoda, że ci nie powiedziałam.
Przepraszam.
Za co? To tobie dzieje się krzywda.
Mogłaś mi powiedzieć.
Musiało być ci ciężko to ukrywać.
Ale już dobrze.
Wszystko się ułoży, wiesz?
Wiem.
Gdzie mama?
Mamo.
Zostaw mnie samą.
Przepraszam, że nie powiedziałem mamie
wcześniej.
Nic nie mów.
Co za matka
nie wie, że jej dziecko umiera?
Nie wiem nic o własnej córce.
Żałosne.
Wyładowywać ból
na własnej córce.
Ilekroć próbowała się do mnie zbliżyć,
odtrącałam ją,
za każdym razem.
Nawet ja mam siebie dość.
Nie chciałabym mieć takiej matki.
Hyun-woo.
To moja wina.
Przysporzyłam jej
tyle bólu i nerwów.
Dlatego się rozchorowała.
Jesteś lekarką?
To skąd to możesz wiedzieć? Nawet oni nie wiedzą.
Nie znają przyczyny tej choroby ani leku na nią.
Nie powoduje jej sam stres.
Jak możesz…
być tak naiwna?
Denerwujesz mnie.
I…
też byłoby mi ciężko
z taką córką jak ja.
Więc to nie tylko twoja wina.
Hae-in.
Bardzo
cierpiałaś?
Cóż.
Czasem tak, a czasem nie.
Nie wiedziałam, że jesteś chora.
Przepraszam.
To moja wina.
Przepraszam.
Źle postępowałam.
Już ci mówiłam.
To nie ma nic wspólnego z tym, jak mnie traktowałaś.
Nie chciałam ci mówić, bo wiedziałam,
że nie zrozumiesz.
Przepraszam.
Bardzo…
cię przepraszam.
Nie mogę żyć
bez ciebie.
Nie.
Nie umieraj.
Proszę, nie umieraj. Przepraszam.
Moja córeczka.
Przepraszam.
Szczęście jej sprzyja, bo to pracowita suka.
Niezłe z niej ziółko.
Panie prezesie.
Poznaje pan to miejsce?
Proszę się nie bać. Jesteśmy w domu.
Chodźmy do środka.
Dzisiaj można dostać ładne wózki elektryczne.
Prezes może być otępiały, ale pozwala się karmić
tylko mnie.
Nie mogę go zostawiać. Dlatego wezwałam was tutaj.
Rozumiemy. Obudził się tylko dzięki pani.
Dość tych pochlebstw. Wytłumaczcie się.
Jak mógł w takiej chwili zwołać konferencję?
Też nas zaskoczył. Prezes Yoon nagle…
Należało to przewidzieć.
Za to wam tyle płacą.
Za przewidywanie klęsk i zapobieganie im.
Powiedziałam coś nie tak?
„Nie ma pani prawa nas obrażać”.
„Co kucharka i opiekunka może wiedzieć?”
- Mam rację? - Ależ skąd.
W takim razie chcę wgląd w dokumenty do podpisu,
nim trafią do pana Yoona, i proszę zwołać na jutro dział PR.
Po co?
Po co? Opinia publiczna jest wściekła.
Wzięła stronę byłego zarządu. Jesteśmy na cenzurowanym.
Czy tylko ja się martwię spadkiem akcji?
Główni inwestorzy są wściekli.
Obawiają się,
że spadek akcji opóźni termin ich zbycia.
Podobno kombinują coś z innym inwestorem.
Znajdźmy ukryty fundusz, to się uspokoją.
Prześwietliłeś sprawę?
Potwierdziłem, że kontem zarządzał
Jamal Ibrahim, prezes Banku LCC Investment
w Labuanie w Malezji.
Sądzę, że wybrał środki i je gdzieś ulokował.
- Ile? - Blisko 900 miliardów.
Wyślij kogoś do Labuanu.
Dowiedz się, gdzie są pieniądze.
To miejsce słynie ze świetnego kal-guksu.
- Proszę jeść. - Obawiam się,
że nie mam apetytu.
Musi pan teraz porządnie jeść.
Rodzina pana potrzebuje.
Musi pan być silny i dawać przykład dzieciom.
Nie jestem dla nich wzorem.
Nigdy nie byłem filarem rodziny.
Mój ojciec nim był.
Czasem mnie to bolało, ale w sumie było mi wygodnie.
Żałosne, prawda?
Dzieci nie musiały na mnie polegać.
Córka umiera,
a ja jej daję słowo, moje słowo.
Wątpię, by to coś dla niej znaczyło.
Myli się pan.
Dzieci tak nie myślą.
Mój ojciec umarł młodo, ledwie go znałem.
Ale myślę o nim,
ilekroć staję przed trudną decyzją.
„Co by zrobił?”
Jest pan dla nich
drogowskazem,
nawet w takiej chwili.
Więc głowa do góry, proszę dużo jeść,
nie poddawać się słabości i promieniować siłą.
Proszę.
No.
Jedzmy.
Kal-guksu nie smakuje dobrze,
gdy rozmięknie.
„Co to ma być? Jakiś melodramat?”
„Ona ciągle naiwnie kocha byłego męża”.
„Śmiertelnie chora, ale zakochana.
- Po uszy”. - Dość.
Od kilku dni mówią tylko o tobie.
Żenujące. Wstyd.
Jak to? Przechodzisz trudny okres.
Chciałaś wejść do Klubu Biliona.
Rodzina zbankrutowała i uciekła.
A teraz jesteś nową Julią.
Podsumujmy. Myślą, że bez pamięci kocham
byłego męża i ujawniłam chorobę, by go ocalić.
- Dokładnie. - Co za wstyd.
To może skupmy się na czymś innym?
Na przykład?
Co to jest?
Biurowa sukienka.
Kupiłam u nas w cenie regularnej.
- O czym to świadczy? - No właśnie?
Że nie mogę się doczekać
twojego powrotu.
Ale nie dali mi rabatu.
Nic z tego.
Dostaniesz nowego szefa.
Wtedy ją włożysz.
- Nie chcę. - Dlaczego?
Obcy mnie onieśmielają.
Raczej nie dadzą mi nowej szansy.
Więc proszę wrócić. Będę czekać.
Nie mogę obiecać.
Ale postaram się.
Dobre chęci ci nie wystarczały. Żądałaś efektów.
Więc powiem jak ty.
Wróć, zanim spłacę raty.
Ile to czasu?
Pół roku.
- To trochę… - Proszę wracać!
Dobrze, wrócę.
Skąd ta złość?
Dzisiaj…
cię przytulę,
bo się wreszcie ocknęłaś.
Spójrz tylko.
W jeden dzień zrobili ze mnie rozwódkę zakochaną w byłym mężu.
To cię tak śmieszy?
Czemu to cię tak martwi?
Obejrzyj się.
Litowały się nade mną, prawda?
Pierwszy raz mnie to spotyka.
To dla mnie nowość.
Nie pozwolę na to.
Pokaż im, że za mną szalejesz.
„Pokaż im”?
- Jak? - Najpierw…
- Spójrz na mnie czule. - „Czule”?
Może być?
No…
Nieźle.
Będziesz tylko patrzył?
Co?
A gdzie lewa ręka?
Racja.
Może być?
CENTRUM MEDYCZNE UNIWERSYTETU SUNGMIN
Zaskoczył mnie twój telefon.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jak się czujesz?
Lepiej.
Jutro wychodzę.
Tak szybko?
- Nie mogą mi pomóc. - Więc wróć do domu.
Tak będzie wygodniej.
Nie o tym chcę mówić.
- Więc o czym? - Masz problem.
Media i inwestorzy nie dadzą ci żyć.
Masz za mało udziałów, by ich zatrzymać,
jeśli zechcą poszukać nowych partnerów.
Cóż.
To twoja zasługa.
Czyżbyś…
się o mnie martwiła?
Skąd. W ogóle mi cię nie żal.
Daj mi jeszcze jeden powód, a stracisz jeszcze więcej.
To tyle.
Dobrze.
To dlatego zadzwoniłaś.
Ale serce i tak
zabiło mi szybciej, choć wiedziałem, co powiesz.
Nawet nie wiesz,
od ilu lat coś do ciebie czuję
i kiedy zacząłem.
Nie wiem.
I nie chcę wiedzieć.
Pamiętasz, czemu
zerwałam z tobą kontakt na studiach?
Byłam ci wdzięczna, że mi pomogłeś.
Ale to przez ciebie właśnie potrzebowałam
tej pomocy.
Nie byłoby tego, gdybyś odwzajemniła moje uczucia.
Nie robiłbym tak,
gdybyś pozwoliła się do siebie zbliżyć.
Cały ty.
Spójrz na siebie.
Podkładasz mi nogę, żeby później podać mi rękę.
Kto mógłby do ciebie coś czuć?
A Hyun-woo?
Jego możesz kochać, tak?
Chciał cię zostawić.
Choroba odebrała ci pamięć?
Jest ze mną.
Jest ze mną
w tej chwili.
Coś jeszcze wyjaśnić?
- Już po rozmowie? - Powiedz.
Dlaczego z nią jesteś?
Co cię to interesuje?
Nagle ją pokochałeś, gdy się okazało, że umiera?
Czy liczysz na jakiś spadek?
Wystarczy poprosić.
Dam ci, co zechcesz, jeśli ją zostawisz.
Moja cierpliwość się kończy. Nic tu po tobie.
Hej.
Nie chciałem ci mówić, czego ona jeszcze nie wie.
Możesz próbować, ale nigdy nie odejdę.
Będę przy niej do końca.
Będę z nią.
Więc nic tu po tobie.
Wróciłeś.
Prezes jest tutaj.
Słyszysz?
Zadowolona?
Wcale nie.
Bo wiem, że miłość twojego życia złamała ci serce.
Co ci się stało w twarz?
- Jesteś ranny? - Nie twoja…
sprawa.
Zawsze miałem beznadziejne życie.
Rana jak każda inna.
Znieczuliłem się.
Więc nie rób z siebie
troskliwej mamusi.
Masz gościa.
Czemu nie odbierasz?
Nie obchodzi cię w ogóle mój los?
Miałeś nie dzwonić. Po co przyszedłeś?
Uniknąłem aresztu, ale nie dadzą mi spokoju.
- Baek Hyun-woo nie odpuści. - No i?
Myślisz, że tylko ja beknę, gdy się dowie
o podwójnej umowie i przekręcie z ziemią?
Myślisz, że zachowasz wtedy stanowisko prezesa?
Tyle udziałów mają inwestorzy Eun-sunga.
Wysondowałam go dziś.
„Inwestorzy nie są wściekli?”
„Nie chcą nowego partnera?”
Nie zaprzeczył.
To oznacza…
Że wciąż nie znalazł pieniędzy prezesa Honga.
Wiedziałeś o tajnym
funduszu w Szwajcarii?
Założyli korporacje na Wyspach Dziewiczych,
w Mołdawii i Singapurze.
Przenieśli pieniądze ze Szwajcarii do Singapuru.
Potem Wyspy Dziewicze
udały, że pożyczyły pieniądze Mołdawii,
a gwarantem pożyczki jest Singapur.
A Mołdawia ogłosiła, że nie może jej spłacić?
Zgadza się.
Wtedy Wyspy Dziewicze wniosły pozew o upadłość
i Singapur musiał wykupić dług.
Tak można legalnie przenieść tajny fundusz.
Potem wszystkie korporacje się likwiduje
i dlatego tak trudno namierzyć pieniądze.
Powtórzyli to kilka razy,
aż w końcu pieniądze trafiły do banku w Labuanie w Malezji.
Niewiarygodne.
Czyli pieniądze są teraz w Malezji?
Raczej nie. Eun-sung dzisiaj tam kogoś wysłał.
Więc on też nie wie, dokąd trafiły.
Swoją drogą,
skąd ty to wszystko wiesz?
Wiele osób jest niezadowolonych z obecnej sytuacji,
ale nie może tego mówić.
Niektóre z nich pracują w Queens od ponad 30 lat.
Pan Jang przez lata był asystentem prezesa Honga.
Ale zrezygnował z pokaźnej pensji i posady.
Panie Jang.
Jak się pan miewa?
Zdradzili ci to dla naszego dobra?
Nie, dla firmy, której poświęcili życie.
Nie chcą oglądać jej upadku.
A ty?
Dla kogo to robisz? Dla firmy?
Tak.
Bo wiem, jak bardzo
ją kochasz.
Wzięliśmy pod uwagę zdanie wszystkich członków.
Złamał pan zobowiązanie do poufności
i przekazał informacje…
A panowie to kto?
Adwokaci pana Baek Hyun-woo.
To postępowanie dyscyplinarne. Nie mają panowie wstępu.
Paragraf 12, ustęp 1, punkt 3 i paragraf 11, ustęp 4
Kodeksu Postępowania Administracyjnego dają oskarżonemu
prawo do obrońcy.
Kontynuujmy.
Z powyższych przyczyn zostanie pan zwolniony…
Ma zostać zwolniony
na podstawie donosu konkurencji.
Pan Baek miał przekazać jej dane klientów.
Dostęp do danych potwierdza jego karta identyfikacyjna.
- Tak, i? - Kiedy wpłynął donos?
Szóstego sierpnia.
Kiedy pan Baek pobrał dane?
Pierwszego i drugiego.
- Na raty. - Ciekawe.
Bo panu Baekowi odebrano dostęp do intranetu 28 lipca.
Zgadza się.
Zdałem kartę identyfikacyjną i płatniczą, laptop
i sprzęt służbowy.
Mógł się zalogować z cudzego konta.
Na przykład?
Kogoś z działu prawnego.
To oznacza, że szeregowi pracownicy firmy mają dostęp do danych VIP-ów.
- To nie problem? - Tak.
By uznać dane za poufne, dostęp do nich
musi być ograniczony.
Jeśli każdy mógł je otworzyć i pobrać,
to oznacza, że Dom Towarowy Queens
nie strzeże danych ważnych klientów.
Głównym oskarżeniem jest oszustwo. Pan Baek podpisał obciążające dokumenty.
Zleciliśmy sprawdzenie tych 27 podpisów grafologowi,
byłemu Dyrektorowi Dokumentacji w Biurze Badań Kryminalistycznych.
Rozmiar i szczegóły podpisów
są identyczne.
To zdarza się tylko przy powielaniu podpisu.
Nie możemy uznać analizy zleconej przez oskarżonego.
To proszę zlecić własną.
Za fałszowanie dokumentów grozi nie grzywna,
lecz więzienie do trzech lat. Tak nawiasem.
Mamy nadzieję,
że podejmą panowie
słuszną decyzję.
- To ja. - Dzień dobry.
Pozbądź się
Baek Hyun-woo.
Utrudnia życie nam obojgu.
Boracay, tak?
Wyślę cię tam
i hojnie zapłacę.
Prezesie Yoon.
Ostatnio sprawy się skomplikowały, bo byłem nieostrożny.
Tym razem zrobię to porządnie.
Im więcej adwokatów, tym lepiej. Dobrze, że nas masz.
Mimo różnych specjalizacji połączyliśmy dla ciebie siły.
Jak Avengersi.
Wybacz, ale ja przyszedłem też,
by się dowiedzieć, czy zszedłeś się żoną.
No powiedz.
Nie twoja sprawa.
Ukończyłeś prawo handlowe.
Tak. Byłeś świetny z prawa wekslowego i czekowego.
To było dawno. Teraz biorę różne sprawy.
Sprawdź to
i wytrop te pieniądze.
BANK SZWAJCARSKI
Skąd to masz?
Dzień dobry.
Proszę.
- Wyrzucę, wychodząc. - Dziękuję.
- Poziom -2? - Tak.
Dzień dobry.
Proszę.
Dziękuję.
Szuka tajnego funduszu prezesa,
żeby dokupić udziałów.
Tajnego funduszu? Na ile?
Dziewięćset miliardów.
Zamierzam
go uprzedzić.
Proszę uważać na słońce.
Czemu pani przychodzi?
Nie pomaga już pani Beom-ja?
Słucham?
Co też pani?
Wtedy w szpitalu
było mi jej żal.
Błagała, żebym pomogła jej choć raz zobaczyć ojca.
Miewam miękkie serce.
To proszę iść za głosem serca.
Pani Moh!
Zna mnie pani.
Idę tylko za władzą i pieniędzmi.
Teraz to pani zajmuje tron.
Nie potrzebuję fotela dyrektorki.
Zadowolę się posadą
pokojówki.
Pokojówki, też mi coś.
Spróbujmy.
Oczywiście.
Cudowna Grace będzie pani cudownie służyć.
Pamiętasz ten pokój?
Podobno znane otoczenie
pomoże ci wrócić do zdrowia.
Opieka jest męcząca.
Zrobię pani później masaż.
Może z olejkiem kadzidłowca?
Dobrze.
Dziękuję.
Zostawcie nas, niech odpocznie.
No?
Przypomniałeś sobie?
Mów. Gdzie moje pieniądze?
Gdzie tajny fundusz na moje nazwisko?
Proszę dalej ją obserwować.
Nie wiadomo, co jeszcze mu zrobi.
Muszę kończyć.
O Boże.
Świeci golizną w biały dzień.
Co to ma być?
„Patrzcie na mnie.
Jaki jestem przystojny.
I jakie mam ciało”.
Tak?
Jezu.
Co pani robi?
Ja tylko…
No…
Podglądała mnie pani.
Nieprawda. Po prostu przechodziłam
i pana zobaczyłam.
Chce pani?
- Co to? - Morwa.
Czarna…
- morwa? - Tak.
Jest zdrowa dla kobiet.
- Ile płacę? - Nic.
To prezent.
Czemu…
Oryginalnie, przyznam.
Co?
Pierwszy raz ktoś mnie podrywa na morwę.
Ale żeby było jasne.
Przyjmę prezent,
ale nie pana uczucie.
- Jaki ma pani typ charakteru? - Co?
Moim zdaniem ISTJ.
- I… Co? - Nie umie pani wyrażać uczuć.
Perfekcjonistka z dobrą pamięcią. Pozornie zimna, ale w głębi uczuciowa.
Robert De Niro i Natalie Portman należą do tego typu.
O czym on gada?
Ale co pan robi w domu?
Nie powinien pan pracować jak inni?
Nie pracuję
za wiele.
Dlaczego?
Życie jest za krótkie.
Pracuję tylko tyle, by się utrzymać.
Samowystarczalny rolnik?
Odłożył je dla mnie?
Natalie Portman?
O matko!
Ale fura!
Od Yeong-songa.
Zebrał morwy.
Mówi, że ma więcej.
Zebrał za dużo,
więc rozdaje.
Jest niepoważny.
Powinien je sprzedać.
Zawsze odkłada dla rodziny,
a resztę rozdaje.
Co zrobimy z taką furą?
Mówią, że w trudnych chwilach mędrcy jedzą mięso.
To prawda.
Sama determinacja nie wystarczy.
Zdrowie też się liczy.
- Wytrzyj ręce. - Już.
Poza tym pomyślcie, co się je na uroczystych okazjach.
Mięso.
Z okazji urodzin, dyplomu, nowej pracy…
I proszę.
Z okazji wyjścia Hae-in ze szpitala też zjemy mięso.
Na moje urodziny jemy chińszczyznę.
Słodko-kwaśną wieprzowinę i kurczaka na ostro.
- Ja ugrilluję. - Ty?
Jesz tylko mięso,
które ci nałożą.
Od tej pory będę grillował rodzinie mięso.
Odłóżcie szczypce.
- Daj. - Proszę.
Hae-in, pamiętam,
że lekarz mówił, jak ważny jest poziom leukocytów.
Że musisz osiągnąć
określony poziom, by przejść leczenie.
To prawda.
Muszę ich mieć
między 4000 a 10 000 na mikrolitr.
Ile miałaś w Niemczech?
Około 1500 komórek/µL.
Ale mało.
Ale ostatnio poziom wzrósł.
Do około 3000.
To dwa razy więcej.
Jestem z ciebie dumna.
To wciąż mało.
- Nadal brakuje mi ponad 1000. - To niewiele.
Postaraj się.
To nie nauka do egzaminu. Nie wystarczy się postarać.
To co należy robić? Poza zastrzykami?
Poczytałam o tym.
Kluczowa jest siła i odporność.
Musi się dobrze odżywiać, jeść dużo witamin i białka.
I dużo wypoczywać.
Zatem musi jeść dużo mięsa
i fasoli.
Rozpiszę jej dietę.
- Beom-jun. - Co?
Obróć mięso.
O nie.
Przypaliły się. Co teraz?
Wytnie się.
- Proszę dać szczypce. - Nie.
Sam to zrobię.
Więc musi jeść mięso i fasolę.
Co jeszcze?
Banany i orzechy…
- Dobre. - O tak.
Pyszności.
Palce lizać.
- Patrzcie. - Jak się cieszy.
Brawo!
Obróć.
Spójrz.
Musi jeść dużo białka.
Je.
Jedz w międzyczasie.
Wytrzyj jej usta.
Proszę.
Znów nie działa.
Nie?
Wystarczy tu docisnąć.
Nie umiem tak jak ty.
Kupić nową?
Czemu?
Bo tej nie umiesz używać.
To będziesz mi pomagał. Dobrze ci idzie.
Chyba faktycznie
za każdym razem
idzie mi lepiej.
To prawda.
Dobrze je rozprostowałeś.
Od tej pory będziesz mi suszył włosy.
Nie ma sprawy.
Coś jeszcze?
Powiedz mi, co mam robić.
Możesz
suszyć mi włosy popsutą suszarką.
I tyle?
To duża prośba.
Bo musisz być przy mnie codziennie.
Nie chcę
być zachłanna.
Bądź.
Możesz być.
Nie staraj się za bardzo.
Nie po to wyznałam ci miłość, żebyś mnie rozpieszczał.
Po prostu
powiedziałam, co czuję.
Ja też.
Ale chcę.
Chcę się poprawić,
jeśli mogę.
Tak każe mi serce.
Wczoraj
przez chwilę nie poznawałam
Soo-cheola.
I zapomniałam imienia lekarza.
A po drodze do pokoju w szpitalu
zgubiłam się i stałam na korytarzu.
Gdy lekarz postawił diagnozę,
mówił o utracie pamięci
i zdolności sensorycznych i o zaburzeniach mowy.
Ale mu nie wierzyłam.
„To przytrafia się innym”.
Myślałam, że jestem inna.
Ale to dzieje się dokładnie w tej kolejności.
Wiem, jakich objawów się spodziewać, i to mnie przeraża.
Nie chcę,
żebyś wtedy przy mnie był.
O czym ty mówisz?
Cieszmy się tym, co jest.
Ale gdy mi się pogorszy,
chcę,
żebyś odszedł.
Takie mam życzenie.
Co? Porzucił grę?
Co się stało?
UŻYTKOWNIK NIEAKTYWNY
Cholera.
Obsługa hotelowa.
Do dna.
Gorzkie?
Nie tak, jak moje życie.
Mistrzu, mów mi na „ty”.
„Mistrzu”?
Naucz mnie boksować.
Nie zdołałem ani razu
przyłożyć Eun-sungowi. Przewróciłem się jak pajac.
Rozumiem.
Ale jak zaczniesz nagle wściekle ćwiczyć,
- nadwyrężysz sobie stawy… - Stawy?
Gdzieś mam stawy!
Jak tak dalej pójdzie, oszaleję!
Muszę zawalczyć o przyszłość rodziny, ale nie umiem.
Jestem przerażony.
O rany.
No dobrze.
Będę cię uczył.
Dziękuję.
Siadaj.
No już.
Ale to będzie kurs przyspieszony,
więc nauczę cię tylko jednego.
Czego?
Powalania potężnego wroga
pojedynczym ciosem.
Kluczowe są dwie umiejętności.
Soo-cheol.
Uderz mnie.
Poważnie?
Taki jestem silny?
Nie, to pierwsza umiejętność.
Udawanie.
Żeby rozzuchwalić wroga
i dać mu złudzenie przewagi.
„Prawie wygrałem”.
„Jestem zaskakująco silny”.
- Rozumiem. - To dawaj.
- Dobrze. - Bolało!
- Wybacz. - Mój nos!
Po co mam się tego uczyć?
Żeby przeciwnik opuścił gardę.
Żebyś mógł wtedy
wyprowadzić miażdżący cios.
Ale najpierw dać się stłuc?
Tu wchodzi druga umiejętność.
Wytrzymałość.
Dobrze przyjmować ciosy.
Ja? Widzisz to?
Muhammad Ali, mój mistrz, powiedział:
„Niemożliwe?
To nie fakt, tylko opinia”.
Dasz radę.
Przyjmij kilka ciosów i wygraj swoje życie!
To też słowa mistrza?
Nie, moje.
Dobra.
Spróbujmy.
Dawaj.
Chryste!
Nie wiedziałam, że wypoczywają państwo
w tak pięknym i czystym miejscu.
Dobre sobie.
Jak śmiesz tu przyjeżdżać?
Mamo, ja ją zaprosiłem.
Tak? Po co?
Czegoś wam nie powiedziałem.
Chodzi o tajny fundusz dziadka.
Dziewięćset miliardów?
W Malezji?
Nie, myślę, że w Korei.
- W Korei? - Tak.
Pieniądze najpierw wyprano w Hongkongu.
Firma wydmuszka
pożyczyła je pięciu spółkom inwestycyjnym w Korei,
a potem się rozwiązała.
W ten sposób tych pięć spółek nie musi zwracać pożyczki.
Ojciec jest ich właścicielem?
Prawo własności przekazano w ostatniej chwili
pani Moh.
Co?
Czyli ta suka przejęła wszystko?
Niezupełnie.
Ciągle szuka funduszu.
Mów.
Gdzie moje pieniądze?
Gdzie tajny fundusz na moje nazwisko?
Czy aby na pewno możemy rozmawiać
- przy Grace? - Mogą państwo.
Zmieniłam front.
Jak ten żołnierz,
który uciekł z Korei Północnej
na południe, ku wolności.
To się okaże. Zobaczmy, z czym uciekłaś.
Słuchamy.
Znajomy pośrednik nieruchomości coś mi wyjawił.
Podobno dyrektor Jin z Queens Gallery wynajął
na prowincji magazyn o powierzchni 1,65 ha.
Raczej nie kręcą tam filmu, więc po co im
taki duży magazyn?
Myśli pani, że tam są pieniądze?
Prosił pan o listy, które przyszły
do byłego prezesa.
Dziękuję.
MAGAZYN TRUST
Mogłam przyjechać sama.
Nie musiała zjeżdżać się cała rodzina.
Nie możemy ci ufać. Trzeba cię pilnować jak dziecka.
Jesteście osobami medialnymi.
- Co, jeśli was rozpoznają? - Zmieniliśmy wygląd.
Poradzimy sobie, możesz już iść.
Tak się starałam.
To wymaga dyskrecji, sprytu.
Potraficie udawać? Nie sądzę.
A ja całe życie coś udaję.
Nie poradzicie sobie beze mnie.
Zrobimy tak.
Ja jestem pośredniczką,
a wy hurtownikami. Chcecie wynająć wielki magazyn.
Lepiej będzie, jak nie będziecie się odzywać.
Wchodzimy.
Za mało tu miejsca na naszą forsę.
Co zamierzają państwo
tu składować?
- Kije golfowe… - Ubrania…
Pan sprowadza
sprzęt do golfa,
a pani ma sklep odzieżowy w Dongdaemunie.
A pan przyjechał z Chin.
Rozumie nasz język,
ale nim nie mówi.
Proszę pana. Bez kolendry.
Nie znam chińskiego.
Panuje tu inna temperatura i wilgotność
niż na zewnątrz.
Zauważyła pani.
Poprzedni klienci obracali dziełami sztuki.
Znam się trochę na tym.
Jakich artystów?
Wtedy nie byli znani.
Dopiero zaczynali, ale szybko się wybili.
Ich dzieła podrożały 20-30 razy.
To miejsce ma dobrą energię.
- Ja poproszę bez kolendry. - Dobrze.
Chciałby obejrzeć te dzieła.
Oczywiście.
Wasza Miłość, gdzież podziewa się moje dziecię?
Główne wejście otwarte.
Jesteśmy w środku, sprawdź biura.
Dobra. Idę.
To ma być wyjazd służbowy?
Zapłacę extra.
Nie mogą mnie złapać na gorącym uczynku.
Nie tak się przechowuje dzieła sztuki.
Wspomniał pan, że wartość tych dzieł podskoczyła?
Tak słyszałem.
Mam oko do obrazów, nie wydają mi się wiele warte.
W ten sposób wyprał pieniądze. Kupił te obrazy.
Zapłacił jakimś amatorom dużo więcej niż są warte.
Dwadzieścia razy więcej.
Wykonał przelew, po czym oni mu oddali
prawie całą nadwyżkę w gotówce.
To duża kwota.
Ciekawe, gdzie ją ukrył.
ODSZYFROWYWANIE…
Musimy iść.
Nie ma czasu.
Cholera.
Za dużo danych.
Porozmawiam z klientami i dam panu znać.
Do widzenia.
BIURO PROSZĘ PUKAĆ
Nie działa?
Nie powinnaś moknąć. Przyprowadzę samochód.
Hae-in.
Szybki jesteś.
Co tu robisz?
Wstawaj.
Słabo mi.
I zgłodniałam.
Zjedzmy coś dobrego przed powrotem.
Jasne.
Długo spałam?
Nie tak długo.
Hae-in.
Złap się czegoś.
Co jest?
Ścigają nas?
Spokojnie, zgubię go.
- Jesteś cała? - Tak.
Wezwiemy policję?
- Poczekaj. - Musimy.
Już raz cię napadli.
Hae-in!
EPILOG
Chryste.
Zerknij na komentarze.
Eun-sung rozpuszcza
plotki, że dopuściłeś się malwersacji
jeszcze przed rozwodem.
Nie przejmuj się.
Jak mam się nie przejmować?
„Ożenił się dla pieniędzy”.
„Oszust”.
„Dlatego należy unikać przystojnych”.
Jak mogą tak po tobie jechać?
Pozwijmy ich.
Zapomnij. Chodź.
Chwila. Ktoś jedzie też na Hae-in.
„Szybko się odbiła po rozwodzie. Ale z niej latawica”.
W ogóle jej nie znają.
„Może jej choroba to kłamstwo”.
To już brzydkie.
Kto to napisał?
Zrób zrzut ekranu.
Zrób z tego PDF-a i pozwij go.
Żadnej ugody.
Ale masz wzrok. Przerażasz mnie.
Zapłacą za to.
KRÓLOWA ŁEZ
Prawie namierzyłem tajny fundusz.
Jest!
Ogarnij się!
Mamy nasz własny romans.
Jak słodko.
Gdzie Budda?
Da-hye!
Świnie!
Trzeba się upewnić.
Niczego już nie jestem pewna.
To ja pierwszy cię pokochałem.
Wie, gdzie są pieniądze?
Czy to nie sen?
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła